Tanuki-Anime

Anime obejrzałam całe, jakiś rok temu i w sumie, to najbardziej mi się podobał sam koniec – nie taki presłodzony. A manga dużo, DUŻO lepsza według mnie.

Hm… Anime oceniam na 6 (1­‑10). Nad animacją powinno się popracować, zmniejszyć nasycenie kolorów, wyrzucić teksty Ichigo na temat Aoyamy (mało by bez tego zostało :D), zmienić fabułe na taką, by zamiast Ichigo występowały także inne postacie.

Tu jest błąd – oglądają to ludzie, co nie onejrzali całego Tokyo Mew Mew! Na początku też patrzałam się krzywo na te Anime – Jednak w ostatnich odcinkach, poczułam mega zadowolenie! Mimo iż jaskrawe kolorki Anime jest świetne.

Mimo,że mam słodki nick(Chocolaty) to za taką ilością słodyczy nie przepadam.Owszem magical girlsy muszą być kawaii,na tym właśnie polega ich urok,ale…Tutaj ten róż tak daje po oczach,że aż można dostać oczopląsu.Owszem,grafika ładna,ale zbyt kolorowa,aż naciapana.Od tego cukru zęby bolą.Może to i ciekawe (biorąc pod uwagę,że lubię magical girls,po pewnym czasie może by mnie wciągnęło).Jednak nie wytrzymałam tych słodkich kolorków.No i w ogóle widać,że wszystko się kręci wokół Ichigo i Aoyamy.Aoyama­‑kun,Aoyama­‑kun.Ile razy można słuchać krzyków Ichigo do Aoyamy.Po 3 odcinkach,pojawiły mi się gwiazdki przed oczami.Kurczę,powinni dawać jakieś ostrzeżenia.Te kolory szkodzą na wzrok.Podejrzewam jednak,że seria jest ciekawa i gdyby nie te kolory i ciągłe „Aoyama­‑kun” obejrzałabym ją pewnie.Polecam tym,którzy lubią duże dawki cukru i jaskrawe kolorki.Ostrzegam jednak.Na dłuższą metę można stracić wzrok.W najlepszym wypadku będziecie widzieć wszystko na różowo.Ok,myślę że jestem trochę za surowa dla Tokyo Mew Mew.Ostatecznie jest dobra seria dla młodszych dziewczyn.Mogliby puścić to anime w Polsce n.p na Fox Kids.Dziesięciolatki byłyby na pewno zadowolone.Jak dla dzieci,to naprawdę niezła historyjka (im mogą nawet spodobać się kolorki).Więc w podsumowaniu dam 6/10.

Uwielbiam Tokyo Mew Mew. Jest w stylu Sailor moon, Mermaid Melody, Sugar Sugar Rune itd. Wcale nie jest w nim sam kolor róż.. chociaż denerwuje mnie to, że cały czas Ichigo, Ichigo i Ichigo. Moim ulubionym anime jest także The Melancholy of Haruhi Suzumiya, które wcale nie jest w tym stylu. I chociaż nie jest moim ulubionym anime, i chociaż mam 11 lat, spodobało mi się… Elfen Lied. Tak, tak, Elfen Lied! Odoba, która lubi słodkie Tokyo Mew Mew lubi pełne krwi i przeżyć Elfen Lied. Jeśli komuś nie podoba się jakieś anime niech go nie komentuje. Każdy ma prawo lubić to co chce, jednak tego, czego nie lubi, nie powinien komentować. A teraz o samym anime:
Bardzo mi się podobało. Pięknie narysowane anime. Moje ulubione bohaterki po kolei to Ichigo, Zakuro, Minto, Purin i Retasu. Oczywiście nie oceniam po wyglądzie (byście zobaczyli Retasu w rozpuszczonych włosach i bez okularów). Moim zdaniem anime 10/10.

Tokyo mew mew jest lepsze od Witch bo to jest nudne a Tokyo mew mew jest fajne i fabuła jest zmieniona.Lubię Ichigo i Kisshu xDD.Może tylko dla mnie Witch jest gorsze…

Najbardziej mnie powalił ten elf. xD Tak się uparł na tą czerwonowłosą (sorry, ze nie używam imion, ale oglądałam to rok temu). :D Ogólnie przyjemny w odbiorze romans z elementami magic girls. Mi się podobał. :)

Zakuro była tam najfajniejszym i najbardziej zbliżonym do mnie charakterem xD Najchętniej z niej zrobiłabym główną bohaterke tej mimo­‑wszystko­‑fajnej­‑serii :) bo perypetie Ichigo obracały się wokół dwóch słów (to że tymi słowami były Aoyama­‑kun chyba nie musze wspominać? eheh…) Na Lettuce i Minto też można by zawiesić oko na dłużej niż trzy odcinki na całą serię -.- ta seria zapadła mi w pamięci bo to było pierwsze w moim życiu anime (zaraz po Dragon Ballu oglądanym po cichu gdy miałam 8 lat bo mamuśka stwierdziła że zbyt brutalne…), które obejżałam będąc świadoma że to jest z japonii i się to do gatunku mangi i anime zalicza a konkretniej do magical girls :) mnie się podobało, no lepsze znacznie od Mermaid Melody…. (trauma, jak tak można spieprzyć dobry pomysł?!) i tak nawiasem to mam prawie 15 lat i gdyby się w szkole dowiedzieli że anime oglądam, mangi czytam i do tego mam chyba tonę rysunków w­‑tym­‑stylu to bym była pośmiewiskiem stulecie…. nie rozumiem moich rówieśników…

Moja ocena – 7.
Tokyo Mew Mew jest dość „skondensowane”. Przez te 52 odcinki obejrzałem na­‑siłę­‑przedłużaną, lecz ciekawą fabułę, z bardzo gęstym i smacznym lukrem.

Większą część akcji zajmują emocje i uczucia Ichigo, co było sporą i gęstą dawką wzruszenia (szczególnie pod koniec serii; mam wysoki poziom wrażliwości). Odebrałem to pozytywnie. Jednak sama fabuła była dla mnie zbyt krótka i kręciła się głównie wokół miłości Ichigo (Aoyama­‑kun). Dużym minusem tej serii jest marnotrawstwo czasu – odcinków i tak było za mało, a twórcy wrzucili sporo zapychaczy, które nic do samej fabuły nie wnosiły. Jednak plusem jest zawartość wątków dłuższych, kontynuowanych przez kilka odcinków. Brakowało pozostałych Mew Mew, ich życia i przygód.
Z innych cech – muzyka była na dobrym poziomie, teraz tylko głowię się gdzie można znaleźć BGM (background music). Słodycz wcale nie przeszkadzała.

Rozumiem – chwyt z odcinkami, których końcem jest morał do przewidzenia, bez rozwoju wątku głównego, można zastosować w przypadku niektórych długoszy – patrz Sailor Moon. Jednak w Tokyo Mew Mew odniosło to beznadziejny skutek, niszcząc ostateczne wrażenie. Słusznie można mieć pretensje o realizację następnej serii – Tokyo Mew Mew a la Mode. Miejmy nadzieję że zostanie ona „zekranizowana”.

Magiczne dziewczyny ratujące świat – już to przerabialiśmy, np. z „Sailor Moon” {albo dajmy na przykład te pisemko dla dziewczynek „WITCH” – praktycznie niczym się nie różni}. Tokyo Mew Mew w niczym mnie nie zachwyciło – poprostu, uważam że to bajka dla dzieci… Słabe. 3/10

Ależ mamy dzisiaj wybredną młodzież. A to ich mdli, a to jakieś kłopoty z oczami mają, bo róż ich razi… A inni obrażają się na anime, bo te okropne bajeczki nie są przecież dla nich. To znaczy dojrzałych szesnastek. Pytanie brzmi: To po co oglądać ten „gniot”? Jakieś zamiłowanie sado­‑masochistyczne? Ale już w wieku nastu lat?! Chociaż skoro już palą jedenastolatkowie… To kto wie. (Ja zdradzę, że w wieku sześciu lat sięgnąłem. To był pierwszy i ostatni papieros, bom się zakrztusił.) Wiem jedno. Z pewnością nastolatek, czy -latka nie urośnie w oczach z powodu peta w ustach. A na pewno, gdy spotkają na swej drodze swego Aoyama­‑kun(ę) to będą miały olbrzymi problem, by zatrzymać go przy sobie. Przecież żaden facet nie lubi się całować z „popielniczki”. Dlaczego… Pytam. Dlaczego to anime nie ma być wysłodzone, przesyczone kolorami? Czy na przykład wyróżowione? Dlaczego nie różowe włosy? A kto chciałby wyglądać jak debil w czerwonych włosach? Co prawda jeden charczący „talent” zdecydował się na to, ale widać ostatnio zmienił zdanie i pewnikiem został fanem Lettuce, bo ubiera się w zieleń. Anime jest w dechę i da się przebrnąć do końca pomimo 52 odcinków. Co prawda od tamtego czasu widziałem już sporo lepszych anime, ale Tokyo Mew Mew pozostanie w mej pamięci, jako ta seria, przy której nie było szkoda posiedzieć ;) Korzystając z okazji polecam obejrzenie „Ojamajo Doremi Naisho”. Również o piątce czarodziejek, ale kreska znacznie odbiega od TMM. A o napisy nie musicie się martwić. Już je tworzę :D Mi­‑na, Ja­‑ne.

Wszyscy piszą tutaj, że to anime jest beznadziejne, kiczowate, ściągnięte etc. Dlatego chyba mam szczęście, że urodziłam się po fali sailor moon, bo inaczej szlag by mnie trafił. Moja opinia o tym jest taka: Manga 100 razy lepsza. Ilość różu jest tak potworna, że aż mi się rzygać chciało, a ciągłę okrzyki Ichigo – Aoyama­‑kun! – są przerażające. Oglądnęłam to chyba tylko, żeby sprawdzić jak się ma w porównaniu do mangi. I Bogu dzięki, że pierwszą przeczytałam mangę, bo przez anime zraziłambym się do TMM na całe życie. To, że bogaty licealista otwiera kawiarenkę, dla dziewczynek przepadających za różem i jego przyjaciej stanowi jej żywą reklamę potrafię zrozumieć. Ale, powiedzcie mi proszę jak dzisiejsza młodzież – z wyjątkiem tych, którzy tacy nie są – paląca papierosy w wieku lat 11, która róż porzuciła w wieku lat 3 ma się tym zainteresować? Czyżby nie istniały inne od różu kolory? (Pozatym oglądając to anime zastanawiałam się czy w bycie mew mew wchodzi też wściekleróżowa farba do włosów) Twórcy tego anime są chyba też daltonistami ponieważ kolor truskawek to czerwień (Lepsza już od różu).
Jak po raz pierwszy zobaczyłam metamorfozę ichigo to naszła mnie myśl czy no nie jest czasem efekt pokazywanie wszystkiego w odcieniach różu. Przy dzisiejszej grafice komputerowej…
Dlatego obalam teorię, iż to anime kierowane do dwunastolatek. Mając właśnie tyle lat stwierdzam, że manga jest w porządku, ale anime już przesłodzone. (A moimi ulubionymi postaciami wbrew pozorom nie są Ichigo i Aoyama tylko Minto i Shirogane, którzy są w miarę normalni)

Osobiście uważam że to anime i manga są boskie! Żałuje że nie ma drugiej serii anime. Ta bajka wstąpiła w moje życie i wszystko co wydarzyło się tam zwłaszcza w ciągu ost. odcinków przeżywałam gdzieś tam, w środku duszy. Pewnie myślicie że jakaś wariata ze mnie, ale nie obchodzi mnie to, od jakiegoś czasu przestałam się tym przejmować. Pozdrawiam ^_^

Mam 14 lat… no i zacięcie. Co pisać dalej? Że TMM jest dla mnie śmiesznym i równie przeciętnym tytułem jak dla większości z Was, a mimo to była to seria, która wciągnęła mnie w świat mangi i anime? Trochę głupie, ale prawdziwe. Mając 12 lat byłam tym tytułem zafascynowana, chociaż już wtedy raziło mnie dużo rzeczy. Przykład? Metamorfozy, ataki, Ichigo w kołko latająca za Aoyamą z maślanymi oczami, ZBYT mało informacji o pozostałych bohaterach. Jest tu wiele więcej rzeczy, ale pozwolę sobie nie wymieniać, bo i tak wiemy o co chodzi ;P Jednak najbardziej irytującą pośród tego wszystkiego rzeczą są beznadziejne fillery.==

Mdlące. Tyle mam do powiedzenia.

Troche zbyt przeslodzone… no moze bardzo ^^

Temu anime może tylko pomóc czarnobiał telewizor.

Hej ta recenzja mnie dobiła. Właśnie zabrałam się za tą serię (na razie 7 odcinków) a recenzator już na dzień dobry wystawia taką złą ocenę?????? Czy mam sobie je podarować chlip (T­‑T)

Dragon Ball? Naruto? Litości! Może zaraz się dowiem, że jestem fanką Mortal Kombata?
Ja lubię magical girls, ale DOBRE magical girls. Bez nie potrzebnego kiczu, z sensem i jakimś ciekawym pomysłem. To, że coś należy do tego gatunku, nie znaczy od razu, że musi być oblane lukrem i cukrem pudrem! Sailor Moon też była skierowana do istot młodszych, a jakoś starszy bratoid nie wstydził się ze mną tego oglądać. Zaś jak oglądałam Tokyo Mew Mew, bał się nawet wejść do mojego pokoju.
To anime miało by dużo więcej sensu, gdyby one NAPRAWDĘ korzystały z mocy zwierząt. Co taki np. budyń ma wspólnego z małpami to nie mam pojęcia. W zoo karmi się nim biedne zwierzaki na siłę?
Zaraz… Czy właśnie Tokyo Mew Mew zostało porównane do Mozarta?

Czytając tą recenzję, a później komentarze do niej odniosłem wraźenie, że grupa dziadków przysiadła się do anime i zaczęła wracać do dobrych czasów z Bolka i Lolka, gdzie i kolory były wyblakłe, i fabuła nie była cukierkowa (przypomnę, że cukierki były na kartki i drażnienie dzieci cukierkami byłoby niehumanitarne, więc nikt o nich nie wspominał w bajkach). Dopiero później mnie olśniło. Tak! To muszą być fani Dragon Ball, albo też innej pyskówki, gdzie potwory są „wypasione”, a fabuła „mocno” rozbudowana. Mając na myśli „mocno”, kładę nacisk na okładanie gęb biednych postaci z anime typu DB. Wydaje mi się, że osoby które tutaj się wypowiadały w ogóle są na anty wobec gatunku „magic”. No cóż, skoro tego nie lubicie, to nie przekonujcie innych do swej „wiary”. Właśnie tak Tokyo Mew Mew ma być cukierkowe, ma być jaskraworóżowe i ma być lekkie, bo skierowane jest do młodszej widowni w wieku akurat Ichigo. Ba, nawet i mnie zafascynowała mnie ta seria, chociaż jestem nie tylko po gimnazjum, ale po studiach. Dlaczego? Bo ma coś w sobie i można się odprężyć. I co najważniejsze, nie trzeba siedzieć pół metra od monitora, bo właśnie ma jasną kolorystykę i każdy szczegół wyraźnie widać. I to jest wielki plus. Seria jest fajna i wbrew temu co tu napisano, akcja często się zmienia. Chociażby fizyczna przemiana Ichigo w kota. Także odcinek chorobliwie zazdrosnego ojca Ichigo nie można nazwać nudnym! Powiem tyle, ten kto lubi „magical” polubi tę serię, natomiast fani „Naruto” oraz „DB” i reszta bandy nie, bo TMM nie jest do nich skierowana. I bardzo dobrze. To tak jakby zarzucać serialowi „Panio Panio Di Gi Charat” zbytnią dziecinadę. Przecież „PPDGCh” właśnie skierowana jest do pięciolatków, więc jaka ma być, jak nie barwna i pełna piosenek? Czyli wniosek jest jeden amator HipHopa nigdy nie doceni Mozarta.

P.S. został skasowany. Komentarz bardzo niewiele mówi o samej serii (sporo natomiast o jego autorze), zostaje jednak nieusunięty. Wolimy jednak komentarze, omawiające anime, a nie preferencje autora recenzji. Moderacja.

Zdecydowanie Tokyo Mew Mew jest słodkie… aż ZA słodkie – przede wszystkim zdaje się, że dominującym kolorem jest róż, jakby twórcy zapomnieli, iż istnieja także inne kolory… róż i serduszka (zwłaszcza w kawiarence), plus straszliwe stroje potransformacyjne. Straszliwie paskudne, jedynie Ichigo ma na sobie coś w rodzaju sukienki­‑bombki, reszta wyglada jakby krawcom zabrakło materiału i starczyło go jeno na coś w rodzaju stroju kąpielowego z podwiązką.
Drugą sprawą jest Aoyama­‑kun… i Ichigo… i marzenia Ichigo o Aoyamie, i randki z Aoyamą… i Aoyama wyglądający z połowy czasu antenowego każdego odcinka… oraz okrzyki Ichigo „Aoyama­‑kun!!!” Jako żywo stanęła mi przed oczyma inna seria, z tego samego rodzaju okrzykami, tylko okraszona mniejszą ilością pinku… Gdyby powycinać tą część lub ją ograniczyć, fabuła (ekhem) spokojnie zmieściłaby się w 26 odcinkach.
Gdzieś w środku pojawia się dodatkowo nowy bohater pozytywny – na którego „wejście” mozna spaść z krzesła… dosłownie! i stwierdzić  kliknij: ukryte  O! Rycerz Jedi! O! I ma Laserowy Miecz! który wypowiada tak standardową formułkę, że az strach…. „I was born…” (wiecie co dalej ;))
Sama seria jest schematyczna i przewidywalna aż do bólu – 5 dziewczyn ratuje świat przed kosmitami (skąd my to znamy), ba! Nawet transformacje i pozy Ichigo podczas likwidacji wroga sa prawie identyczne z „Moon Heart Attack!” i przemianami czarodziejek.

Ja sie tylko zastanawiam, co w tej cukierkowatej­‑lukrowości robili Midorikawa i Ishida… i czy ich potem zęby nie bolały.

Zanim mangi nie zobaczy.Lepsze jest Mermaid Melody