Tanuki-Anime

Seria bardzo oryginalna, o niezwykłej oprawie graficznej. Połączenie tradycyjnej animacji z 3D, a także żywymi aktorami. Czegoś takiego jeszcze nie widziałem, zainteresowało mnie to. Niezwykłe tekstury teł.
Historie pozornie niezwiązane ze sobą, a jednak pacjenci spotykają się, też ciekawy pomysł.

Doktor Irabu spokojnie może być konkurencją dla doktora House'a :D

Po prostu bardzo dobra seria, warto się zapoznać. Szkoda tylko, że brak biszów i innych fanserwiśnych chwytów odstrasza większość publiczności.

Seria eksperymentalna? Eksperyment udany. Daje do myślenia.

Kuuchuu Buranko jest serią która mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Zazwyczaj jeśli myślę o serii bądź filmie, której głównym tematem mają być problemy psychiczne ludzi, to rozumiem to jako dość poważną serię w której rozważa się na serio o naszych „odchyłach” a całość utrzymana jest w stonowanych kolorach. Tutaj natomiast twórcy zaserwowali nam dość kolorową i pstrokatą rzeczywistość, która na pierwszy rzut oka wydaje się mocno chybiona, ale z czasem bardzo dobrze pasuję do przedstawianych w anime schorzeń i pacjentów.

Pacjenci są moim zdaniem najmocniejszym plusem tej serii. Każdy pod płaszczykiem codzienności skrywa problemy z którymi nie jest w stanie sobie poradzić, a każda próba powrotu do normalności kończy się co najmniej śmiesznością. Równie ciekawą postacią jest też Pan Doktor Irabu, w przypadku którego powiedzenie „Lekarzu lecz się sam” nabiera nowego znaczenia.

Strona wizualna, jak już wspominałem jest dość kolorowa, dominują pastele. Może się to wydawać niektórym dziwne, ale uważam, że współgra to dość ciekawie jako tło pod doległości poszczególnych pacjentów. Kreska jest również dość oryginalna, gdyż oprócz typowych postaci 2D mamy też wstawki 3D albo połączenia tychże technik.

Ogólnie anime ciekawe, ale nie dla wszystkich, raczej nie nada się na niedzielny seans w pasmie kina familijnego, ale dla wszystkich wariatów będzie jak znalazł.

...rozwiewanych z kazdym kolejnym odcinkiem.
Poczatkowe zażenowanie animowo­‑lajwakszonowym przedstawieniem swiata zostalo wyparte przez wrazenie, ze taka forma nie byla podyktowana biedą w budzecie(a nawet jesli…), a celowo tworzy taki neurotyczny, zakrecony styl, gdzie chory rzeczywisty swiat przeprowadza inwazje na normalny, animowany ;)

Do tego absorbujacy bohaterowie luzno ze soba powiazani, ale w bardzo interesujacy sposob, najlepszym przykladem jest yakuza w narciarskich goglach absurdalnie wrecz zestresowany podczas sciagania haraczu z cyrkowcow w pierwszym odcinku, owemu yakuzie dr Irabu poswieci odrebna sesje, ktora jest jednoczesnie najfajniejszym wg mnie odcinkiem :).

Autorzy nie daja gotowych receptur, watków cwano nie podomykali, a przezabawny dr Fukuichi, jak kukulka w zegarze, dba, by widz nie traktowal tej serii zbyt powaznie wyjasniajac dewiacje w bardziej „naukowy” sposob ;)

Heh, po tym „chorym” anime aż człowiek zaczyna się zastanawiać, czy sam nie jest chory – Irabu pewnie z kilkanaście „dolegliwości” by znalazł. ;)
Natomiast nie żałuję czasu spędzonego z tym tytułem, bo mało które anime potrafiło dać mi tyle rozrywki co szalony doktorek. Spodobało mi się, jak połączyli wątki wszystkich pacjentów, choć szkoda, że nie było „niczego więcej” – czegoś ponad poszczególne wątki z pacjentami. Jak dla mnie świetnie zbalansowane zostały oryginalność i dziwaczność z twardym umiejscowieniem w rzeczywistości. Szkoda, że nie wychodzi zbyt wiele podobnie ciekawych tytułów.

Wreszcie recenzja na tanuki, z którą mogę się zgodzić. Trapeze to, moim zdaniem, jeden z najciekawszych kąsków 2009.

Świetne anime chociaż po pierwszym odcinku myślałem że to jakieś porąbane wymysły pijanych wariatów. Niemniej jednak wraz z kolejnymi odcinkami, kiedy wczułem się w klimat tego bądź co bądź „innego” anime coraz to bardziej nie mogłem oprzeć się urokowi tej serii. To anime pokazuje jak czasami zapędziliśmy się w wyścigu szczurów nie zauważając własnych słabości i jak czasami blisko jest do szczęścia i że trzeba po prostu czasami popatrzeć w głąb siebie. Jest to seria z tzw. przesłaniem i choć jestem pewien że młodszej widowni nie koniecznie musi się spodobać (chociaż elementy komediowe są rewelacyjne), to dla wyrobionych widzów po prostu perełka. Anime które na prawdę daje do myślenia!

Potencjał był, ale zgubił się w połowie serii i poprowadził ją w złym kierunku. Pomysł był kapitalny i zapowiadało się rewelacyjnie. Niemniej jednak sposoby rozwiązywania kolejnych przypadków, tfu – pozbywania się pacjentów, żeby przyjąć nowych nie były już takie super. Początki oryginalne, ale z czasem zaczęło to się robić po prostu… nudne i monotonne. A szkoda, bo spodziewałam się czegoś więcej.