x
Tanuki.pl korzysta z plików cookie w celach prowadzenia
reklamy, statystyk i dla dostosowania wortalu do
indywidualnych potrzeb użytkowników, mogą też z nich korzystać współpracujący z nami reklamodawcy.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.
Szczegóły dotyczące stosowania przez wortal Tanuki.pl
plików cookie znajdziesz w polityce prywatności.
Pod wieloma względami typowa komedia romantyczna z epoki, tyle że bardziej seksualna – więcej żartów o seksie, więcej nagości, mocniejsze sytuacje. Główna bohaterka to typowa licealistka Saori, zmuszona dzielić mieszkanie z prawie typowym licealistą Yujim – prawie, bo Yuji, poza do bólu przeciętnym charakterem i wyglądem, ma dosyć nietypowe hobby, mianowicie uwielbia charakteryzację filmową, zwłaszcza kreowanie potworów rodem z horroru, ale zmiana czyjegoś wyglądu i upodobnienie go do innej osoby też nie jest dla niego wyzwaniem. O ile ten wątek może wydawać się ciekawy, to stanowi oparcie może jednego odcinka – poza nim hobby Yujiego jest wykorzystywane albo do gagów, albo do rozwiązywania problemów z fabułą, jak długopis do transformacji Czarodziejki z Księżyca.
Relacje Yujiego i Saori nie odstają od animcowej normy – trochę ich do siebie ciągnie, ale niezbyt umieją to okazać, nie za dobrze się rozumieją, niby się złoszczą, ale zależy im na opinii tego drugiego, do tego on lubi ją zaczepiać, a ona łatwo się denerwuje, takie tam rzeczy przerabiane w anime do znudzenia.
Poza Yujim i Saori na ekranie często zobaczymy jeszcze dwie koleżanki Saori (jedna dojrzała i obyta, druga dziecinna i naiwna) oraz dwoje nauczycieli (on gapa, ona wamp). Momentami można zapomnieć, że w teorii to Saori i Yuji mieli być głównymi postaciami, zwłaszcza że „drugoplanowa” obsada ma od nich więcej charakteru.
Oczywiście głównym wabikiem serii miał być wspomniany seks. Rozmowy bohaterów schodzą na wiadome tematy przy każdej okazji i bez okazji. Hormony rzucają na mózg każdemu członkowi obsady, niezależnie od płci i wieku. Może Saori jest pod tym względem nieco spokojniejsza, a przynajmniej bardziej wstydliwa. Za to jej koleżanki zupełnie nie kryją się z tym, że chciałyby i nie boją się, a ich nauczycielka nie ma oporów przed startowaniem do własnych uczniów. Seria nie ogranicza się do żartów, golizny mamy sporo, a i niedwuznacznych sytuacji trochę się przewija. Macanki z reguły są damsko‑męskie, acz w jednej scenie pojawiają się lesbijki, a dzięki snom Saori mamy okazję zobaczyć dziewczynę napadaną przez potwora z kosmosu.
Na plus natomiast jest oprawa graficzna, niby nic wyjątkowego, ale porządnie zrobione. Projekty postaci są przyjemne, kolory ładne, a animacja całkiem płynna.
Puttsun Make Love w większości mnie wynudziło, co zapewne jest kwestią tego, ze nie jestem grupą docelową – widziałam fanów ecchi, którzy serią byli zachwyceni. Niestety, główna para była dla mnie na tyle nijaka i irytująca, że patrzenie na ich podchody strasznie mnie męczyło. Większość sytuacji była do bólu typowa, a humor rzadko śmieszył. Jeden odcinek bardziej mi się spodobał – ten o pierwszej miłości Yuki, może dlatego, że Yuki, dziecinna i jednocześnie próbująca zgrywać dorosłą, śmieszyła mnie najbardziej. Może manga była lepsza, ostatecznie anime jest dla mnie idealnie nijakie.
Relacje Yujiego i Saori nie odstają od animcowej normy – trochę ich do siebie ciągnie, ale niezbyt umieją to okazać, nie za dobrze się rozumieją, niby się złoszczą, ale zależy im na opinii tego drugiego, do tego on lubi ją zaczepiać, a ona łatwo się denerwuje, takie tam rzeczy przerabiane w anime do znudzenia.
Poza Yujim i Saori na ekranie często zobaczymy jeszcze dwie koleżanki Saori (jedna dojrzała i obyta, druga dziecinna i naiwna) oraz dwoje nauczycieli (on gapa, ona wamp). Momentami można zapomnieć, że w teorii to Saori i Yuji mieli być głównymi postaciami, zwłaszcza że „drugoplanowa” obsada ma od nich więcej charakteru.
Oczywiście głównym wabikiem serii miał być wspomniany seks. Rozmowy bohaterów schodzą na wiadome tematy przy każdej okazji i bez okazji. Hormony rzucają na mózg każdemu członkowi obsady, niezależnie od płci i wieku. Może Saori jest pod tym względem nieco spokojniejsza, a przynajmniej bardziej wstydliwa. Za to jej koleżanki zupełnie nie kryją się z tym, że chciałyby i nie boją się, a ich nauczycielka nie ma oporów przed startowaniem do własnych uczniów. Seria nie ogranicza się do żartów, golizny mamy sporo, a i niedwuznacznych sytuacji trochę się przewija. Macanki z reguły są damsko‑męskie, acz w jednej scenie pojawiają się lesbijki, a dzięki snom Saori mamy okazję zobaczyć dziewczynę napadaną przez potwora z kosmosu.
Na plus natomiast jest oprawa graficzna, niby nic wyjątkowego, ale porządnie zrobione. Projekty postaci są przyjemne, kolory ładne, a animacja całkiem płynna.
Puttsun Make Love w większości mnie wynudziło, co zapewne jest kwestią tego, ze nie jestem grupą docelową – widziałam fanów ecchi, którzy serią byli zachwyceni. Niestety, główna para była dla mnie na tyle nijaka i irytująca, że patrzenie na ich podchody strasznie mnie męczyło. Większość sytuacji była do bólu typowa, a humor rzadko śmieszył. Jeden odcinek bardziej mi się spodobał – ten o pierwszej miłości Yuki, może dlatego, że Yuki, dziecinna i jednocześnie próbująca zgrywać dorosłą, śmieszyła mnie najbardziej. Może manga była lepsza, ostatecznie anime jest dla mnie idealnie nijakie.