Tanuki-Anime

Sporo osób nie lubi 'zmiany tonacji'. Tutaj ze spokojnej i pociesznej wędrówki do battle shounena.

Akurat w Frieren mi to nie przeszkadzało, ale Toradora? Dla mnie to był spory minus gdy w środku serii przeszli z romcomu do dramatu.

Nom, zakończenie CAŁEJ historii, będzie mega bólem głowy.

Mi chodzi o to, że 10 odcinków, to za mały fragment, aby historia mogła dobrze wybrzmieć. Brakowało jakiegoś 'egzaminu', jakiegoś mini zakończenia.

To prawda, brak prerii i kurzu. Ale jest zmęczony życiem, trochę cyniczny bohater . . . wbrew sobie zachowujący się jak trzeba gdy przychodzi czas na konfrontację z przeciwnikiem który ma przytłaczającą przewagę. Jakiś John Wayne?
A może to jednak . . . trochę bardziej ten Marlow? Sam nie wiem.

Albo obie te klisze.

Jak oni to spięli? Muszę odetchnąć przed powtórką.

W mandze tak to nie kopało. No tu to anime zrobiło robotę.
Może się nie znam, ale chyba udało się im znowu zrobić coś wyjątkowego?

Hmmm… to było znowu troszkę za proste, ale tym razem jestem przygotowany: [link] punkt nr.1, punkt nr.2 i po części punkt nr.6 natomiast możesz przeczytać całość jeśli masz ochotę, bo może to powstrzymać kolejne kontrargumenty, które nie tłumaczą tego problemu. Pozdrawiam. :)

Magia latania to nowinka przejęta od demonów. Zresztą możesz zużyć mamo na oszczędzanie nóg ale nie zdziw się potem jak ci przeciwnik te nogi przy samej pupie upi…li bo magazynek masz pusty. Jak by miało być szybko, łatwo i bez refleksji. To by im te Nimbusy 2000 wyfasowali z magazynu i po temacie.

Poza tym chyba ostatni odcinek daje nam też pewną wskazówkę – cudze domy!

Akurat towarzystwo zastanawia się czemu np. nie opływa pewnego obszaru na którym grasują paskudne potwory. Tylko się przez niego przedzierają pieszo. Przy okazji zajmując się skrupulatnie regulacją populacji pewnych paskudnych kreatur.

A wszystko to dlatego, że jak uważał pewien bohater likwidacja tych zagrożeń leży w obowiązkach ludzi takich jak oni. Taką masz robotę . . . i co zrobisz, jak nic nie zrobisz

O latającym dywanie zapomnij. Popylasz pieszką co chwila ryzykując zejście w bardzo dramatycznych okolicznościach. I w tym cała zabawa.

No nie no, w wymienionych przypadkach mamy raczej jasne wyjaśnienia, czemu bohaterowie podróżują tak, a nie inaczej. Nawet z orłami jest wspomniane, że Gandalf nie może sobie ot tak ich wzywać, ten jeden raz to przysługa wielkiego kalibru :P

Wiadomo oczywiście, o co chodzi na „wyższym” poziomie, ale o jakieś fabularne usprawiedliwienie też warto zadbać – ale ja to mówię jako ktoś kto lubi takie zagłębienia się i watsonowskie wyjaśnienia :)

Argument w stylu Dlaczego drużyna Pierścienia nie wsiadła na orły i nie poleciała na Górę Przeznaczenia

Nie pytam dlaczego bohaterowie zawsze nie wybierają najszybszej drogi, tylko dlaczego w świecie w którym latanie jest pokazane jako normalna, zawsze dostępna i wielokrotnie bezproblemowo używana umiejętność w trakcie zagrożenia życia, nagle przestaje ona istnieć w trakcie wielodniowych podróży i to bez jakiegokolwiek komentarza ze strony fabuły. To nie jest ten sam typ problemu co orły w WP, ponieważ ja tu wspominam o zdolności którą bohaterowie faktycznie posiadają i regularnie wykorzystują chociażby w walce.

Cel podróży nie jest celem w samym sobie, chodzi też o samą podróż, dzięki której zdobywają doświadczenie i mogą się rozwijać

Zgadzam się. To jest intencja autora. Tylko nie odpowiada na mój zarzut / problem. Nie krytykuję motywu podróży, tylko brak wyjaśnienia czemu jedna i ta sama magia jest używana reaktywnie, a nigdy proaktywnie, mimo że nic w konkretnej scenie jej nie wyklucza.

Latanie jest domeną demonów i ludzie nauczyli się tej magii nie do końca rozumiejąc jej mechanizm

Byłby to solidny argument gdyby nie fakt, że Frieren i Fern używają wielokrotnie magii lotu stabilnie, precyzyjnie, bez widocznych kosztów, bez wahania i bez konsekwencji. Jeśli ta magia faktycznie jest tak niebezpieczna i nie do końca poznana, to raczej nie powinni z niej korzystać w trakcie walki, a sam świat powinien to jasno komunikować w trakcie decyzji bohaterów, tymczasem ta rzekoma wada nigdy nie wpłynęła na ich zachowanie.

Wwspominano też o kłopotach z lataniem z powodów problemów atmosferycznych, chociażby podczas wędrówki przez góry, w których spotkali Krafta. Kolejną kwestią jest fakt, że w powietrzu są łatwym celem dla wrogów

Rozumiem, ale są to argumenty wybiórcze, bo nie tłumaczą sytuacji w których pogoda jest dobra, zagrożenia brak, a bohaterowie i tak spacerują dniami i nocami, nawet nie wspominając o możliwości lotu czy jego istnienia w tym świecie. To ta cisza w informowaniu jest moim problemem, nie samo istnienie ograniczeń tej magii.

Ocenianie dzieła pod względem efektywności procesu samego dojścia do celu bohaterów jest redukcjonistyczne i błędne już w samym założeniu

Nie oceniam całego dzieła na tej podstawie, tylko wyciągam jedną nieścisłość, która jest jednym z wielu czynników branych pod uwagę w trakcie finalnej oceny. Nigdy nie robię tak, jak mi zarzucasz i nigdy nie napisałem, że tak robię. Jest wiele zalet tej produkcji, które również biorę pod uwagę. Dodatkowo ja nie domagam się uproszczenia / przyspieszenia drogi do konkretnego celu, tylko konsekwencji w zasadach świata przedstawionego. Innymi słowy nie pytam dokładnie czemu nie lecą, tylko czemu świat raz pozwala im latać bez problemu, a raz udaje, że ta możliwość nie istnieje.

Podsumowując, nie mam problemu z motywem podróży ani z tym, że bohaterowie idą pieszo zamiast polecieć. Mam problem z tym, że tytuł ani razu nie potrafi spójnie wyjaśnić dlaczego magia latania, która pokazywana na tak łatwą w wykorzystaniu w trakcie walki i bez jakichkolwiek kosztów czy efektów ubocznych, nagle przestaje być nawet opcją w trakcie normalnej podróży. Gdyby seria jasno informowała o istnieniu jakiegoś ograniczenia, to mój zarzut w ogóle by się nie pojawił. Pozdrawiam.

W pierwszym sezonie z tym właśnie miałem problem. Dopóki się snuli po lasach kontemplując przemijanie, to byłem zachwycony, ale jak potem zaczęli się nawalać czarami, to trochę się nudziłem.

No to mamy problem. Słyszałem, że serie powinno się oceniać w kontekście gatunku, do którego należą. To jest shounen, więc tego właśnie oczekiwałem po tym tytule. Niestety odcinek okazał się nudny i właściwie o niczym. Gdyby go w ogóle nie było, niczego byśmy nie stracili. No chyba, że oceniamy tak tylko wtedy, gdy nam wygodnie pod tezę, a nie zawsze, to wtedy spoko. Dla mnie tą serię ratowała widowiskowa akcja i fajnie nakreślone postaci poboczne.