Tanuki-Anime

Drugi se­zon przy­gód Mu­ko­udy i jego pacz­ki. Se­ans bar­dzo przy­jem­ny po­mi­mo wrażenia pow­tór­ki z ro­z­ryw­ki.

Gun­dam po­między za­zębia­jącymi się świa­tami sz­kol­nych tur­nie­jów i mor­der­czych kor­po­racji. Śmia­ła próba, jed­nak obar­czona błędami.

Ch­łopak po­zna­je dziew­czynę, której naj­więk­szą pa­sją jest ta­niec współcze­sny. Do­łącza za­tem do te­go sa­mego klu­bu, gdzie od­krywa w so­bie wy­bit­ne ta­len­ty choreogra­ficz­ne. Uro­czy ro­mans i faj­na hi­sto­ria obyczajowa, której naj­bar­dziej pro­ble­ma­tycz­ny ele­ment stanowią… sceny ta­necz­ne.

Kon­ty­nuacja wiel­kie­go hi­tu z 2024 ro­ku. Na sz­czę­ście rów­nie udana co po­przed­nik.

Ko­lej­ny młody Ja­pończyk tra­fia do in­nego świa­ta, gdzie otrzymu­je ze­staw nie­samo­witych umie­jęt­no­ści; tym razem jest to ma­gia wo­dy. Pod wie­lo­ma względami nie­wia­rygod­nie wtór­ny ise­kai, na sz­czę­ście z kil­ko­ma cie­ka­wymi sz­cze­gółami.

Nic się nie zdarzyło, tyl­ko twoja twarz… Re­cen­zja w za­sadzie bez­spoj­le­ro­wa.

Czy można stworzyć anime, którego po­stacie, fabu­ła i hu­mor służą prze­de wszyst­kim radosnej twór­czo­ści zdol­nego stu­dia? Przy­pa­dek Ci­ty the Anima­tion do­wodzi, że nie tyl­ko można, ale wręcz trze­ba.

Hej ch­łopa­ku, chodź po­słuchać, jak śp­ie­wam. Re­cen­zja w za­sadzie bez­spoj­le­ro­wa.

Dla jed­nych se­ans se­zonu i naj­lep­szy ro­mans ro­ku, dla in­nych okrop­nie prze­słodzony kicz bez żad­nej war­to­ści ar­ty­stycz­nej. Dla mnie – wy­śmie­nicie za­pro­jek­to­wana ko­mer­cja, roz­kosz­na w swojej bez­czel­no­ści.

Ko­lej­ne cosplay­owe pe­ry­petie Ma­rin i Go­jou. Kon­ty­nuacja god­na po­przed­nie­go se­zonu, co zważyw­szy na pro­ble­my pro­duk­cji, za­krawa na cud.