Tanuki-Anime

Nic nowego nie powiem – urocze. Chyba nawet lepsze od mangi, ale musiałabym ją sobie odświeżyć, żeby się upewnić. Grafika i animacja ładne i na zaskakująco równym poziomie jak na dłuższą serię z tamtego okresu, a niektóre projekty kart śliczne. Seria ma oczywiście słabsze momenty i głupotki, ale idzie je wybaczyć.
Może o postaciach. Sakurcia, cóż, kawaii panienka, jej 'hoeee' momentami irytowało, relacja z bratem nie śmieszyła, resztę czasu była strawna, ale za nią nie szaleję. Syaoran przez pierwsze odcinki był dosyć wkurzającym, zarozumiałym cholerykiem, potem nagle spokorniał – bez wyraźnego powodu, ale dzięki temu stał się znośniejszy, a ostatecznie stał się całkiem fajnym chłopakiem. Obawiałam się postaci Meiling – tego typu samozwańcze rywalki w miłości zwykle działają mi na nerwy – ale ona okazała się cudownie (jak na ten typ) normalna. Nie dostawała piany na ustach na widok każdej dziewczyny rozmawiającej z Syaoranem, szybko zakolegowała się z Sakurą, a jej wybuchy zazdrości były w miarę stonowane, no i oczywiście – była dzieckiem, więc jej zachowanie było łatwiejsze do przełknięcia. Podobnie jak w mandze nie znosiłam Ruby Moon (za istnienie tylko po to, żeby przeszkadzać Touyi) oraz Kaho (za to, że wie i nie powie, a przy tym fabuła wciska mi, że jest wspaniała, miła, cudowna i bez skazy. No i za umawianie się z nieletnimi, ale dzięki Bogu anime to złagodziło). W przeciwieństwie do mangi – tu polubiłam Eriola. Jego wątek był przedstawiony sensowniej, no i śmieszył mnie jego duet z Yamazakim. Tomoyo jest urocza jako największa na świecie fanka Sakury, Yukito jest nudny, Touya wymiata. Innych nie pamiętam albo nie myślę o nich nic szczególnego.
I tylko szkoda, że takich Clampów już nie robią, Clear Card to nie to samo ;<

Anime jest dostępne na netflixie z polskimi napisami i chwała bogom za to, ale jakość tych napisów jest co najwyżej średnia. Czasami jest „onii­‑chan”, czasami jest „brat”. Nazwy własne na przestrzeni odcinków są różnie tłumaczone (głównie chodzi o segment z Kero pod koniec każdego odcinka), a takie kwiatki jak „dwunastoklasista” (o bracie Sakury, który chodzi do liceum) wskazują na to, że napisy mogły być tłumaczeniem angielskich napisów, co zajeżdża amatorszczyzną. No i wydaje mi się też, że przez parę odcinków tłumacze nie mogli się zdecydować jakiej płci jest Kero.
No i rzecz jasna ani filmów ani Clear Card­‑hen nie ma na netflixie, więc trzeba szukać w innych źródłach, by obejrzeć całość.
Ech… I jak tu nie być piratem, gdy za darmo można mieć dużo większą jakość. I w sumie to chyba większość anime na netlixie ma mocno średnie tłumaczenia – pamiętam że w JoJo Stone Ocean też było dużo pomyłek.
No i w sumie może nie powinienem tu tego pisać, ale jakby ktoś się wahał czy oglądać na netlixie czy gdzie indziej to w sumie jest kwestia tego, czy ważniejsza jest jakość czy sumienie.
O samym anime napiszę też, gdy obejrzę całość, ale musiałem napisać ten komentarz, bo tak bardzo się przyzwyczaiłem do wysokiej jakości fansubów, że trochę mnie irytuje, że tak wielka korporacja jak netlix robi tak średnie napisy xd

Przyjemne, słodkie i ciepłe, czyli na dobrą sprawę wszystko to czym Mahou­‑Shoujo powinno być. Grafika jak na tamte lata całkiem dobra, animacje, przy walce z kartami również. Fabuła jest niby prosta, ale kim byłyby panie z Clamp­‑a, gdyby jakieś malutkiej tajemnicy w tle nie zaserwowały? Pomysł z kartami moim zdaniem bardzo dobry, a fakt, że na każda kartę trzeba było wymyślac ina taktykę schwytania, zasluguje na brawa. No i oczywiście moim zdaniem największym atutem tej serii jest Cerberos, który o tytuł najlepszej maskotki ze świata M&A mógłby swobodnie rywalizować z Nyanko­‑sensei­‑em. Polecam miłośnikom gatunku, fanom grupy Clamp i każdemu, który szuka przyjemnej odskoczni pomiędzy krwawymi potyczkami.

Jeżeli komuś jest na tym świecie zimno i bardzo źle, polecam tę serię :). Jest tak cieplutka, a przy tym na na tyle dobrze wyważona, że każdy znajdzie tu coś dla siebie i banan na stałe przyklei mu się do twarzy :)

Naprawdę przeurocze :)
Początkowo irytująco­‑dziecinne, słodkie do bólu oraz naiwno­‑infantylne, ale z czasem było coraz lepiej. Wybitnie podobała mi się różnorodność właściwości kart, sprytne sposoby ich zastosowania, niesztampowe działanie Karcianej Mistrzyni. No i późniejsze  kliknij: ukryte  zauroczenie Shaorana w Sakurze było uroczo niezdarne, niezgrabne i pełne rumieńców – baaaardzo fajnie zrobiona seria. Choć o dzieciaczkach i dla dzieciaczków, ale i stara baba dobrze się bawiła i cieszyła oglądając taką uroczą bajeczkę :) To był bardzo przyjemny seans. Polecam małym i dużym dzieciom :)

Całkiem niezłe anime.Ma bardzo ładną kreskę choć trzeba przyznać że niektóre karty były robione po łebkach ale i tak miło je wspominam (w przeciwieństwie do tego przesłodzonego kiczowatego tokyo mew mew)

Cardcaptor Sakura jest dobra pozycja dla miłośników ślicznych dziewczynek z różdżką.
Szukanie i poskramianie mocy zamkniętych w kartach może dla nie których być dziecinne.Bohaterka jest taką słodką dziewczynka chodzącą do podstawówki,więc od poziomu nic nie miejcie.To co ma być przedstawione to jest i to dobrze.
Pozytywne anime i nie miałem nic do zarzucenia.Zakończenie jest odpowiednie do tytułu i samej bohaterki.Grafika jest dobra.Muzyka jest świetna(mam na kompie openingi).Polecam.

Powiem krótko i zwięźle. Wspaniała seria, dla tych którzy tęsknią za czasami dziećństwa:)W trakcie oglądania nie raz płakałem ze śmiechu:)

Przeczytałem recenzję Avellany, która wychwala to anime.
Ja uważam że jest co najwyżej przeciętne i dla osoby lubiącej magical girl (czyli np dla mnie) się nie spodobało. Rozumiem że może komuś takie słodkie anime dla dzieci z podstawówki się podobać, ale jednak mnie nudziło i nie potrafiło wciągnąć chociaż na początku wydawało się ciekawe. Z Magical Girl już dużo lepsze jest magical girl Nanoha.
Co do kreski. Mimo że to Clamp to nie każde jego anime wygląda tak samo. Choćby Chobits, Sakura i najnowsze Code Geass. Ten styl pasował i był fajny.
Ogólnie recenzja OK, ale niech Avellana nie używa określeń deformowanych „patyczaków” bo jasno wskazuje o jakie anime jej chodzi i umyślnie denerwuje fanów tych produkcji tym bardziej, że właśnie te anime mają lepszą kreskę i fabułę niż CCS.

Bardzo przyjemna seria:) Fabuła może trochę dziecina, ale nawet starsze osoby potrafi wciągnąć. Interesujące jest także że inna seria Clampa Tsubasa Chronicle wykoprzystuje ten sam projekt postaci – nawet imiona mają te same choć historia kompletnie nie związana (szczerze mówiąc oglądnęłam tylko OAV tej drugiej serii i trochę się zastanawiałam czy czasem nie odwiedzili świata CCS)
Wspominam je naprawdę dobrze i polecam młodszym i starszym :) Choć zgadzam się z recenzentem że nie które przyjaźnie nadają się do nadinterpretancji szczególnie w 3 części historii

Z początku byłam przekonana, że będzie to jakieś dziecinne magical girls. Jak się pomyliłam! Seria nie jest taka banalna jak się wydaje i momentami mnie wzruszała. Polecam każdemu, nie tylko fanom Clampa ;)

Extra anime =D Bardzo mi się podobało ^^

*szept z otchlani* Clow Reed byl pol­‑Chinczykiem (nie Japonczykiem). Taka sugestia zagorzalej fanki serii ;]

To anime jest poprostu żałosne i tyle. Naiwny scenariusz ( no cóż, tym razem się nie popisałaś Okawa Nanase), beznadziejna muzyka. Jedyne co mogę tu pochwalić to grafika, bo jest genialna ( Mokona jak zawsze świetna:))!

Jedno z moich ulubionych anime:) Ladna grafika, wzgledna zgodnosc z oryginalna wersja:) przyjemne dla oka:)