Tanuki-Anime

W recenzji zabrakło należytego rozpoznania klasy reżyserskiej Kona. Otóż „Paprika” jest znakomicie wyreżyserowana zaś sposób prowadzenia narracji zdecydowanie zasługuje, aby przyjrzeć się mu bliżej, niż czyni to recenzent.
Interesującą, jak sądzę, byłaby również próba potraktowania reżysera jako postmodernisty bawiącego się samą formułą kina jako medium komunikacji między reżyserem a odbiorcą (vide: żonglerka stylistykami filmowymi użytymi w „Paprice”, zacieranie granicy między filmem a widownią (sic!), a nawet – pojawienie się w jednej ze scen wywiadu z Akira Kurosawą…).
Warto też byłoby się pokusić o wyciągnięcie ogólnych wniosków z owego „mieszania w głowie widza” a nie tylko proste skonstatowanie jego istnienia. Przecież reżyserskie zabiegi i zabawy narracyjne służą czemuś więcej, niż „mieszanie w głowie”, prawda..?
Sądzę, że to wszystko możnaby sensownie umieścić w recenzji bez konieczności rozbudowywania jej do niebotycznych rozmiarów. A ten film – jak mało który – na to pozwala i zasługuje…
Reasumując: za mało i zbyt powierzchownie.

Aż mi się nóż w kieszeni otworzył, gdy muzykę Hirasawy recenzent nazwał „plumkaniem i siorbaniem”.... Trochę szacunku dla Majestatu! X­‑D
Film natomiast oceniam bardzo dobrze, widziałam pozostałe produkcje Kona, Łącznie z Tokio Godfathers. (gdzie nieco przełamany jest ten senno­‑psychodeliczny klimat; film TG jest bardzo dobry i nie zgadzam sie z zamieszczoną na stronie recenzją, lecz nie mam siły na polemikę X­‑D )
Stwierdzenie, że ta sama wciąż tematyka może nudzić – z jednej strony się z nią zgadzam, z drugiej nie.
powiedzieć, że schemat Kona nudzi to trochę tak, jakby powiedzieć „znudziły mi się sny” – a przecież za każdym razem są one inne, w „schemat śnienia” upchnięte są miliardy możliwości, tak samo jest wg mnie z filmami Kona.
Chaos w ramkach. Bardzo fajna rzecz, dobrze wygląda na ścianie…. *znika zgnieciona przez wielką szarą stopę spadającą z nieba*

Nie zgadzam się z recenzentem ;P Wybrałam się na jeden z warszawskich pokazów tego filmu i muszę przyznać że wyszłam z seansu rozczarowana. Wdg mnie film był chaotyczny i zabrakło mu tego specyficznego klimatu z wcześniejszych produkcji Kona. Zdecydowanie bardziej podobały mi się Perfect Blue i Millenium Actress i nie tylko ze względu na wtórność Papriki. W PB zachwycajaca była gęsta atmosfera filmu i ciągłe napięcie, w MA natomiast bardzo ciekawie (i zdaje się że nowatorsko) zostało przedstawione życie pewnej aktorki – poprzez sceny z jej własnych filmów. Mimo że w Paprice na ekranie dzieje się dużo to jednak nie tak emocjonalnie jak w poprzednich filmach Kona i to jest jej podstawowa wada.