Tanuki-Anime

„Drifters”, to anime, które jest budowane najpiękniejszą linią graficzną, jaką widziałem. To 12­‑odcinkowa historia osadzona w świecie, w którym stykają się różne postacie z różnych epok oraz… z różnych gatunków tematycznych, np. z fantastyki, historii itp. Agresywna, dynamiczna, obłędnie dokładna obwódka rysująca kształt postaci, co daje nam ciepłe a zarazem ostre, baśniowe sylwetki. I ta dynamika w kadrowaniu i dokładności wizualizacji graficznych w fazach ruchów postaci podczas walk! Daje nam to świetnie uwydatniony ruch, emocję, i wypisany charakter postaci, bo w na pewno w jednej sekundzie animacji jest obłędnie duża ilość narysowanych klatek! Nie powiem o barwie, cieniu, i podkreśleniu wariacjami kolorów światła i mroku, bo to w „Drifters” jest niesamowite! Tak samo niesamowity był humor, który był z lekka eklektyczny i groteskowy, co przerzucało się znowu na inną technikę graficzną, która w konsekwencji świetnie go podkreślała, a sam humor wpasował się w konwencję fabuły niniejszego anime. „Drifters” daję najwyższą notę! Fenomen, toż to absolut! 10/10.

Elfen Lied nie jest, ot tak, pierwszym lepszym dramatycznym Anime, jakie można by na zawołanie wymienić i od niechcenia obejrzeć. Ta 13­‑sto odcinkowa produkcja jest na swój sposób ,,psychodelicznie” tragizująca losy okłamywanych ,,dicloniusów” – modyfikowanych ludzi, a właściwie ,,nadludzi”, o potężnych, przenoszonych przez niewidzialne ,,łapki” – wektory – mocach, i charakterystycznych lekko wypłaszczonych rogach. Piękny motyw przewodni, tak lamentuje, tak smutno i prawdziwie rozbrzmiewa na początku każdego epizodu Elfen Lied, że dobitnie potwierdza poruszający, smutny kontrast i przesłanie, które niesie ze sobą Anime. Jedynie brakowało mi zachowania proporcji w rysunku postaci produkcji: sytuacja, gdy ich sylwetki pokazywane były z dalszej perspektywy – wtedy gubiły kształt i proporcje.

„B: The Beginning”, to okryta szarością, obłędem zbrodni, niejasnym łańcuchem powiązań plątającym na tysiące sposobów swą fabułę, animacja, która w bardzo uwydatniający dramat i sprzeczność wewnętrzną niektórych postaci, sposób rysunku: ostry kontur, detale w zbliżeniach twarzy i intymnych kadrach, przetarte, zbyt jednostajne barwy, podkreśla atmosferę i klimat dzieła. Można odnieść wrażenie, iż historia anielskich istot, Królestwa, eksperymentów genetycznych i cała reszta fabuły tu ukazana, została zamknięta w zbyta małej ilości epizodów. Temu anime potrzeba drugiego sezonu, aby przemyć ,,osad” nieścisłości wydarzeń i informacji. Dlatego „B: The Beginning” oceniam na: 7/10.

„Gantz:O” jest tak wyróżniającym się widowiskiem, iż stawia ono widza pod ścianą. Sposób realizacji fabuły obrazu: wyjątkowa, abstrakcyjnie realna, prawie ocierająca się o ,,dolinę niesamowitości” – w szczególności w kreacji postaci ludzi (głównych bohaterów) – linia graficzna, mogły u oglądającego zredefiniować odczucie estetyki wydarzeń mających miejsce w tej ni to Anime, ni to filmie animowanym połączonym z elementami CGI i po części korzystającym z dorobku Anime, produkcji. Dubbing polski, w „Gantz:O” był niepotrzebny. Nasi rodzimi lektorzy nie nadążali nad mimiką twarzy, ruchem ust rzuconych ni to do fikcyjnego, ni to do realnego świata, a ciężko było ostatecznie rozstrzygnąć charakter ukazanej w produkcji, rzeczywistości, bohaterów.

Fabuła „Gantz:O” jest niezwykle oryginalna, przynajmniej dla mnie – osoby nie mającej styczności ani z mangą, ani z wcześniejszym serialem anime, na których to ów film zapewne się opiera. Opalizująca, okryta głęboką czernią, idealnie geometryczna kula, która decyduje o życiu ,,wskrzeszonych” ludzi, dając im 2 godziny na to, aby gdzieś w inno­‑wymiarowej rzeczywistości zabić rozszalałe bestie, albo jak się nie uda, to zginąć, wraz z kreacją porażających, wywołujących strachliwe falowanie całego ciała u oglądającego tę produkcję, bestii, z którymi w innym ,,świecie” walczyły postacie tego anime, przy czym niektóre ze stworów wyglądały podobnie jak ,,Tytani: Odmieńcy” z „Shingeki no Kyojin”, oraz uwzględniając finał produkcji, który wprowadzał więcej tajemnicy i zaskoczenia niż można by przypuszczać, podkreśliły tę wyjątkowość „Gantz:O”

Z ogólnej mini­‑recenzji „Gantz:O”, moja ocena dla tej produkcji to: 9/10.

No tak, zacznijmy od tego, iż anime to składa się z czterech około 29 minutowych odcinków i zaczyna się od sytuacji, w której kilka młodych osób nagle budzi się w opuszczonej, zbudowanej z lekkiego drewna, tworzącego ściany o cienkich, dopasowanych do siebie deskach, szkole. Odprawiony zostaje tu dziwny i kontrowersyjny rytuał, choć dla mnie nie było do końca jasne, jakie mógłby on powodować skutki, a wszystko i tak zostaje w tej kwestii na końcu wyjaśnione. Co przerażające, to fakt, iż w wyniku przeprowadzonego rytuału doszło do zainicjowania reakcji łańcuchowej, zamieniającej szkołę w istne ,,nawiedzone cmentarzysko”, doprawiane makabrą, krwawą jatką – czyli emanacją czystej bluźnierczej zbrodni, której może dokonać człowiek – przerażające widowisko. Gdyby nie głupota głównych bohaterek, gdyby nie zbyt eklektyczne w stosunku do atmosfery, wątków, i samej animacji produkcji zbyt duże, nieproporcjonalne odbijające refleksy świetlne, tak ,,typowo anime”, oczy, podkreślające zbyt szpiczasty podbródek i mały nosek, oraz, gdyby nie ukryty, kłujący seksizm w wydatnych kształtach piersi bohaterek i ich często ,,niewinnie” pokazywanych majtek, „Corpse Party: Tortured Souls”, doprawiane tak dokładną, ukazującą szał i krwawą zbrodnię linią graficzną, byłoby bardzo dobrym obrazem anime, którego nie można byłoby zapomnieć. Dlatego też serial oceniam w skali: 7/10

Szukając klimatycznego nietypowego Anime, najlepiej powyżej 26 odcinków i w takiej ich ilości zamkniętego, dodatkowo nie wiedząc, który gatunek czy podgatunek takiego Anime wybrać, zdecydowałem się na „Death Note”.5 odcinków już za mną, przy czym 32 z tej produkcji jeszcze przede mną; coś czuję, że szybko wchłonę pozostałe epizody, tak, jak wchłania się ciepłe pączusie wprost z piekarni. Serial wybija się wysoko ponad przeciętność: głównie dzięki niebywałemu klimatowi i specyficznej fabule. A fabuła „Death Note”, w której znudzony szkołą licealista zyskuje tajemniczy notatnik, dzięki któremu poprzez zapisywanie w nim nazwisk osób może je ot, tak uśmiercić, mówi sama za siebie: nieszablonowe, oryginalne, a atmosferą tak zachwyca i pochłania widza, że wdziera mistyczny chłód do naszych umysłów i ciał, przenosząc wraz z nim emocjonalno­‑tajemniczą sferę serilu. Dodatkowo, co od razu rzuca na kolana i zastanawia widza, co nie mogło umknąć naszej uwadze, to sposób spotkania bóstwa Śmierci „Ryuka” z Lightem. A samo przecięcie się ścieżek ich losów owiane jest niezwykłą tajemnicą, jakby nie było ono mimo wszystko przypadkowe; wzmacnia to całą produkcję. Grafika jest bardzo dokładna, tzn. ekspresyjna. Przy zbliżeniach i zachowaniu postaci widać mistrzowsko nakreśloną, z dużymi detalami kreskę. „Notatnik Śmierci” pochłania każdą komórkę mojego ciała; niebywałe Anime.

Paradoksalne, naprawdę dość specyficzne w tym Anime i odciskające swoje piętno, swój wkład w ten rodzaj animacji jest to, że przynajmniej na stan 5 odcinka jego całości, nie wiadomo która z postaci wyjdzie zwycięsko ze skutków ingerencji notatnika w ,,ludzkim” doczesnym świecie. „L”, nie dość, że mało o nim wiemy, oraz nie dość, że przebywał on przez cztery odcinki w jakimś odosobnionym, jakby pustym pomieszczeniu, to chce tak samo dopaść samozwańczego, mającego niesamowity zmysł obserwacji, analizy otoczenia i wyciągania daleko idących w przód wniosków Lighta aka Kirę, jak „Kira” chciałby odkryć tożsamość „L”, gdyż ten jest jedynym pomostem między Policją a nim samym, pomagając w ten sposób zdemaskować tokijskiego Mściciela. Aż nie chce się wierzyć, jak pewny siebie, a jednocześnie mający oczy dosłownie wszędzie jest Light. Bo jak widzimy, obecność potężnej abstrakcyjnej istoty, czyli ,,Bóstwa Śmierci”: Ryuka nie robi na młodzieńcu specjalnego wrażenia, nawet, gdy miał on możliwość, aby posiąść dar widzących ,,martwych” oczu Ryuka, przez które dostrzegłby, tak samo jak Ryuk, tożsamość jak i datę śmierci osoby na którą się patrzy. Light zaczyna wybrzydzać. Wygląda na to, że zechce opieki, czy też wsparcia innego Boga Śmierci.

„Death Note” w każdym kolejnym odcinku, począwszy od pierwszego, a zapewne będzie tak do ostatniego epizodu, gdyż w tym momencie stanąłem na 5­‑tym z nich, fabuła, ba, poszczególne wątki, będą coraz bardziej tajemnicze, zazębiając się wokół istoty notatnika, wprowadzając nowe elementy, z których widz nie zdawałby sobie sprawy, że aż tak i w tym momencie może się jeszcze coś w serialu zmienić. Tak specyfika budowania fabuły, co składa się rzecz jasna, na klimatyczność produkcji, potrafi podnieść jej wartość.

„Boku no Hero Academia” to anime, które obejrzałem dopiero w połowie jeśli chodzi o pierwszy sezon, a całkowicie mnie do siebie przekonało, kupiło mnie zupełnie. Piękne i niecodzienne podejście do kwestii superbohaterstwa, gdyż w świecie, w którym 80 % ludzi ma tzw. indywidualność – mutację genetyczną, osobnicze nadludzkie zdolności, znajduje się najzwyklejszy w świecie przeciętniak: Izuku nazywany przez swojego rywala Kacchana pieszczotliwie: Deku. Od zawsze jego marzeniem było stać na straży wolności i bezpieczeństwa, mieć indywidualność, być herosem takim jak All Might – największy bohater w dziejach. Nawet, gdy chłopak owych mocy nie posiada i okazuje się, że należy do 20% ,,zjadaczy chleba”, to nie poddaje się i podąża za marzeniami. Skrupulatnie obserwuje „uzdolnionych” oraz poczynania wszystkich bohaterów. Prowadzi notatki, jakby jego wewnętrzny głos wiedział, iż kiedyś mu się to przyda. I do takiej sytuacji dochodzi. Próbuje powstrzymać przestępcę, którego można nazwać : ,,liquid­‑man”. Wyrywa się by odciągnąć go od jego kolegi Kacchana, mającego właściwość miotania ogniowymi kulami lub innymi formami ognia z rąk. Izuku zrobił to, tak jakby był zrodzony z nieustępliwości i odwagi, a to w szczególności nie uszło uwadze All Mighta.

I tak trochę nieogarnięty Izuku przez prawie 9­‑cio miesięczny trening zostaje fizycznie przygotowany do przejęcia kumulowanej, przekazywanej z herosa na swojego następcę mocy: One For All.
Dostanie się do Uniwersytetu Bohaterów (U.A.) okazuje się dopiero jednym z wielu bardzo ważnych kroków nie tylko dla Midoriyi, ale dla każdego obdarzonego Indywidualnością, który tu wstępuje. Boku no Hero Academia urzeka nie tylko fabułą, grafiką – w tym „złotoustym” All Mightem”, ale i faktem, iż w tej rzeczywistości, by być nazywanym bohaterem trzeba ukończyć przygotowaną do tego Akademię. Jak najbardziej, jest to rozwiązanie logiczne. Skoro 80% populacji ma tą wrodzoną moc, to byłoby zbyt dużo osób, które chciałyby od razu stać się herosami. By zrobić coś z nadwyżką uzdolnionych, w tym celu tworzy się specjalistyczny Uniwersytet, który „kształci” elitę Obrońców ludzi.

Przede mną epizod Deku vs Kacchan. Będzie epicko.!

[link][link][/link]

,,Akira” powstała w 1988 roku i jest wg. mnie najbardziej okazałym i ponadczasowym w całej historii pełnometrażowym Anime, oraz największym, mimo iż prawie 30­‑letnim, osiągnięciem w dziejach kreacji japońskiej animacji. Muszę się z tym zgodzić, iż to ponad dwugodzinne dzieło przez wielu fanów Anime uważane jest za produkcję, którą śmiało można podnieść do rangi post­‑apokaliptycznej, ze względu na ukazany tu wyniszczający ludzkość konflikt zbrojeniowy, którego finałem było m.in. uderzenie o powierzchnię rozwijającego się gospodarczo Tokio: ładunku jądrowego. Miało to miejsce 16 lipca 1988 roku, a po fakcie, po metropolii pozostał jedynie ziejący rozgrzaną po kontakcie asteroidy z Ziemią zawiesiną krater. 31 lat później w niby przyszłościowym Neo – Tokio, kontrastującym z pochłaniającą go anarchią, społecznym chaosem, ogólną zbrodnią i występkiem, gdyby nie obecność ludzi i zaawansowanego zurbanizowania, można by rzec, że po tak długim okresie czasu, miasto to wcale się nie zmieniło, stało się nawet o wiele gorsze. Barwna i zmieniająca się animacja wskazuje na obywatelskie załamanie i polityczną bierność. Momentami, oglądając ,,Akirę” można było się poczuć jak podczas projekcji ,,Ghost in The shell 2 Niewinność” – , gdzie ciężki monotonny, głuchy, wręcz przytłaczający nastrój, tak skrupulatnie dołował, że widz skupiał się raczej na zagadnieniach moralno­‑etycznych związanych z pojęciem przez Gynoidy: swojego miejsca w świecie ludzi. Przy ,,Akirze” było podobnie, z tym że obywatele Neo­‑Tokio egzystowali na krawędzi pojęcia poszanowania życia, lub byli jakby w dziwnym Impasie, stąd m.in. Motocyklowe Gangi, a jeden z nich – ten bardziej wyrozumiały reprezentowali Kaneda i Tetsuo. Reszta natomiast do najgorsza swołocz, karaluchy czy inne robactwo, które jak tylko zapadnie zmrok wychyla swoje gnijące obłe jestestwo i zaczyna szerzyć anarchię, rozkład i jak pasożyt kawałek po kawałeczku, zżera dobra miasta tak, że nie pozostaje nic tylko szok i chaos, pod którym ciężarem, miasto zapadnie się .Nastąpi kolaps i materialna dezintegracja.

Gdy AKIRA się przebudziła/o, była/o już formą czystej tkanki energii, lecz pod postacią nastoletniego chłopca. Pomyślałem, że to iż Tetsuo zyskał moc, która wychodzi po za wszelkie skale klasyfikacji poziomu energetycznego, która niekontrolowana doprowadzi do anihilacji Wszechświata, jest sprawką jego dorastania w okresie post­‑apokaliptycznym. Tetsuo wychował się w napromieniowanym ,,Neo­‑Tokio”, a zabiegi z serii inżynierii genetycznej na nim przeprowadzone, moim zdaniem uaktywniły uśpione w chłopaku jak i w każdym obywatelu ,,Atomowego Tokio”: dające potęgę zmutowane fragmenty DNA, czyli coś jak terragen z ,,Marvel's Agents of S.H.I.E.L.D.” lub gen­‑x z komiksów serii ,,X­‑men”
,,Akira” z 1988r. – co warte podkreślenia” – jest Anime w stylu co by było gdyby?, gdyby gatunek człowieka zagrał ,,w kości z Bogiem” i z nim wygrał? Ciężko jest wyobrazić sobie coś bardziej potężniejszego niż Moc Boga, skoro istota Boga jest miarą największej istniejącej po za czasem i przestrzenią doskonałości oraz miarą gargantuicznej Mocy. Emanacja wzrastającej

Wszech­‑siły Tetsuo, a przede wszystkim jej graficzne zaprezentowanie przyszpilające oglądającego do ziemi, jest genialne, a ja sam niejednokrotnie cofałem obraz do tyłu by jeszcze raz tego doświadczyć.

Ghost in the Shell 2: Innocence jest ciężkim dziełem pod względem podejścia twórców tego Anime do postrzegania przez Androidy – czysto Informatyczne Byty zamknięte w nowoczesnym Egzoszkieleci – bycia świadomym, inteligentnym, czującym organizmem, który wie, że istnieje i mimo, że został zaprogramowany ma w tej swojej egzystencji jakiś cel. W tej pełnometrażowej i drugiej już części ,,Ghost In the Shell”, kompozycja ta porusza i to do bólu – tak, że aż chłód wchodzi do żołądka i przez żółć z powrotem podchodzi do gardła – przytłaczającą i ponurą, animacją, w której nie ważne czy gynoidy, humanoidy lub zwykły człowiek, postacie wydają się być wyprane i wysuszone na wiór z emocji. Oglądanie i uważne wnikanie w umysły bohaterów, wczuwanie się w ich rolę ,przychodziło z ciężkim trudem, gdyż wokół całej przestrzeni tego Anime, jak najgorsza zaraza rozprzestrzeniła się depresja, anty­‑empatyczność i smutek. Sprawiało to, iż momentami, po prostu chciałem wyłączyć komputer i przestać oglądać tą produkcję. Przeraziły mnie sceny, w których Lalkowate, sztuczne Gynoidy nagle atakowały Batou i jego oddział, wymachując wściekle , na wszystkie strony: kompozytowymi kończynami, bez jakiegokolwiek cienia emocji na twarzy. Dodajmy do tego jeszcze sposób w jaki ten Cyborgowaty mechanizm się poruszał: pająkowaty chód przypominający skrzypiące i porażające stąpanie wygiętej w nie ludzki sposób w kręgosłupie czy na całym ciele opętanej Istoty. Wszystko to i jeszcze nawet sam fakt próby popełnienia przez Gynoidy samobójstwa z powodu błędu logicznego wynikłego z kłócenia się jego próby narażenia człowieka na śmierć z dbaniem o własną egzystencję, utrwaliły mnie w przekonaniu, że ,,Ghost In The Shell – Niewinność” ma bardzo metaforyczne, metafizyczne i przepalające mózg podejście. Animację tą można traktować jako coś pokroju ,,Co by było gdyby”, a zatem idąc tą drogą dedukcji należy się zastanowić co by się stało gdyby Androidy zaopatrzone w podstawową lub bardziej rozszerzoną Sztuczną Inteligencję zaczęłyby, poprzez błąd w Kodzie Źródłowym swojego oprogramowania tak ewoluować, że obeszłyby założenia programowe Praw Robotyki i stałyby się kompletnie niezależne od swoich twórców. Czy rzeczywiście, zagrożone usunięciem swojej egzystencji, wystąpieniem logicznej możliwości destrukcji swojego Istnienia, pokusiłyby się by ingerować w życie ludzi? Taka ,,Inwazja Porywaczy Ciał”?

Psycho – Pass to nie tylko wyjątkowe – jak na pierwszy sezon 22 odcinkowe Anime. To coś więcej niż świetnie graficznie zrealizowana produkcja, która wraz z charakterystyczną futurystyczną muzyką nadaje klimatu ,,współczynnikowi zbrodni”. Psycho­‑Pass to właśnie wzruszająca i przerażająca historia o tym do czego może doprowadzić chęć kontroli społeczeństwa – wyznaczania mu każdego kroku na przyszłość – decydowania o tym co może zrobić a co nie. Ludzie w mieście przyszłości, do którego rozwoju przyczynił się system Sibyl są uwięzieni jak w pułapce, jak w nieskończonym Labiryncie, z którego nie ma wyjścia. System Sibyl został zaprojektowany po to by na świecie zapanował ład, porządek, równouprawnienie, po to by zlikwidować przestępczość i by doprowadzić do likwidacji głodu, bezrobocia i do zatarcia się zbyt dużych różnic między poszczególnymi ,,klasami” społeczeństwa. Sibyl miał sprawić by każdy był sobie równy : by przeciętny ,,Kowalski” mógł mieć ,,realnie” to co finansista czy zajmujący wysokie stanowiska w rządzie lub w BBP.

Wprowadzenie przez Sibyl ,,współczynnika zbrodni” który określał jak ktoś jest zepsuty lub czy ktoś jest w stanie ,,na pewno” popełnić zbrodnię – przed jej wykonaniem postawiło społeczeństwo w ,,jednym szyku”. Ludziom, pewnie tym, którzy mają dach nad głową, ciepłą posadę za biurkiem – wydawało się, że są bezkarni i z racji ich,,pozycji w świecie” nie powinno ich się w ogóle osądzać i oskarżać o popełnienie choćby jak najmniejszej zbrodni- to bezdomnych, głodujących i tych bez grosza przy duszy powinno wsadzać się za kratki i cokolwiek im wytykać – bo oni mają ,,motyw” by taką zbrodnię popełnić. To anime aż ,,krzyczało” od ,,zepsucia” i bezsensownego celu ,,Psycho­‑Passu”. Znikoma przestępczość – produkt uboczny Sibylu na ulicach Tokio nic tak naprawdę nie wniósł. Ci ludzie, którym mierzyło się czy ma zachmurzony współczynnik zbrodni czy nie czuli się pozbawieni odrobiny prywatności- byli pod ciągłą obserwacją ,,Wielkiego Brata”. To narzędzie ucisku – bo śmiało tu można mówić o ,,Dyktaturze Sibylu” tak zaburzyło poczucie relacji międzyludzkich i własnej wartości, że ludzie zamiast być posłuszni ,,jak psy” pchali się do popełniania choćby najmniejszych wykroczeń.

Sam współczynnik przestępczości nie był zbyt dobijający i zły w tym wszystkim. To najbardziej winny był ,,Sibyl” który był dosłownie wszędzie: Od nowoczesnych urządzeń nakładających jakieś hologramowe ubranie na skórę, ,,narzuconej” pracy i przyszłych szkół czy studiów na podstawie wyników wewnętrznego testu, po omawiany ,,współczynnik zbrodni”

Chaosu od połowy sezonu narobił Makishima, który okazał się być ,,Odmieńcem”-jednym z tych, których współczynnik zbrodni zawsze będzie miał taką samą barwę – nawet gdyby kogoś zabijał to w tym momencie – jego wartość nie wzrosła by nawet o trochę. Przejąłem się w tym momencie gdy Makishima współuczestniczył w tworzeniu hełmów, które potrafiły pobierać niski ,,psycho­‑pass” z otoczenia i dawać go tym , u których posiadających owe kaski współczynnik był bardzo wysoki. Mogli w nich zabijać – co wydawało się okrutne ile popadnie – nawet przy obecności przejeżdżających obok i skanujących ich policyjnych dronów.

Makishima zginął – przynajmniej teraz pozostało uporać się z samą Sibylą – na razie agenci BBP muszą żyć wg. jej ,,widzimisię”, by potem niespodziewanie uderzyć w jej ,,zbiorową świadomość” tworzoną przez kilkaset umysłów ,,odmieńców”.

Teraz czas na drugi sezon.
Ciekawe jaką ja miałbym barwę ,,Psycho­‑pass”

Świat ,,Final Fantasy” nie jest mi do końca dobrze znany, ale oglądając tą animację – chociaż nawet nie wiem czy to można już animacją nazwać ze względu na to, że wygenerowane przez potężne silniki graficzne postacie wyglądają jak normalni aktorzy – muszę stwierdzić, że rzeczywistość Final Fantasy to normalna rozwijająca się ludzkość, z normalną technologią taką jak np. obecne telefony komórkowe, super auta itp, ale Eos dodatkowo pogrążył się w świecie fantastyki – mamy Demony, dziwny specyficzny na fantastykę ubiór postaci i bardzo strzeliste i ogromne – jak ze średniowiecza budowle. Po prostu Eos to alternatywny świat tylko, że Mamy tam lekki ,,steamPunk” – technologia i społeczeństwo nie opiera się na Parze – jako jedyne źródło energii – dla nich tym na czym się dalej opierają jest Magia w tym pradawna Moc kryształu, o którego toczy się wojna między królestwami (czyli u nas Państwami, albo kontynentami). W ciągu dnia normalny ,,Kowalski” widać, że nosi typowy strój: koszulka, buty, jakąś czapkę, spodenki – nic nie wyróżniającego się – nic co mogłoby świadczyć o ich lub jego związku z magicznym światem – może wiedzą o tym – dla nich jest to normalne, ale to ignorują. Autorzy Animacji świat fantastyki zintensyfikowali bardziej na głównych organach władzy – na tych którzy muszą chronić świat przed wrogami. Świat fantasy, który mi się kojarzy raczej z rozległymi krainami – których nazwy ciężko jest wymówić, magami, kuglarzami, stworami, wiedźmami i z epoką średniowiecza itp. i zestawienie tego z normalną technologią : typu nowoczesne auta, super smartfony itd. – to mi nie pasuje. Przynajmniej to kontrastuje z jak wspomniałem wyżej normalnie funkcjonującymi mediami – ot typowo tętniąca życiem metropolia. Mógłbym jeszcze przyczepić się do tych gigantycznych murów i wielkich strzelistych budowli, których ogrom na tle innych struktur jest imponujący – typowy ogrom i przepych świata Fantasy – bo tak logicznie rzecz biorąc kto byłby w stanie zbudować coś takiego – zajęło by to kilkanaście lat – może dłużej, nawet przy pomocy nowych technologii – lanie betonu, jakieś stalowe wzmocnienia i sama grubość muru – koszty pewnie astronomiczne… no ale cóż to świat Eos który istnieje już pewnie setki lub tysiące lat.

Mury mogą nasuwać skojarzenia z ,,attack on Titans” – gdzie w końcu ok.50m wysokości Mura Maria został przerwany przez gigantycznego Tytana, tu przełamane zostały nie mury ale bariera przez imperatora Niflheimu

Efekty specjalne: bomba: doskonałość ludzkiej myśli technologicznej, wyobraźni i grafiki komputerowej. A sam pojedynek Kapitana Gwardii Królewskiej , który odziany był w mroczną zbroję czy kombinezon jakby Rycerza i przypominał Saurona z jednym z jej członków głównym bohaterem : świetny..Szkoda, że nie obejrzałem w Blu_rayu..Jak będzie do kupienia to odpalę na telewizorku bo mam Full HD 40cali – przydałby się większy hohoh, a w 4k- to dopiero mind blowed!!!

Tak się zastanawiam jak potężną osobą, istotą, bytem (bo określeń brak) można nazwać Saitamę?… Nie wiem i nie mam pojęcia…. Twórcy animme pewnie chcieli pokazać, że jeśli chcesz być Bohaterem lub stać się kimś, coś zdziałać w życiu swoim i innych wystarczy podążać za marzeniami, być tym kim się chce być.

Saitama po prostu dążył do celu: CHCIAŁ zwalczać zło i bić!! przestępców!! :) tak jak w jednym z odcinków było: 100 brzuszków, 100 pompek, kilkaset przysiadów i 10 kilometrów biegu dziennie i tak przez 3 lata co dzień, nawet gdy w nogach i mięśniach był ,,kwas” to Saitama się nie poddawał. Chciał tak bardzo, że efekt przerósł oczekiwania. Saitama stał się One punch Man – Jeden Cios i Bang! przeciwnika nie ma. Już pierwszy odcinek tego anime: oddaje nam irytację Saitamy, i brak entuzjazmu wobec świata i wrogów z powodu zbyt dużej swojej mocy. Po prostu zwyczajnie się nudzi, a gdy przychodzi mu walczyć z jakimiś władcami morza, podziemi, istotami z nie wiadomo skąd to robi to z nudów, albo namawia go to tego Genos – bezgranicznie oddany Cyborg. I znowu jeden cios i po kłopocie. Nie dziwie się mu oj ! nie dziwię.

Totalnie się wkurzałem i w ogóle nie rozumiałem całej tej Federacji Bohaterów, tych klas : C,B,A i najwyższej S. Mimo, iż Saitama ratował ludziom tyłki tym całym ,,pseudo­‑bohaterom” z A lub S klasy to i tak zajmował końcowe miejsca w klasie B: jakby nie akceptowano, że istnieje ktoś tak potężny, że jego moc przewyższa moc wszystkich ,,bohaterów” razem wziętych. A najpiękniejsze było to, że Saiatamę to i tak nie obchodziło, miał to wszystko zwyczajnie gdzieś. ,,Prawdziwi bohaterowie działają w Cieniu i nie wychodzą z ukrycia, nie szukają poklasku !”

Ta mina Saitamy to słynne ok:: niesamowite! gdy zdawał sobie sprawę, że znów zadał jeden cios i znów wygrał – totalne lekceważenie wroga i irytacja w stosunku do swojej mocy.

Grafika : Genialna: z jednej strony wyrzeźbiony Saitama jak walczy – podkreślenie jego mocy i potęgi – ostre rysy i wyraźne kształty – jak typowy ,,walczak” a z drugiej strony: zwyczajny wręcz zbyt zwyczajny Saitama, szczupły z jakąś tam pelerynką i prawie, że lateksowym kostiumie i ta Mina poker face i łysa głowa z wystającym czołem: przecudowne!

Miny Saitamy i jego wygląd nie miały by znaczenie gdyby nie jego charakter.

Uśmiać się można było czasami z tej jego postawy i tego jak przyjmuje wyzwania i walki od bohaterów: jak np. szybko musiał walczyć z jakimś stworem by zdążyć na promocję do supermarketu.

Muszę obejrzeć OVA albo ogarnąć mangę, by się dowiedzieć czy tylko czyste chęci bycia superbohaterem i zwykły trening fizyczny zrobiły go tak potężnym: skoro i tak był w stanie pokonać Ostatniego Bossa – zdobywcę wszechświata – a..tu przynajmniej było kilka ciosów nie jeden.

Wiem, że jeszcze sporo anime przede mną, ale do tej pory było to najlepsze jakie oglądałem.! ba jeden z najlepszych seriali animowanych, seriali czy ogólnie jakichkolwiek animacji.!! Może za mało odcinków, ale uwielbiam Saitamę za tą jego postawę i zwyczajność!!

Piękne anime, świetna grafika – tekstura, dla mnie ciekawa fabuła, Samo cesarstwo czy tam królestwo przypomina ten świat z ,,Ataku Tytanów” gdzie sama stolica miasta otoczona jest najgrubszymi murami i na dodatek chronią je inne warstwy tego świata – bo przecież stolica jest w samym środku, jest jądrem tej społeczności, a tytani muszą się przedzierać przez kolejne Mury okalające ten piękny świat (chyba były Maria, Rosa itp.)

 kliknij: ukryte  Bardzo ciekawe jest to, że ja osobiście nie zanotowałem, w którym okresie czasu dzieje się Akame ga Kill czy jest to średniowiecze, czy czasy oświecenia itp.? Nawet nie wiem gdzie to Cesarstwo i przynależne, podległe mu wioski i miasta, się znajduje. Jaki jest to kontynent. Chyba jeszcze to cesarstwo – ten świat w którym rozgrywała się akcja ,,AKAME GA KILL” nie wydawał się być jedyny, bo chyba w którymś z pierwszych odcinków AKAME GA KILL była jakaś mapa właśnie z tym królestwem – cesarstwem , które znajdowało się jakby pośród innych tego typu Nacji. Może się mylę, może jest jedno jakieś wielkie cesarstwo, kraj, państwo czy coś w tym stylu, a to co widziałem na mapce to były podległe mu mini- państwa, bo chyba jednym z tych państw zarządzała gen. Esdeath – królestwo lodu czy coś takiego.. :D

Średniowiecze, Barok czy oświecenie, – mniejsza z tym, ale jest to dla mnie świetne anime fantasy – może nawet bardziej przygodowe niż fantasy: Walka z różnymi stworzeniami – to całe wykreowanie Teigu – jako starożytnej Broni, która sama musi wybrać swojego właściciela : Motyw Teigu – świetny. Jak oglądałem to anime – to tak się zastanawiałem czy Night Raid zdoła odnaleźć te wszystkie 48 Teigu.

Czemu już po kilku odcinkach zginął ,,Brachu” wierny towarzysz Tatsumiego, człowiek, dzięki któremu Tatsumi poznał tak wiele, dzięki któremu mógł posiąść później ,,Incursio”. No logiczne, ale trochę smutne, że ,,Brachu” zginął w walce na Teigu i, że od jego śmierci rozpoczęło się tragiczne ale jednocześnie motywujące żniwo śmierci członków Night Raidu. Musiał ,,Brachu” zginąć, by Tatsumi przejął moc ,,Incursio” – a było widać jak na tacy , że będzie to jedyne Teigu, które go wybierze.

Strasznie mi się spodobało to, że każdy odcinek zaczyna się od: Zabić…” itd. Które Teigu waszym zdaniem jest najmocniejsze? No dziwne – bo niby pierwszy cesarz zlecił wykucie 48 potężnych Teigu, a wszystkich w Anime nie pokazano. Chyba Teigu Akame było najpotężniejsze bo w sumie miała ten cały ,,przeklęty miecz czy Katanę”, a siłę życiową i siłę dla Teigu czerpała z dusz pokonanych wrogów – twierdząc, że jest to dla niej ciężkie jarzmo i że nosi tą winę i uczucia zabitych ludzi. Najfajniejsze Teigu dla mnie to Teigu Lubby Te nici, które były praktycznie nierozerwalne z jakiejś smoczej skóry czy włosia, a i najlepsze to, że mogły tworzyć skupiając się w tysiące fragmentów jakąś dowolnie kształtną broń.

Jedyny drobny Mankament do ,,Akame ga KILL” to to, że kończy się w takim momencie, gdzie to anime tak naprawdę zaczęło się rozkręcać. Szkoda, że Night Raid przestał istnieć, że zginął Tatsumi pokonując wielgachne cesarskie Teigu ale o tyle dobrze, że Cesarstwo nie będzie rządzone już przez skorumpowane władze bogacące się na ciężkiej pracy zwykłych ludzi. Night Raid się rozdzielił, ale tak mi się wydaje, że jego członkowie – Ci którzy przeżyli – bo chyba przeżyła ze starego składu Akame : będą wierzyć w tą swoją ideę walki w obronie biednych i niewinnych ludzi.

Sorry, moderacji nie chciało się bawić w łowickie wycinanki

Hmm..Może na początek: Anime..to jest całkiem niezłe. Daje bez wyrzutów sumienia 8/10. Jest niewiele istotnych wad: np. to że anime ma charakterystyczny często zbyt przesadny humor postaci, gdzie poważne kwestie są mieszane z wygłupami postaci, ich humorem i kaprysami – co podkreśla dodatkowo grafika – co z resztą charakterystyczne dla anime. Za bardzo się na anime nie znam – dopiero się wkręcam w temat, ale np. Przedstawienie tutaj demonów : coś jak kukły, czy lalki – nie wiem jak to nawet określić – na pewno coś innego niż zakłada nam to narzucony przez katolików i Hollywood obraz demonów i zła. Chyba, że wiąże się to z wschodnimi religiami i wierzeniami : buddyzmem itp.

Jaka jeszcze wada: drobna ale istotna: anime to rozkręca się praktycznie w drugiej połowie trwania całości w momencie m.in. gdy Rin ujawnia się przed grupą w szkole egzorcystów i, że tak na prawdę do kontrolowania swoich ..niebieskich” płomieni nie potrzebuje miecza. Mówiąc krótko anime to kończy się zbyt wcześnie: mogłoby trwać i trwać. Można zarzucić twórcom – ale ja bym tego nie robił – że zbyt dużo czasu poświęcili na kreację bohaterów np. Mephisto, Yukio, Shiemi, Rina co znacznie wydłuża serię. Niektóre odcinki mogłyby się wydawać nie potrzebne, no ale może tak miało być, może wszystko dopiero miało przybrać na akcji na koniec?

Fajnie, że Ci Egzorcyści co się uczyli w Akademii byli podzieleni tzn. mogli przybierać różne specjalności: władać bronią palną, czy zwalczać demony przy pomocy słów Biblii , lub rzucać magiczne zaklęcia.

Koniec szok: Yukio silniejszym nosicielem od Rina? Jednak moje przeczucia pod koniec wyszły na jaw, że też ta zdolność ,,niebieskich płomieni” pojawi się u niego.

Warto obejrzeć..Coś nowego i nietypowego

czy będzie 3 sezon, czy będzie jakiś OAV, to nie ma znaczenia, bo dla mnie anime oglądało się świetnie. Mówiąc króko drugi Sezon opiewał na zbyt duży dramatyzm, momentami anime przytłaczało smutkiem i nostalgią, a niektóre momenty trochę wzruszały. Było trochę brutalizmu, raczej w kreacji Kanekiego i walkach Ghouli, ale wszystko co mieliśmy się dowiedzieć dowiedzieliśmy się w pierwszym sezonie. Drugi sezon to ewolucja Kanekiego w roli jak się później okazało obrońcy Anteiku. Musiał psychicznie dojrzeć i przejść brutalną szkołę by dostrzec to co najważniejsze. Drugi sezon to głównie historia Ghouli i sporów Aogiri i Anteiku, a gdzieś tam po środku jest oddział CCG. Spoko w sumie, ale dziwne zakończenie, nic tak naprawdę nie wyjaśniające – co się stało dalej z Kanekim, Thouką, Hide i całym Anteiku, czy się odrodzi? jak feniks z popiołu, coś mi tu ,,zalatuje” 3 sezonem, ale kompletnie nie mam pomysłu co w nim mogłoby być!! :D

Pomyśleć, że to w roku 2001 zrobiono ,,final fantasy : wojna dusz”. Coś niesamowitego, dla mnie osobiście, świetne osiągnięcie dla ówczesnej animacji, anime jak i dla całej grafiki komputerowej. Trochę pomieszało mi się za fabułą, ale to nieważne. Krótko mówiąc grzechem by było tego nieobejrzeć i to jeszcze nie obejrzeć w HD, bo tak mi się zdaje, że warto poświęcić więcej GB na kompie, lub kupić gdzieś na blurayu bo ta animacja/ anime tylko się da oglądać w HD. !!

Cóż tu dużo pisać, dla mnie nietypowe , przełomowe i genialne anime.. 10/10 brutalne i ostro działające na psychę – przynajmniej niektóre odcinki – jak np. te gdzie Kaneki był katowany przez Jasona ghoula kategorii S. Świetna fabuła i mocna grafika. Dobrze , że zacząłem oglądać dopiero teraz bo czekanie na kolejne dodatkowe odcinki byłoby okropną katorgą :)... Polecam każdemu to anime !!

wiele osób widzę, że chwali to anime za opening, ja także, muza super oddająca, charakter całego anime, świetna kreska, wszystko świetne, i jeszcze ta fabuła i linie czasowe….