Tanuki-Anime

Dla mnie ten serial do pewnego momentu był wybitnie męczący.

Chciałam obejrzeć lekki, miły, obyczajowy iyashikei…
...a dostałam rzecz o tym, że główna bohaterka bezmyślnie i nadgorliwie pracoholizuje,
nie ma za grosz asertywności
i daje się wykorzystywać innym w imię utrzymania klienteli swojego mikrobiznesu.

A może… dzieje się tak na ekranie tylko dlatego, że nie ma ona życia osobistego i jest singielką?
Tak by wynikało po części z treści, po części z jej interakcji z jej „życzliwymi” (czytaj: wścibskimi) klientkami. Dla mnie ten seans to zgroza (pod tymi względami).

Pal sześć fanserwis, bo wiem, że wielu mężczyzn uwielbiało i nadal lubi oglądać kobietę przy pracy fizycznej, w różnych fanserwisowych pozycjach. Zresztą mi w takich obyczajowych pseudoromansach fanserwis nie wadzi. Nawet kiczowato upychany gdzie się da (dopóki nie jest zbyt niesmacznie kadrowany).

Ale przekazywanie szkodliwego wzorca osoby „tak miłej, że godzi się ona na wszystko”? No NIE.

Widząc sceny, gdzie dwudziestoletnia dziewczyna pada z wycieńczenia obok miejsca pracy, a jakaś baba jeszcze ją potem wykorzystuje do pomocy sąsiedzkiej – traumowało mnie to i włos mi się jeżył na głowie. Zwłaszcza… że niestety wiem, dokąd prowadzi pracoholizm w sytuacji, gdy się ma własną działalność.
Przecież ona nawet nie robiła nic dla wypoczynku i relaksu w swoje wolne dni…

A może przeciwnie – ktoś pomyślał, że pod pozorem fanserwisowego iyashikei zwróci ludziom uwagę na skutki pracoholizmu? (Nagminnego tutaj, niestety).

Szkoda tylko, że ubrał to wszystko w piórka fanserwisowego niemal­‑romansu dorosłej właścicielki pralni z uczniem liceum.

Bo to sprawia, że podana i ważna tematyka jest tu, według mnie, strywializowana….:/

Od razu zaznaczam że przejrzałem ino 5­‑6 odcinków.

Rozważając dłużej temat, uświadomiłem sobie, że „za moich czasów” (powiedzmy, w okolicach 2012, kiedy zacząłem przygodę z anime) ten serial według mnie bezproblemowo dostałby tag „ecchi”.

W świetle tego co na MAL­‑u dostaje tag 'ecchi', ciężko mi się z powyższym zgodzić. Oznaczenie to jest dodawane wtedy kiedy mamy jednoznaczne odniesienia do seksu, zero dwuznaczności, a erotyka jest elementem humoru/fabuły/narracji. I tak podając przykłady z około roku 2012, które sam widziałem:

Highschool of the Dead (2010)- scena strzelania z karabinu wyborowego przez majtające cyce. ->[link]

Panty & Stocking with Garterbelt (2010) – bez komentarza. -> [link]

Nisemonogatari (2012) – scena z szczoteczką niektórym pewnie się przyśniła – nie ma jej nawet na yt

Upotte (2012) – scena uniesienia SAKO RK95 – nawet nie szukam

Kill la Kill (2013) – tu też komentarz zbędny.

Oczywiście w Kirei fanserwisu jest od groma, tuta nie mam zamiaru dyskutować. Ale jest to fanserwis dość klasyczny, swego czasu było tego wszędzie. A to tu razi, bo raz, współczesne anime trochę się uspokoiło pod tym względem, a dwa, jest tu tego multum.

Pomyślałem sobie, że wrzucę krótki komentarz odnośnie serii, gdzie mam już za sobą pierwsze trzy odcinki. Może komuś taka zajawka pomoże.

Przed serią opowiadano mi, że manga to fajna seria obyczajowa, dobry iyashikei na japońskiej prowincji. Po pierwszym odcinku zastanawiałem się jak bardzo fani komiksu muszą być rozczarowani. W zasadzie nic tu nie działa – aktorzy drugoplanowi wypowiadają swoje kwestie jak roboty, niektóre pomysły fabularne to absurd nad absurdy ( kliknij: ukryte  w trzecim odcinku bohaterka zamyka pralnie na jeden dzień. Kiedy stałe klientki znajdują kartkę „Przepraszamy, dzisiaj nieczynne”, za najrozsądniejszą decyzję uznają, że któryś z młodych obywateli włamie się na piętro i sprawdzi co tam u niej), brzydkie to, słabo udźwiękowione i przede wszystkim – zawiera gigantyczne ilości fanserwisu (a to naprawdę obyczajowa seria o pralni w małym miasteczku).

Na trzy typy not (drop/kontynuuję, ale z dawką ostrożności/kontynuuję z entuzjazmem) – drop. Być może spróbuję, gdybym chciał zrobić recenzję „ku przestrodze”, jednak to tyle.