Tanuki-Anime

Nie wierzę, że mi się podobało. Pierwsza ekranizacja twórczości Fujimoto, która nie trywializuje języka komiksowego pierwowzoru i w wielu miejscach wypada nawet ciekawiej. W sumie nie było tu czego zepsuć – we wczesnych pracach brak jeszcze tego specyficznego, lapidarnego stylu, więc animatorzy mieli większe pole do interpretacji. Wciąż nie jest to samodzielny utwór, tylko zestaw mało angażujących juweniliów do wyszukiwania później rozwijanych przez autora motywów, jednak dla fanów lubiących takie ciekawostki pozycja warta polecenia. Szkoda, że we współczesnych realiach producenckich Chainsaw Man nie mógłby dostać takiej adaptacji, gdzie każdy odcinek byłby placem zabaw dla innej ekipy.

Ja bym nawet wolał, żeby magia była tu tylko pobieżnie nakreśloną dekoracją dla ogólnej metafory, ale skoro już robią wokół tych walk cały odrębny epizod, to liczyłbym jednak na coś bardziej kreatywnego.

Może i błędne, ale każdy wie o co chodzi :P

W scenie akcji można też dużo przekazać bez gadania.

Jeśli potraktujemy shounen jako gatunek, to moim zdaniem właśnie shounenowe elementy tutaj nie dowożą. Podczas refleksyjnych epizodów Frieren jest w tym idealnym punkcie, gdzie subtelnie skłania do jakichś tam przemyśleń na temat życia, a przy tym nie popada w popkulturowy nihilizm czy mętne filozofowanie. Czuję ogromny deficyt takich utworów – nie tylko w anime. Nie określiłbym też tego jako iyashikei, bo założeniem nie jest chyba relaksowanie widza, tylko przystępne poruszanie kwestii z gruntu nieprzyjemnych (śmierć, samotność, życiowa stagnacja, itp.).

Gdy natomiast przychodzi do nawalanki, to flagowe tytuły typu Jujutsu Kaisen czy My Hero Academia są dużo bardziej kreatywne pod względem przebiegu pojedynków czy łączenia akcji z rozwojem bohaterów. Przede wszystkim system magii ofensywnej wydaje mi się tu dość płytki. Gość od klonów trochę się wyróżnia, poza tym większość zaklęć przypomina karabiny strzelające różnymi typami amunicji. Standy w JoJo to przy tym wyżyny scenopisarstwa. Brak tu jakiejś bitewnej chronomancji, teleportacji czy manipulacji wspomnieniami – czegoś, dzięki czemu walki byłby faktycznie pomysłowe i nieprzewidywalne. Nie mówiąc o tym, że część scen akcji wydaje się oderwana od fabuły.

W pierwszym sezonie z tym właśnie miałem problem. Dopóki się snuli po lasach kontemplując przemijanie, to byłem zachwycony, ale jak potem zaczęli się nawalać czarami, to trochę się nudziłem.

Ale poza tym, tekst jak zawsze bardzo przyjemny :)

W ocenach cząstkowych jest „grafika”, a nie „animacja”.

Przykład, który dość dobrze pamiętam, to scena, kiedy Denji rzuca w demona samochodem, w którym nadal jest człowiek. W mandze kierowca nie przeżył, w anime twórcy pokazują, jak cały i zdrowy wyskakuje z auta.

W mandze kierowca też wypada z auta, a trzy rozdziały później jest mówione, że przeżył.

Ekranizacja poprawia sporo rzeczy, ale jak już napisała Autorka recenzji, nie było to szczególnie trudne.

 kliknij: ukryte  W opowieści, w opowieści, w opowieści w sumie, bo jeszcze relacja anime – odbiorca :P

Nie chce mi się wierzyć, że Autor/Madhouse nie zrobił tego specjalnie.

To rozróżnienie występuje tylko w anime, w mandze obie panoramy wyglądają tak samo.

 kliknij: ukryte  Szczerze mówiąc nie bardzo rozumiem, czemu potwierdzenie teorii o opowieści w opowieści miałoby wymagać wyłuskiwania jakichś scenograficznych detali. W końcu cały ten dwuodcinkowy epilog po coś tu jest.

Bardzo, bardzo przyjemny tekst.

Umowność konwencji pozwala interpretować to szerzej – ja ten dogmatyzm odczytuję jako swego rodzaju metaforę opresyjności zinstytucjonalizowanych autorytetów. Zresztą wszyscy bohaterowie są tutaj wierzący, niezależnie od poglądów naukowych.

Nikt tak nie gardzi fanami anime, jak inni fani anime.

Tanuki niespecjalnie odzwierciedla poglądy przeciętnego fana anime, a co dopiero szerszej publiki.

Też prawda.

No właśnie – która platforma streamingowa oferuje na przykład klasykę kina?

Generalnie The Criterion Channel, Turner Classic Movies, ale w Europie chyba żadna.

[...] Netflix więcej zarabia na dystrybucji anime, mimo, że nie specjalizuje się w japońskich animacjach.

Zarabia więcej po prostu, niezależnie od treści.

Nie dostrzegam w tym przypadku żadnych uprzedzeń do fandomu czy podstaw do porównań jakościowych. Ogląda się to, co jest bardziej dostępne.

O świecie fanowskich subów i torrentach nie będę nawet wspominał, bo technika korzystania z torrentów w dzisiejszych czasach jest wśród mainstreamu czymś kompletnie zapomnianym lub nieznanym.

Dokładnie tak i nie miałbym nic przeciwko, gdyby legalni dystrybutorzy byli w stanie to zrekompensować. Crunchyroll nie ma nawet polskich napisów, a pewne ograniczenia trzeba obchodzić VPN­‑em. „Niedzielny widz” nie będzie się bawił w coś takiego.

Bo nadal w świadomości szerszej publiki zakorzenione jest przeświadczenie, że anime = bajka dla dzieci, albo dla zwyrodnialców lubiących oglądać małe dziewczynki.

Prowadzimy dyskusję pod recenzją anime, w której autor wyprowadza analogie do filmów Béli Tarra. Bardziej zasymilowani już nie będziemy.

O ile serial triumfuje wśród miłośników japońskiej animacji, o tyle „na zewnątrz” nie cieszy się wielkim zainteresowaniem.

Jako człowiek lubiący wkręcać znajomych spoza fandomu w oglądanie anime, dostrzegam dość prozaiczne przyczyny: współczesne metody konsumpcji mediów oraz ograniczoną dystrybucję. Dla porównania takie Dungeon Meshi jest przez moich kolegów z podwórka uwielbiane, ale kiedy polecałem im Frieren jako coś w podobnym gatunku, słyszałem komentarze typu „nah, jak nie ma na Netflixie, to mi się nie chce.”

Wraca 5 lutego.

Analogia do posiadania psa jest w tym kontekście bardzo nietrafiona.

To nie jest hejt, tylko pewna cyniczna konwencja, która nie wyklucza rzeczowej argumentacji.

Nowelka nie jest skończona.

Nie twierdzę, że wymienianych przez Ciebie tematów tu nie ma, tylko że ich złożoność jest nieadekwatna do obranego języka. The Anthem of the Heart czy Her Blue Sky też są filmami o otwieraniu się na innych i przezwyciężaniu życiowej prokrastynacji, ale do ich pełnego zrozumienia nie trzeba sobie odświeżać Historii filozofii Tatarkiewicza.

Do listy niewykorzystanych motywów przewodnich dopisałbym jeszcze „nawet po trzydziestce możesz zacząć spełniać marzenia”. W tym przypadku „możesz – o ile los ześle ci cudowne moce”.

Dzięki za recenzję :)