Tanuki-Anime

Recenzja powstała w oparciu o japońską wersję. Nazwy własne pochodzą z wersji anglojęzycznej ze względu na ich największą popularność, w nawiasach podano oryginalne odpowiedniki.

Jak głosi legenda, pewnego dnia małżeństwo staruszków znalazło na brzegu morza dwójkę rannych dzieci – chłopca i dziewczynkę. Dzięki troskliwej opiece oboje szybko wrócili do zdrowia. Niestety w tym czasie pojawił się potwór, który zaatakował miasto Alto Mare. W obronie zagrożonych mieszkańców dzieci przemieniły się na oczach staruszków w dwa rzadkie pokémony, Latiosa i Latias, i dzięki wsparciu przyjaciół sprowadziły moc, która pokonała potwora. Źródłem tej mocy był klejnot zwany Kroplą Dusz. Legendarne stworki razem z klejnotem pozostały w mieście, ukrywały się jednak, a o ich istnieniu wiedziało tylko kilka osób. Na wyspę przybywało wielu trenerów i złodziei pokémonów w poszukiwaniu słynnego rodzeństwa. Wśród nich są Annie (Zanner) i Oakley (Lions), znane jako „numer jeden” wśród członków organizacji Rocket. Dzięki swoim doskonałym gadżetom szybko wpadają na trop jednego z pokémonów – Latias. Zrządzeniem losu, w tym czasie na wyspie odbywa się wodny wyścig, w którym biorą udział Ash (Satoshi) i Misty (Kasumi), a młodziutka Latias postanawia ukazać się Ashowi, tym samym wpędzając go w sam środek starcia z Annie i Oakley.

W filmie pojawia się kilka nowych postaci: przede wszystkim wspomniane wcześniej członkinie Team Rocket (Rocket Gang) oraz Bianca (Canon) – dziewczyna, która opiekuje się Latiosem i Latias. Annie i Oakley są ciekawie pomyślane i z łatwością można dostrzec, że mają odmienne charaktery – zwłaszcza kiedy porównamy je z pierwszymi filmami, gdzie wszyscy bohaterowie byli irytująco nijacy. Także wygląd zewnętrzny postaci prezentuje się całkiem dobrze – jest dość oryginalny.

Grafika jest znakomita. Dobrze przedstawione zostały walki pokémonów i – co zaskakujące – ich ruchy. To niewątpliwy plus tej produkcji – wyraźnie widać różnice w szybkości albo sposobie poruszania, zależne od budowy ciała poszczególnych stworków. Kolejnym, zapewne największym plusem jest scenografia. Alto Mare stworzone zostało na wzór Wenecji – możemy podziwiać piękne i okazałe kamienice, kanały i gondole, a także barwnie przedstawione życie uliczne. Jedyny niesmak mogą zostawić pojawiające się rzadko, ale w sporych ilościach efekty komputerowe – myślę jednak, że spokojnie można przymknąć na to oko. Do wspaniałej scenografii idealnie pasuje muzyka, skomponowana również w stylu włoskich rytmów. Utwory pojawiają się w tle nawet w nic nie znaczących scenach. Te dwa elementy – grafika i muzyka – sprawiają, że pokémony w piątym filmie pokazują się w dotychczas nieznanym świetle.

Pokémon: Heroes przedstawia świat pokémonów w zupełnie nowy sposób i pokazuje, że znane już stworki mogą być oryginalne. Film być może nie jest szczególnie wybitny, ale zasługuje na wyróżnienie. Wystawiłem mu siódemkę, ponieważ jest czymś, czego wcześniej nie doświadczyliśmy. Zagorzałych przeciwników zapewne i tak nie przekona, sądzę jednak, że ci, którzy widzieli serię telewizyjną, doskonale zrozumieją, o co mi chodzi.