Tanuki-Anime

Jako finał miałem bardziej na myśli dwa ostatnie odcinki aniżeli cały finałowy arc. Samo budowanie fabuły aż do samego końca było w porządku ale finalnie mogli dorzucić lekko jeszcze z 4 odcinki,  kliknij: ukryte  jeden dla formy Ultimate Pristimona i Reiny, drugi dla Makoto i Chiropmona, trzeci dla całego Team Seven i tych paru pozostałych z Five Stars i ostatni, pokazujący szerzej odmieniony świat po całym finale. Sam Albatusmon i Atrutusmon też mogą się podobać, tacy smoczy rycerze, ale ich fuzja – Volvemon to zdecydowanie najgorszy, najbardziej leniwy design z absolutnie każdej serii w której była łączona ewolucja (Omegamon, Omegamon MM, Imperialdramon FM, Dukemon CM, Susanoomon, Shoutmon X7 SM) każdy z tych Digimonów był epicki i robił wrażenie, w tym przypadku poczułem ogromny zawód po zobaczeniu tej ewolucji.

No i Sanzomon który po porażce Gokuwmona poprostu odszedł ? W wielu miejscach mogli to dopracować.I tak mimo wszystko to jedna z lepszych serii, z czym się zgadzamy. Dobre anime + świetna gra komputerowa z dobrymi wynikami (według mnie najlepsza od czasu Digimon World 3) no i cały czas rozwijana TCG, to dobrze rokuje jeśli chodzi o przyszłość Digimonów.

Cieszy mnie, że wreszcie się postarali I pokazali drzemiącą siłę tej marki. Im więcej odbiorców i pozytywnych reakcji tym większa szansa na lepsze produkcje Digimonów.

Beatbreak to finalnie udany produkt z uniwersum Digimonów, dowód na to, że ta w ostatnich latach wróciła na właściwe tory. Po udanej grze otrzymaliśmy serię, która może nie jest idealna, ale zdecydowanie dostarczyła sporo frajdy i pokazała, że twórcy nadal mają pomysł na nową wizję świata.

Największą zaletą Beatbreak jest dla mnie powrót do klasycznego sposobu prowadzenia fabuły. Po Ghost Game, które przez większość czasu przypominało zbiór luźno powiązanych historii, tutaj w końcu dostaliśmy konkretną opowieść z jasno wyznaczonym kierunkiem uratowania brata. Kolejne wydarzenia wynikały z poprzednich, bohaterowie stopniowo odkrywali tajemnice świata, rozwijali się a widz miał poczucie, że zmierza do jakiegoś większego celu. To właśnie tego oczekuję od Digimonów.

Bardzo podobała mi się również sama wizja świata. Motyw Sapotam, funkcjonowanie społeczeństwa, działalność przestępców oraz sprzątaczy Digimonów stworzyły całkiem interesujące tło dla wydarzeń. Nie jest to jakieś mega innowacyjne, ale wystarczająco rozbudowane, by wzbudzać ciekawość i sprawiać, że chciało się patrzeć co dalej spotka Glowing Dawn

Na plus zasługuje także różnorodność Digimonów. Pojawiło się wiele dobrze znanych stworków, które fani pamiętają z wcześniejszych serii, ale nie zabrakło również nowych projektów (nie zawsze udanych). Dzięki temu Beatbreak potrafił jednocześnie grać na nostalgii  kliknij: ukryte  Kolejny Leomon i jego śmierć – klasyka serii Digimon i oferować coś świeżego.

Pod względem akcji również trudno narzekać. Walk było dużo, często były dynamiczne i efektowne, a niektóre starcia naprawdę zapadają w pamięć. Szczególnie dobrze wspominam walkę z Klayem Arslanem oraz cały wątek nielegalnych aukcji Digimonów. Ten fragment serii pokazywał mroczniejszą stronę świata Beatbreak i był jednym z ciekawszych elementów fabuły.

Mimo wszystko i tak moimi ulubionymi częściami całej serii był zdecydowanie finał GIFT Arc oraz praktycznie cały Kyo Arc. Wątek Kyo wreszcie pozwolił nieco mocniej skupić się na postaci innej niż Tomoro i pokazał historię z nieco innej perspektywy. To właśnie wtedy miałem wrażenie, że fabuła ma sens i przekazywano najwięcej informacji o nowym świecie.

Niestety Beatbreak nie uniknął problemu, który od lat pojawia się w wielu seriach Digimon. Tomoro ponownie stał się absolutnym centrum wszechświata. Pozostali bohaterowie oczywiście dostają swoje momenty, ale ostatecznie wszystko klasycznie kręci się wokół Tomoro. To trochę rozczarowujące, bo część drugoplanowej obsady miała potencjał na znacznie większy rozwój, szczególnie Reina.

Seria miała też kilka słabszych epizodów i momentami traciła tempo. Nie były to jednak problemy na tyle duże, by znacząco obniżyć przyjemność z oglądania i wybić z rytmu. Na szczęście dobrych odcinków było wyraźnie więcej niż słabszych.

Największe rozczarowanie przyszło jednak pod koniec. Formy Ultimate pojawiły się zdecydowanie za późno. Przez większość serii czekałem na ich debiut, a gdy w końcu się pojawiły, okazało się, że  kliknij: ukryte  te poza Gekkomonem czyli Chiropmon i Pristimon były na ekranie przez 30 sekund, w dwóch scenach by raz zaatakować, mega słabe.. Nie wiem czy zabrakło czasu czy pomysłu.

Głównym minusem i moim największym zarzutem jest sam finał. Widać, że końcówka została mocno przyspieszona i wiele wydarzeń dzieje się zbyt szybko. Najbardziej zawiodła mnie jednak finałowa ewolucja. Spośród wszystkich serii Digimon, ta wypada zdecydowanie najsłabiej, jest bez charakteru. Brakowało jej zarówno odpowiedniej oprawy, jak i poczucia wyjątkowości. O ile sam moment jej wykonania był spoko, to jej wygląd jest naprawdę słaby.

Muzyka spełnia swoje zadanie i dobrze współgra z wydarzeniami na ekranie, ale nie zostawia po sobie takiego wrażenia jak piosenki ze starszych serii. Nie jest zła, po prostu brakuje jej utworów, które po zakończeniu anime chciałoby się słuchać, ale to co było kiedyś zdecydowanie już nie wróci.

Mimo wszystko Digimon Beatbreak to bardzo udana seria, która przypomniała mi, dlaczego nadal lubię tę markę. Nie wszystko zostało zrealizowane idealnie, szczególnie w ostatnich odcinkach, ale przez większość czasu oglądałem ją z przyjemnością i czekałem na kolejne epizody. Twórcom udało się stworzyć ciekawy świat, zaoferować sporą dawkę akcji i opowiedzieć historię, która miała początek, rozwinięcie i zakończenie co jest najważniejsze.

Tamersy i tak nadal pozostają wzorem tego, jak powinno wyglądać anime Digimon i ciężko im stworzyć coś równie dobrego. Mimo to Beatbreak spokojnie można zaliczyć do lepszych serii i jestem zadowolony, że ją obejrzałem. Teraz pozostaje tylko czekać na to, co Digimony przygotują na 2027 rok – 30 lecie marki.

Biorąc pod uwagę, że pierwszy sezon był dość popularny dziwił mnie brak zainteresowania drugim sezonem. Po jego obejrzeniu wszystko zrozumiałem, jest nudny, rozwleczony i ma bardzo słabe animacje. W większości kadrów nic się nie dzieje. Poza paroma odcinkami które choć trochę interesują mamy opowieść o niczym i która nic nie wnosi. Pierwszy sezon z tego co pamiętał miał przynajmniej więcej akcji i wnosił jakiś powiew świeżości a tu mamy jakość jak z drugiego sezonu tarczownika, czy yakusoku no neverland, niszczy tylko odbiór pierwszej części.

No i mamy koniec Ghost game. Bardzo niestandardowa seria jeśli chodzi o Digimony, mamy bardzo mało fabuły, całą pewnie można by zmieścić w maksymalnie 15 odcinkach. Reszta to jednoodcinkowe historię o określonym zjawisku któremu winny jest jakiś Digimon a główni bohaterowie starają się rozwiązać zagadkę dziwnych zdarzeń. Przypomina mi to trochę Scooby­‑doo. Warto też dodać, że w ghost game jak na serię kierowaną do młodszych jest faktycznie mroczny klimat, Digimony wykorzystują, porywają torturują i nawet mordują lecz w większości wszystko kończy się szczęśliwie po interwencji Hiro, Ruli i Kiyo.
Jedne zagadki są ciekawsze, drugie mniej ale trzeba przyznać, są pomysłowe dzięki czemu raczej nie będzie nużyć bo każdy odcinek jest o czymś innym. Może się to podobać bądź nie. Na pewno jedne z lepszych odcinków które zapamiętałem to  kliknij: ukryte  Nocny wyścig z Sistermon Ciel, Phelesmon jako wróżbita, Bankiet Vamdemona, ten z Meicomon, genialny odcinek z Milleniumonem który wyszedł z komputera i mój ulubiony ten z ExTyrannomonem i WaruMonzaemonem którzy razem z dziewczynką zamieniali wszystkich w lalki. Było dużo ciekawych historii ale przez to ucierpiała sama fabuła, w pewnym momencie już czekałem aż historia ruszy a kiedy to się stało dowiedziałem się, że to już koniec co mnie dość zdziwiło.
Główni bohaterowie są sympatyczni, ewolucje Digimonów i ich moce ciekawe szczególnie te w formie Perfect kliknij: ukryte  (Jedynie Ultimate Jellymon – Amhpimon nie podoba mi się, kompletnie nie leży mi jej design). I tradycyjnie mroczna ewolucja też się znalazła.
Muzycznie jeśli chodzi o OP i ED to tylko Monster Disco wpadło mi w ucho a tak to średnio, raczej nie ma już co liczyć na godnego zastępcę Brave hearta z Adventure czy One Vision z Tamers bo niestety piosenki podczas ewolucji są mizerne.
Za to muzyka w tle jest genialna i świetnie oddaje mroczny i tajemniczy klimat za nią duży plus.
Największy minus za zakończenie które mam wrażenie zostało mega przyśpieszone i psuje cały odbiór serii, jest naprawdę słabe jak na serię Digimon  kliknij: ukryte  nie dostaliśmy żadnej specjalnej ewolucji tylko konflikt ze złem uratowała siła przyjaźni, a parę wątków i tak nie zostało wyjaśnionych, meh.
Podsumowując po bardzo słabym Adventure 2020 uważam, że to dobry powrót Digimonów, w moim rankingu zdecydowanie wyżej niż niżej. mnóstwo znanych cyfrowych potworów, kilka nowych, ciekawe historie i zagadki ale dało by się to lepiej poprowadzić i w szczególności zamknąć. Ciekawe co teraz Toei nam zaprezentuje bo szczerze będę trochę tęsknić za Ghost Game, mam niedosyt.

Anime o niczym, przegadane, nudne i bez polotu. Po jednym odcinku chciało mi się od razu spać. Ostatnie odcinki trochę lepsze, coś się dzieje, ale co z tego jak 10 potrafi zanudzić na śmierć. Jedynie co mi się podobało i jednocześnie zachęciło do obejrzenia to kreacja wizualna, fajne kolory miasta, tła, postacie też z ciekawym designem. Krótko mówiąc gniot w ładnym opakowaniu.

Od połowy po zakończeniu wątku żółwia da się to jeszcze oglądać bo wcześniej to naprawdę ciężko.

No tu muszę przyznać, że grafika się poprawiła i da się to normalnie oglądać jak tytanów od Wit'u, ale po wcześniejszym potworku i plastelinowych lagujących tytanach ciężko by zrobili coś gorszego. Fabularnie też dużo się dzieje i jest dobrze pokazywane przez co anime wciąga i dobrze się ogląda. Pozostaje tylko czekać na finałowy finał finału.

Jako, że seria się już zakończyła to trzeba podsumować. O ile na początku dawała jakieś nadzieję to im dalej w las tym gorzej. Oryginał jest o wiele lepszy niż ten reboot. Błędy oryginalnego Adventure zamiast zostać naprawione zostały wręcz absurdalnie pogłębione.

Z 67 odcinków można by praktycznie połowę wyrzucić bo większość jest typowymi zapychaczami i są o niczym. Rozwój postaci nie istnieje, stoją w miejscu od momentu debiutu aż do samego końca. Rozumiem, że jest to seria bardziej kierowana do młodszych widzów ale nawet w oryginale postacie się kłóciły, nabierały odwagi i szukały znaczenia jakiś wartości typu przyjaźń, miłość itp. a tu nic, seria została nastawiona bardzo na akcję, walki.
Digimony pozostałych dzieci dostały wreszcie ewolucje Ultimate ale czas jaki dla nich poświęcono jest o wiele za mały (Mogło by ich nie być bo i tak wykorzystują je 2, max 3 razy łącznie z debiutem).
Do tego zostały złamane zasady jakie wcześniej panowały przy ewolucji. Z racji, że Digimony dzieci nie ewoluują standardowo tylko są wyzwalane tymczasowo przez Digivice poprzednio było widać, że jest to dla nich jakieś obciążenie, już po osiągnięciu poziomu Perfect wracały do formy Baby i były bardzo zmęczone. W nowej odsłonie Digimony ewoluują bez przerwy, walczą, przegrywają, znów ewoluują i walczą. Nie robi to na nich żadnego efektu.
No i największy problem to branie Taichiego na głównego, najważniejszego dzieciaka w serii. Już nawet Yamato nie jest potrzebny. Zawsze jak ktoś z pozostałej paczki ma kłopoty, magicznie zjawiał się Taichi by rozwiązać jego problem. Pozostali w zasadzie są tylko po to by Taichi mógł zostać pokazany jako ten najsilniejszy i jedyny silny.
Muzyka oczywiście się nie umywa do legendarnego „butterfly” czy „brave heart” ale jest nawet na wysokim poziomie jak na Digimony przystało choć oprócz „Break the chain” nie ma żadnego utworu wchodzącego w ucho na dłużej, przynajmniej dla mnie.
Graficznie jest dobrze, świat jak i same Digimony wyglądają naprawdę ładnie ale są też odcinki wyjątkowo brzydkie i to zazwyczaj po tych najładniejszych.
Miło zobaczyć też Digimony z innych serii: Tamers, Frontier, Xros Wars czy też nawiązania z pierwowzoru: Ten sam pierwszy przeciwnik,  kliknij: ukryte  mroczna ewolucja Agumona (choć tym razem na Ultimate w Mugendramona), labirynt Nanomona, i wiele więcej. Trochę tego było.
Ciężko komuś to polecić, ktoś kto nie zna Digimonów zdecydowanie polecam oryginał a jak ktoś siedzi w tym uniwersum to i tak zobaczy z czystej ciekawości i albo obejrzy albo porzuci. Nie wiem czy tak miało być, czy przez epidemię zmieniła się fabuła i wykonawcy ale jest słabo. Pozostaje liczyć na Ghost game który po pierwszym odcinku zapowiada się naprawdę dobrze, czuć Tamersowy klimat ale na razie nie ma co popadać w zachwyt bo Adventure 2020 też zapowiadało się dobrze. Zapewne odbiór byłby inny gdyby dano nam nowych bohaterów a nie wykorzystywano sentyment jaki pozostał do starych. Tak jak film Last evolution kizuna był świetny i jest zdecydowanie najlepszą kinówką Digimonów tak ten sezon, razem z Tri jest tym najgorszym (Nie licząc appli monster bo to już coś innego).

Całkiem dobra produkcja choć w zasadzie nie jest niczym oryginalnym, . Taka Violet Evergarden + motyw podrózy w czasie + film „Ja robot” i mamy Vivy. Sceneria i świat kojarzy mi się też z filmem anime Metropolis. Grafika bardzo dobra choć momentami za bardzo widać CGI, muzyka nie mój typ ale jest wyrazista i pasuje do całego klimatu. Największy minus to historia  kliknij: ukryte  z Ophelią i przejęciem jej ciała, coś tam nie pasuje i to mocno. Mam wrażenie, że ten wątek powstał na siłę czy nie było czasu go dopracowaćPomijając te dwa odcinki to osobiście uważam całą opowieść za ciekawą i satysfakcjonującą. Ogląda się to po prostu szybko i przyjemnie pomimo oklepanych do bólu schematów.

Anime o niczym. Bardzo nudne i powtarzalne, żałuję, że to obejrzałem. Cały czas na ekranie widoczne są te same scenerie: dachy budynków, drewniane mosty, korytarze z wieloma drzwiami, wszystkie 12 odcinków dzieją się tylko w tych miejscach, tylko w kilku są widoczne jakieś pomieszenia ale są one tak samo surowe jak korytarze. Seans ten to zmarnowany czas, nie ma ani spektakularnych walk ani jakiejś wielkiej brutalności. Radzę omijać ten tytuł z daleka.

Fajny klimat, świetna grafika i ciekawe pomysły ale czuć niewykorzystany potencjał spowodowany przez małą ilość odcinków. Efektem jest otwarte rozczarowujące zakończenie bądź jego brak, zależy jak patrzeć. Jeśli wyjdzie drugi sezon to będzie dobrze ale na ten moment seans zostawia niedosyt i ciężko przez to ocenić to anime.

Słabe i przehype'owane anime. Powielające wiele utartych schematów. Dochodzą do tego nudne i sztampowe postacie niczym się od siebie nieróżniące. W zasadzie to taka Boku no hero academia połączona z Kiseijuu by udawać bardziej mroczną, dojrzalszą. Oglądać się da ale szału nie ma, do czasu. W pewnym momencie następuję zmęczenie, cały czas ma się wrażenie, że gdzieś już to widziałeś. Nawet twórcy próbują nieudolnie szokować widza  kliknij: ukryte  śmiercią głownego bohatera jak od razu wiadomo, że umrzeć nie może. Seria jedynie broni się oprawą wizualną która jest na dość wysokim poziomie. i taka ciekawostka, wilki w tym anime miały parę razy odgłosy z gry Gothic. Nawet jak wyjdzie to kontynuacji na pewno już nie ruszę.

Bardzo niedoceniana seria w szczególności patrząc na popularność takiego Darling in the Franx gdzie Cross Ange bije ten tytuł w każdym aspekcie. W zasadzie ciężko mi znaleźć jakąkolwiek wadę w tym anime. Wciągająca fabuła, ciągłe zwroty akcji, różni i wielowarstwowi bohaterowie zmieniający się pod wpływem wydarzeń, piękna muzyka (w szczególności Towagatari), ładna grafika w starym stylu bez miliona elementów z komputerowej plasteliny. Bardzo wciąga i nie ma czasu na nudę. Gorąco polecam 10/10. Już w trakcie oglądania Cross Ange stało się jednym z moich ulubionych anime, teraz już takich serii nie robią

Do tej pory najgorszy sezon re zero ale jednocześnie bardzo ważny fabularnie. Niestety był bardzo nudny, zabrakło tego czego w tej serii najlepsze czyli powrotów ze śmierci. Ta część to głównie pokazywanie przeszłości i historii nowych bohaterów (z drugiego sezonu) jak i tych starych znanych od pierwszej części. Da to dużo odpowiedzi dlaczego dane postacie zachowują sie tak a nie inaczej i rozwiązują większość pytań. Ale Nie ma co ukrywać było tego po prostu za dużo. Dopiero pod koniec jak zaczęła się akcja można się było dobrze bawić oglądając ale to za późno.

Zdecydowanie najgorszy sezon tytanów jaki wyszedł. Jest bardzo nudny, połowa odcinków jest o niczym + przez time skip nie wiadomo co się dzieję a jest naprawdę mało wytłumaczenia. Nowa grafika bardzo słaba, postacie ludzkie raz są normalne a raz plastelinowe, dodatkowo wyglądają inaczej i gdyby nie imiona to wielu bohaterów ciężko było by rozpoznać. Specjalni tytani zawsze są plastelinowi i przez co okropni. Jak zobaczyłem pierwszy raz zwierzęcego to aż się za głowę złapałem bo jego rzut kamieniami wyglądał dramatycznie. Niesamowity regres w stosunku do poprzednich sezonów, rozumiem, że ciężko innemu studiu podtrzymać poziom bo to seria która słynęła ze świetnej animacji i grafiki ale plastelinowych ludków nie zdzierżę. Jedyne co się udało to opening który jest wybitny. W mojej ocenie Sasageyo się przy nim chowa. Szkoda, że tak ta seria skończyła bo raczej w drugiej części się nic nie zmieni w kwestii oprawy. Dodatkowo patrząc na bardzo niestandardową liczbę odcinków to moment zakończenia jest śmieszny.

Chciałbym po prostu by główny bohater dał nauczkę taką jaką on dostał. Sam był katowany wiele miesięcy jak nie lat w okropny sposób a cała zemsta kończyła się w każdym przypadku w  kliknij: ukryte  w jednym dniu, po miernych w porównaniu z tymi co on przechodził torturach, albo zabijał albo robił z ofiar przyjaciółki. Całość jest jak najbardziej ok, ale to właśnie mi nie pasuje, patrząc co oni mu robili spodziewałem się, że wymierzanie sprawiedliwości będzie trwało cały odcinek a w świecie anime parę dni czy tygodni. A porównuje do Ishuzoku bo to równie kontrowersyjne anime, jedno z niewielu echii zawierających sceny seksu które było również blokowane przez stacje telewizyjne czy kłopotliwe. Do tego serie te wyszły w podobnym czasie.

Czytając wszystkie opinie czy recenzje jakie to w tym anime są tortury, gwałty czy inne brutalności to spodziewałem się, że będzie grubo ale się zawiodłem. Właściwie jedynym odcinkiem opisującym to wszystko jest odcinek 2 a dokładnie  kliknij: ukryte  przeżycia głównego bohatera. Jego zemsty są mizerne, w porównaniu z tym co on przechodził. Spodziewałem się, że będzie wymierzał sprawiedliwość częściej i bardziej brutalnie. Samo anime jest jak najbardziej dobre (podobne do Tate no Yuusha) ale miałem o wiele wyższe oczekiwania względem tego tytułu, dobrze, że nadal coś takiego produkują. Jednak Ishuzoku Reviewers było według mnie lepsze choć w gatunku echii nadal u mnie króluje Seikon no Qwaser.

Absolutny top topów jesli chodzi o grafikę i animację. Nie sądziłem, że tak się da ale Ufotable cały czas podnosi poprzeczkę i w zasadzie rywalizuje sam ze sobą. Wiele anime nie dorównuje grafiką nawet do Fate Zero a co dopiero do tego nowego Heavens feel'a. Muzyka podczas akcji i dynamicznych scen jest też na wysokim poziomie. A teraz jeśli chodzi o samą fabułę to różni się diametralnie od oryginalnego stay/night czy UBW. O ile te pierwsze miały ze sobą wiele wspólnego, (np.te same walki) tak Heavens feel był dla mnie praktycznie czymś nowym. W tej wersji głównymi postaciami są  kliknij: ukryte  Sakura i Rider co jak się okazuje jej masterem nie jest Shinji a właśnie Sakura, nie przypominam sobie, żeby w poprzednich anime o tym wspominali. Do tego wszystkiego  kliknij: ukryte  Saber, caster i assasins giną naprawdę szybko. A tego ostatniego zastępuje zupełnie nowy „prawdziwy” assasin.Całość ma inny klimat, mroczniejszy i bardziej brutalny. kliknij: ukryte  Illya też przestaje być wrogiem Shirou. Również ta wersja wydaje się być najbardziej kompletna, zamknięta wyjaśniająca najwięcej jeśli chodzi o wojnę o świętego Graala. A wisienką na torcie jest zdecydowanie  kliknij: ukryte  walka Berserka z Saber Alter. Czuć było w nim ten szał, jego ruchy były agresywne i nieprzewidywalne. Zdecydowanie najlepsza walka pokazana w tych filmach. Sam Heavens fell w wersji anime to najlepszy Fate stay/night jaki powstał choć ja zdecydowanie wolę wersje którą główną rolę gra Saber i liczę, że wyjdzie jeszcze jej remake.

Obejrzałem i nie rozumiem całego hejtu i nienawiśći wylewanego na ten sezon. Co prawda fabuła idzie bardzo szybko, czuć, że twórcy anime chcą jak najszybciej je zakończyć bo postacie zmieniają się i dorastają nie wiadomo kiedy. Spokojnie można było by zrobić 26 odcinków szczególnie patrząc na  kliknij: ukryte  urywki z ostatniego odcinka które pokazują dalsze przygody bohaterów Nie jest to świetna część pierwsza pełna tajemnic bo autorzy zmienili całkiem podejście do tematu więc może się nie podobać ale nie zasługuje na tak kiepskie oceny typu 1­‑3. Graficznie trzyma poziom poprzednika więc jest bardzo dobrze. Mi mimo wszystko dobrze się oglądało tą serie, ma ona ogromny potencjał który został ubity małą ilością odcinków ale złe nie jest.

Jak ktoś miał opory do pierwowzoru to ta seria z dopiskiem „Black” jest o wiele lepsza. Posiada po prostu ciekawsze pomysły. Nawet cały świat „organizm” został przemodelowany by przypominał zniszczone ciało, postacie wyglądają inaczej, inaczej się zachowują by pokazać ich zmęczenie czy obojętność w stosunku do pracy w tym zniszczonym organizmie. O wiele ciekawsza wersja Hataraku Saibou.

Polecam ludziom którzy nie mogą spać. Po 3­‑4 odcinkach ledwo mogłem oczy otworzyć. Każdy odcinek to w zasadzie jeden wielki dialog o niczym. Pierwszy odcinek nie był zły ale im dalej w las tym gorzej. W zasadzie jedyne ciekawe momenty to te w których pokazano przeszłość dość sympatycznych bohaterów a było ich mało. Pierwszy i bodajże 9,10 odcinek to jedyne w których mnie coś zaciekawiło.

Seria godna polecenia ale mogłaby zostać ciut lepiej przedstawiona. Jest bardzo dobra ale za szybko odkrywa przed widzem wszystkie tajemnice.  kliknij: ukryte  Już w trzecim odcinku można się dowiedzieć kto jest tym mordercą dzieci, absolutnie nie wiem po co ta scena z nauczycielem i tajemniczą muzyczką chwilę przed napisami. Wciąga i to bardzo. Chce się wiedzieć co będzie dalej, jak główny bohater się zachowa i jak odkryje tożsamość sprawcy. Graficznie jest dobrze, dość charakterystyczna seria pod tym względem i dobrze. Jeśli ktoś grał w Life is Strange i polubił tą grę to Boku dake ga inai machi jest dla niego. Szkoda, że jest tak mało podobnych serii.

Świetne anime pod każdym względem (fabularnie, muzycznie, wizualnie). Świetni bohaterowie i nieprzewidywalna historia. Jedynie wątek we Francji moim zdaniem gorszy od pozostałych ale i tak ciekawy. Po seansie jestem pewien, że przez długi czas będzie to jedno z moich ulubionych anime.

Po pierwszych dwóch odcinkach nie byłem zbyt pozytywnie nastawiony, było zwyczajnie nudno ale to co dalej się dzieje przerosło moim zdaniem pierwszy sezon a to jeszcze nie koniec bo kontynuacja drugiego sezonu już za niedługo. Dużo nieprzewidywalnych zwrotów akcji i to w każdym odcinku. Bardzo wciąga i zachęca widza do dalszego oglądania by dowiedział się co dalej się stanie i jak zachowa się główny bohater. Jak komuś spodobał się pierwszy sezon nie powinien się zawieść na tej kontynuacji.

Po obejrzeniu Soul Eatera postanowiłem to obejrzeć i odradzam każdemu. Seria o niczym, nudna i bezsensowna. Fabuła właściwie nie istnieje. Same sztucznie przedłużające dialogi które nic nie wnoszą a jak już jest walka to każda jest sztywna i drętwa. Seria zła pod każdym względem, omijać szerokim łukiem. Gdyby nie tytuł Soul Eater i postacie z oryginalnej serii nikt by tego nie oglądał i cała seria zniknęła by w odmętach innych serii. Spokojnie mogłyby to być 3 odcinki a nie 12.