Tanuki-Anime

Najlepsze w Grand Blue jest to, że samego… nazwijmy to ,,nurkowaniaaaa” w całości serialu jest kilka procent…. Totalny LooooL. Nurkowanie jest tu… jakby nagrodą za przetrwanie tej mega­‑imprezowej stylówki życia xD.

PASJA nie wybiera, trzyma w swoich sidłach. xD

NIBY jest to ,,nowa” seria anime… Podpatrzone na ,,Crunchu”, gdzieś na apce SmartTV, ale mimo, mimo wszystko całościowo wygląda mi to (zwiastun + ogólny zarys fabuły i styl graficzny) na co najmniej ultra­‑ekstrawertyczne ,,animu”. Ciekawa recka na ,,tanuki”. Zresztą ekspresja kucharska, i to w takim stylu? Hoho. Jednym słowem… witajcie w Campfire Cooking in Another World with My Absurd Skill (dwa sezony)... Może za niedługo się obejrzy! xD

Nippon Sangoku, moja ocena serialu (choć to dopiero s01!!!): 8/10.
Nippon Sangoku uderza w oglądającego jakby strategiczno­‑polityczno­‑narracyjno­‑futurystycznym obuchem w łeb. Łej materności, dodatkowo sprawia że dostaje się jakiegoś wstrząsu… E no, no bo jak tak surowo­‑historyczno­‑scifi ,,fikszjooon” może wywrzeć aż tak pozytywne wrażenie, jak coś tak złożonego i pięknie nakreślonego graficznie jest w stanie przekonać do siebie fanów zupełnie innego gatunku i targetu wśród anime? Niesamowite propsy! Niesamowici bohaterowie i miażdżąca narracja! Baang! Ale sezon za krótki!!! Zdecydowanie!

Egzystencja, jej trudy, pustka i melodramat w wydaniu androidowo­‑robotycznego neo­‑scifi? Czemu nie?! No właśnie. Przypadek? Bo… na ,,NieR:Automata… " w wersji serialowej­‑anime natrafiłem, no właśnie, przypadkowo, ale i nie do końca. O Uniwersum słyszałem sporo, ale dopiero (dlaczego tak późno!!) po obejrzeniu pierwszych epków wersji anime aż nabrać chęci można na wejście w ten Świat, i to konkretnie! A zaskakuje mnie on pomysłem na wizualne przedstawienie rzeczywistości przyszłości Post­‑apo i kwestii ,,mecha” – ależ to ma ostry kontur i tą czarno­‑białą ,,stylówę!”, no i prorocze wizje w stylu P.K. Dicka czy Asimova i Heinleina!

No włacha… ,,Steins;Gate” nie było wśród anime czymś najlepszym, co widziałem, ale było jednym z najciekawszych i najważniejszych doświadczeń, dla mnie jako anime­‑mango geeka, w całym moim popkulturowym życiu. W tym ,,animcu” było sporo emocji, sporo śmieszków, zagadkowości i ciekawego klimatu… W ogóle sporo wszystkiego, czego nie ma wiele niby­‑tak­‑wypaśnych serii!

Ergo Proxy jest na tyle wyjątkowe, że może kształcić nie tyle co ,,bez czytania książek, komiksów etc etc.”, ale i bez czytania… napisów do tego anime podczas jego seansów. No bo sama ,,kreska”, w ogóle opowieść całości tego dość realistycznego minorowego Świata, wszystko to przez obraz, przez styl, technikę i specyfikę animacji. Rozumiemy się bez słów – takie to jest dobre!

,,Notatnik Śmierci” jest tego typu anime… że można by i jakąś magisterkę w wielu tematach/zagadnieniach o tym Uniwersum pisać. Czuć tu po prostu głębię, a nie tylko prostą ,,chińską bajeczkę” do obejrzenia w czasie wolnym. Sama wojna dobra ze złem, jest tu czymś dużo więcej. Nawet postaci Lighta czy ,,L” dają sobą tyle charakteru i mocy do całości Death Note, że głowa mała. Może to zakończenie jest jakby delikatnie rozmyte… ale i tak całościowo ,,DN” z tą ambitną kreską jest po prostu genialne.

Gnosia… pomyślłmy, tytuł zapowiadał się po pierwszym z 21 odcinków na kurczę ,,cosik” mocno intrygująco i intrygancko zarazem. I tak też było! Rewelacyjnie, ale zbyt zawiłe w swej ,,przyczynowo­‑skutkowo­‑zaburzeniowej” koncepcji dla typowego widza. Taak, i seria ta ma w sobie coś… z ,,Coś” J. Carpentera, ale tylko w 30%. A ta ,,kreska”? Tak, na pierwszy rzut oka do zaakceptowania, world building też, ilość epków również. Po prostu, sci­‑fiowy suspensik, idealny dla koneserów tego typu gatunku.

To jedno z najlepszych anime cyberpunkowych spośród tytułów nowej ery, po 2010­‑15 roku. No i tu jest zagwozdka, która już od 2 lat nie daje mi spokoju: kiedy ogłosi się sequel? Wydarzyć się tu może wszystko, historia głównych postaci, samego Night City – wszystko to pozostaje w miarę otwarte, z szansą na szerszą rozbudowę w s02… No ale: kiedy to się stanie?

Jest to zarówno ocena sezonu 3­‑ego ,,MF Ghost”, jak i całości. Tak, dostaliśmy w tym przypadku 37 odcinków anime projektu ,,MF Ghost”, który będąc spadkobiercą ,,Initial – D” wypalił praktycznie w każdym elemencie go budującym… znakomicie… poza efektami wizualnymi ludzkich twarzy, które ,,nie dowoziły” proporcji, kształtów, mimiki i żywiołowości emocji na nich wypisanych. Za to tła, projekty pojazdów, ich detal w animacji podczas ruchu i statyki, oraz ta muzyka a'la techno w tle (a wejściówka! Łej Panie!) – coś ultra­‑niesamowitego. Historia Kanaty i jego droga życiowa – tak, są ok, ale ten romansowo­‑młodzieńczy wątek za bardzo spłaca całość fabuły. Trzeci sezon: 9/10. Całość, 37 epków: 8/10.

Jak na mój gust, obeznanie z Uniwersum, które prezentuje Overlord, jak na wszystko co ten Świat może nam przedstawić w przyszłości – bo dotychczasowe 4 sezony były naprawdę specyficzne – nie widzę sensu, aby tworzyć i tworzyć pierdyliard serii w tym Uniwersum. Nie widzę większej ilości sezonów od 5. Yggdrasilowi przydałby się, na co bardzo liczę… pełnometrażowy film. A dlaczego? Bo nic nie będzie jednak tak wykwintnym podsumowaniem przygód w Świecie tej produkcji, który jest przeogromny (tak naprawdę w konwencji serialu nie znamy skali jego rozmiarów!), jak tylko i wyłącznie film pełnometrażowy. Najlepiej, aby jeszcze w polskich kinach się pojawił. Ha!

„Perfect Blue”, to jedno z najbardziej wstrząsających, szczerych, jak to zwykło się mówić ,,do bólu prawdziwych”, z potężną linią wydźwięku, pełnometrażowych anime z jakim przyszło mi się w swym fanowskim życiu jak do tej pory zapoznać, obejrzeć a potem… cóż, nie móc o tym zapomnieć. To doprawiana matową, może niezbyt bogatą barwnie, szatą graficzną produkcja, w której ten sposób graficznego jej przedstawienia idealnie sprawdza się w kwestii uwydatnienia solidnego, niełatwego w odbiorze dramatu, psychicznej niestabilności bohaterów – tej ich prawdziwości, oraz w przypadku dwuznaczności kryminalnej strony produkcji. Dzieło wielowarstwowe,na granicy rozczłonkowania rzeczywistości ,soczyście surrealistyczna opowieść o niejasnym końcu, gdzie utrata ,,własnego Ja” wplata się w gatunek kryminalny!

„Black Lagoon”, cóż mogę powiedzieć, trzy odcinki pierwszego sezonu tego anime za mną. Serial, co już mogę napomknąć jest najlepszą interpretacją ,,Syndromu Sztokholmskiego”, jaką widziałem w całej historii tworów filmowo­‑serialowych (animacje, zwykłe ,,dzieła aktorskie”), mimo iż gdzieś kłębi się ta świadomość, że nie widziałem jeszcze wszystkiego w tej materii rzeczy. Fabuła „Black Lagoon” ma proste, konkretne założenie, o czym spoilerował nie będę, jednak w tym tkwi całe piękno: to założenie, owszem, jest luźne, ale w sposób dokładny jest opowiadane, kreśląc niby przeciętny poziom historii losów głównych bohaterów, załogi renegatów własnego życia, najemników do wynajęcia, do których przyłącza się zdradzony przez własną Korporację w której pracuje, pewien pracownik biurowy wcześniej przez nich porwany. Razem tworzą Black Lagoon – ,,ekipę sprzątającą” skutki wielu brudnych interesów, jak i likwidujących dość złych plugawych ludzkich obwiesi i kajdaniarzy. I tak w sposób wiernie oddany, z ciekawą formą narracji i postaciami, kreuje się, jak się okazuje, złożone życie prostych, przeciętnych ludzi, trudniących się profesją, przestępczą bo, cóż, tak chciał los; oni wcalennie są źli, do reszty zepsuci.
Początkową ocenę „Black Lagoon”, po pierwszych trzech obejrzanych epizodach pierwszego sezonu, wystawię w wartości: 8,5/10. Niespodziewanie zaskakująco dobra rzecz w rzeczywistości serialowego anime. Kuriozalnie fenomenalna produkcja!

W absolutnej większości zgadzam się z treścią tego, co napisał recenzent odnośnie drugiego sezonu „Kekkai Sensen”. Jednakże nie zgadzam się wobec tego, co recenzujący napomknął odnośnie jakości szaty graficznej serii „Beyond” produkcji. Bo nie była ona nawet w jednym procencie gorsza, mniej płynna, czy pozbawiona poprawności wizualizacji perspektywy, płynności konturów postaci etc. Jeśli rzeczywiście coś w stosunku do pierwszego sezonu w „Kekkai Sensen” miałoby być plugawe i złe w kompozycjach graficznych, gdyby miało być to w tej materii mało wyważone, to sądzę byłoby to bardzo słabo zauważalne, podchodzące pod kategorię subiektywnego odbioru. Drugi sezon nietuzinkowego „Kekkai Sensen” miał tyle samo uroku, plusów, tej innej autorskiej nadnaturalnej wartości, co seria pierwsza. I to nie tylko w aspektach graficznych, lecz w barwie postaci, humorze, niespodziewanych kreacjach poszczególnych bohaterów, jak sylwetka K. K., czy Zappa Renfro, a także w ekspresyjnych, ,,kuriozalnie genialnych”
- bo tak to wyglądało – pomysłach, które widzieliśmy na ekranie w wielu odcinkach, które wyszły spod pióra scenarzystów z jakiejś potężnej Kopalni Pomysłów, w której istnieje niewyczerpane źródło idei. Na przykład tego niech posłuży wątek istoty zwanej ,,Gigagigafutmassif" (tak tłumaczący w napisach przedstawili tę postać)- największego stworzenia żyjącego w Uniwersum Hellsalem's Lot, które pojawiło się w 9 odcinku „Kekkai Sensen & Beyond”.

Recenzja jest tworem subiektywno­‑obiektywnym; nie da się w niej zawrzeć całkowicie ,,obiektywnej, surowej i szczerej prawdy” o danym dziele, zjawisku itp., bo zawsze wedrze się do niej pierwiastek subiektywności – ta część własnego zrozumienia problemu. Główna recenzja „Zetsuen no Tempest', na niniejszej stronie poświęconej temu anime, została zrobiona jakby na kolanie, a nie napisana z oddaniem i szczerością. Recenzent praktycznie rzecz biorąc napisał swój tekst tak, jakby obejrzał ów serial i nakreślił do niego recenzję za jakiś czas, np. za rok po oglądnięciu ostatniego odcinka! 80% ogólnych informacji, które miały by posłużyć czytającemu tę recenzję do wzięcia pod uwagę „Zetsuen no Tempest” do obejrzenia, jako urokliwe i inspirujące anime, po prostu pominięto. Twoja recenzja, natomiast, uzytkowniku, to zupełnie inny biegun i poziom pisania w stosunku od autora głównego tekstu. W tamtym przypadku, to aż szkoda czasu, aby pisać to o czym tamten twórca zapomniał napomknąć.

„The Wolf Brigade” nie bez przyczyny swą premierę miało anno domini 1999, ostatniego roku ,,wytchnienia” przed czekającym ludzkość nowym tysiącleciem – millennium niepewności, skalanego jakąś wynikłą z przepowiedni grozą, czy niewiadomą przyszłością. Kto wie, czy ten przerażający, zatrważający, mocno atakujący w istotę ,,świetlanego Systemu” władzy, film, nie miał swej premiery w tym okresie czasu, tylko po to, aby, co istotne, podkreślić ewentualne znaczenie nowego tysiąclecia dla samej jego treści, oraz dla teoretycznego prawdopodobieństwa kiedyś takiej wizji, jak najbardziej możliwie realnej do spełnienia. „Jin­‑Roh” wdziera tony chłodu, wręcz go bez pytania wtłacza, do umysłu oglądającego. Sami bohaterowie nie przerażają swym zachowaniem i zrozumieniem sytuacji, w której się znajdują, tak jak przeraża skostniała, dziwnie funkcjonująca polityka wewnętrzna Japonii lat 60­‑tych XX wieku, ukazana w anime . Społeczeństwo, na które powinniśmy spojrzeć przez pryzmat poszczególnych – i pierwszo i drugoplanowanych – bohaterów fabuły produkcji, omamia się wizją lepszej przyszłości; w przestrzeni, w której żyją zasiewa się ziarna ,,kłamliwej prawdy”, na której wznosi się górę ideologicznie umotywowanych przejaskrawień. Rzeczywistość w końcu okazuje się niczym ,,pieprz i sól”, wyjałowiona, bezimienna, całkowicie obca. Dzięki aspektom graficznym animacji można było przekonać się, jak wizja przedstawiona w „Jin­‑Roh” przez twórców, staje się niebywale ciężka, smolista, spaczona do zaakceptowania, a do interpretacji aż nadto i emocjonalnie i psychologicznie trudna. Czy rzeczywiście, tak jak pokazuje dzieło to, tak było w latach 60­‑tych XX wieku, w kraju kwitnącej wiśni? Trudno powiedzieć, jednakże fizycznie animacja ta – samo jej tło odpowiednio wyblakle, choć przyznam szczerze dokładnie w tym stylu, rozrysowane, gdzie często jakieś wyraźne ujęcie przedstawiało wycinek miasta z małymi sylwetkami ludzi, ukazywało niebywałe zatracenie tożsamości miasta, jakiekolwiek fizycznego i emocjonalnego ruchu. ,,Towarzysze obywatele” wyglądali jak posłusznie chodzące do pracy, popadające w rutynę, nie rozpoznające siebie na wzajem, choć widzące się codziennie na ulicy, demoludy. Wystarczyło popatrzeć na mimikę twarzy jednych z postaci, np. Fuse i tej całej ,,niby­‑terrorystki”: matowy, starty, mocno ziemisty ton koloru twarzy, z pustym spojrzeniem i niejednoznacznymi emocjami.

„Jin­‑Roh” to anime do obejrzenia tylko na raz; ewentualnie nieczęsto, ale jednak, można by do niego wracać. Ocena produkcji będzie ciężka, a może nawet nieostateczna, z obecną wartością: 7/10

„Opowieści z Ziemiomorza”, to zachwycająca w wielu aspektach, pełnometrażowa produkcja ze świata japońskiej animacji. Obejrzenie tego ponad wszystko cudownego filmu okazało się – i tu brak mi słów, aby przelać na zbitek słów mój zachwyt nad tym dziełem – piękną, nadnaturalnie potężną, niezapomnianą duchową podróżą. To była opowieść, która toczyła się własnym rytmem, ukazująca ogromną powierzchniowo, jak i pod względem możliwości przyszłych adaptacji „Uniwersum Zemiomorza” Ursuli K. Le Guin, krainę – ten bezmiar lądów, mórz, dolin, widocznej tu pięknej harmonii itp. W anime znalazły się elementy przekonujące mnie do pewnej opinii, że mamy tu do czynienia z fantastyką z pierwiastkiem baśni z ,,elementem drogi”:, postacie tyczą ścieżki własnego losu, i jest w tym trochę samotności, prywatności, rozłąki.

Oglądając „Opowieści z Ziemiomorza” na Netflixie, przy preferowanym przez platformę ustawieniach obrazu: „5.1 HD” (cokolwiek to znaczy – z takimi parametram się jeszcze nie spotkałem), wydatnym dźwięku, na odbiorniku „LG OLED E8 65”, z ustawieniami – i tu zrobiłem pewien eksperyment – średnio mocnego HDRu, mówiąc krótko zostałem przytłoczony, powalony, zmiażdżony, pozytywnie zdziwiony, i wyniesiony w pozytywnych reakcjach poza skalę wrażeń i opisu, elementem wizualnym anime: samym obrazem, a przede wszystkim jego uzupełniającymi się baśniowymi kolorami, ich ciepłem, temperaturą barw, rodzajem tła i planami animacji oraz perspektywą. Z powodu braku znajomości klasyki powieściowej z Legendarium „Ziemiomorza”, produkcji wystawię jednak ocenę: 9/10.

„Yakusoku no Neverland” jest tak specyficznym, tak dobrym, i tak mocno wyjątkowym anime, że trudno jest mi znaleźć coś podobnego do tego czym ono jest – do tego absolutu, jako czegoś aż tak wyrafinowanego! Mangi, jako pierwowzoru dla serialu, nie czytałem; nie wiem przykładowo jak wygląda świat poza murami ,,sierocińców” a. k. a. ,,fabryk”, i czy scala się on z analizami i wyobrażeniami młodziaków: Emmy, Normana, Raya i innych z ,,placówki ukochanej Mamy”. Bo jakby nie patrzeć rzeczywistość z ich punktu widzenia, ba, wiele aspektów poznania Wszechświata wręcz, mieści się w granicach obszaru Sierocińca – głównego miejsca akcji pierwszej serii odcinków serialu. To, co jest poza nim, i czy w ogóle jest to coś ,,normalnego”, a nie symulowanego, to klasyczne już spekulowanie. Zobaczymy, co drugi sezon „Yakusoku no Neverland” w portretowaniu materii ajemnicy pokaże. I oby jego premiera miała miejsce już niedługo!

Co człowiek, to inna opinia, zdanie i gusta. Tyczy się to, jak widać, również i nietuzinkowego „Dr Stone'a”, który to w większości zbiera bardzo pozytywne opinie wśród fanów mangi i kreacji japońskiej animacji. Anime to jest czymś niezwykłym, czymś czego dawno nie widziałem. Nic, co i jak jest tutaj przedstawione, nie jest dla mnie przeciętne, ot takie tam ,,normalnie januszowe”. Plastyczność linii graficznej tu uwydatnionej jest niezwykła – ten styl i wizja twórców „Dr Stone'a” wchodzi w każdą konwencję gatunku animacji: karykaturalne rysunki postaci i tła w jakiejś humorystycznie interpretowanej scence, jak np. wtedy, gdy członkowie Osady Ishigami rozdziawiali swe szczęki (choć to mało powiedziane) ze zdziwienia, kiedy smakowali waty cukrowej przez Senku przygotowanej. O „Dr Stone” ciężko będzie zapomnieć, oj ciężko; do premiery drugiej serii produkcji zostało jeszcze ,,hen, hen daleko czasu”, dlatego niektóre odcinki pierwszego sezonu serialu, a może i jego całość, sobie powtórzę. Solidna, jak łyk mocnego spirytusu produkcja. Chcemy więcej i więcej… i więcej tego pokroju anime. „Dr Stone”, hell yeah!

„Miłość i pokój”, jak te harmonijnie brzmiące słowa, padające z ust wykolejeńca własnego losu, Vasha the Stampede, głównego bohatera japońskiej animacji, „Trigun”, potrafią wwiercić się w umysł ją oglądającego fana, to nie da się, ot tak jakoś tego opisać. Vash to człowiek doświadczony przez los, ale w zupełnie innej skali. To coś innego niż można sobie wyobrazić. Groteskowość ,,Pana Tajfuna” wzmacnia wrażenie jego zagubienia, stąd wiele cech Vasha odbieranych jest zapewne, jeszcze bardziej pozytywnie. Z biegiem czasu oglądanych przez widza odcinków tegoż to anime – osobiście zostało mi 6 do finału plus film pełnometrażowy – Vash wyłania nie tylko swą genezę, ale i określające go jądro zachowań, życiowe cele i siłę charakteru, mimo iż przy jego kreacji nie opuszcza nas farsa i chimeryczny żart, który mu towarzyszy. „Trigun” jest tytułem nie dla każdego, głównie ze względu na wyrachowanie w połączeniu tu gatunku ,,Anime drogi” z rysem apokaliptycznym i tragi­‑komedią, jeśli tak to można określić. Vash krwawi tylko dla siebie. Samotnik nie chce zbliżać do siebie ludzi i narażać ich na psychiczną krwawicę, utrapienie, czy, żal. „Trigun”, to animacja zjawiskowa na płaszczyźnie kreacji głównego bohatera i sposobu graficznego wytłuszczenia charakteru rzeczywistości w której, on się porusza, on czyli Vash. Niesamowite!

Jedną z największych zagadek tegoż to anime jest niepozorny ,,przerysowany” kociak, o skromnej posturze i nieforemnym pyszczku. Jego czarne futerko i wyraziste oczy pojawiają się w niespodziewanym momencie. Zwierzak zjeżdża z kadru na kadr, lub w którychś z klatek animacji pojawia się i równie szybko znika. Jego istnienie przez bohaterów anime jest niezauważalne! Czyżby był to tylko jakiś komediowy, podkreślający groteskę i wyjątkowość fabuły, obrazu i narracji „Triguna” chwyt?

„Psycho­‑Pass” ze swym drugim sezonem, postawił przede mną solidną refleksyjno­‑psychologiczną ścianę, przez którą naprawdę ciężko było się przebić. Fabuła mogła wydawać się wydłużającą opowieścią – z elementami dynamiki i stagnacji, jednakże spójrzmy na sam koncept Cyberpunku w Anime; spójrzmy na serial i filmy z tego gatunku, z serii „Ghost in the Shell”, a prawda sama wyjdzie na wierzch. Prawda okrutna, dystopijna. Pod warstwą kontrolowanej przez system codzienności, w przypadku „Psycho­‑Pass 2” systemem jest gigantyczna sieć potężnych konstruktów SI, Sybilla, kryje się człowiek zduszony, emocjonalnie uwięziony, gnębiony, zapatrzony w system, ślepo, jak posłuszny trybik, mu podlegający. W „Psycho­‑Pass” taki obraz istoty ludzkiej – jej moralności, zachowania w wynaturzonym przez technologię miejskim zgiełku, którą i tak kontroluje Sybill, przebija się przez lekko rozklekotaną fabułę, rys postaci, wątki – stając się w ten sposób, dla samego drugiego sezonu produkcji, jej najistotniejszym ogniwem. Największym zaskoczeniem pośród bohaterów tej serii byli: Kamui Kirito i Inspektor Akane. W ostatnich trzech odcinkach „Psycho­‑Pass 2” dzięki solidnemu rozpisaniu ich roli, esencja istoty osądzania przez Sybill czyichś wartości, cech osobowości, i to co czyni osądzanego człowieka człowiekiem, wybrzmiała w pełnej sile. Doprawiła to zimna tonacja barw animacji i ostre detale przestrzeni miejskiej, podkreślające dwuznaczność rzeczywistości, w której skąpana jest cywilzacja w „Psycho­‑Pass”.

Na podstawie lekkiej recenzji „Psycho­‑Pass 2”, jak widać, śmiało wykonuję ten krok i stawiam drugiej serii tego anime ocenę: 8/10.

„Gunslinger Girl” to anime nader niezwykłe. Produkcja urzekła mnie charakterystyczną linią graficzną, łagodnymi konturami postaci i przestrzeni, w której się wpisują, oraz zblurowanej barwy, jakby tonacja kolorów na przestrzeni całego anime miała mieć jałową temperaturę, co w samą emocjonalność i tempo opowiadania głównego założenia fabularnego wtłacza się bardzo dobrze. Aspekt emocjonalny wynikający z fabuły anime i kreacji wątku ,,dziewczynek” – cudu bioinżynierii, przeznaczonego do zabijania, mającego gdzieś tam, nawet poprzez ukończone warunkowanie, usiłujące wydostać się uczucia, wspomnienia – potrafił poruszyć, wprawić widza w swego rodzaju refleksję. Bo kto wie, czy w przyszłości właśnie tak nie będzie wyglądało rozwiązywanie światowych konfliktów zbrojnych?! Pozorne piękno i dobroć w postaci małych dziewczynek, za którymi kryje się wyszkolony cyborg­‑zabójca? Spieszmy się szanować czyjeś uczucia, dostrzec smutek i zakłopotanie, umieć w związku z tym pocieszyć, czy pomóc dobrą radą.

Po obejrzeniu 13 odcinków „Gunslinger Girl” odczuwam lekki głód fabularny. Brakowało mi tu konkretniejszego domknięcia historii Organizacji tudzież Agencji walczącej z terrorystami: i tymi lokalnymi i tymi bardziej ,,globalnymi”. Zbyt dużo, ba, mało powiedziane, dramatyzmu, który pożarł spójność opowieści! Stąd moja ocena serialu: 6/10

Szok, panika, postrach, pozytywne niedowierzanie. Tygiel technik animacji, rozpisanie głównych i pobocznych postaci i w końcu… Shigeo Kagayama… „Mob Psycho 100”!

Najbardziej wartościowym serialem animowanym z kraju kwitnącej wiśni, jaki miałem wręcz niesamowitą przyjemność obejrzeć jest „Mob Psycho 100”. Brak mi słów, mimo prawie że nieskończonych możliwości ułożenia zdań, czy dłuższych wypowiedzi z liter alfabetu i znaków interpunkcyjnych, aby opisać to, jak odmienną, tak dobrą, niczym poza granice niesamowitości produkcją jest takowe anime, w którym pierwsze skrzypce gra nietuzinkowy, i racja: do bólu flegmatyczny, opanowany, skupiony na swoim specyficznym widzeniu i rozumieniu świata, Kageyama Shigeo, czyli tytułowy Mob – obdarzony niebotycznymi mocami psjonik. Młodziutki Kageyama nie zdaje sobie sprawy z tego, jak bardzo potężną jest jednostką; jakby w ogóle go to nie obchodziło; jakby posiadanie mocy nie było najważniejszą rzeczą w życiu człowieka, bez względu na to, czy dostało się je od natury czy sztucznie, poprzez inżynierię genetyczną. Liczy się wtłoczenie swojej osoby w realia przeciętności, a to Mobowi się udawało, i to zawsze, mimo że otaczali go oszuści i persony o nie za dobrej aurze psychicznej aby móc im zaufać.

Shigeo Kageyama posiada moc absolutną. W żadnym anime, które jak dotąd w swym życiu doświadczyłem – z wyjątkiem „One­‑Punch Man”, ba, w żadnej innej stylistycznie i technicznie kreślonej animacji, nie widziałem tak gigantycznego uwydatnienia, pełnego monstrualnych konstruktów graficznych, ukazującego moc jakiejkolwiek postaci – w tym przypadku Kageyamy. Niezaprzeczalnie to ujmując, takowy akt kreacji mistrzów rysunku i scenariusza jest niezwykłością l, ot fenomenem kontrastującym z rysowanymi sekwencjami humorystycznymi w serialu, jak z tą ze śmieszkowatą zielonkawą pozostałością eteryczną jakiegoś ducha – z tzw. ,,dołeczkiem”, czy Reigenem Arataką, oszustem, urwipołciem, wymoczkowatym chciwym manipulantem, egzorcyzmującym klientów z nadprzyrodzonych zjawisk, których w rzeczywistości nie ma; a żeby było tego mało nasz Mob jako tako pokłada w Reigenie zaufanie.

Anime to – jak na razie obejrzałem pierwszy sezon – pokazało mi coś czego jeszcze nie widziałem: jednostkę ludzką o potędze poza jakąkolwiek skalą; potędze mogącej strawić świat w ogniu zemsty, czy w obliczu niestabilności innych psychicznych fluktuacji. Rysownicy dali popis możliwości ludzkiej wyobraźni, bowiem to jak nakreślili zunifikowaną będącą Wszechświatem Moc skromnego Kageyamy – jej formy, skutki, te gigantyczne sekwencje destrukcji i pojedynków Moba z innymi psjonikami, genialny montaż ujęć i przejścia z makroskali do bliższych, bardziej emocjonalnych kadrów – przechodzi dużo bardziej i intensywniej niżeli określenie ,,ludzkie pojęcie”! Nie oglądałem drugiego sezonu „One­‑Punch Mana”, a mimo to zastanawiam się, kto z dwójki: Saitama i Kageyama Shigeo, jest potężniejszy. W obu przypadkach mamy do czynienia z Bogami i prawie że abstraktami, a nie ludźmi; są to prawdopodobnie najpotężniejsze postacie w historii mangi, komiksu i seriali animowanych, ba, możliwe że w dziejach całej popkultury, choć to bardzo dyskusyjna kwestia.

Oprócz kreacji eskalacji mocy psjonicznych Moba i innych mu podobnych uzdolnionych jednostek, w kwestii rysunku w „Mob Psycho 100”, na uwagę zasługuje zmieniający się na przestrzeni jednego odcinka graficzny styl anime, bowiem sekwencje animacji tu uwypuklone przepełniają dziwne faktury, kolaże, wizje zrodzone z niezwykłej wyobraźni, które zaskakują i porażają szaleńczą, psychodeliczną oryginalnością. Szeroki wachlarz technik graficznych produkcji pozwolił oddać specyficzną emocjonalność całej 12­‑odcinkowej serii, i idei zrozumienia siebie: zegara ,,wewnętrznego Ja”, jako tego kto posiada niesamowite moce, oraz pozwolił oddać energię postaci, humor, a czasami groteskę i śmiem twierdzić, farsę, której nie da się nie pokochać. Tak samo, oglądając „Mob Psycho 100”, odcinek za odcinkiem, nie da się nie polubić ukochanego tytułowego psjonika, Kageyamy Shigeo! To anime jest nieskończenie niesamowite! Przełomowe i pełne wartości artystycznych! Pełne 10/10 w skali oceny dla „Mob Psycho 100”! Po prostu, nadając temu widowisku taką, a nie inną notą kierowałem się również prostą zasadą: takiego, jak to anime jeszcze nie widziałem; nie mam porównania z innymi tego typu animacjami, ewentualnie głównymi postaciami z jakiegokolwiek takowych produkcji, ich charakterem, zwrotami akcji w odcinkach, jak ten pod koniec epizodu 11 i na początku 12 pierwszego sezonu „Mob Psycho 100”, i z niewyobrażalnie bogatymi, raz ekspresyjnymi, raz flegmatycznymi technikami graficznymi, których na przestrzeni epizodu potrafi być nawet kilka!

„Iron Man” wraz ze swoją 12­‑odcinkową budową wypada w ujęciu całego sezonu bardzo, ale to bardzo dobrze. Historia Tony'ego w Japonii: zapoznanie się z potężnym wrogiem, Zodiakiem, wcale nie przeszkadzało postaci Iron Mana w ujęciu ogólnym – tego, jak w historii kultury komiksowej został on przedstawiony. Linia graficzna, która prowadziła animację jest iście fenomenalna! Nigdzie, w żadnym stylu sekwencji rysowanych ruchomych obrazów nie znajdziemy takiego oddania i dokładności w uwydatnieniu dynamicznych scen akcji, faz ruchu postaci, jeśli chodzi o kreację Iron Mana i przestawienie jego losów, jak w Anime, ba, w tym konkretnyn Aninn. Osobiście oceniłem ten serial – z nie lada zakończeniem i cliffhangerami w ostatnich dwóch epizodach – na: 8/10

"X­‑men" z 2011 roku, w wersji serialu anime, to coś czego nawet współczesnym adaptacjom komiksowego świata Marvela brakuje! To wciągająca historia, która rozciąga się poza terytorium USA, sięgając do kraju kwitnącej wiśni. Segmenty dynamiczne anime wgniatają w fotel, przyszpilają nas do surowego grubego muru! Takie to jest niezwykłe! A wizualizacje mocy X­‑menów, rysowane w ostrej linie, zanurzone w głębokiej barwie, podkreślane szybkim cięciem montażowym?! One również wypadły niesamowicie! Jedynym mankamentem w całym 12­‑odcinkowym, awangardowym ,,superheroes story” X­‑menów był wygląd bohaterów na dalszym planie, lub gdy zmieniali oni pozycję i perspektywę w stosunku do oglądającego serial widza. Wolverine na ten przykład wyglądał groteskowo dziko!

Anime to, mówiąc krótko, oceniam na: 8/10!