Tanuki-Anime

No niestety trochę przekombinowane zasady gier to nieodłączny element tej serii. W nowelkach czasem z 1/3 tomiku jest temu poświęcona, bo najpierw jest wyjaśnienie nauczyciela, potem wewnętrzny komentarz Ayano, co to znaczy, a na koniec i tak jeszcze jest podsumowanie… W anime wiadomo, że nie mogli poświęcić całego odcinka na dokładne omawianie zasad.

Ugh, ta adaptacja boli podwójnie przez to, że nadal mam w pamięci to, jak świetnie zrobiono 86… Aż dziwne, że tak popularna seria LN dostała… coś takiego.

Chyba trzeba się pogodzić z tym, że już się nie dostanie drugiego Fate/Zero i przestać go szukać w kolejnych fejtach…

Chyba po prostu nie jestem docelowym odbiorcą dzieł tego typu – w końcu jest to adaptacja dość specyficznego gatunku gier.
Tak, ładne to. Tak, bywa bardzo widowiskowe. Tak, Shirou jest tu… strawny. Ale czasami robił się z tego taki trochę… cringefest?
Zwłaszcza w czasie trzeciego filmu regularnie przewracałem oczami, gdy niektóre osoby zaczynały filozofować, a z innych wychodziły kolejne dramy i traumy.
Rozumiem, czemu się to może komuś podobać, ale granica między dojrzałością i mrokiem, a „dojrzałością” i „mrokiem” jest dość cienka i płynna i moim zdaniem te filmy wylądowały po niewłaściwej jej stronie. Choć po komentarzach widać, że jestem w mniejszości.

Jaki cudowny trainwereck.

Wiem, że to ma być taka trochę mroczniejsza baśń mająca grać na emocjach, więc zbyt mocne szukanie sensu i logiki jest niewskazane. Jednak w pewnych momentach nie byłem w stanie wystarczająco skutecznie wyłączyć mózgu i sceny wydały mi się zbyt absurdalne, abym mógł na nie po prostu machnąć ręką.
Zaczęło się super, ale z biegiem czasu ( kliknij: ukryte  mniej więcej od szkolenia u Despy) coraz więcej przewijania i sprawdzania kolejnych odcinków tylko dlatego, że skoro jestem tam blisko końca, to już można się przemęczyć.
Rozumiem, dlaczego wielu osobom ta seria się podoba, ale dla mnie w pewnym momencie stało się to trochę zbyt ckliwe i… przegadane? Może lepiej by było, gdyby Kage nie tłumaczył każdej myśli Bojiego na głos?

Pomimo trudności, seria „dowiozła” i powinna być materiałem szkoleniowym do uczenie ludzi, jak się adaptuje LN (i jakikolwiek materiał źródłowy w ogóle). Z jednej strony wersja anime jest bardzo wierna oryginałowi i jego duchowi i nie kombinuje w miejscach, w których nie trzeba. A z drugiej przestawia i dodaje drobne sceny i rzeczy, dzięki czemu historia działa lepiej w formie animowanej podzielonej na odcinki.
I ta reżyseria. Panie Toshimasa Ishii – nie daj się Pan zepsuć przez ten rynek i wciągnąć w robienie nijakich masówek…
Nawet Hiroyuki Sawano – choć myślałem, że już do końca świata będzie robił wszystko na jedno kopyto – dał radę, jakby faktycznie mu zależało na tej serii.
Podsumowując, brawo. Aż strach prosić o drugi sezon…

Bardzo dobra grafika podczas akcji, szczególnie jak coś się niszczy/wybucha/wyburza, ładnie są też pojazdy i ogólne rzeczy związane z techniką. W pozostałych momentach, no cóż, lata 80 i tyle w temacie.

W takim razie polecam obejrzeć Do You Remember Love. Animacyjne cudeńko okresu, razem z długometrażowym Ideonem.

Z dwojga złego lepiej tą stroną i pośpieszać. Niech reżyser ma czas na swoje zabawy, bo jeszcze z chęcią zobaczę, jakimi kadrami nas uraczy.

Ta seria jest totalnie bezsensowna. Absurdalna. Patetyczna do bólu. I jest z tego dumna. Dawno się tak dobrze nie bawiłem i tak nie uśmiałem.

Po jednym z odcinków aż sobie sprawdziłem, kto reżyseruje tę serię i co jeszcze ma w swoim portfolio. Okazuje się, że to pierwszy raz, gdy dostał do wyreżyserowania więcej niż 1­‑2 odcinki jakiejś serii. Jestem ciekawy, co jeszcze kiedyś stworzy, bo 86 pokazuje, że gość ma potencjał.

Pierwszy odcinek podsumuję tak: fiu, fiu!

Na tyle, na ile sam rozumiem i co tam wyczytałem w dyskusjach:
 kliknij: ukryte  -dryf jest alegorią dla zmiany (niektórzy twierdzą, że dla dorastania). Jedni nigdy nie zauważają z czym mają problem, inni zauważają, ale nic z tym nie robią, a inni faktycznie coś z tym robią i udaje im się zmienić/zakończyć swój dryf. Ale, jak to powiedziała Mizuho w ostatnim odcinku, ważne jest pamiętanie o tym, skąd się przyszło i jak ten proces wyglądał. Generalnie jeśli spojrzy się na tę serię z tej perspektywy, to dużo rzeczy nabiera sensu i szczególnie ostatni odcinek robi się bardzo zachęcający do przemyśleń.
-kurczaki. Mizuho miała moc sprawiającą, że pewne rzeczy przestawały się zmieniać/niszczyć/umierać. Test pokazał, że kurczak, który do niej należał, odżył dzięki niej. Ale także pokazywał, że kopie tej samej rzeczy są od siebie niezależne. To niejako był test sprawdzający, jakie granice ma jej moc
-co się stało ze statkiem – w dwunastym odcinku w sumie powiedziano to wprost. Wszyscy zniknęli/odeszli. Można to interpretować, że zdecydowali się nie zmieniać, albo po prostu, że pewni ludzie znikają z naszego życia. Ewentualnie w jaki tam się chce sposób.
-gość, który słyszał boga (Hoshi) i sam bóg to najprawdopodobniej ta sama osoba, tylko w różnych kopiach (przy czym jedna z nich się zestarzała, co wskazuje na to, że w pewnym sensie też wynalazła sama śmierć, bo inni w tym świecie się nie starzeli i nie chorowali). Tak samo prawdopodobnie Hoshi był osobą, która stworzyła śmierć/krzesło elektryczne. To wszystko sprawia, że jego historia jest dość trudna do zinterpretowania. Wiemy, że lubił manipulować innymi i (jak to mówi jeden z pierwszych odcinków) „bawić się w boga”. Jak to doprowadziło do tego, że wynalazł to krzesło elektryczne i sam na nim usiadł? Co chciał w ten sposób pokazać? Trudno powiedzieć.
-nauczycielka prawdopodobnie jest sobą z czasów szkolnych udającą nauczycielkę. Ale jaka dokładnie jest jej rola i o co z nią chodzi? Też nie łapię.
Generalnie jednak, choć pewne rzeczy można ogarnąć z dużą miarą prawdopodobieństwa, że o to autorowi chodziło, to jednak nie wątpliwości, że dużo rzeczy specjalnie zostało niedopowiedzianych i pozostawionych interpretacji. Jedni będą w tym widzieli niechlujny storytelling, inni formę sztuki. Taka seria. Sam mam trochę mieszane odczucia, ale ostatni odcinek nastroił mnie zdecydowanie bardziej pozytywnie do całości.

Niezła pierwsza część  kliknij: ukryte  w wiosce, w miarę satysfakcjonująca końcówka  kliknij: ukryte  choć Gendo tłumaczący się znienacka i cały motyw „nie walczmy, pogadajmy” wyszły moim zdaniem trochę pokracznie, a nie poruszająco i mnóstwo sieczki pomiędzy.
Sieczki w postaci ogromnych ilości ekspozycji (oryginalny Evangelion przesadzał czasem z symboliką i dziwnością, ale tutaj osiągnięto wybitne poziomy absurdu), deus­‑ex machin, fanserwisu, kiepskich scen walk  kliknij: ukryte  z paskudnym CGI w scenie 01 vs 13 na czele i momentami naprawdę słabej reżyserii  kliknij: ukryte  scena z braniem Shinjiego na muszkę była tak zła, że aż zła.
Jako domknięcie Rebulidów jakoś to funkcjonuje i proces wyciągania Shinjiego z dna, na którym skończył po 3.0, wyszedł całkiem nieźle, ale uważam, że film jest bardzo nierówny i w ostatecznym rozrachunku podobał mi się najmniej. Po prostu momentami męczyłem się w czasie seansu i kilka razy miałem ochotę darować sobie i wyłączyć.

 kliknij: ukryte  Twórca długopisu jest wyjawiony w ostatnim odcinku audio dramy.

 kliknij: ukryte  widać ją z Gourikim i Shirakawą

 kliknij: ukryte  Długopis z serduszkiem jest wyjaśniony. Były nim nagrywane audiodramy, które były puszczane między odcinkami.
[link]

Też się zastanawiałem między 9 a 10, bo jednak jest kilka drobiazgów, do których można się przyczepić, ale ostatecznie 10 za bardzo unikalną otoczkę – audiodramy co tydzień z wędrującego długopisu, konto na Twitterze, bardzo subtelne wskazówki, cotygodniowe dyskusje o teoriach itp. Chyba nie ma drugiej serii, która interakcję z innymi oglądającymi i światem realnym uczyniła tak istotnym elementem całego doświadczenia.

Z Lenki czasem niepotrzebnie robiono moe­‑panienkę, założenia świata były troszkę naciągane i nie znoszę tego dziwnego stylu efektów dźwiękowych wybuchów, ale ogólnie bardzo przyzwoita seria.
Chyba najbardziej zaskoczyło mnie to, że po tej serii było widać rękę… trochę bardziej ambitnego reżysera. Sposób kadrowania i opowiadania historii wybiegał tu poza standardy, do których przyzwyczaiło mnie anime tego typu. Aż sobie sprawdziłem dotychczasowy dorobek reżysera i zrozumiałem, że to wrażenie nie wzięło się znikąd. Ja chcę wincyj.

A zauważyłeś,że  kliknij: ukryte  w jednym z tych obrazków Fido widział małego Undertakera z braciszkiem i prawdopodobnie Fido jest tym psem z rysunków powieszonych na ścianie?

Dla pewności dam jako spojler, choć nic tu tak naprawdę nie wyjawiam:
 kliknij: ukryte  Jest to całkiem zgrabnie wyjaśnione później – za jakieś dwa sezony anime ;)

Pierwszy odcinek to czyste złoto. Oby tego później jakoś nie skopali!

Drugi sezon, a ja nadal nie wiem, czemu tyle radochy sprawia mi patrzenie na biwakujące słodkie dziewczęta zachwycające się mięsem i warzywami przyrządzanymi na różne sposoby. Zupełnie niespodziewanie jedna z moich ulubionych chińskich bajek.

Generalnie prawie wszyscy czytelnicy mangi mieli nadzieję, że bunkier i Goldy Pond zostaną przeniesione do anime mniej więcej tak, jak została przeniesiona historia przedstawiona w pierwszym sezonie, a ewentualne poprawki będą dotyczyły tego, co się działo później, bo dalsza część mangi ( kliknij: ukryte  czyli ujawnienie Normana i plan na uwolnienie dzieciaków ze świata demonów) jest strasznie zrushowana. Zamiast tego dostaliśmy wywalenie do kosza jednego z lepszych arców i bodaj najciekawszych postaci całej historii, a wszystko to okraszone jeszcze większą ilością rushowania i bezsensu niż w mandze. No i recapowy odcinek po 5 odcinkach.

 kliknij: ukryte  gdzie demon nic sobie nie robi z serii z karabinu maszynowego, a zostaje wyeliminowany jednym strzałem z łuku
Akurat istnieje wyjaśnienie tego zjawiska, ale w anime nikt się nie pofatygował, aby o nim powiedzieć… I wygląda też na to, że w anime dzieciaki poznały to wyjaśnienie przypadkiem (albo nawet nie poznały, ale po prostu miały farta?). Nie zmienia to jednak faktu, że cała sytuacja jest po prostu słaba. Szczególnie, gdy dorzuci się do tego fakt, że demonowi tych rozmiarów udało się zakradnąć…
W mandze cała historia z bunkrem i z tym, jak dzieciaki nauczyły się radzić sobie ze światem zewnętrznym została poprowadzona zdecydowanie lepiej. W ogóle cały arc z bunkrem zakończony napadem komandosów, to chyba najlepsza część mangi. Więc tym bardziej bolą zmiany…