Tanuki-Anime

Obejrzałam po raz drugi, żeby zrobić sobie maraton wszystkich sezonów. Jeżeli mnie pamięć nie myli, pierwszy sezon kończy się tak samo jak anime z 2001 roku, które całkowicie pokochałam. Teraz mam szansę wreszcie poznać całość!

Do rzeczy!

Kumam naturalnie oskarżenia względem Tooru, ale w tym jednym przypadku jestem z tych, które ją bronią. Nie wiem, może dlatego, że nie zakochuje się w każdym facecie sprawia, że jest bardzo przystępną postacią. Lubię ją za jej upór i tę dobroć (może lekko przesadzoną, ale rozumiem, że właśnie takiej dobrej osóbki bez skazy potrzebowała ta rodzina). Generalnie mnie nie przeszkadza.

Pierwszy sezon to na razie jedynie wprowadzenie, ale już od pierwszych scen widać słodko­‑gorzką fabułę, która będzie zarówno rozbawiała, jak i rozczulała. To lubię. Uważam, że bez tej humoru Fruits Basket byłby nie do wytrzymania. A tak to proszę – można się wczuć w tę historię.

Trudno nie polubić bohaterów. Nie mam ani jednej postaci, której bym nie znosiła (ok, Akito, ale na razie rzadko się pojawia, więc jest git). Każdy ma swój charakter, każdy ma swoje plusy i minusy.

Już zaczynam drugi sezon! <3

Nie powiem, żeby to było jakoś super oryginalne, ale muszę przyznać, że ta seria ma w sobie jakiś urok, który przyciąga. Jestem już po trzecim odcinku i choć mam wrażenie, że tam się kompletnie nic nie dzieje, wciąż i wciąż uśmiecham się podczas seansu.

Trochę od premiery tego filmu minęło, ale ja dopiero teraz postanowiłam przystąpić do seansu. Listopadowa pogoda nie rozpieszcza, w związku z czym miło jest obejrzeć coś, co rozpali choć trochę serduszko swoim ciepłem.

Początek filmu był dla mnie niezrozumiały, ale im dalej w las, tym lepiej. Naprawdę ciekawa fabuła, niezwykli bohaterowie, morał jakich może i wiele, ale pokazany w taki sposób, że nie sposób się nie rozczulić. Przepiękny film o zwyczajnych/niezwyczajnych sytuacjach. Właściwie nie wyobrażam sobie innego kraju, który mógłby stworzyć tak nastrojowy film, jak właśnie Japonia. Bardzo polecam, bo zostawia po sobie taki rodzaj ciepła, o jaki czasami trudno!

Jak dla mnie 9/10 – jedno z ciekawszych ujęć kinematografii, do którego chce się powracać.

Dopiero obejrzałam i podbijam opinię, gdyż serial niesamowicie mnie wciągnął i musiałam obejrzeć wszystkie odcinki na raz.
Dawno już nie oglądałam takiej historii, która aż tak mnie przerazi swoim rozwinięciem. W anime świeci pogodne słońce, a ja cały czas miałam wrażenie, że coś z krzaka wyskoczy.

Co do powyższych uwag:
- to shounen, bohaterowie musieli być dziećmi a ich inteligencja była niezbędna do tego, by jakoś ta akcja szła do przodu. Mnie osobiście nierzadko ujęli – szczególnie wyprzedzaniem wielu, wielu faktów.

I teraz opinię co do Izabelii oraz tego, skąd wiedziała:

 kliknij: ukryte  no w sumie to też nie ogarniam, czemu tak rzadko zaglądała w ten lokalizator, ale najwidoczniej była tak pewna swojego szpiega, że jej nie zależało. Szczególnie, że i tak wiedziała, że coś planują, więc wszystko jej jedno czy ich zobaczy na lokalizatorze czy nie. Co do rozmów i spisków w pokojach – składam to na potrzebę pokazania jakiejś innej lokacji. Aczkolwiek fakt, tutaj też miałam schizę, że nagle ich ktoś podsłucha xD No ale fakt, dla którego Izabella przypuszczała, że Ray ją zdradzi – wg mnie najwięcej mówi o tym obrazek, jaki namalował: tylko on, Norman i Emma. To już dużo świadczy i sądzę, że po tym wiedziała, że Ray ją zdradza, żeby uratować swoich przyjaciół

Ogólnie uważam, że akcja trzyma poziom i fakt, że nie byłam pewna, jak się to wszystko potoczy – ogromny plus. Dawno nie oglądałam niczego podobnego, co by mnie zaskakiwało odcinek po odcinku. 9/10! I czekam na drugi sezon.

PS.  kliknij: ukryte  Esuuu… ta akcja z Normanem zmusiła mnie niemal do płaczu. No nie wierzę, że to się tak skończy. Ale odcinek z jego odejściem był największą niewiadomą! No boto główny bohater – wierzę, że jeszcze go spotkamy!

Kurczę, niby to nowe anime, a z drugiej strony podczas seansu ma się wrażenie, jak gdyby to po prostu kolejna odsłona znanego już schematu o pięknej przyjaźni, o dobroci i przygodzie. I dobrze. Ja znam podobne historie od dzieciństwa, a ta była idealnym powrotem.

Jasne – to historia przeciętna, ale z uroczym zakończeniem. Coś idealnego dla młodego odbiorcy. Dla mnie 6/10, ale i tak uważam, że 13­‑latki zakochają się w tej opowieści.

Ale bym się ucieszyła <3
To tak świetna seria!!!

Byłam bardzo ciekawe tego anime, ponieważ ostatecznie Waneko postanowiło wykupić prawa do mangi. Więc włączyłam… i właściwie to była bardzo dobra decyzja. Mam wrażenie, że Otaome Game no Hametsu to taki trochę powrót do starych, dobrych serii, które potrafią bawić, a jednocześnie rozgrzać od środka. Pierwsze wrażenie jest jak najbardziej na tak i jestem ciekawa ciągu dalszego!

Podbijam komentarz i biorę jak za swój :D
Potwierdzam, że jest coś przyjemnego w tym klimacie.

Mój komentarz odnosił się jedynie do komentarza Zachajv, który napisał, że włączenie się do sprzeczki (która nawet wg mnie sprzeczką nie była) przez recenzenta oznacza brak profesjonalizmu.
Twoja wypowiedź jak najbardziej jest dla mnie zrozumiała, aczkolwiek polecałabym pamiętać, że same słowa można przeczytać na różnorakie sposoby – coś, co dla Ciebie jest wyrażeniem opinii, dla kogoś może oznaczać atak. I tyle.

Bez przesady.
To normalne, że recenzent chce wytłumaczyć, dlaczego coś napisał – szczególnie jeśli komentarze powyżej zmuszają go do zabrania głosu.
Bardziej mnie bawi to, że ktoś atakuje recenzenta za jego opinię. Przecież każdy teraz może napisać własną recenzję i będzie do poglądu – dla każdego coś dobrego; dwie strony medalu. I tyle.

Cieszę się, że akurat ja polubiłam Toru, bo byłoby mi przykro, gdybym nie mogła w pełni relaksować się seansem, a już nieraz mi się zdarzało irytować się tak bardzo na głównego bohatera/bohaterkę, że wyłączałam serię. Także doskonale Cię rozumiem, Recenzentko, i tylko współczuję, że Toru nie przypadła ci do gustu.

Wiem nawet, w czym to wynika. Kiedy widzi się tak głupiutką, nieudolną postać, w którym w jakimś stopniu wszyscy muszą ochraniać, niemal każdej kobiecie (jako że omawiamy inną kobietę) włącza się alarm mówiący: „Nie! Koniec z motywem księżniczki!”. Tyle że w moim odczuciu Toru wychodzi z tego schematu. Ja widziałam ją jako postać w miarę niezależną, podziwiałam za hart ducha, za wytrwałość. Ta dobroć wynikała z doświadczenia z przykrej przeszłości, była też na pewno znamiennym wpływem matki.
Ale to, że ja tak to widzę, nie znaczy, że każdy musi :)

Dzięki za obszerną recenzję! Z wieloma aspektami całkowicie się zgadzam :D Co do drugiego sezonu jestem niemal pewna, że będzie o wiele mroczniejszy, a przez to – ciekawszy. Większość bohaterów jest już na scenie. Można działać ;)

Dawno już nie oglądałam jakiegoś serialu z takim uśmiechem. Pierwsze dwadzieścia dwa odcinki oglądałam tydzień po tygodniu, wyglądając ich nieustannie. Ostatnie trzy obejrzałam w mini­‑maratonie.

Aż mi się zrobiło przykro, że teraz przyjdzie mi czekać na drugi sezon (a ten na całe szczęście już w 2020!). Szczególnie że pierwszy sezon dość przelotnie pamiętałam z poprzedniej wersji, a ten drugi przyniesie dopiero coś nowego, coś nieznanego!

Fruits Basket to przepiękna historia, w której klątwa jest tylko dodatkiem do barwnej, może trochę przesadzonej, ale wciąż szczerej opowieści o rodzinie, przyjaźni, odnajdywaniu swojej drogi. W tej historii ważne jest znaczenie słowa „dom”. Podczas seansu nie zabraknie na przemian śmiechu, łez, wzruszenia. Można kląć na tę biedną Tohru (choć osobiście mi ona odpowiada), ale nie można nie uznać racji autorce mangi, że właśnie takie ciepłe postacie mogą zjednywać sobie ludzi. Cieszę się, że i ona odnalazła ciepło i dom – choćby i na ten moment przelotne.

Polecam i to nie tylko młodszym. Starszy widz też coś dla siebie znajdzie, bo to tytuł, który zdecydowanie zostaje na dłużej w pamięci i sercu!

A tymczasem muszę czekać! Czekajcie razem ze mną na kolejny sezon, żeby mi nie było przykro :)

Tak oto po roku powróciłam do tego tytułu i muszę przyznać – bawi tak samo, jeżeli nie bardziej niż ostatnio!
Świetna seria z pozytywną energią.
Aż chciałabym, żeby Mikołaj przyniósł mi na gwiazdkę kontynuację <3

Jakie przyjemne odcinki <3
Pierwszy taki zabawny i absurdalny, drugi to po prostu prezent dla shippingowania. Sposób prowadzenia romansu bardzo mi odpowiada, a komedia tutaj to pierwsza klasa w swoim absurdzie! :D Cudne!

To już jest przesada, gdyż oba sezony obejrzałam w jeden dzień. OMG! Dawno już się tak nie wkręciłam w jakąś historię, a tutaj nagle – pomimo późnej pory – nie mogłam odłożyć żadnego odcinka na następny dzień. Dawno już nie czułam takiego przyciągania przez jakąkolwiek historię! O.o

Przyznam szczerze, że fabuła, akcja, prowadzenie postaci, tajemnice i niejasności odpowiadają mi w 100%. Niby zwykły shounen, ale potrafi chwycić za serce – szczególnie mam na myśli kwestię zapominania bóstwa. Niejednokrotnie anime przeszyło mnie na wskroś, a innym razem rozbawiło tak, jakbym była ośmiolatką. A więc tak też jeszcze potrafię? :D

Z mojej strony daję dziesięć gwiazdek. Polecam!
Muszę dobrać się teraz do mangi :)

O jeju! Jakie to było dobre, jakie świeże, jakie przyjemne! Nie wiem, jak to się stało, że wcześniej nie dałam szansy tej historii. Zakochałam się po uszy <3
Niby nic specjalnego, ale podanego w tak dobry sposób, że obejrzałam cały sezon na raz. Co mi tam 6h! Pragnęłam, by seans się nie kończył!
Dobrze, że jeszcze mam drugi sezon. No i mangę po polsku <3 Z przyjemnością zapoznam się z oryginałem.

Dawno już tak się nie wkręciłam w jakąś historię! To tak się jeszcze z moim stażem da?! :D

Zgadzam się także!
Przyznam szczerze, że obecnie oglądam bardzo mało anime, nie jestem na bieżąco z nowościami, skupiając się głównie tylko na tych starszych tytułach i ich kontynuacjach, ale dla Frutis Basket 2019 (znałam też wcześniejszą wersję) zrobiłam wyjątek i to jedyny serial, który oglądam na bieżąco z wyczekiwaniem.
I mimo że jestem starsza o 10 lat, kiedy oglądałam wcześniej,dalej jestem zachwycona. Czekam na mangę <3

Jako że uwielbiam Netflixa, postanowiłam dać szansę drugiemu sezonowi Kakegurui. Niestet… według mnie wypada przeciętnie. Obejrzy się, ponieważ jest ciekawie, jednakże nie jest ani lepiej, ani gorzej. Dla zabicia czasu można obejrzeć – nic więcej.

Hazard wypada tutaj naprawdę ciekawie, jednakże ciężko się zaangażować, jeżeli postacie przypominają lalki tyko do igrania z życiem. Kurczę, żałuję, że w trakcie trwania seansu nie rozwijają się żadne wątki poboczne. Czasami jest ciekawie (ostatecznie obejrzałam wszystkie odcinki na raz), jednakże nie czuję by to było coś wyjątkowego.

Pamiętam jak dziś… moje uwielbienie Pokemonów, zbieranie naklejek i wszystkiego, co było z nim związane. Uwielbiałam tę „bajkę” za przygodę, opowieść i gdzieś tam jakiś morał na końcu, że nie warto się poddawać.
Tak było, kiedy miałam 5 lat (na pewno byłam przed szkołą podstawową). Potem długo nic, miałam wrażenie, że Pokemony przestały istnieć, gdyż się tym wgl nie interesowałam a w telewizji na jakiś czas zniknęły… aż nagle BUM! Pokemon Advanced się pojawiło. Szok­‑niedowierzanie! Na TV4 leciały codziennie o 15:45 (no dobra, zmyślam, bo nie pamiętam). I znowu ta fascynacja. Tym razem dziewczynki, która miała 11­‑12 lat. Magia!
Byłam oczarowana, niczym dziecko, które po raz pierwszy ogląda jakąś bajkę. Aż sobie przypomniałam to wszystko, co sprawiało, że tak bardzo uwielbiałam ten tytuł (mimo że większość odcinków było nuuuudnych jak flaki z olejem).
Wpadłam w sidła i zostałam na dłużej.
Oczywiście potem przestało mnie to interesować, ale sentyment pozostał do tego stopnia, że co ciekawsze odcinki obejrzałam z angielskim dubbingiem.
Polubiłam bardzo nowego Asha, a jeszcze bardziej polubiłam May (pewnie dlatego, że też lubiła podróżować). Oczywiście to już nie była ta sama magia co przy pierwszych Pokemonach, ale dalej lubiłam. Dlatego z sentymentu daję 4+!

Przyznam szczerze, że dawno już się tak nie wciągnęłam w jakieś anime. Anime? Wgl w jakąś historię! Niby zwykła komedia, która ma jedynie poprawić humor, ale z takim pozytywnym przekazem na temat przyjaźni, że po prostu rozczula.
Dodatek idealnie wpasowuje się w serię – mało tego! Pcha historię do przodu. Aż teraz jestem ciekawa, co przyniesie trzeci sezon, skoro Kanketsu­‑hen zakończył się w ten sposób!
Polecam, chociaż przez wzgląd na ilość wątków, warto zaznajomić się z tym odcinkiem po nadrobieniu obu sezonów!

Gdyby nie Netflix, w życiu bym nie wpadła na to anime. A bym miała czego żałować. Ile ja się naśmiałam podczas seansu, to głowa mała. Dawno nic mnie tak nie rozbawiło i dawno już tak bardzo nie polubiłam bohaterów. Domyślam się, jakie to musi być trudne, by stworzyć lekką historyjkę, w której bohaterowie się zmieniają – a tutaj to się udało. Drugi sezon był niemniej udany, co pierwszy!
Cieszy mnie, że postawiono też na fabułę. Brak tutaj epizodyczności, akcja do czegoś dąży. I super. Szczególnie widać to w głównej postaci – Saiki w pewnym momencie szczerze polubił swoich przyjaciół, a jego moce są po prostu prześwietne.
Nic, tylko czekać na trzeci sezon. A ten już niebawem <3

Nie byłam przekonana – kompletnie nie byłam przekonana, ale potrzebowałam czegoś na rozluźnienie i przeglądając Netflixa, natrafiłam na Saikiego. Mój Boże! Strzał w 10!
Pierwsze odcinki to jeszcze nic. To, co dzieje się potem, to najczystsza uczta. Ile tam jest absurdu, ile wyśmianych schematów i utartych scen rodem z mang, to moje. Nieraz musiałam powstrzymywać śmiech.
Najbardziej jednak mi się podobało to, że widać rozwój postaci; że odcinki są ze sobą powiązane i każdy ma w sobie tyle uroku. Cudeńko! :D
Ledwie kończę pierwszy sezon, a już czeka na mnie drugi… no i trzeci <3 Polecam i Wam!

Jaka miła i niespodziewana odpowiedź :D
To mnie jest miło! Sama powracam do niektórych meczy, także ta historia żyje w pamięci jeszcze długo po zakończeniu seansu. Daj znać, jak skończysz ;)

PS. Hirumę z czasem się wręcz wielbi!