Tanuki-Anime

Historia „prostych ludzi” skradła moje życie.
Jakie to proste i piękne :)

Właśnie jestem po trzeciej, nie – czwartej – powtórce. Szczerze mówiąc, jak na mnie to BARDZO dużo, co tylko świadczy o tym, jak bardzo kocham tę serię.

Z każdym kolejnym maratonem odnajduję coś innego w twórczości Arakawy, ale cały czas utwierdzam się tylko w tym, że warto marzyć. Nawet jeżeli to wydaje się nierealne – i tak warto, bo po drodze można przeżyć niezapomnianą przygodę!

Cóż, pewnie jeszcze powrócę do tej serii. Pośmieję się i popłaczę na sam koniec. Pewnie dlatego wolę FMAB od FMA – zakończenie zgodne z mangą mnie satysfakcjonuje.

Kto jeszcze nie oglądał – niechaj nadrabia. I niech wie, że mu zazdroszczę. Bo chyba chciałabym na nowo przeżyć to pierwsze zakochanie :)

Chyba każdy tak ma, że jak się pokocha jakiś tytuł, to zaraz ma się nadzieję, że ten autor/ka następnym razem też stworzy coś równie dobrego. Innymi słowy po FMA (które wielbię, kocham, szanuję) szukałam czegoś równie dobrego… no i znalazłam!

Nie że tak od razu. Nie, nie. Początkowo podchodziłam do Silver Spoon niepewnie, sceptycznie. Od razu wyłączyłam po jednym odcinku. Jak to? Niby kreska podobna, ale historia nie ta! Łeee…

Musiała upłynąć dłuższa chwila, bym zapomniała o braciach Elric i mogła poznać innych bohaterów… no i się opłaciło być cierpliwym.

Silver Spoon nie przewyższy FMA i nie zdobędzie takiej samej popularności. Nie ma wielkiej, nieziemskiej przygody. Brak tutaj ratowania świata i ogólnie magii. Za to jest duża dawka codzienności, przed którą przecież człowiek chce uciec. Do czasu na szczęście. Bo kiedy przestanie uciekać, zasłuży na serial nietuzinkowy, wciągający i prawdziwy aż do bólu.

Arakawa jest niesamowita. Szkoda, że tak mało pisze historii, ale chwała jej za to, że stworzyła takie perełki. Mam nadzieję, że dokończy historię Technikum Rolniczego :)

Wydaje mi się, że to wszystko zależy od tego, czego oczekujesz po danym tytule i na jakim etapie życia się znajdujesz.
Doskonale rozumiem wszystkie twoje argumenty. Do niedawna – jak byłam młodsza – szczerze nie znosiłam DB, za to wielbiłam DBZ mimo jej rozwleczności.
Teraz jednak mi się odmieniło i najchętniej właśnie powracam do początkowych odcinków, kiedy jeszcze nie było tak strasznie na tym świecie. Kiedy bohaterowie podróżowali, bawili się, trenowali. Czuć w tym luz, przygodę i spokój, którego potem w DBZ nie było ;)
Mnie teraz nawet lektor bawi – dodaje to klimatu początku XX wieku ;)

To znaczy nie bierz tego za dosłownie! :D
Bo faktycznie są momenty, że ten rozum jej się wyłącza, ale jak przyrównam ją sobie do bohaterki anime albo j­‑dramy… to tak i powiem więcej – ona go co i raz nawet używa! Jakoś tak zakryli tępotę i głupotę Kotoko i dali Oh Ha Ni trochę normalnego zachowania, dzięki czemu to nie razi! Alleluja!

Ale zdarzały się k­‑dramy, w których bohaterka ma rozum! Inna kwestia, że z jakiegoś absurdalnego powodu rzadko kiedy potrafią go wykorzystać, ale np. w King of Drama co i raz ktoś jest mądrzejszy, w Goblinie (choć poddałam się po 8. odcinkach), Pinocchio, Queen for seven days (zdarza się)... no nie ma jakiejś wielkiej tragedii. A przynajmniej dla mnie, gdy przerzuciłam się z japońskich dram, więc te koreańskie panienki wypadają całkiem spoko:D

W sumie masz rację – w k­‑dramach raczej na ogół wszyscy ładni i wystylizowani :D

Serio można znaleźć lepsze komedie w tym temacie…
Ogólnie raczej mało się pośmiałam. I to nie jest tak, że humor japoński do mnie nie przemawia, po prostu w za dużych ilościach przytłacza. I tutaj właśnie przytłacza.
Absurd pogania absurd. Jeżeli ktoś to lubi, to spoko, ale ja znam lepsze tytuły ;)

Jasne, że niewybitna, ale gdybym miała wskazywać, co jest lepsze: anime, j­‑drama czy k­‑drama (mangi nie czytałam i nie przeczytam, bo kreska przytłacza), od razu wskazałbym na k­‑dramę. W końcu ktoś mądry dał rozum głównej bohaterce, a drugi mądry sprawił, że główny bohater ma serce, uśmiecha się i w ogóle można go polubić (no szok!). I mimo że znałam tę historię (ostatecznie obejrzałam ją w różnych wersjach), to i tak dałam się wciągnąć, pośmiałam się… no i główny pan jest ładny, ładny ;) Więc jest na co oko zawiesić.

Jeżeli ktoś chce polubić „Itazura na kiss” (a jako k­‑drama ma tytuł: Playful Kiss) to polecam :)

Od kilku lat nie jest na bieżąco z najnowszymi seriami. Zamiast poznawać najnowsze hity, poświęcam czas starym, znanym historiom, które szczerze uwielbiam. Po latach zauważam zmiany i na swój sposób bawię się lepiej, niż jak byłam młodsza o dziesięć lat.

Krótki wstęp – gdy poznałam Naruto na Jetixie początkowo sceptycznie, ale za namową całkowicie dałam się pochłonąć. Pierwsza seria naprawdę trzyma poziom, jest ciekawa i kolorowa. Wiele postaci, dużo humoru i jeszcze więcej łez. Obejrzałam na jednym wydechu. Z Shippudenem było już gorzej – powracałam raz na jakiś czas, a gdy się cała seria skończyła, dopiero wtedy obejrzałam poszczególne odcinki związane z mangą. Dopiero teraz powracam co do niektórych z nich, ale całości nigdy nie obejrzę bez przewijania.

A Boruto… Na swój sposób przypomina mi to, za co lubiłam Naruto. Taka przyjemna, kolorowa opowieść o przyjaźni i marzeniach. Przyznam szczerze, że to uwielbiam. Każdy odcinek mnie relaksuje i choć nie oglądam wszystkich jak leci (bo mnie po prostu nudzą) to pierwsze dwadzieścia odcinków obejrzałam z uśmiechem na ustach. Nie wiem, jak to się dalej potoczy, ale wszystko wskazuje na to, że będę powracała do Boruto, tak jak powracam do Naruto. I nie zdziwię się, jeżeli nowe pokolenie będzie preferowało syna blondasa ;)

Na ten moment (+/- 50 odcinków) seria naprawdę ma swój urok i mogę polecić ;) Mnie poprawia humor :D

Również należę do tej grupy, która początki z dramami zaczynała właśnie od tej historii. Początek nie zachwycał, ale z czasem (chociażby ze względu na fakt, że nie zna się jeszcze schematów dram) HYD zachwycało! Mega mi się podobało! :D Pośmiałam się… i ile łez z siebie wylałam!
Polecam!

Gdy pierwszy raz podeszłam do tego tytułu, raczej nie byłam zachwycona. Jakaś taka normalna była ta historia (szczególnie w porównaniu do FMA). Ale gdy po jakimś czasie do niej powróciłam – zakochałam się! I obejrzałam dwa sezony pod rząd!

To takie prawdziwe okruchy życia, a autorka doskonale wie, jak kreować pełnokrwistych bohaterów, żeby ci dali się lubić. Bardzo lubię także humor tej serii, ale kocham ten dramat, który przecież dramatem nie jest – to życie.

Wyjątkowa manga i anime – polecam!

I takie historie to ja rozumiem!
Ubolewam tylko nad tym, że historia jest niedokończona. Nie ma chyba nic gorszego dla widza :(

Oglądałam dawno temu, ale pamiętam do dziś, jak dobrze się bawiłam! Genialny sposób na odstresowanie <3
polecam wszystkim, którzy mają dość stereotypowych shoujo :D

Obejrzałam i bardzo mi się podobało. Jeżeli zapytacie – dlaczego – odpowiedź jest prosta: bardzo lubię te wszystkie romantyczne smaczki, jakimi uracza nas co i raz Aoyama. Robi to w sposób niewymuszony, a przy tym nie cukierowy, lecz prawdziwy. A dodając do tego że jestem wielką fanką romansu Heiji­‑Kazuha to już tylko skakać z radości!
Jeżeli chodzi o zagadkę, to była bardziej złożona niż sądziłam, a przy tym ciekawa. Może nie tak jak niektóre sprawy z mangi, lecz i tak oglądałam z ciekawością ;)
Obejrzałam i nie żałuję – polecam ;)

Bardzo mi się podoba! Jestem już w połowie historii i jak na razie nie traci ona w humorze ani w akcji :)
Przyjemne anime w sam raz na zły dzień! :)

Już drugi raz obejrzałam tę serię – teraz odcinek po odcinku!! Kurczę, no nie wierzę, jak świetna jest ta seria! Uwielbiam <3

Sama nie mogę w to uwierzyć, bo podchodziłam do tej serii z przymrużeniem oka, a tu proszę! Oglądam wszystkie dostępne odcinki! :)
Przyjemna i zabawna, magiczna komedia z otoczką romansu :)

Szkoda, że fandom Conana w Polsce jest taki… jaki jest.
Czy to z powodu znikomej znajomości jego przygód czy go aż tak nie lubią? -,-

Zgadzam się! :)

Nie przeżyłam połowy pierwszego odcinka ;/

Nasz polski światek Detektywa Conana rozrósł się na tyle, że mogłam obejrzeć Lupin III vs. Detective Conan z polskimi napisami. Choć nie jest to jakiś wielce odkrywczy special, jest naprawdę przyjemny i miło się go ogląda :)
Polecam fanom i nie tylko!

Nieważne ile opinii usłyszę na temat tej serii, ja będę trzymała się zdania, że opowiedziana historia bawi mnie i śmieszy – czasami do łez!

Zgadzam się z przedmówcą!
Tak zjarać tak dobre anime…
Jak patrzę na animację to mi się śmiać chcę.
To już częściej genialne „opakowanie” dostają beznadzieje…

Z przyjemnością obejrzałabym piąty film kinowy. Jestem wielką fanką Conana i spółki (szkoda tylko, że jest nas tak mało)...

W pierwszym momencie – a było to pierwszego stycznia któregoś tam roku – byłam w szoku, gdy zobaczyłam Dawn (przepraszam za pisownie amerykańskie, ale już mi tak zostanie) pomyślałam, że jest ona nową bohaterką sagi w zastępstwie dla Asha. Byłam w szoku, ale również nieco zaintrygowana. Jednak pod koniec odcinka okazało się, że Ash i Pikaczu dalej grają pierwsze skrzypce, tak więc całość się w ogóle nie zmieniła. Jednak oglądałam odcinki na Jetixie sentymentalnym okiem. Byłam momentami wzruszona, jak to kiedyś oglądało się odcinki na Polsacie z kolegami i koleżankami, a później bawiło się w Pokemony. Pewnie obecne pokolenie urodzone +2000 nie zrozumie tego fenomenu, ale każdy powinien chociaż obejrzeć jeden odcinek. Nic nie zaszkodzi, a warto zobaczyć, czym kiedyś się ekscytowano :)

Anime (wtedy znane jako bajka) mojego ukochanego dzieciństwa! Mimo że nie mam do niej aż tak wielkiego upodobania jak do Dragon Balla czy Sailor Moon, to i tak na zawsze pozostanie w moim sercu jako komedia dzieciństwa!