Tanuki-Anime

Transhumanizm, mechy, nastolatki, kosmici, prastara cywilizacja, reinkarnacja, taka sytuacja… Wszystko to już było, niby wszystko to już widziałem. Zakończenie w stylu TTGL. Całkiem przyjemny i pasujący do całej serii opening. Przeciętniak, który jednak wyjątkowo fajnie się ogląda. 5/10

Luźna dygresja nie związana z anime.

Cierpienie można podzielić na emocjonalne i fizyczne. Fizyczne jest baaaardzo ograniczone.

Naprawdę zabolało mnie Twoje twierdzenie. Idź do pierwszej lepszej poradni leczenia bólu i powiedz to anestezjologom. Wykreśliłbym kilka „a” choćby z szacunku dla tych lekarzy i ich ciężkiej pracy. Takie organizacje jak IASP (Międzynarodowe Towarzystwo Badania Bólu) nie powstały bez powodu, a już na pewno nie dlatego że cierpienie fizyczne jest bardzo ograniczone. Nie ma paskudniejszej rzeczy niż uporczywy, oporny na leczenie ból, w tym kontekście – fizyczne cierpienie.

Seria ze wspaniałą oprawą graficzną i fenomenalną muzyką, gorzej z fabułą i postaciami, miałem wrażenie że podobnie jak w przypadku „Pingwinów” (Mawaru Penguindrum), „Misie” zaliczają tutaj duży spadek jakości w drugiej połowie, właściwie od ósmego odcinka. Zbyt duże nagromadzenie symboliki, przenośni które chyba zwyczajnie mnie zmęczyło, chaos jest o tyle większy o ile seria jest krótsza niż Utena i Penguindrum, odniosłem wrażenie że formuła 12 odcinków to za mało jak na tę historię. Grafika i muzyka to prawdziwy miodek, szczególnie oprawa muzyczna (dlaczego tylko 7/10? Shock! Kuma Shock!) wraz z najdziwniejszym wykonaniem Ave Maria jakie kiedykolwiek miałem przyjemność (?) usłyszeć, łyżką dziegciu pozostaje fabuła i postacie. Z „popłuczyn” (to chyba zbyt pejoratywnie nacechowane słowo, jednak nie potrafię znaleźć lepszego) po Utenie Yuri Kuma Arashi to chyba najsłabsze anime, najlepszy jest moim zdaniem Star Driver posiadający wiele cech wspólnych, podobną grafikę, oprawę muzyczną na najwyższym poziomie, ale przede wszystkim lepszą fabułę.

 kliknij: ukryte  Ishida nie ciągnij tak za ten cewnik bo nie będziesz czym miał spłodzić różowowłosych bachorów! Zresztą ludzie nie mają włosów w takim kolorze. Poza tym wyjąca aparatura powinna zaalarmować jakąś pigułę czy lekarza. I jak zawsze musi być samobójstwo/próba samobójcza – wizytówka Japonii. Oprócz tego film spoko, wycięcie wątku kręcenia filmu wyszło fabule na dobre, wygląda to jakoś zgrabniej niż w mandze.

Scena z ostatniego odcinka gdzie Matsuda w trakcie wydawałoby się spokojnej i nieco nudnej opowieści o swoim życiu wymienia porozumiewawcze spojrzenie z Konatsu tłumaczy wszystko, otóż… kliknij: ukryte  To Matsuda jest ojcem Shinnosuke! To Matsuda podstępnie zamordował Miyokichi i Sukeroku, gdy ten zdecydował się ostatecznie zerwać z Rakugo! To Matsuda podpalił teatr w którym podstarzały Bon­‑Yakumo odgrywał Shinigami, ostatecznie zamordował go najprawdopodobniej po prostu dusząc poduszką we śnie. Drobny, niepozorny Matsuda o dobrotliwym usposobieniu, z łagodnym uśmiechem na twarzy i wiecznie przymrużonymi oczami… lecz nie dajcie się zwieść! W tym skromnym, na pierwszy rzut oka przeciętnym człowieku, gdy tylko otworzy on szerzej oczy diaboliczny błysk zdradza ukrytą bestię, bezlitosnego Matsudę­‑Shinigami, gotowego wysłać na drugi świat każdego kto zwątpi w jego ukochane Rakugo, jego jedyny powód do istnienia, sens egzystencji, śmiertelną obsesję. Podsumowując Shouwa Genroku Rakugo Shinjuu to zawoalowana opowieść o zbrodni, mrocznej obsesji, lecz nie każdemu dane jest ujrzeć to drugie, trzecie, czwarte dno…, nie każdy ma odwagę spojrzeć na tę historię z perspektywy przerażającej, paranoicznej obsesji kryjącej się pod maską momentami smutnej i dramatycznej powieści o ostatecznie pozytywnym wydźwięku. Prawda jest jednak inna –  kliknij: ukryte  to historia bezwzględnego Shinigami Matsudy, którego bez wątpienia można nazwać człowiekiem o wielu twarzach (nawiązanie do shinigami i inokori). Dla Pana Matsudy zawsze znajdzie się miejsce w moim zimnym niczym Antarktyka sercu.

Moim zdaniem jako całość (razem z filmem pełnometrażowym) jest wręcz fatalny. Na tyle fatalny że pod wpływem impulsu, irytacji, wystawiłem całokształtowi 1/10, chociaż nie jest to do końca sprawiedliwa ocena. Dla osoby dobrze znającej obie serie Stand Alone Complex i przede wszystkim film z 1995 roku będzie to najprawdopodobniej wielkie rozczarowanie. Odniosłem wrażenie że to wina scenariusza (Pan od Mardock Scramble i Psychocho Pass 2), mnóstwa scen będących nawiązaniami do wcześniejszych GitSów, wykreowanych właściwie na nowo charakterów postaci, kiepskiej muzyki, nadużywania slow motion… mógłbym tak jeszcze długo. Byłbym ciekaw recenzji kogoś komu Arise, Alternative Architecture i nowy film się spodobały – konkretnie co i dlaczego się spodobało.

Dialog na samym początku pierwszego odcinka, czy to jest nawiązanie do Ginga Tetsudou no Yoru? (chodzi dialog dwójki dzieciaków o jabłku)

„Cerotto” nie należy tłumaczyć dosłownie, ma znaczenie przenośne w odniesieniu do osoby to – wymoczek, mięczak. Czyli ksywki wyglądają na dopracowane.

Fango i jego skakanie po dachach, wygląd, strój, zachowanie, ogólnie to potwornie irytująca postać. Jakby z zupełnie innej bajki. Liczyłem że po tym jak oberwał prymitywnym koktajlem mołotowa już się nie pojawi albo po prostu go wyeliminują w drugim odcinku. Tymczasem twórcy anime najwyraźniej uparli się na więcej czasu ekranowego dla tej postaci… jak dla mnie im więcej Fango tym niższą ocenę wystawię 91 days.

Pewnie przez architekturę, to jakaś portowa mieścina z niższą zabudową która faktycznie wygląda jak włoskie miasteczko, i przede wszystkim przez imiona bohaterów. Taki zamysł twórców, tłem głównej osi fabularnej czyli zemsty głównego bohatera jest najwyraźniej rywalizacja rodzin mafijnych o korzeniach włoskich. A może to mafijna wojna wybije się na pierwszy plan? Cóż, okaże się z czasem.

Mamy tutaj zupełnie inne założenia świata przedstawionego. W gangsta były to – bliżej nieokreślone miasto, bliżej nieokreślone supermoce, jakieś rodziny mafijne i miotający się w tym bajzlu główni bohaterowie. W 91 days wszystko jest nakreślone bardzo konkretnie:

Stany Zjednoczone w czasach prohibicji, gdzie w miejscach kontrolowanych przez gangi alkohol leje się strumieniami. Młody Avilio, który z powodu mafijnych porachunków siedem lat wcześniej stracił całą rodzinę, po otrzymaniu tajemniczego listu postanawia się zemścić.

Co prawda historia rozgrywa się w fikcyjnym mieście, za to realia epoki w pierwszym odcinku wyglądają na świetnie odwzorowane, począwszy od pojazdów (stare Fordy A i T) po broń (Thompson w rękach Fango). Żadnych bzdurnych supermocy tylko brutalna siła pięści, noże, ewentualnie broń palna. Co jeszcze rzuciło mi się w oczy – napis „Glenlivet” na destylarni Corteo, ładnie odwzorowana deska rozdzielcza Forda A w openingu, wszechobecna whisky w słojach, widać że twórcy dbają o detale. Do tego klimatyczna muzyka… daję temu anime kredyt zaufania. Duży kredyt zaufania za te drobiazgi, zobaczymy co zrobią z fabułą.

Moc Josuke, czyli jego Dajmonda można właściwie uznać za wadę. Wiadomo że fabuła będzie teraz oszczędzać głównych bohaterów, wiadomo że walki będą trochę bardziej na luzie – chyba że ktoś na celownik weźmie samego Josuke. Ciężko też logicznie wytłumaczyć jak wskrzesili, no powiedzmy wyleczyli Okuyasu, cała scena miała mniej więcej taki wydźwięk „ach co za idiota, niczego się nie nauczył, to co wskrzeszamy/leczymy go?” w kontraście do przerażenia Koichiego. Tego fragmentu nie mam zamiaru bronić, zresztą pisałem że tak potężna lecząca moc to wada, ciężko teraz zabić któregokolwiek z bohaterów skoro mają pod ręką cudowną moc Josuke. Morioh to w dużej części dziwaczna parodia poprzednich odsłon Jojo (przynajmniej ja to tak odbieram) niż starcie potężnych Stand userów, dziur logicznych będzie na pewno więcej, ja po prostu nigdy nie analizowałem dokładnie fabuły pod tym kątem. Jeżeli komuś taka formuła nie odpowiada na pewno popsuje to dobre wrażenie jakie zostawiły po sobie poprzednie części Jojo warto więc zastanowić się czy oglądać dalej skoro już na tym etapie aż tak się nie podoba.

Może to zostało powiedziane w mandze, ale w anime zupełnie pominięto jego motywację. Wyglądało to wręcz na misję samobójczą, byle zrobić na złość bohaterom i za wszelką cenę zabić dziadka.

Oglądam to na subach które są horrible:
 kliknij: ukryte  Jotaro hasn't seen my face yet
If I can just kill Joseph…
I'm gonna escape!
I'm gonna get the hell out of here!
Chyba jednak wyraźnie widać jaki miał cel. Jaki jest Akira Otoishi każdy widzi, co prawda działa w miarę ostrożnie i według jakiegoś wcześniej ułożonego planu, jest za to arogancki, ma wybujałe ego co sprawia że nie docenia przeciwnika i kończy się na tym że musi uciekać na zasadzie jakoś to bedzie (nie pierwszy raz zresztą), w końcu na łodzi jest też Jotaro i Okuyasu, to na pewno desperacki czyn (słowa misja samobójcza też w miarę tu pasują, ale cóż – dużego pola manewru, wyboru to on nie miał). To bardzo dokładna ekranizacja więc i tutaj i w mandze ukazali jego cel i motywację z tym że w mandze o ile dobrze pamiętam zastanawiał się też nad przyczajeniem się i kontratakiem, jak widać tutaj chce już tylko uciec.
Czyri Peper to bardzo specyficzny Stand, w dużej mierze zależny od dostępu do energii elektrycznej. Bohaterowie mają szczęście że Morioh to mała mieścina, wygląda jak jakiś kurort nadmorski i siłą rzeczy raczej nie ma tam potężnych arterii przesyłowych do dużych zakładów przemysłowych, czy bloków energetycznych bezpośrednio produkujących energię elektryczną. Strach pomyśleć jak potężny byłby mając „pod ręką” siłownię jądrową… a w Japonii elektrowni atomowych przecież nie brakuje. Ma to swoje zalety i wady, bez energii elektrycznej jest słaby, z dala od sieci przesyłowych zasięgu właściwie nie ma i szybko traci siłę i szybkość. Ma też te swoje bardziej bzdurne moce (teleporty, transport przedmiotów kablami, manipulacja urządzeniami elektrycznymi) ale chyba nie ma co się czepiać skoro są i Standy które zatrzymują czas.
Na koniec dodam tylko że będą Standy jeszcze dziwniejsze, właściwie coraz dziwniejsze, o ile Diamond wa Kudakenai całkiem mi się podobało to po akcji na łodzi w Vento Aureo (kto czytał skojarzy o co mi chodzi) odpadłem chyba na dobre.

Czemu Koichi nie powiadomił Jotaro?

Bo jego Stand ma za mały zasięg. Powiadomił o zwycięstwie dopiero jak łódź dobijała do brzegu.

Czemu Otoishi po przegranej nadal próbował zabić Josepha?

Bo to jedyny Stand user który potrafiłby go odnaleźć zanim zdołałby się ukryć/oddalić z Morioh, przecież Otoishi planował ukryć się by zregenerować siły lub zwyczajnie uciec by ocalić życie.

Okrutnie wyżywacie się na Diamond wa Kudakenai. Co było wcześniej?
 kliknij: ukryte  Głowa Dio strzelająca gałkami ocznymi?
Nazista­‑Cyorg w latach 40 XX wieku?
Transfuzja krwi z pokonanego Dio aby uratować Josepha?
To tak po łebkach, na szybko. Ogólnie dziwi mnie że widownia przygód Jojo nagle zrobiła się wybredna jeżeli chodzi o sens i logikę. Z drugiej strony po części potrafię zrozumieć swoiste zmęczenie materiału bo mnie przytkało gdzieś pośrodku Vento Aureo (komiks, piąta część Jojo), którego nijak nie mogę dokończyć czytać. Aczkolwiek wszelkie akcje są jak na pokręcone standardy Jojo nadal logiczne, łącznie z funkcjonowaniem Czyri Pepera.

 kliknij: ukryte  „Pojedynek” z Yashiro sensei jest znacznie dłuższy, historia dlaczego morduje też o wiele bardziej rozwinięta. Inaczej wygląda ponowne spotkanie z Airi.

To niezaprzeczalny fakt kliknij: ukryte  że przytrzymanie jedną ręką wózka z Satoru jest skrajnie nierealistyczne, samo poruszanie się na wózku wygląda ok, nie załapałem o co konkretnie chodzi. Finałowe starcie z Yashiro jest przedramatyzowane, nierealistyczne, ogólnie jak napisałem powyżej – zwyczajnie słabe, co mocno rzutuje, przynajmniej w moim przypadku na odbiór całości serii.
 kliknij: ukryte  Samo cudowne przeżycie już skrajnie nierealistyczne nie jest. Zresztą co do śpiączki mam własną teorię, która akurat z anime kiepsko się pokrywa, więc to nie miejsce na rozpisywanie się na ten temat. Anime dobrze zadziałało jako reklamówka mangi, stąd moja łagodniejsza ocena, naciągane 6/10.

Mam podobne odczucia co do finału (nie całokształtu). Chociaż finał jest dla całokształtu bardzo ważny, cóż to było po prostu słabe. Cytując klasyka poruszające jak klapa od śmietnika.
Co jest Twoim zdaniem jest nie tak z jazdą na wózku inwalidzkim?
Dlaczego Satoru miałby nie przeżyć? Człowiek potrafi przetrwać różne potworne/tragiczne/makabryczne/wydawałoby się beznadziejne wypadki o jakich „filozofom się nie śniło” (a raczej lekarzom).
Zastanawiam się nad ostateczną oceną, na razie obniżyłem notę o jeden stopień. Chyba tak zostawię, emocje to kiepski doradca. 6/10.

Statystyka jest jak dziw… prostytutka da Ci wszystko to, czego chcesz nawiązując do postu Pana powyżej. Nie powiem nie zgadzam się. Powiem że rzeczone zjawisko nie obchodzi mnie, nie dotyczy mnie (na co mogę przytoczyć odpowiednie dane statystyczne).

Ciekawe tylko dlaczego kogoś kto nawet nie ma tu konta aż tak to boli? Redakcja Cię terroryzuje spójnymi ocenami? Redakcja jest terroryzowana i musi wystawiać oceny po lini partii? Ein Anime, Ein Tanuki, Ein Avellana, tak to widzisz? Ciekawa teza, tylko że ja mam tutaj konto od 4 lat i jest to dla mnie kompletnie nieodczuwalne. Niezauważalne. Słowa o obrażaniu inteligencji widza i ośmieszaniu się są według mnie za mocne.

Co do oceny Gatchamanów, mnie bardzo podoba się zarówno oprawa (całościowo fabuła, postacie, oprawa audiowizualna) jak i przesłanie. Nie neguję oceny MrHybrydy, zwracam tylko uwagę że tam gdzie on nie dostrzegł praktycznie nic, jakieś przesłanie jednak jest (o terrorze konformizmu chociażby). W pełni rozumiem że postacie (szczególnie charakterystyczna Hajime) oraz oprawa audiowizualna mogą się nie spodobać co skutkuje niską notą.

tylko dziwnym trafem niemal wszystkie wystawione przez niego oceny pokrywają się ze średnią wystawioną przez ogół. Jak nie masz kolego własnego gustu i własnego zdania, to chociaż nie odmawiaj innym prawa do posiadania takowego.

I vice versa. Jak to fajnie się krytykuje anonimowo czyjeś oceny, to dopiero kwintesencja dobrego gustu. Pokaż jakąś swoją listę ocen, mogę napisać o Tobie dokładnie to samo. Niemal wszystkie, czyli podałeś aż 4 przykłady.

W ostatnim akapicie chodziło mi o odmawianie redakcji prawa do oceny według własnego gustu w szczytnej idei tworzenia i lansowania obiektywnej oceny, czy tam opinii na dany temat. Obiektywnej czyli jakiej?

Nie mogło też zabraknąć złoczyńcy, który po przeprowadzeniu rewolucji postanowił skonać w więzieniu. Oczywiście to nic nowego, męczennicy tak mają.

Przegapiłeś tego głównego złoczyńcę.

W anime co najwyżej ukazano niewielką grupę aktywnych w internecie ludzi, w większości młodych i niedojrzałych łykających każdą bajkę byleby była przedstawiona w przekonujący sposób.

Bzdury. Pokazano zgubny wpływ rozwiązań typu social media na całe społeczeństwo. Pierwszym krokiem było umożliwienie powszechnego głosowania w sprawach ważnych dla całego państwa/społeczeństwa właśnie korzystając z internetowych i mobilnych rozwiązań. Czyli szybko, łatwo i przyjemnie, ale bez żadnej debaty, głębszej refleksji, wręcz bezmyślnie. Takie wciśnięcie przycisku bez zastanawiania się nad konsekwencjami wyboru, czyli co by było gdyby

wypisz wymaluj obraz wyjęty z mediów społecznościowych

zaczął faktycznie rządzić naszym życiem, a nie tylko tylko działalnością w sferze wirtualnej.

Bo widzicie, przeciętny użytkownik portalu jak ja, ma prawo napalić się na wielkie cyce gimnazjalistki i dać za to dychę.

Nie ma takiego prawa. Twoja lista ocen (SAO 8 z gwiazdką, Death Note 9 z gwiazdką, Elfen Lied(!) 8 z gwiazdką) obraża moją inteligencję, poza tym ośmieszasz się wystawiając takie oceny.

Oglądałem to już jakiś czas temu, więc mogę się mylić, ale  kliknij: ukryte  w walce ze swoją siostrą był ewidentnie na przegranej pozycji. Togame straciła włosy, a Shichika cudownie zmotywowany pokonał swa siostrę.

Nie, pierwszą potyczkę z siostrą definitywnie przegrał. Ja oglądałem to parę lat temu ale scenę tej walki, szczególnie scenę śmierci Nanami ciężko zapomnieć.  kliknij: ukryte  Nie wyglądało to przypadkiem w ten sposób – Togame pozbawiła Nanami możliwości skorzystania z jej specjalnej techniki (wzroku, zgasły lampiony czy świece w świątyni w której walczyli) co pozwoliło odebrać jej tę przeklętą broń która potrafiła leczyć. Następnie pozbawiona miecza który ją leczył Nanami sprowokowała Shichike to zadania ostatecznego ciosu ścinając Togame włosy. Z tego co pamiętam sama chciała zginąć koniecznie z rąk własnego brata, ta walka nie miała nic wspólnego ze sztampowym rozwiązaniem typu „shounen power”. Były w ogóle w tym anime walki typu „cudownie się podnosi i leje swoich przeciwników”? Chyba jednak nie.

Wymień proszę słabe strony Gatchaman CROWDS insight. Sam jestem serią zachwycony, ale lubię posłuchać osób z odmiennym zdaniem (szczególnie sensownie uargumentowanym) jak np. komentarz bloba poniżej.

Sama recenzja jest moim zdaniem… średnia. Taka że aż zrobiłem [link][link][/link] zupełnie jak Hajime, bo w moim odczuciu wyłania się z niej konkluzja – odmienne (niż 10/10) zdanie na temat tego anime jest czymś złym, karygodnym.

Oglądaj dalej, ferowanie wyroków po zaledwie jednym odcinku jest trochę nierozsądne. Sam oglądam dopiero teraz, tak po dwa odcinki, niestety w sezonie nie miałem czasu. Jak na razie „radykalny pacyfista” Suzuku Rizumu ma potencjał na intrygującego antagonistę (?) tej serii, z nowych postaci może drażnić kosmita Gelsadra. Mnie akurat jego?/jej? obecność na ekranie drażni i jednocześnie nie potrafię sprecyzować czemu niepokoi, trochę przypomina Berga Katze. Ja po drugim odcinku wsiąkłem – jest ciekawie i o to chodzi.

Tytuł zobowiązuje. Miało być Gangsta (seinen) a tutaj im dalej w las, tym więcej motywów rodem z jakiegoś shounena. Supermoce. Sadystyczne bachory i półnagie panny z wielkimi toporami urządzające rzeź z maniakalnym chichotem – to ma być seria o kryminalnym półświatku? Nie tak to miało wyglądać… Mimo wszystko dam jakieśtam wymuszone 4/10. Zerkając z ciekawości na mangę stwierdziłem – cóż, toż to tylko jakieś Naruto o nieco cięższym klimacie ;P Zawiodłem się.

Komentarz zawiera dużą ilość spoilerów

Skoro już się zalogowałem… Podstawowe pytanie – Ty to w ogóle oglądałeś, czy faktycznie przewijałeś odcinki? Texhnolyze to specyficzne anime, które trzeba oglądać w skupieniu, szczególnie początkowe odcinki jak już wspominałem… ale po kolei:

Czy ja wiem czy stanowią one aż tak ważne przedstawienie postaci? Nie pokazują nic poza tym że Ichise był Kickboxerem i stracił kończyny

 kliknij: ukryte  Pominąłeś przedstawienie postaci sekretarki Onishiego (Hirota), jego „lekarza” zajmującego się protetyką Texhnolyze (Doc) i specyficznej relacji pomiędzy nimi. Pokazanie początkowej fazy konfliktu pomiędzy Organo a Sojuszem i tego kto rządzi w mieście. Przewija się nawet przywódca trzeciej frakcji (Shinji) który to najprawdopodobniej powiadamia Doc o tułającym się po mieście Ichse. Bardzo ważna, wręcz kluczowa dla dalszego przebiegu akcji jest rozmowa w pociągu pomiędzy Yoshim (pierwszy antagonista, o którym szerzej jeszcze napiszę) a Ran. Troszeczkę chyba pominąłeś prawda? A to zaledwie dwa pierwsze odcinki.

Wszystkie trzy role kobiece są bardzo ważne dla fabuły, ich losy to oddzielne wątki, ładnie domknięte. Dalej kolejno Onishi, Ichse, Shinji to także w pełni samodzielni bohaterowie których losy się przeplatają, za głównego protagonistę można uznać Ichse. Sześć postaci, sześć przeplatających się wątków to:

Trudno mi cokolwiek powiedzieć o zakończeniu wątków bo ich zwyczajnie nie widziałem

Jest trochę nie na miejscu, chyba że moja teza że nie śledziłeś uważnie tego co się dzieje a ekranie jest trafna. Ja wiem że to o co najmniej pięć za dużo, w dodatku brak tutaj cycków (niekoniecznie…) i moeblobów. Następnie:

 kliknij: ukryte  Prosty przykład, pojawia się pierwszy antagonista, podkłada jakieś bomby i umiera.

W tym momencie właściwie brak mi słów. Jeżeli jedyną rzeczą którą potrafisz powiedzieć o Yoshim jest  kliknij: ukryte  „podkłada bomby i umiera” i w ten sposób streszczasz pierwszą część anime, to faktycznie chyba jesteś za mało „głęboki” by to zrozumieć, jak sam to ująłeś. Średnio mi się chce streszczać tutaj losy pierwszego antagonisty, ale inaczej można by zarzucić mi pustosłowie i uznać że Texhnolyze rzeczywiście nie ma fabuły (jeden z Twoich argumentów).  kliknij: ukryte  Yoshi od momentu przybycia do miasta przeprowadza bardzo dokładny rekonesans („snucie się po mieście”), bada jak wygląda rozkład sił, podział terytoriów, by skłócić zwalczające się między sobą frakcje. Zwyczajnie doprowadzić do wojny. Owszem, podkłada ładunek wybuchowy. Sztuk jeden, a nie „podkłada jakieś bomby”. W międzyczasie dokonuje kilku skrytobójczych zamachów, najpierw na przypadkowych członkach Organo, potem zabija strzałem z karabinu snajperskiego posłańców którzy chcą wynegocjować pokój. Negocjacje telefoniczne też torpeduje, włamując się do sieci telefonicznej miasta Lux – robi całkiem sporo, całkiem ciekawych rzeczy prawda? I nie jest to wyssane z palca, jak wspominałem wcześniej wie jak działać dzięki hmm… „snuciu się po mieście” jak zostało to pogardliwie określone. Ładunek wybuchowy podkłada w siedzibie Racan (bomba zegarowa) tak aby wszyscy rzucili się sobie do gardeł w odpowiednim momencie. Morduje żonę Onishiego, ponieważ ten zachowuje się zbyt biernie i nie chce dołączyć do „spektaklu” który Yoshi organizuje. To chyba troszeczkę więcej niż

pojawia się pierwszy antagonista, podkłada jakieś bomby i umiera,

ale co ja tam wiem o anime, pewnie nadinterpretuję i w ogóle wymyśliłem sobie całą tę fabułę Texhnolyze.

Skoro krótkie omówienie części „miałkich postaci” oraz wycinka „fabuły której nie ma” mamy już za sobą, co do tego czemu nie podoba Ci się muzyka i kreska mam proste i krótkie wytłumaczenie. Jeżeli ktoś zwyczajnie nie potrafi śledzić wielowątkowej fabuły, całe zbiory wydarzeń podsumowuje w dwóch słowach typu „pojawia się, podkłada jakieś bomby i umiera” trudno żeby zwrócił uwagę na jakąkolwiek muzykę, czy fakt że animacja jest starannie wykonana, chociaż stylistyka nie każdemu przypadnie do gustu. Nie będę bronił tutaj ścieżki dwiękowej do Texhnolyze. Kreski też nie będę bronił, bo i po co. Każdy ma prawo obejrzeć anime o skomplikowanej fabule, stwierdzić że połowę można przewinąć bo nie oglądał uważnie/nie zrozumiał i dać potem 1/10 bo fabuły nie ma, a postacie miałkie.