Tanuki-Anime

Faktycznie dobre, nawet bardzo dobre. Rzecz jasna po raz kolejny (które to już anime…) nie uniknięto tutaj (nieco) przedramatyzowanego zakończenia. Mimo wszystko finał był choć trochę zaskakujący (to jak zachowała się Taiko na końcu). Nie zgodzę się z tym że główny bohater stał się jakimś „zbawicielem świata”, z tego co ja zrozumiałem – od początku do końca pracował tylko dla siebie. Co do powagi która wkradła się pod koniec – mimo wszystko niemal do ostatniego odcinka mieszała się z komizmem.

Okej, wtrącam swoje ostatnie przysłowiowe trzy grosze.

Podstawową cechą zombi, która jest powszechnie znana to ta że jest to coś nieżywego, martwego co zostało z powrotem ożywione na jakiś czas. To że zostało ożywione nie oznacza że jest czymś żywym, czy lalkę poruszającą się na sznurkach w teatrze nazwiesz istotą żywą, no chyba nie.

Troszkę to nielogiczne. „Ożywione nie jest czymś żywym”. Pisząc „z powrotem ożywione”, miałeś chyba na myśli – przywrócone do życia? Lalka w teatrze nie posiada własnej świadomości. Zombie w anime posiada. Nieco chybione porównanie.

Sakarae umarła, jej ciało się rozkłada, że fizjologia jej organizmu nie działa, że nie wytwarza tak jak istota żyjąca ciepła, że gdy nie będzie miała dostarczanej trucizny w postaci liści jej ożywienie zniknie – będzie ona czymś martwym.

Przepraszam za takie wyrwanie z kontekstu (ominięcie porównania do lalki) ale tym razem sam sobie zaprzeczasz – „będzie ona czymś martwym”. Więc czym jest gdy dostarcza truciznę? Myśląc logicznie – czymś żywym. Czy coś martwego może znowu stać się martwe? To że Rea jest żywa… wynika z twoich własnych wypowiedzi! Zastanów się czasami co piszesz. Co się stanie z tobą jeżeli przestaniesz dostarczać organizmowi pokarmu? Co do wytwarzania ciepła przez istoty żywe, fizjologi, wspominałem już że to dość trudny temat.

Kiedyś napisałem, że seria ta spodoba się mało wymagającej widowni i chyba ta dyskusja mimo wszystko potwierdza to moje wcześniejsze odczucie. Z tego co widzę to większość osób obejrzała tą serią dla „ładnych obrazków” wyłączając mózg w trakcie seansu :)

Co w tym złego? Dobrze czasem „wyłączyć mózg” i oglądnąć coś niewymagającego zbytniego myślenia, coś czysto rozrywkowego. Niczego ambitnego po tym tytule się nie spodziewałem. Zresztą przypomnij sobie co pisałem:

Dla mnie to średniak. Ot odskocznia od trudniejszych, bardziej wymagających anime.

Przyjemnie za to włączyć mózg w czasie dyskusji.

Z wyrazami uszanowania
„Magiczny grzybek”

Fakt, niepotrzebnie łapie za słowa (żywy trup to w końcu właściwie oksymoron). Ale zostawmy kwestie leksykalne.

-fantazje głównego bohatera związane z całowaniem zombi – martwego trupa, którego kolor, zachowanie i zakrwawienie wskazuje na to że nie żyje

Żywego trupa. Dziewczyna zombie z fantazji Chihiro mówi do niego (chyba coś w rodzaju „nie zabijaj mnie tylko dlatego że jestem zombie” – jak można zabić trupa?), jakoś nie wygląda na rozkładające się zwłoki.

- podniecenie się Chihiro gdy usłyszał jak to Sakarea zszywała swoje wnętrzności i składała w całośc
- rumienienie się w każdym momencie gdy zauważy u Sakarei jakąś cechę zombi jak na przykład zimne ręce

Jak zszywała wnętrzności nie był podniecony… raczej wytrącony z równowagi? Już sama Rea była znacznie spokojniejsza. Z drugim twierdzeniem też się nie zgadzam. Nie bardzo spodobał mu się rigor mortis który wystąpił u dziewczyny. Postanowił ją ukryć i za wszelką cenę zapobiec rozkładowi – czyli przemianie z zombie w trupa. Co zrobiłby na jego miejscu prawdziwy nekrofil domyśl się sam.

Motyw z szukaniem umarlaka przez Chichiro ma wiele do rzeczy, pokazuje że jego zachowanie było spaczone już od dziecka (w komediowy sposób ale jednak).

Trudno się nie zgodzić że główny bohater jest nieco spaczony, a jego fantazje co najmniej chore. Nie podciągałbym tego jednak pod nekrofilię. Myślę że dostarczyłem wystarczającą ilość argumentów.

Co do cech jakie powinny mieć istoty żywe wkraczamy na bardzo grząski grunt (chyba że ograniczymy się do człowieka).

Na początku edukacji wszystko wydaje się takie proste, później bach! – bakterie nie aktywne metabolicznie, wirusy, wiriony, transpozony i setki innych przykładów. Żywe to czy martwe? Dodam że sam ukończyłem profil bio­‑chem, ale kiedy to było…

Martwy trup to pleonizm (masło­‑maślane). Przecież zombie to… żywy trup. Nigdy nie spotkałeś się z takim określeniem? Chociażby klasyka gatunku „Noc żywych trupów” operuje tym określeniem. Tak więc proponuje iść do łazienki, przemyć oczy i jeszcze raz przeczytać mój komentarz – nie jestem fanem tej serii, dałem 5/10. Dla mnie to średniak. Ot odskocznia od trudniejszych, bardziej wymagających anime.

Też nie rozumiem. Główne zarzuty to rzekoma nekrofilia u głównego bohatera. Ciekawe więc dlaczego jednym z ważniejszych wątków jest kliknij: ukryte  poszukiwanie sposobu na zatrzymanie rozkładu Sanki? Nekrofil z prawdziwego zdarzenia czekałby sobie aż zombie girl nabierze trochę nieświeżości. Poza tym ciężko sklasyfikować bohaterkę jako stritce zwłoki, trupa. Pytam się, gdzie tu nekrofilia? Bardziej odrażający wydaje się tatuś­‑pedofil i jego chora obsesja na punkcie córki.

Nie moje klimaty, przyciągnęły mnie raczej kontrowersje wokół tego anime. Mogło być gorzej. Całkiem fajny op, całkiem fajna komedia ecchi, całkiem inne spojrzenie na temat zombie, całkiem 5/10.

Na trailer Captain Harlock: Outside Legend natrafiłem przypadkiem na DVD, wydanego przez Geneon anime. Tytuł od razu mnie zainteresował… wniosek – muszę to zobaczyć.

Początek niezbyt mnie zainteresował, akcja nabiera tempa dopiero po kilku odcinkach. Ale im dalej – tym lepiej. Główny bohater może nieco drażnić. W moim odczuciu kreacja głównego bohatera jest nieco zbyt „sztywna”, Harlock – legendarny pirat, zawsze honorowy, pozbawiony słabości, niezniszczalny, niepokonany na swoim kosmicznym galeonie „Arcadia”. Uwielbiam prozę Lovecrafta, dlatego bardzo spodobał mi się przeciwnik z jakim przyszło zmierzyć się bohaterom – koncepcja prastarego zła, czającego się gdzieś w otchłaniach kosmosu, gdzieś gdzie człowiek nigdy nie powinien się zapuszczać, zła które wymyka się wszelkim wyobrażeniom. Szkoda że właściwie od początku było wiadomo kto wyjdzie zwycięsko ze starcia…

W natłoku nowych produkcji, dawno nie widziałem tak archaicznych projektów postaci. Czy to przeszkadza? Bynajmniej nie mnie. Taką charakterystyczną kreskę pamiętam z dzieciństwa, kiedy jeszcze nie zdawałem sobie sprawy że to co oglądam to anime. Wszystko i tak zostało wzbogacone o trójwymiarowe efekty komputerowe, dlatego ujęcia statków, starcia w przestrzeni kosmicznej robią wrażenie. Muzyka jakoś szczególnie nie zapadła mi w pamięć, a zawsze zwracam na ścieżkę dźwiękową w anime szczególną uwagę. Należy jednak przyznać że opening i ending są bardzo dobre.

Fabuła, postacie, przeciwnicy, cała wizja świata przedstawionego w tej produkcji tworzy niepowtarzalny klimat, a mogłoby się wydawać że taka mieszanka wybuchowa (space­‑opera, piraci, prastare zło, zombie) absolutnie się nie sprawdzi. Gorąco polecam to nieco zapomniane anime.

Pozostaje kwestia oceny ogólnej. Mimo całego mojego narzekania bardzo Dragon Ball Z lubię i z chęcią wystawiłabym tej serii wysoką ocenę. Niestety, podsumowawszy to, co napisałam, byłoby to zwyczajnie nieuczciwe wobec czytelnika. Wiem, że wielu czytających tę recenzję widzi Dragon Ball Z przez różowe okulary nostalgii, ale niestety system Tanuki nie przewiduje oceny za „zasługi na polu propagowania mangi i anime”. Już w czasach swego powstania Dragon Ball Z nie zachwycało pod względem technicznym, a niedoróbki fabularne i charakterologiczne były widoczne gołym okiem. Coś musi w tym być, skoro dokonało rzeczy dla innych serii niewykonalnej, ale niestety takie zasługi nie mieszczą się w tabelce.

Czytanie ze zrozumieniem to taka trudna sztuka? Nie znalazłem w całym tekście ani jednego słowa które obrażałoby fanów DBZ, autora anime czy też samo anime. Wady i zalety są moim zdaniem uczciwie wypunktowane, a każda recenzja jest poniekąd subiektywnym spojrzeniem na poddane ocenie dzieło.

Ale cóż, to tylko moja subiektywna opinia. Ja przynajmniej nikogo nie obrażam, natomiast ty obrażasz autorkę recenzji. O ironio, każdy rozsądny człowiek dostrzeże więcej obiektywizmu w przytoczonym fragmencie recenzji, niż w tym steku wyzwisk pod tytułem „DO AUTORA recenzji”.

zieew idę spać

Komentarz stary jak świat ale jakoś nie mogę się powstrzymać od odpowiedzi (bo dla mnie to niemal profanacja).

Bez wyrazu, bez polotu? Anime wręcz unikatowe. Wampiry, gotyckie budowle, zamki, a obok tego nowoczesne technologie i momentami elementy westernu. Mieszanka zdawałoby się nie do strawienia – a jednak klimat, kreska, postacie i dynamiczna fabuła nie pozwala oderwać wzroku od ekranu. Muzyka także trzyma wysoki poziom (szczególnie pod koniec filmu).

Może warto dać drugą szansę, i przed seansem „a to zrobić pranie, a to kolację naszykować, a to uprzątnąć pokój” i oglądnąć całość bez niepotrzebnych przerw?

Fabuły nie zrozumiałam. A jak czegoś nie rozumiem, to znaczy, że to coś jest bardzo wgłębione w historię, religię i politykę, lub po prostu bardzo mądrze się prezentuje.

Fabuła ani wybitna, ani ambitna. Pisałem jeszcze jako niezalogowany: „Fabuła? Tonie w krwisto­‑czerwonej zalewie. Odnoszę wrażenie, że jest tylko pretekstem do ukazania coraz większej i większej masakry”. I chyba tak właśnie jest. Co faktycznie wcale nie przeszkadza w „miłym spędzeniu czasu podczas oglądania”.

No i wielki plus za zrobienie z Seras prawdziwego wampira – czego brakowało w poprzedniej odsłonie Hellsinga.

Dokładnie, każdy odcinek ma inny ending, a właściwie specjalnie skomponowany, odrębny temat muzyczny. Mnie najbardziej przypadł do gustu Yama Nemuru (ep 11). Muzyka rzeczywiście często się powtarza, najbardziej wpadają w ucho cztery utwory – Mushishi no Theme, Mushi i Kehai oraz Kodou (pojawiają się gdy akcja nieco przyśpiesza). Są to chyba najczęściej pojawiające się w Mushishi utwory.

Ciężko rozróżnić resztę ścieżki dźwiękowej (43 utwory, nie licząc openingu), co wraz z uproszczonymi modelami postaci drugoplanowych i powolną akcją sprawia że anime może wydać się bardzo monotonne, nudne – właśnie dlatego nie każdemu się spodoba.

Końcówka rzeczywiście wzruszająca, chociaż ja osobiście wyciąłbym z ostatniego odcinka to całe rozdanie dyplomów. W całej serii elementy komediowe momentami drażniły zamiast bawić, tak samo jak niektóre z postaci. Historia przedstawiona w tym anime wzbudza wiele uczuć, smutek, nadzieję, szczęście – tak, każdy ma drugą szansę. Dla mnie to troszkę naiwne, ale mimo to piękne. No i pokusiłem się o oglądnięcie niektórych odcinków/fragmentów dwa razy pod rząd. Dla mnie mocne 8/10.

Forbidden Apocalypse Crystal

W poszukiwaniu tego jakże rzadkiego anime, swoistego ewenementu, wręcz objawienia przyszło mi przemierzać forbidden otchłanie ruskich torrentów, podejrzanych stron internetowych – i muszę przyznać że opłacało się.

Zgodnie z sugestią zawartą w recenzji uzbroiłem się w chipsy, odpowiedni trunek i… młodszą siostrę (z którą od czasu do czasu oglądam co głupsze anime np chivas 1­‑2-3, czy CG). Seans zagwarantował niesamowitą wręcz śmiechawę. Trzeba przyznać że sam tytuł ma symboliczne znaczenie:

Forbidden a jakże, tworzenie tak bezsensownego, absurdalnie głupiego, kiczowatego anime powinno być zakazane. To delikatna sugestia od twórców, a może ten przekaz od samego Boga będący osią fabuły?
Apocalypse dokładnie, oglądając ten tytuł obserwujemy swoistą apokalipsę. Tajna organizacja rządząca Japonią, CIA, KGB (z wnukiem Rasputina na czele), prastara rasa z planety Nemesis oraz kawaii kapłanka tejże rasy oraz główny bohater – hybryda Jamesa Bonda, Indiany Jonesa, Goku z DBZ i Bóg wie czego jeszcze…
Crystal krystalicznie czysty idiotyzm, debilizm i co tam jeszcze chcecie.
Triangle cholera, nic mi do głowy nie przychodzi, tracę wenę…

Ach to końcowe przesłanie i jego porażająca głębia… będzie nad czym rozmyślać w czasie bezsennych nocy. Zaprawdę, parafrazując zakończenie Crystal Triangle, Kamishiro, główny bohater dźwiga ogromny ciężar na swoich barkach – jest głównym bohaterem najidiotyczniejszej produkcji w dziejach japońskiej animacji.

Nazwanie CG "Code Geyass jest co najmniej pejoratywne, nie żebym jakoś szczególnie kochał tę serię.

Po prostu wkurza człowieka porównywanie wszystkiego do CG, tak jakby to był jakiś wyznacznik czy dana seria jest dobra czy zła. Pewnie właśnie dlatego inne produkcje „czerstwieją”. A CG i Sunabozu chyba mają niewiele ze sobą wspólnego, wnioskując z recenzji (mogę się mylić, CG widziałem, a Sunabozu dopiero zamierzam obejrzeć). CG tutaj, CG tam, aż strach otworzyć lodówkę, żeby przypadkiem nie wyskoczył z niej Lancelot Albion i Suzaku „sarenka bambi” Kururugi wraz z Lulusiem.

Wracając to Sunabozu, szkoda by było gdybym zawiódł się na tym anime po takich rekomendacjach w komentarzach (tak jak to było w przypadku nieszczęsnego CG), zwłaszcza że bardzo lubię takie klimaty.

ps Code Geyass, hehehe. Code Geas od dzisiaj dla mnie nie istnieje (a raczej istnieje pod inną nazwą).

Gnojenie CG to rekomendacja dla tego anime? CG jest be, więc dlatego warto obejrzeć Sunabouzu?

Zakończenie rozczarowało fanów i trzeba było jakoś efektowniej zamknąć serię, a potencjał miała ogromny. Powstał więc END i tak to się ciągnie do dzisiaj (patrz: odgrzewane kotlety typu NGE 1.11). Ja sam w NGE nie widzę nic szczególnego, ale w końcu to legenda wśród anime. Doceniam, ale nie przepadam. Osobiście wolę serię tv i jej pierwotne zakończenie, zawsze odnosiłem wrażenie że kinówkę drobili na siłę.

Obejrzę serię, ponieważ ma rzeszę oddanych wielbicieli więc coś w tym musi być, ne? A przerywać seans w samym środku to bezsens. Zawsze jest nadzieja że z gniota przeobrazi się w… chociażby znośne/dobre anime. Są słabsze i lepsze odcinki. Samo zakończenie może czasami diametralnie zmienić pogląd na temat całej serii i końcową ocenę rzecz jasna.

Ktoś tu już napisał że seria CG miała zapewnić dobrą rozrywkę – i z tego zadania wywiązuje się znakomicie. Z powodu „Tak wielu dziur/nielogiczności/głupot/deus ex machin” ocena leci w dół, co wcale nie przeszkadza aby dobrze bawić się podczas oglądania zarówno R1 jak i R2. Ale żadnej szczególnej głębi, genialnego przesłania, nie potrafię się tutaj doszukać.

Podsumowując: jedno z najgorszych…? bez przesady!

Po prostu rozdwojenie jaźni. Albo multiplikacja jaźni.

Ciężko ocenić to anime. Bardzo nierówna seria, mimo że to tylko 13 odcinków. Do ep 7  kliknij: ukryte  (śmierć Kozuki) fabuła jest bardzo wciągająca, ciężko choć na chwilę oderwać się od seansu. Następne 3 odcinki to hmm… fillery? Nie trzymają w każdym razie już tak wysokiego poziomu, no i seria stacza się jak po równi pochyłej. Zakończenie, rozwiązanie akcji, wytłumaczenie czym jest „shonen bat” – powtórzę jak papuga „ktoś miał dobry pomysł i nie za bardzo wiedział, co z nim zrobić”. I zepsuł świetnie zapowiadającą się serię.

Opening i ending na początku mnie drażniły ale po odsłuchaniu po raz kolejny w końcu mi się spodobały. Kwestia oswojenia się z dość charakterystyczną muzyką. Kreska jest w porządku, brzydota niektórych postaci wcale nie przeszkadza w oglądaniu.

Podsumowując rysunek i muzyka są bardzo dobre, tylko fabuła od 7 epka mocno kuleje. Niewykorzystany potencjał, mogła być seria wybitna, w efekcie dostajemy takie nie wiadomo co. Świeżo po obejrzeniu mam mieszane uczucia, i ciężko mi ocenić „Paranoia Agent”, raczej warte obejrzenia – ale tylko do 7, ewentualnie 10 odcinka.

Pierwszy sezon anime Majutsushi Orphen ma w sobie „to coś”. Klimat serii fantasy lat 90tych, pierwsza seria nieodparcie kojarzyła mi się ze Slayersami. Kompletnie nie mogę się zgodzić z recenzentem – „Poprzedni Orphen trochę kulał w tej sferze – miał formę komediową, ale jednocześnie opowiadał poważną historię, dotykającą problematyki miłości, śmierci oraz poświęcenia. Nieumiejętne połączenie tych dwóch przeciwstawnych elementów sprawiło, że momenty znudzenia dotykały zarówno widzów poszukujących komedii, jak i tęskniących za poważnym fantasy” (tasiemcowaty cytat). Poprzedni Orphen umiejętnie łączył te elementy, raczej nie nudziłem się podczas oglądania tych 24ep. Op i ed też trzymały poziom (faceci w obciachowych białych futrach, czyli Sharan Q nieźle dali sobie radę, zwłaszcza w utworze „Kimi wa Majutsushi?”). W ucho wpada też drugi ed „Doushiyou” Yuki.

Majutsushi Orphen: Revenge natomiast to zwyczajny gniot. Postawili na komedię – wyszła niezbyt zabawna farsa. Schemat „potworka tygodnia” tylko dodatkowo irytuje. Animacja, którą wsadzili (nie wiadomo po co) w czasie puszczania przez Orphena swojego „hikari no hakujin” przywodziła mi na myśl plansze kontrolną przy usterkach w tvp – widząc to pierwszy raz, pomyślałem że coś jest nie w porządku z monitorem.

Muzyka? Brzdąka gdzieś tam w tle. Drugi op doskonale pasowałby do Pokemonów (tak jakoś mi się skojarzył z Pokemonami), reszty nawet nie pamiętam. Podsumowując jednym uchem wchodzi, drugim wychodzi.

 kliknij: ukryte  „Nie wiesz, jak zakończyć serie fantasy? Spraw, że bohaterowie uratują świat, przecież to zawsze się sprawdzi!” Lepiej chyba nie da się ująć tego, co zrobili z fabułą, przede wszystkim z jej rozwiązaniem.  kliknij: ukryte  Sam finał – śmiać się czy płakać? Oto cycki, efektownie wyłaniające się z kffiatuszka, przeważają szalę zwycięstwa. Orphen ciężko wzdycha… (co robić, co robić! – też miałbym spory dylemat) ale w końcu zadaje ostateczny cios swoim „hikari no hakujin”. Zawsze wiedziałem że cycki kiedyś uratują świat…

„Podsumowując, Majutsushi Orphen: Revenge to godna kontynuacja wcześniejszych przygód tytułowego bohatera”. I znowu nie mogę zgodzić się z recenzentem. Kontynuacja przygód Orphena to kompletny niewypał. Nie trzyma poziomu pierwszej serii. Daję 2/10, zamiast 1/10, ot tak z sentymentu do poprzedniej części. Nie polecam miłośnikom poprzedniej części, nie polecam nikomu.

Bardzo dobra seria. Wielbicielom powieści Dumasa taka „zabawa” fabułą, bohaterami, może się nie spodobać. Sam mam mieszane uczucia. Bardzo nie spodobały mi się zakończenie, oraz postać Alberta – zrobiono z niego totalną pierdołę, zabaweczkę w rękach hrabiego, a przecież w powieści był normalnym młodzieńcem. Wyeksponowano także Franza, Eugenia zupełnie nie przypomina tej książkowej. Pozytywnie zaskoczyła mnie natomiast kreacja postaci Peppo (użyję rodzaju nijakiego :) ), która zresztą bardzo mnie rozbawiła. Samo zakończenie to moim zdaniem wręcz „zgwałcenie” powieści Dumasa. Seans kończę zazwyczaj na ep 22/w połowie 23.

Osadzenie akcji w odległej przyszłości, wręcz w alternatywnej rzeczywistości wyszło bardzo zgrabnie, tak jak i eksperymentalna grafika. Muzyka jest dobra, pasuje do przedstawionego w anime świata paryskiej „szlachty przyszłości”, op i ed są wręcz świetne. Można polecić zarówno osobom zaznajomionym z powieścią Dumasa, jak i widzom dla których „Gankutsuou: Hrabia Monte Christo” może być bodźcem do sięgnięcia po tę świetną książkę. Pozostaje tylko życzyć przyjemnego oglądania i być może także przyjemnej lektury :)