Tanuki-Anime

W takim razie ja mam pytanie. Widzę takie wulgarne odzywki, w krótkim przedziale czasu po raz kolejny (prawdopodobnie to ta sama osoba). Co jeżeli delikwent korzysta z sieci Tor, anonimowego proxy, ma dynamiczne IP (możliwości jest sporo) – czy moderacja ma techniczną możliwość uciszenia go na dobre?

Mogę być nieobiektywny, z ciekawości obejrzałem fragmenty na yt. To plastikowe CGI jakoś nie pasuje do mrocznego Berserka, stara szata graficzna w serialu TV mimo swoich wad sprawdza się lepiej. Może zmienię zdanie po obejrzeniu filmów kinowych w całości.

Zarzuty co do kreski rozumiem, jest dość słaba/przeciętna nawet jak na tamte czasy. To że się zestarzała i nie umywa się do najnowszych produkcji – osobna sprawa, chyba zresztą naturalna kolej rzeczy. Ale brak klimatu, mroku? Nuda? Jestem przy 6 ep i chcę więcej, mimo dość późnej pory, na pewno widzieliśmy to samo anime?

Są serie gdzie japoński dub nie dorasta do pięt angielskiemu (chociażby Cyber City Oedo). Sam nie wiem jak to jest z anime Berserk, moim zdaniem lepiej zaczynać od pierwowzoru czyli mangi.

Berserkowi mocno obniżyłem ocenę z kilku powodów, które zresztą wymieniłem w komentarzu do tej mangi. Lepszy przede wszystkim pod względem wspaniałej kreski, potrafi przykuć uwagę czytelnika przez 37 tomów (3x więcej materiału niż SnK dotychczas), dzięki świetnie poprowadzonej fabule, lekka nuda wkrada się dopiero pod koniec. Bohaterów jest też odpowiednio więcej niż w SnK, w miejsce starych, po małym przetrzebieniu obsady, umiejętnie wprowadzono nowych, bez większego uszczerbku dla całej przedstawionej historii, którą nadal można było śledzić z zapartym tchem. Podsumowując SnK jeszcze nie dorównuje Berserkowi (o ile kiedykolwiek dorówna). Właśnie kwestia utrzymania tak dobrej jakości przez całą mangę przesądziła o tym że uważam Berserka za dzieło lepsze, bo jak dalej będzie z SnK – nie wiadomo. Rozczarowuje tylko brak zakończenia.

Dałem Berserkowi i SnK taką samą ocenę ale… Berserk jest mimo wszystko lepszy. Znacznie lepszy. Trochę to się gryzie w kontekście ocen jakie wystawiłem, ale to po prostu coś, co wymyka się Tanuczkowej skali ocen. Kreska jest przede wszystkim wręcz nieporównywalna. Tylko z Berserkiem jest taki problem że jego zakończenia raczej już nie ujrzymy.

To anime nie pokazuje nic, oprócz „kontrowersyjnego” zakończenia.

pokazuje też, że miłość ma na prawdę różne oblicz i nie zawsze muszą one się wszystkim podobać i być akceptowane.

Nie przesadzasz aby z tą guębją przekazu? To zwykła haremówka. Dałem się na to skusić jak na mangi Mayu Shinjou – śmieciowa rozrywka.

Twórcy anime zabrali się za ekranizację dzieła niedokończonego, z tego co się orientuję na warsztat wzięli połowę z tego co jak dotąd wydano (jakieś 20 z ponad 40 rozdziałów mangi które jak dotąd się ukazały). Automatycznie wymusiło to brak sensownego zakończenia, ponieważ anime jest wierną ekranizacją mangi, na ciąg dalszy (drugi sezon) nie ma raczej co liczyć. To pierwsza duża wada Aku no Hana.

Grafiki do zalet też bym raczej nie zaliczył, mimo że akurat do tej historii pasuje, ładnie potęguje psychodeliczny klimat, to ma zbyt wiele niedoróbek. Raczej przeszkadza w odbiorze całości, może większy budżet wyłożony na animację uratowałby sprawę, jednak efekt końcowy jest taki jaki jest – kolejna wada tego anime.

Główny bohater niesamowicie mnie irytował, niezdecydowany i tchórzliwy to mało powiedziane, (między innymi ze względu na jego seiyuu) tych emo jęków i płaczów momentami już nie mogłem słuchać. Antyspołeczna Nakamura (moja muza i femme fatale wszelkiej patologi) i Saeki (muza i femme fatale tego frajera) wypadają o wiele lepiej. Zwłaszcza Sawa Nakamura, chociaż od początku miałem wrażenie że z drugą bohaterką też jest coś nie tak, co tylko potwierdziły migawki z zakończenia.

Jako miłośnikowi cięższych klimatów, fabuła bardzo przypadła mi do gustu, niestety „Kwiaty Zła” Baudelaire'a znam słabo, może dlatego że ogólnie nie przepadam za poezją. Zakochałem się w endingu – uwielbiam takie eksperymenty muzyczne, ten akurat wyszedł pierwsza klasa. Opening i pozostała oprawa muzyczna – dla mnie bez zarzutu.

Moim zdaniem jeżeli już brać się za ekranizację Aku no Hana, to tylko za całokształt, wtedy kiedy manga zostanie ukończona, w przypadku użycia techniki rotoskopowej, z większymi nakładami na stronę graficzną.

Powinienem dać jakieś 5/10, daję 7/10 – za ending i postać Nakamury.

 kliknij: ukryte  Nakamurcia, bądź moją łajfu, dopóki patologia nas nie rozłączy :P

Przecież zakończenie wszystko wyjaśnia.  kliknij: ukryte  Naota na szczycie wielkiego żelazka dusi Haruko struną od gitary, w tym czasie Medical Mechanica finalizuje plan ostatecznego sprasowania ludzkości… eee, chyba anime mi się pomieszały :>

Bo przecież pomysł  kliknij: ukryte  syna szatana jest genialny

I w dodatku bardzo oryginalny!

Nie oglądałem anime, ale tam pewnie występował [link][link][/link]

A co do muzyki, to jest świetna. Jeden z najlepszych openingów ostatnich czasów

Wam się to może podobać, dla mnie brzmi (i wygląda) jak propagandowy kicz rodem z KRLD. Cóż, kwestia gustu. Pierwsze wrażenie jeśli chodzi o anime SnK – negatywne.

„Gumisiowy Sok” który pozwoli na transformowanie się w olbrzyma… Zgadłam?

Co do tej tajemnicy kliknij: ukryte  nie została ona wyjaśniona nawet w mandze, która jak dotąd liczy bagatela 11 tomów.

Co do transformacji w olbrzyma… kliknij: ukryte  gratuluję przenikliwości. W mandze co prawda, ludzie nie dysponują własną armią olbrzymów, ani „gumisiowym sokiem”. Kto będzie potrafił zmieniać się w tytana nie trudno zgadnąć… Walki są krwawe, pełne brutalności – ludzie nie mają wielkich szans w starciu z tytanami, zwłaszcza że mają one nieprzyjemny zwyczaj atakowania (dużymi) grupami.

Mam złe przeczucia, twórcy anime być może nie będą wzorowali się na mandze i wpadną na tak wspaniały pomysł jak ten „gumisiowy sok”.

@Progeusz

Uważaj, wysil się, to będzie trudne.

Po. Przeczytaniu. Dwóch. Akapitów. Można. Czytanie. Przerwać.

@Omnibus
Co do domokrążcy. Po pierwszych kilku zdaniach już wiesz co on chce sprzedać. Nie mów mi tylko że słuchasz całej tyrady, zamiast powiedzieć – dziękuję, nie potrzebuję, do widzenia.

Tak samo z recenzją – dziękuję, nie czytam, do widzenia. Zwłaszcza że to recenzja alternatywna. Chyba że męczysz się z tym specjalnie żeby skrytykować. To dopiero, według mnie, nie ma za grosz sensu.

Publikację takiej recenzji zatwierdza ktoś, kto chyba lepiej się na tym zna niż ja, cz ty. Wypadałoby to uszanować. W napisanie tego tekstu (jakikolwiek by nie był w twoim odczuciu) ktoś włożył sporo wysiłku, wypadałoby to uszanować. Nie podoba się – nie czytaj, masz recenzję główną.

Kilka słów do Progeusza.

Uważaj, wysil się, to będzie trudne.

Gdyby. Nie. Czytał. Recenzji. Nie. Wiedziałby. Że. Mu. Się. Ona. Nie. Podoba.

Ciekawa maniera, z tym pisaniem jak do tępaka. Odpuść sobie, chyba że drażnienie współdyskutantów sprawia tobie przyjemność. Z drugiej strony to po prostu brak kultury i brak szacunku dla drugiej osoby.

Jest coś takiego jak funboy. Z fanboyem ma co prawda niewiele wspólnego… W kontekście tego co oznacza termin „funboy” pierwszy komentarz dość śmiesznie brzmi :P Co do recenzji, nie podoba się – nie czytaj.

nie dbam oto

Ostatni akapit, piąta linijka, chyba miało być o to.

definitywnie odcina Girls und Panzer metkę „K­‑On! w czołgach”

Po Psycho­‑Pass i Shin Sekai Yori mam ochotę na coś lżejszego, ale trzymającego dobry poziom. Mam nadzieję że się nie zawiodę.

A moim zdaniem to nie jest dziura w scenariuszu. Co prawda nie oglądałem tego odcinka (czekam aż wyjdzie cała seria), ale czytając opis (brak reakcji na morderstwo w tłumie ludzi) doszło do zjawiska powszechnego nawet we współczesnym nam świecie. To tak zwane „rozproszenie odpowiedzialności” lub „dyfuzją odpowiedzialności”. To zjawisko + 20 lat funkcjonowania Sybil sprawia że akurat taka scena nie powinna dziwić.

Zresztą morderstwo na oczach ludzi, gdy nikt nie reagował to na przykład głośna sprawa Kitty Genovese (lata sześćdziesiąte ubiegłego wieku). Cały fenomen psychologiczny tego typu został nazwany później efektem widza lub „syndromem Genovese”. Jaka jest skala tego zjawiska – wystarczy popatrzeć na ogólną znieczulicę panującą w dzisiejszych czasach.

Zastanowię się nad drugą częścią.

Nie ma się nad czym zastanawiać. Druga część to potworny niewypał, nieporozumienie, bida z nyndzom – taka zasługująca na 1/10.

Właśnie to coś tak żałosnego, że aż śmieszy, na dłuższą metę okazało się po prostu męczące. Dla odmóżdżenia lepiej wybrać jakąś oav­‑kę lub krótką serię, max 4 odcinki. Dokończyłem oglądanie tego dzisiaj tylko z czystej przekory i ponieważ mam żelazną zasadę kończenia rozpoczętych serii. Założenie „a pośmiejemy się z kiczu” tym razem się nie sprawdziło, może przez pierwsze 4 odcinki było zabawnie, potem koszmarnie nudno, nużąco, wręcz męcząco.

Gratuluję „zmaratonowania”, ja poległem wczoraj, na ósmym odcinku, by dzisiaj dojść do wniosku – nie warto, nawet z ciekawości, czy dla wymienionego powyżej „a pośmiejemy się z kiczu”.

Fakt, czytając nie mogłem powstrzymać się od mimowolnego obrzydzenia – przecież opowiadanie to parodia, ma wzbudzać rozbawienie. Bardzo dziwnie się czułem podczas lektury, skręcałem się ze śmiechu, pozostał jednak jednocześnie potworny niesmak. Straszna ambiwalencja. Jak dla mnie satyra pierwsza klasa, pisana barwnym pseudo­‑harlekinowskim językiem.

Hej, hej, może Pan jest krypto­‑gej, skoro bierze to aż tak na serio? :P

Sens i logika całego przedsięwzięcia zabójczej gry na żywo – wątpliwe.

Oklepany motyw, stary jak „Uciekinier” i „Wielki marsz” Stephena Kinga (powieści pisane jeszcze pod pseudonimem Richard Bachman). Sens i logika sprowadza się prawdopodobnie do „chleba i igrzysk” – banda bogatych świrów jest gotowa zapłacić astronomiczne kwoty żeby pooglądać mordujących się nawzajem ludzi.  kliknij: ukryte  Główny bohater niby wie coś więcej na temat zamiarów twórców zabójczej gry, jednak po porażeniu paralizatorem dostał częściowej amnezji.

I czy organizatorzy masakry rzeczywiście zamierzają dotrzymać słowa i wypuścić na wolność zwycięzcę, jedynego świadka masakry i zarazem człowieka stanowiącego potencjalnie największe niebezpieczeństwo dla korporacyjnych interesów?

Jak widać na przykładzie doktorka który powrócił na wyspę – nie zamierzają. Co jest bardzo logiczne. Tak więc osoby starające się wydostać z wyspy na zasadach narzuconych przez twórców gry popełniają poważny błąd.

Na wyspie musi być masa sprzętu monitorującego, a ten wymaga nadzoru technicznego.

A co jeżeli nie wymaga (mało realistyczne ale… możliwe)? Lub jest skonstruowany tak aby funkcjonować od jednego, do następnego „etapu” gry bez przeglądu? Wtedy uczestnikom pozostaje liczyć na jakąś awarię i helikopter obsługi technicznej.

Już nawet nie wspominam o tym, że nikt z graczy nie wpadł na pomysł, aby z miejsca pozbyć się klejnotu przy pomocy zwykłego noża i tym samym zapewnić sobie niewykrywalność, albo i wyrzucić czy ostentacyjnie zdetonować wszystkie bomby, dodatkowo zapewniając sobie immunitet.

To byłoby bardzo nierozsądne posunięcie. Żaden immunitet, żadna niewykrywalność.  kliknij: ukryte  Takie osoby skończyłyby prawdopodobnie jako ofiary dzieciaka­‑psychopaty lub najemnika. Oni po prostu lubią zabijać, ten drugi dodatkowo nie potrzebuje detektora aby wyśledzić kogoś w dżungli.

Co nie zmienia faktu że klejnoty/detektory to największa dziura fabularna. Dlaczego nie można ich usunąć bez poważnej ingerencji chirurgicznej? Dlaczego odpadają dopiero po śmierci? Dlaczego… pytania można mnożyć w nieskończoność.

Strata czasu? Jak dla mnie całkiem niezła rozrywka, pozbawiona aż tak rażących błędów logicznych, z w miarę sensowną fabułą. 6/10.

I to jedno słowo powinno wystarczyć za cały komentarz. Jedyne czego mi brakowało to zbyt mała dawka psychodelii którą wręcz przeładowana była „Cleopatra” Tezuki, stworzona w ramach tego samego projektu co „Sen'ya Ichiya Monogatari”. Pozostało już chyba tylko obejrzeć „Kanashimi no Belladonna” aby postawić przysłowiową kropkę nad i, jak na razie projekt Animerama robi piorunujące wrażenie, wielka szkoda że to tylko trzy leciwe produkcje.

 kliknij: ukryte  Nie da się określić dokładnego wpływu zerowego poziomu odczuwania bólu na organizm, w końcu to działa tylko na psychikę, gra nie zadaje fizycznych obrażeń użytkownikowi.

Owszem, nie zadaje fizycznych obrażeń użytkownikowi. Problem w tym że nie kończy się tylko na oddziaływaniu na psychikę.  kliknij: ukryte  Biorąc pierwsze lepsze suby z jakiegoś online streamu: „of course, below lewel 3, it will start to affect your psychical body”. A organizm reaguje bardzo gwałtownie na ból, wcale nie kończy się na reakcji psychicznej.

Nie twierdzę że nie postąpił słusznie, z drugiej strony gdyby nie wytrzymał i zamordował Sugou, byłoby ciekawie. Niestety to nie ta „bajka”, zdaję sobie sprawę że takie posunięcie głównego bohatera nijak nie pasowałoby do konwencji całego anime. Niby się odegrał – jednak w moim przypadku uczucie niedosytu pozostaje.

Pozostaje jeszcze jedna kwestia. W ALO Kirito poważnie uszkodził Sugou,  kliknij: ukryte  wręcz go zmasakrował. W dodatku przy „poziomie odczuwania bólu” przestawionym na 0 – rany zadane w wirtualnym świecie powinny oddziaływać na rzeczywistość. Uciął mu rękę, wypatroszył go, zadając ostateczny cios przebił oko. Myśląc logicznie Sugou nie powinien przetrwać czegoś takiego, tymczasem jedyna „pamiątka” po starciu w ALO to uszkodzone oko.