Tanuki-Anime

Zgadzam się co do grupy docelowej, jak i z ogólnym wnioskiem co do podobieństw.

To taka niewymagająca, lekka (choć bezskutecznie siląca się na powagę) pozycja na lato.

Po lekturze akapitu o osobistych wrażeniach Avellany, i mając w pamięci niesmaczne produkcje których nawet pojedyńcze odcinki wywoływały u mnie mdłości, pokroju W~Wish – zaczynałem oglądać z niepokojem, ale ostatecznie nie widzę tu właściwie niczego poza najczystszym moe, więcej – powiedziałbym że jak na japońską produkcję, to bohaterki zachowują się z rezerwą i raczej powściągliwie. Zwłaszcza „starsza” Shouko.

Ot, klasyczna rozrywkowa papka w tonacji moe, może w sumie nieco mniej „odleciana” aniżeli taki Kanon czy Air. Co nie znaczy że nie można tego z powodzeniem oglądać – zwolennika gatunku napewno nie zawiedzie.

Warto też wspomnieć o dobrze dopasowanej, tchnącej nastrojem lata balladzie towarzyszącej openingowi, „Hikari no Kisetsu” którą śpiewa SUARA.

To „coś” nadawano w jednym bloku o nazwie Princess Hour razem z Final Approach. Nazwa bloku pochodziła od firmy Princess Soft, która wydała obie Bishoujo Games które są pierwowzorami dla tych serii.

O ile Final Approach był jeszcze do zniesienia, to W~Wish to już istny koszmarek, rozpaczliwie sztampowa haremówka z potężną porcją imokonu…

W dodatku nie jedna gra ma lepszą oprawę muzyczną. A seiyuu są tu… nie, nie do skomentowania.
I te w kółko powtarzające się "~oniiichan!” oraz "~desu!”...

Lewackie moralizatorstwo znane z kina europejskiego, które uwielbia babrać się w rynsztokach i nieodmiennie za każdym razem odkrywa przełomową prawdę – że tzw. margines to TEŻ ludzie. Tym razem nie aż tak ciężkie podejście jak w „My, Dzieci z Dworca ZOO” ale jednak.

To wszystko uzupełnione o garść pościgów, trochę cudownych zdarzeń i nieco niemal slapstickowych gagów – wszystko rodem z kina amerykańskiego.

Technicznie nienaganne wykonanie, ale całość w gruncie rzeczy raczej niestrawna :/

Odradzam, zwłaszcza odradzam jako rozrywkę.

Ot taka sobie, przeciętna i sztampowa historyjka z mechami i odrobiną „pikantnej przyprawy” z eksperymentów na ludziach, bez fanserwisu. Mechy może i ładne, ale projekty niczym się nie wyróżniają. Enevi udało się uchwycić sedno sprawy, nie ma nic do dodania :)

Od „przeciętniakowej” piątki odejmuję oczko, bo w moich oczach ta seria fabularnie jednak słabiej wypada od sporo starszego Gunparade March, nie wspominając o „seriach­‑rówieśnikach”, jak Soukou no Strain.

Zgrabnie napisana recenzja :) Generalnie zgadzam się ocenami, ale seria ma „to coś” i szczególnie przypadła mi do gustu – fajnie się ją ogląda. I za tą „miodność” dorzucam jedno oczko.

Co do Fuyumi Ono, to chyba warto dodać, że w oparciu o jej powieści powstało też 12 Kingdoms… nic więcej nie trzeba mówić, prawda?

Mam też parę uwag i odpowiedzi co do Shibuyi…

Dużo bardziej rozbawiło mnie jego zaskoczenie, i pytanie do Mai „skąd ZNA jego przezwisko”, niż fakt że je poniekąd akceptuje. Co do stosunku… kwestia traktowania takich spraw w tamtejszej kulturze. Otwarte protesty z jego strony uchodziłyby za brak kultury…

Co do wieku i przeszłości, a także milczącego asystenta, Jina, co nieco zostało powiedziane w historii „Labirynt we krwi”, czyli odcinkach 18­‑21.  kliknij: ukryte  Naru zwyczajnie spędził sporą część dzieciństwa z rodzicami za granicą (co wyjaśnia problemy z „pisanym” Japońskim) – zapewne w Chinach, i tam też „pozyskał” Jina, który jest Chińczykiem, a Shibuyą opiekuje się z poczucia obowiązku/długu honoru wobec jego rodziców. Wsparcie rodziców jest też poniekąd wspomniane jako czynnik który pomógł Naru się tak szybko usamodzielnić.
Co do szkoły… Przypominam kwestię japońskiego systemu edukacji, podobnego strukturą do obecnego u nas. Tam obowiązkowa jest tylko 6­‑klasowa podstawówka i 3­‑klasowe gimnazjum. Wszystko ponad to, to wolny wybór. Młodzież licealną (15 lat i więcej) zachęca się do podejmowania pracy (stąd bohaterowie anime w tym wieku często mają rozmaite „baito”, i zdarzają się uwagi o dziewczętach w tym wieku, że „są niemal gotowe do zamążpójścia” xD). To tylko w socjalistycznej europie szukanie pracy odkłada się „na po nauce” (co ostatnio często znaczy „po studiach”).
17­‑letni Shibuya, nominalnie mógłby nawet mieć i liceum za sobą, albo być w ostatniej (trzeciej) klasie. Jednak kwestia reintegracji młodzieży która – np. ze względu na pobyt za granicą – „wypadła” z normalnego toku nauki, jest w Japonii poważnym, oficjalnie dostrzeganym problemem. Jeśli tak było w jego wypadku, można założyć że miał indywidualny tok nauki i maturę międzynarodową.

Co do studiów – Japończycy nie mają aż tak rozwiniętego kultu bumagi (w 2004 w łódzkiem na listonoszy szukali magistrów, LOL). NIE pójście na studia jest normalne, i sporo młodzieży, zwłaszcza na prowincji, po ukończeniu liceum zaczyna normalną pracę, czy „przejmuje” rodzinne firemki. W przypadku ustosunkowanego młodziana który już założył własną firmę, jak Shibuya, nie kontynuowanie nauki „szkolnej” jest więcej niż naturalne. O jego przyszłości i pozycji społecznej i tak decydować będą ningen­‑kankei ('kontakty' :D), status firmy, i wyniki w pracy – nie papierek.

Ale nie liczyłbym na jej kontynuację, gdyż anime obejmuje wszystkie wydane tomy mangi, która została niestety porzucona przez autora.

Ech?
Mógłbyś może dać namiar na źródło tych rewelacji?
Warto też chyba napomknąć, że Shiho Inada (która rysuje tą mangę) jast kobietą.
Trzeba też powiedzieć że styl mangi, zwłaszcza projekty postaci, mimo że zachowują pewne podobieństwo, generalnie są odmienne niż w anime – z korzyścią dla tego ostatniego; moim zdaniem zmiany w kresce poczynione w anime wyszły całości na dobre.

Co do publikacji mang… Siódmy tom wyszedł w marcu, ósmy jest zapowiedziany na czerwiec, a dziewiąty na wrzesień – to u Del Rey'a, amerykańskiego licencjobiorcy; w europie tą mangę wydaje Random House (to samo wydawnictwo co książki o Harrym Potterze), i 7 tom ukazał się w kwietniu (3 miesiące po 6). Ale przyznaję, że japońskiej edycji nie sprawdzałem.

Niestety nie jestem w stanie porównać z mangą… ale anime mnie nieco rozczarowało.

Kreska jest ładna, ale historia okropnie sztampowa, to propozycja wyłącznie dla najzatwardzialszych miłośników romansów.

Cóż, ta seria ma pecha – sięgnąłem po nią dopiero po Bokura Ga Ita, która wyróżnia się fabularnie, mimo że ma sporo prostszą kreskę i generalnie uboższą grafikę niż I''S.

Mechy jak świetliki *__*

Poprostu prześliczne, jak można recenzować serię o mechach i nie dać choć jednego screena z mechem?!

Wieczorem podeślę Ave kilka do wyboru.

Fabuła jest przyjemnie wciągająca, ale nieco przedramatyzowana, a  kliknij: ukryte  wiwisekcje na lolitkowatych obcych to już absolutna przesada.

Mimo to, reżyser umiejętnie buduje napięcie, a akcja obfituje w zupełnie nieoczekiwane zwroty. Można też co odcinek robić zakłady, kto też tym razem zginie.

Nie należy oczekiwać arcydzieła, ale jest to solidna porcja rozrywki – zwłaszcza sporo dynamicznych scen walk z prześlicznymi mechami, ilustrowanych dobrą muzyką. Moja ogólna ocena 6, nieco powyżej przeciętnej; mecholubni mogą dodać do tego oczko albo dwa.

Taka trochę zbyt cukierkowo­‑lukrowana komedyjko­‑parodia z stadkiem bardzo ładnie rysowanych postaci – ale w późniejszych odcinkach grafika nie zawsze trzyma poziom; nie dałbym więcej niż 6.

Serię można obejrzeć, ale dość szybko robi się denerwująca, zwłaszcza że „zdecydowanie nieletni” wygląd bohaterek gryzie się niemiłosiernie z fanserwisem.

Do tego oprawa dźwiękowa jest bardzo przeciętna, zwyczajnie brak jej indywidualnego rysu (ocena gdzieś koło 3­‑4). Jedyny ciekawszy akcent to opening.

W efekcie mamy „mocnego przeciętniaka” i nic więcej…

Do tej serii warto się uzbroić w cierpliwość, ona rusza z miejsca powolutku, a początek jest bardzo zwodniczy. Mimo setek obejrzanych przez lata serii, parę razy dałem się zaskoczyć a nawet po piątym odcinku moje spekulacje okazały się raczej nie trafione. Znaleźć coś zaskakującego… prawdziwa frajda!

„Bokura ga ita” to bardzo piękna, dość prawdziwa (choć może odrobinę przedramatyzowana) seria, zdecydowanie dla wyrobionego widza – bo stawiająca niemal wyłącznie na fabułę, w której nie ma właściwie nic poza uczuciami garstki młodych ludzi…

Całość jest boleśnie prawdziwa: bardzo młodzi ludzie z burzą uczuć, egoizmem, okrucieństwem i wielkimi słowami jak „nigdy” i „na zawsze”.

 kliknij: ukryte  Tym bardziej boleśnie prawdziwa, że wygląda to jak klasyczna „szczenięca miłość”; widać wyraźnie że za niemal histerycznym „uczuciem” i wielkimi deklaracjami jest właściwie ...bardzo pusto. Nawet pomijając zewnętrzne objawy – przecież Nanami i Motoharu do końca są ze sobą po nazwisku, per „Yano” i „Takahashi”. Co znamienne – także w 'wewnętrznych monologach' obojga.

W ich „związku” pełno wielkich słów, ale brak intymności, brak wiary w partnera, brak zaufania, brak szczerości, a w konsekwencji brak dialogu i próby głębszego zrozumienia siebie nawzajem. Brak znamionującej dojrzalsze uczucie determinacji by patrzeć na świat także oczami 'drugiej strony' – choć to też oczywiście wynika z braku szczerości i zaufania.

 kliknij: ukryte  A ostatecznie, płytkość tych miłosnych deklaracji obnaża test rzeczywistości – żadne z nich myśląc o dniu dzisiejszym nie myśli przede wszystkim o tym drugim. Ważniejsza okazuje się przyszłość, rodzina, czy własne wymarzone studia… własna, a nie wspólna wizja tak teraźniejszości jak przyszłości.

Inna rzecz że przez coś takiego przechodzi chyba każdy naprawdę dorosły człowiek; któż nie miał kiedyś takiej własnej Nanami czy Motoharu?

Niestety jeszcze nie dostałem w swe łapki tomów 9, 10 i 11 mangi które ukazały się od grudnia 2005 do grudnia 2006, ale bardzo uderzyło mnie jak na tle głównych bohaterów wypadali Yamamoto i Takeuchi, oboje bardziej zdeterminowani i dedykowani niż Takahashi i Yano (por. zwłaszcza decyzja Yuri z ostatniego odcinka czy postawa Takeuchiego, po wyznaniu). Ciekawe czy ten SMS z 8 tomu to zwiastun zakończenia które przewiduję…

Co do konwencji rysowania, jest wyraźnie odziedziczona po mandze, a uproszczenia które zamordowałyby każde inne anime tu uchodzą bo służą do podkreślenia przekazu i stanowią kawałek ogólnej, przemyślanej konwencji. A moda – odzież bohaterów – to majstersztyk! Z drugiej strony, strach pomyśleć co by było gdyby próbowali tu wrzucać jakieś CGI… I w pełni zgadzam się, Kotoba jest genialne, bardzo podoba mi się też Koko ni ite, choć jest „nie z tej bajki”. Za to z żalem odkryłem, że OST z muzyką do serii, która towarzysząc obrazowi robi wyśmienite wrażenie, to kompletny niewypał – zupełnie nie broni się jako niezależna produkcja… Tylko jedna melodia z niego jest naprawdę wspaniała – „Tooi Hi” (Odległy dzień), towarzysząca w anime m.in.  kliknij: ukryte  wspomnieniom Yano o starszej z sióstr Yamamoto.

Polecam też moje tłumaczenia piosenek („wiszą” pod recenzją). Tym razem dodałem też wariant angielski w ramach eksperymentu; jest to język nieco bardziej elastyczny i precyzyjny niż polski (albo moja znajomość mowy ojczystej kuleje ~_~")

Lepiej zrobiliby, gdyby te odcinki były końcowymi odcinkami Bannera II.

To jak najbardziej SĄ końcowe odcinki Bannera II. Tyle tylko, że kiedy zaczęto go robić, tom powieści zawierający zakończenie tej części historii jeszcze nie był wydany… Dlatego SnS II zakończono po 10 odcinkach, a gdy wydawana dalej powieść poszła naprzód, 'dokręcono' właściwe zakończenie, czyli SnS III właśnie.

No oczywiście, Rosja przegrała wojnę z Japonią bo Rasputin miał zbyt mały harem __^__

Nie daję jedynki, mimo koszmarnej animacji i generalnej kiczowatości, tylko dlatego że całość była tak skrajnie głupia i jednocześnie sprośna, że co rusz dostawałem ostrych ataków śmiechawki…

Oooh boy.

Wystawiam końcową dziesiątkę bez wyrzutów sumienia, mimo że zgadzam się z stwierdzeniem że grafika jest co najwyżej przeciętna (moim zdaniem celowo), a także muzyka, mimo że nastrojowa i dopasowana, sama w sobie się nie broni – za wyjątkiem FANTASTYCZNIEGO openingu i bardzo dobrego endingu…

Jednak iteracyjne podejście do opowiadanych historii jest absolutnie GENIALNE, a fabuły równie przemyślanej i pokręconej długo by szukać.

Wszystko też blednie wobec galerii min EMO w tej serii – w jednej chwili słodkie i bardzo moé dziewczątka niewymuszenie rzucające rozmaite „Mi~!” czy „nipa~ ^_^", w drugiej  kliknij: ukryte  zaczynają machać tasakami, wyrywać paznokcie…, sami wiecie.

Te dwa elementy mi absolutnie wystarczą jako uzasadnienie podwyższonej oceny.

Na pewno ten, kto nie zna mangi i obejrzy ten klip kompletnie nic nie zrozumie.

Zgadza się, niestety ^_^;

<rozgląda się za mangą>

Ale i tak jest to estetyczne cacuszko. A kreska, w porównaniu z nowszymi produkcjami, jest jeszcze relatywnie „normalna”.

Całkiem rzetelnie zrobiony film kryminalny. Odrobina technożargonu nie kłuje przesadnie w oczy, mechy są faktycznie niemal nieobecne. Pytanie jak bardzo nie/trzyma się kupy cała biotechniczna część fabuły…

Duża ilość krwi i brutalnych scen śmierci, i klimatyczna muzyka. Dobre do obejrzenia późną nocą… ale jednak nie trzyma w napięciu tak jak Perfect Blue. Dla amatorów kryminałów, fanów mechów rozczaruje a resztę znudzi.

Wyciąg z Tanukowego systemu ocen:
„5. przeciętniak. Nie wyróżnia się z tłumu, ma trochę zalet i sporo wad (które zwykle wciąż przeważają nad tymi pierwszymi).”

Zgadza się! Dlatego dałem pełne 3 gwiazdki, czyli ocenę ogólną 6: niezłe, niezłe… lecz do czołówki wciąż daleko. Ilość zalet i wad mniej więcej się równoważy, dlatego seria jest już warta uwagi – lecz to jeszcze nie „to”.

Ważne jest by pamiętać że ocena to naprawdę bardzo subiektywna rzecz; ja zdaję sobie sprawę że ktoś kto lubi takie miłe, lekkie komedie będzie się dobrze bawił i chętnie doda jeszcze dwa oczka do oceny. Właśnie dlatego mamy na Tanuku oceny użytkowników i miejsce na komentarze – żeby tak fani jak przeciwnicy mogli też się wypowiedzieć :)

W recenzji są przedstawione zalety, natomiast wady nie bardzo, dlatego uważam że oceny nie są należycie uzasadnione

Wiesz… starałem się napisać że animacja kuleje bez spoilerowania… ale po obejrzeniu na przykład  kliknij: ukryte  bitwy powietrznej, tej ze smokami… padłem. Widziałeś kiedyś z bliska kokpit myśliwca klasy tej co Mitsubishi A6M Reisen, popularnie zwany „Zero”? Od kiedy to można stanąć w kokpicie, nie wspominając o wciśnięciu tam 2 osób? A niektóre manewry to był chamski cel sliding. Co NIE znaczy że taka mocno przeciętna kreska i animacja NIE pasuje do klimatu całości.

Co do nowel, to być może rzeczywiście w 4­‑5 tomie robi się z tego dark fantasy, tym niemniej anime robione jest na podstawie 1 części. Jak zaznaczyłem nie mam jeszcze wyrobionej własnej opinii

Wiesz… ja też byłem zaskoczony jak im to dobrze wyszło. Co nie zmienia faktu że zamiast sagi z dramatem dostajemy relatywnie prościutką komedię. Fajne, ale „nie to”. A że wiemy że będzie więcej, pozostaje czekać cierpliwie i w międzyczasie czytać powieści. Wszystko zależy od tego co zrobią dalej…

dziwią niskie oceny. O ile dobrze rozumiem system oceniania, to anime powinno mieć jakieś wady, przez które stacza się w przeciętność, tymczasem z czytania recenzji nic takiego nie wynika.

Nie. Jak dla mnie, powinno mieć jakieś zalety, dzięki którym zauważalnie ponad przeciętność się wznosi :) A jak na mnie, 5­‑6 to wcale nie niskie oceny ;)

Stwierdzenie, że Saito nie pozwoli sobą pomiatać jest bardzo dalekie od prawdy. Louise przelewa na niego swoje frustracje i traktuje jak najgorszego parobka –  kliknij: ukryte  biczuje, pozbawia posiłków, każe prać brudną bieliznę itp.. Bohater ma raczej miękki kręgosłup, tylko czasem (gdy chce zaimponować jakiejś lasce) włącza mu się tryb rycerskości. Jak ktoś stwierdził – żaden bohater haremówek nie upadł tak nisko :)

IMHO Nie należy mylić stoickiego podejścia do sytuacji zastanej z miękkim kręgosłupem. Saito robi tyle, ile musi zrobić by przetrwać tam gdzie trafił. Wykorzystuje jednak nadarzające się okazje by pokazać że 'po dobroci' można z niego 'wyciągnąć' więcej… Ty zapewne robiłbyś dokładnie to samo, gdybyś jak on utknął licho wie gdzie, licho wie jak, licho wie na jak długo.

Co do powieści, to słyszałem, że są raczej proporcje są odwrotne niż zaznacza recenzent

Taaa. Jak ja kocham banialuki plecione przez bloggerów – nie wszystkich, ale ludzi, po których z miejsca widać że nie czytali dalej niż 2 tom, jeśli wogóle, bo często czuć że opinię wyrobili sobie na podstawie tekstów reklamowych z tylnej okładki! Proponuję zajrzeć do 4­‑5 tomu, tam gdzie [ostrzegam – ukryte KOSZMARNE spoilery] kliknij: ukryte  toczy się już otwarta wojna między Albionem a dokonującym nań inwazji sojuszem między Tristanią i Germanią. Te opisy jatki na pokładach okrętów to bardzo śmieszne są, nie? Albo załamana Henrietta, kiedy przy śmierci kuzyna łączy ich magię i niemal nie urządza dzikiej masakry używając zaklęcia wody na poziomie Heksagonu. A motyw osobistych pobudek, który w kontekście wojny ją potem nie raz będzie prześladować? Rozważania o odpowiedzialności rządzących? O bitwie podczas odwrotu z Albionu nie wspomnę… Albo historia nauczyciela, maga ognia (Colberta). Do tego te wszystkie pominięcia i uproszczenia bolą… jak slapstickowe przedstawienie misji w mieście, i pozostawienie jej de facto nie zakończonej? Tak samo z pierścieniem… A brak starszej siostry Luizy? O skutecznym usunięciu wszystkiego co w powieściach jest, a dotyczy seksu – włącznie z zamiarem zgwałcenia Luizy przez Saito, nie wspomnę. Komedia? Lekkie? Normalnie BU. Naprawdę, radzę samemu się przekonać. Zwłaszcza że wielu bloggerów sięgnęło po powieści dopiero równo z serią. Nie czytając późniejszych tomów nie mogli rzetelnie ocenić całej historii.

...seria pełna „guembi” i „dhamatyzmu”, że aż mdli i zęby bolą.

Zapewne spodoba się fanom Evangeliona – tu też mamy stado mięczaków bez krzty woli i zdecydowania, użalających się nad sobą zamiast próbować ocenić sytuację, zrobić jakieś postanowienia i starać się konsekwentnie postępować.

Wypowiedź antywojenna tej serii jest w najwyższym stopniu niewiarygodna – przebija z niej kac moralny nacji która napadała sąsiadów tak długo, aż sama zebrała za to należne i sprawiedliwe baty, a samo zakończenie  kliknij: ukryte  z końcem świata to pozbawiona krytyki, a zatem stanowiąca pochwałę, kalka postawy tych, którzy  kliknij: ukryte  w ostatnich dniach II Wojny Światowej którą wywołali i popierali, popełniali w Japonii masowo samobójstwa – do tego żałośnie twierdząc, że takie tchórzostwo w obliczu konsekwencji własnych czynów jest „honorowe”.

Jedyna pociecha to to, że od strony muzycznej o graficznej seria jest na przeciętnym, przyzwoitym poziomie, ani bardzo zła ani dobra… chciaż przyjęty styl rysowania, z charakterystycznymi „rumieńcami” z kresek na policzkach może się bardzo nie podobać.

Jeśli ktoś chce zobaczyć, jak taką serię – o miłości na tle wojny – NALEŻY zrobić, żeby poruszała, powinien obejrzeć Iriya no Sora, UFO no Natsu.

Wyjątkowa seria… ostatnie pół godziny siedziałem i pisałem komentarz porządkując moje wrażenia… nasmarowałem tyle że po dodaniu paru linijek wyszła mi recenzja alternatywna. Właściwie nie aż tak bardzo alternatywna, ale…

No chyba że Ave nie przyjmie do publikacji, wtedy będzie długi komentarz :)

Tymczasem ocena grafiki 2. Trochę to nie gra ze sobą, odnoszę wrażenie, że poziom grafiki Redaktor dociągnął do poziomu reszty ocenianych pozycji.

Zdaję sobie z tego sprawę, ale wynika to z mojej filozofii oceniania. Mam arkusz kalkulacyjny, a w nim kilkadziesiąt serii które obejrzałem i zrecenzowałem, oraz kolejnych ileś które tylko oglądałem, ale uznałem za „punkty odniesienia” i włączyłem do arkusza. Każdorazowo siadam z arkuszem, i porządkuję go wg. konkretnej oceny (grafika, muzyka itd.) po czym patrzę jakie inne serie będą miały taką samą, wyższą albo niższą ocenę. I odpowiednio dostosowuję. A że spektrum ocen mamy jakie mamy… z perspektywy czasu wydaje mi się że lepiej byłoby używać ocen w skali stupunktowej ;3

Niespójności z ocenami innych recenzentów nie sposób wyeliminować – choćby dlatego, że różnimy się gustami. Ale też dlatego obok ocen recenzenta są oceny reszty redakcji, i osobno oceny czytelników. To razem kilka źródeł które pozwala wyrobić sobie opinię…

<sub>Zedytowano dla zwiększenia czytelności.

[-]
Egzekutor GTW FT
Moderatorus Rex</sub>

ale chciałbym przy okazji przeprosić Cię wa­‑totem za moje obraźliwe słowa. Mam nadzieję, że nie żywisz urazy. Pozdrawiam.

„Tylko osioł nie zmienia zdania.”
Święta prawda :)
A ja zawsze powtarzam wszystkim, że recenzent musi mieć skórę słonia, i być przygotowanym na diametralnie inne niż jego poglądy.

Co do Elfen Lied, nigdy nie ukrywałem że było może czwartym anime po dłuższej przerwie, oglądanym jesienią 2004 a recenzja powstała conajmniej kwartał później. Przez 2 lata pomiędzy tamtą a tą recenzją napisałem jeszcze kilkadziesiąt innych… to POWAŻNIE zmienia punkt widzenia, i styl pisania, co zresztą wyraźnie sam po własnych tekstach widzę ;3

Trochę ściągnięta z THEM Anime Reviews

Problem w tym, że w przypadku tej serii naprawdę nie ma o czym pisać. Każdego recenzenta uderzy nuda połączona z oczekiwaniem aż coś się wreszcie zdarzy, brak jakichkolwiek wyjaśnień co do sytuacji, i absolutna przewidywalność „niespodziewanych” zwrotów akcji.

Dlatego tekst mój i Stiga jest podobny, choć osobiście uważam że poszedł on dużo dalej w spoilerowaniu; ja w moim opisie zdarzeń ograniczyłem się tylko do tych elementów których można się bez większych problemów domyślać w oparciu o zawartość pierwszych kilku odcinków  kliknij: ukryte  (w tym rozmaite 'clue' jak np. fakt, że do wszelkich 'komentarzy zza ekranu' co do zombi, zanim Cellaria wreszcie się do nich przyzna, używany jest głos tej samej seiyuu)., albo bez których wogóle nic nie da się powiedzieć o serii.

Stig zupełnie też przegapił wszelkie konotacje związane z Navel. Ja pewnie też bym przegapił, ale akurat Shuffle! oglądałem w tym samym czasie…

Inna rzecz że zapewnie zastosowanie podobnej maniery z pytaniami retorycznymi i pożyczenie dwóch określeń może nieładnie wyglądać… cóż, zaraz poprawię.

Jest prawidłowa… polecam japońską wikipedię. VN to tylko podgatunek eroge.

Co do ilości, każdy kto odwiedził sklepy w 秋葉原 albo nawet te online, wie że oferta nie­‑konsolowa jest nieporównanie bogatsza…

Dziwnie wykonane i średnio animowane roboty i postacie też narysowane zdecydowanie gorzej niż w Beyond The Clouds

...co nie dziwi, biorąc pod uwagę że BtC powstało później, i tworzone było sporo dłużej a także miało budżet i inwestorów?

Wszystkie konwersje visual noveli na PS2 sa bez elementow hentai, Sony niepozwala by na ktorykolwiek PS wyszlo cos 18+.

Zgadza się… i ile tych konwersji jest, w porównaniu z innymi platformami (OK, głównie PC)? „nietypowe”, bo co to za eroge bez „ero”...

Japończycy kłócą się o 4 maleńkie wysepki bowiem Rosja nie chce im ich oddać (znajdują się na nich jakieś cmentarze o ile dobrze pamiętam – miejsca pamięci).

Jeśli tak to naprawdę zaprezentował, to twój 'profesor' jest ewidentnie albo zbyt oderwany od rzeczywistości żeby coś wiedzieć, albo jest ehm, niezbyt rozgarnięty… tym dziwniejsze jeśli bywał w Japonii.

Kuryle takie maleńkie nie są. Chodzi o jedne z najbogatszych łowisk w okolicach, kontrolę nad strategicznie ważnym obszarem morskim, są też niezwykle cenne surowce (piryty, siarka, rozmaite rudy polimetaliczne, w tym manganu i tytanu), a z punktu widzenia geostrategicznego – o kontrolę nad wyjściem na Pacyfik z morza Ochockiego.

Na Kurylach jest jedna z największych baz rosyjskiej floty Pacyfiku, ta sama z której korzystała przedtem Marynarka Imperialna, i z której wyruszyła grupa operacyjna która zaatakowała i spustoszyła Pearl Harbor.

Po wysiedleniu Japończyków – problemem jest też czysto napływowa 'sowiecka' ludność, łącznie około 30 tysięcy (mieszanina teoretycznie rdzennych Ainu z Sachalinu, Rosjan, Białorusinów, Tatarów, Ukraińców).