Tanuki-Anime

Pierwsza połowa Lost Canvas za mną, niemniej jednak czas na moją prywatną opinię.

Fabularnie – Doskonale, zawsze chciałem zobaczyć jedną z poprzednich Świętych Wojen. Poza tym plus za dużą ilość Złotych, za Brązowymi ostatnimi czasy nie przepadam – w Klasycznym SS i Hadesie było ich wystarczająco dużo. Plus za dodatkowe starania mające na celu ukazywać historie z życia Rycerzy.

Bohaterowie – Złoci!!!! Dużo złotych!!!!! Całkiem sympatyczna Athena, choć miejscami trochę za dużo smęci i emuje. Różnorakie charaktery u postaci pobocznych również warte uwagi. Na minus Rycerz Pegaza, za którym specjalnie nie przepadam i im mniej go oglądam tym lepiej. No i ten ciotowaty Hades. On by się do współczesnych czasów nadawał, tylko włoski przyciąć, postawić na żelu i jakiś make up, aby wyglądał bardziej ciotowato. Shun był miliony razy lepszym wybrańcem, przynajmniej miał trochę kręgosłupa

Graficznie – Z pewnością lepiej niż w klasycznym SS i Hadesie, jednak poziom nie odbiega zbytnio od tego z Uwertury. Wiadomo, kilka lat przerwy, animacja poszła nieco do przodu, jednak bez większej ilości fajerwerków. Typowa, rzemieślnicza i dobrze wykonana robota.

Muzyka – Jaka muzyka? Coś tam niby jest i pobrzdąkuje dla zasady, miło się słucha i tyle. Tylko ten tragiczny opening! Za jakie grzechy?! Taka emo melodia i smętny, usypiający tekst, prawie w sam raz do nastroju radosnego podcinania żył. Gorsze od Pegasus Fantasy i Megami no Senshi. Na domiar złego po angielsku!

Podsumowując – bardzo dobrze, lepiej by mogło być, ale na wszystkie niedogodności przymknę oko. Czas na drugą połowę.

Zakończenie to klasyczny „japoński happy end”

Klasyczny, japoński happy end przykładowo polega na tym, że para głównych bohaterów ratuje świat, są szczęśliwi, spacerują po plaży w kierunku zachodzącego słońca, gdy nagle jedno z nich zostaje zdeptane przez gigantycznego robota. Oczywiście to wymyślony przykład, jednak mniej więcej na tym opierają się japońskie happy endy.

Zgadzam się z Collision, jechanie Yukiteru, który nagle wpada między obytych i psychopatycznych morderców, bez umiejętności obsłużenia najprostszej broni palnej ani walki wręcz jest niezrozumiałe. Proszę się zastanowić, jakie jest naturalne zachowanie pod presją ataku dobrze uzbrojonego przeciwnika w każdej chwili?

Zgodzę się, że za pierwszymi kilkoma razami Yukiteru nie mógł dostosować się do żadnej sytuacji. Jednak człowiek jako istota myśląca posiada zdolności do adaptacji. Po wydarzeniach w szkole Yukiteru powinien zacząć chociaż myśleć nad tym, co się dzieje wkoło i zabezpieczyć się w najprostszy sposób. Tymczasem on nic sobie z tego nie robi.

Co do tej naiwności, to długo traktuje Yuno z rezerwą.

Nie chodzi tylko o Yuno. Keigo wyciąga do niego pomocną dłoń, a ten ufa mu bezgranicznie, bez cienia podejrzeń.  kliknij: ukryte  Jak dobrze wiemy, skończyło się to tak, że Keigo chciał go sprzątnąć. Oczywiście do zdrady przyczyniły się dodatkowe czynniki, lecz ostrożności nigdy za wiele, zwłaszcza podczas gry na śmierć i życie. Tsubaki też udawała dobrą, grzeczną i niewinną dziewczynkę, a przecież „Tsubaki nie może być zła”. Szczyt naiwności pokazał przy poznaniu Hinaty. Widział ją pierwszy raz na oczy, przy okazji zgrabnie rozbierając, ale „jesteśmy przyjaciółmi”. Po kilku godzinach spędzonych razem w szkole dziewucha mówi mu, że są przyjaciółmi. Dość dziwna zażyłość, czyż nie?

Ponadto jak najbardziej zmienia się z płaczliwego chłopczyka w odcinkach 1­‑10 na gościa, który dość spokojnie likwiduje kolejnych wrogów według ustalonego planu, więc z brakiem zmian się nie zgadzam.

 kliknij: ukryte  Odcinek 1 – Pomagała mu Yuno, inaczej Trzeci by go sprzątnął.

Odcinek 2 – Pomagał mu Czwarty i Yuno, inaczej Minene by go sprzątnęła. Sprowadzało się to do biegania po szkolnym podwórku przeładowanym minami. Ewentualnie przeskakiwanie po korytarzach szkoły. Dodatkowo użalanie się nad sobą i płakanie.

Odcinek 3 – Nic się nie działo.

Odcinek 4 – Przyjeżdżamy do świątyni. Zaczyna się rozróba, Yukiteru nie robi nic, jedynie Yuno.

Odcinek 5 – Dwunasty przybywa, sprząta go Yuno, główny bohater stoi jak kołek i nic nie robi. Później Tsubaki pokazuje prawdziwe oblicze. Tu się mogę zgodzić, Yukiteru sprzątnął kapłankę samodzielnie. Coś tam sobą pokazał.

Odcinek 6 – Nowe dziecko w domu, wszyscy są happy. No, może poza Yuno, która zaczyna coś podejrzewać. Nic ważnego się nie dzieje, nawet na korzyść Yukiteru.

Odcinek 7 – Yukiteru ratuje Yuno przed porażeniem prądem. Jedyny plus dla niego. Oprócz tego daje się zamknąć w łazience bo nawdychał się gazu, zamiast wybić okno w na parterze i opuścić budynek z trującymi oparami. Szczyt braku myślenia.

Odcinek 8 – Przy pomocy Mirai Nikki, Yukiteru ratuje się przed psami. Dla odmiany daje się wciągnąć w dość nieciekawą dla niego intrygę, przez swoją naiwność oczywiście.

Odcinek 9 – Yukiteru ucieka przed psami dziesiątego. Sam nie wie co ma robić. Zostawić Hinatę i ekipę i wybrać Yuno, czy może olać zapędy swojej koleżanki i pomóc pozostałym „przyjaciołom”. Przy okazji robi błąd w stylu „Yuno jest moją dziewczyną”, bo zdecydowanie nie ma pomysłu na wyjście z sytuacji.

Odcinek 10 – Sztuczny ślub. Nie ma to jak pogarszanie swojej nieciekawej sytuacji. Nic na korzyść głównego bohatera.

Dlatego nie zgodzę się, że w tych odcinkach Yukiteru się zmienia. Naprawdę to on się zmienił dopiero po  kliknij: ukryte  śmierci rodziców.

Shuu to co innego, bo to stereotypowy zbawca świata z opcją wszechmocy, zmartwychwstania i ofiary. Yuki jest zwykłym człowiekiem i naprawdę może umrzeć.

 kliknij: ukryte  Nie, Shuu mógł umrzeć i nie miał wszechmocy. Jak ładnie pokazano, Void Genome zostało mu odebrane. Później co prawda dostał nowe, ale tego wymagał scenariusz. W pierwszych odcinkach był zwykłym słabeuszem niezdecydowanym co robić z opcją „chłopczyka na posyłki”. Później zrobił się z niego My Little Führer TM, następnie znowu słabeusz bez niczego, spokojnie mógłby umrzeć, ale cudownym zbiegiem okoliczności dostał nowe Void Genome i ruszył w bój o miłość i sprawiedliwość.

Po drugie całe to anime można przedstawić w dwóch kadrach – pierwszy to zakrwawiona Yuno (drugi kadr z recki), a drugim byłby zapłakany Yukitero. Może komuś się to spodoba, że nawet tak beznadziejna i mało rozwinięta osoba na psychiczno­‑emocjonalnym poziomie może przeżywać niezwykle przygody, ale z pewnością będzie to nieco młodszy widz dla którego zastosowano właśnie taką marketingową kreację by mógł w tym wszystkim odnaleźć coś dla siebie. Jednak całościowo charakter serii traci na tym znacznie.

Przyznam, że ciekawym punktem widzenia jest stwierdzenie, iż charakter Yukiteru był chwytem marketingowym przygotowanym pod młodszych widzów. Podczas pisania recenzji nie zwróciłem na to uwagi z jednego względu – w moim odczuciu Mirai Nikki nie jest skierowane do osób młodszych. Za dużo tam przemocy, Yuno i scen, których etyczność mogłaby zostać podważona.

Recenzent chyba nie ogarnął całego anime bo widać to w tekście„Jako przykład mogę podać scenę, w której telefon komórkowy Yukiego leży na korytarzu szpitala, w dużej odległości od właściciela, a po zawaleniu się budynku cudownie trafia do jego kieszeni”-ja się pytam gdzie? i

Oczywiście recenzent zawsze jest tym złym ;D ale postaram się odpowiedzieć, w którym to miejscu było. W odcinku dwunastym, w okolicach 5 minut i 26 sekund telefon Yukiteru upada sobie dość daleko od niego. Nasz bohater nie ma jak go podnieść bo  kliknij: ukryte  Keigo celuje do niego z pistoletu, a Yuno też się do tego nie kwapi. W okolicach 10 minuty i 25 sekund wybucha bomba, zawala się korytarza, na którym stała cała trójka. W okolicach 12 minuty i 30 sekund Yukiteru wyjmuje Mirai Nikki z kieszeni.

„Przez całą serię nie ma ona zupełnie nic na czole, aby w kilku ostatnich odcinkach pojawił się tam wielki plaster.”-panny są dwie .

I co z tego, że panny są dwie? Nic nie usprawiedliwia dodawania im  kliknij: ukryte  numerków na czołach pod koniec serii, bo twórcy mają taki kaprys.

Jak wspominano we wcześniejszych komentarzach, w pierwszym akapicie recenzji jest sporo błędów.

Niemal nic z tego, co napisała autorka nie miało miejsca. To nie chłopak śpiewał, tylko syrenka. Dzieciak zwabiony jej głosem przyszedł zobaczyć kto to śpiewa. Następnie wpadł do wody (akuratnie tu się zgadza). Syrenka go uratowała i wyciągnęła na plażę (nie na skałę), ale ponieważ nie chciał się obudzić to wtedy użyła na nim mocy swojej perły, aby odzyskał świadomość i jak wiadomo mu ją zostawiła.

Muszę się przyznać, że oglądałem z niemałym zainteresowaniem każdy odcinek prowadzący do coraz większej integracji grupki nowych znajomych oraz odkrywający nieco z przeszłości Kodaki.

Akuratnie przeszłość Kodaki była tak łatwa do przewidzenia, że zastanawiać się nie było nad czym. Od samego początku było wiadomo, że Yozora to… Niemniej jednak bardzo dobre i przyjemne anime. Za komediami szkolnymi i ogólnie seriami humorystycznymi nie przepadam, niemniej jednak Haganai bardzo mi się spodobało.

Jestem po trzecim odcinku i na obecną chwile wyczuwam jeden wielki bajzel. Niby miał być oddzielny świat, a mamy Seiyę, Rycerza Niedźwiedzia, Saori, kilka innych starych postaci.

Zbroja Orła spadła do rangi brązowej =.= a co się w takim razie stało z jej starą posiadaczką?

No i te żywioły u Rycerzy, trolololo – „Rozprzestrzeń swoją świadomość na całe ciało, po czym skup w jednym punkcie.” – instrukcje jak ze stron internetowych i książek dziwnej treści dla ludzi, którzy chcieliby się nauczyć władać magią żywiołów.

Ale zakończenie anime jest dużo lepsze. W mandze druga Yuno umarła  kliknij: ukryte  ale trzecia dostała jej wspomnienia i odwiedziła Yukkiego.

I jeszcze ten  kliknij: ukryte  Deus z trzeciego świata proszący o to, aby Yukki i Yuno go zastąpili. Happy End robiony maksymalnie na siłę.

Choć skoro w anime Yuno i tak przyszła go odwiedzić, to całkiem możliwe, że jako dodatek do ostatniego DVD lub jako odcinek specjalny będzie kilka minut tego, czego z zakończenia mangi na ekran nie przenieśli.

Piszesz też, że w anime paradoks goni paradoks, to skoro sam pierwowzór taki jest nie powinieneś mieć żadnych powodów do czepiania się. Koniec anime jest praktycznie w 99% taki sam jak zakończenie mangi.

Odnoszę wrażenie, że recenzja GC była pisana na szybko, co by tylko oddać tekst, mieć go z głowy i nie podpaść Avellanie tym, że się zwleka. Dodatkowo, recenzent jeździ po anime jak po łysej kobyle, wykrzykując jakie to ono jest złe, niedoskonałe i generalnie nie warte oglądania zapominając o jego największych plusach – ścieżce dźwiękowej i grafice. Dwa ostatnie elementy były naprawdę istotne, zwłaszcza, że to one bronią serii jak mogą. Popieram poprzednika – tak się nie robi.

Po pierwszym odcinku nowego sezonu wrażenia jak najbardziej pozytywne. Całość była wspaniała! Klimat, wydarzenia, grafika i muzyka stworzyły niesamowicie dobrą mieszankę. Jeśli taki poziom utrzyma się do końca, to będzie murowany hit. Tylko opening i ending są słabe, nie mogą równać się z poprzednimi.

Oglądam, oglądam i mi się nie nudzi, o dziwo. Każde inne anime przy takiej ilości dłużyzn i braku odpowiednio zaskakujących wydarzeń zrzuciłbym już dawno z jakąś niską oceną. Czyżby niewidoczny czar Rycerzy Zodiaku? Tylko ta egipska świątynia z Specterem Sfinxa w greckim piekle, która na domiar złego ma Cerbera na utrzymaniu rozwaliła mi system. No i osąd na podstawie ważenia serc…

Akuratnie pod względem graficznym nie ma co się dziwić, SS Omega emitowane jest w niedzielnym bloku z anime dla dzieci (zaraz po Doraemonie) i zastąpiło Digimon Xros Wars: Toki wo Kakeru Shounen Hunter­‑tachi, a tam akuratnie nie wydają zbyt dużo funduszy na graficzną stronę anime. Do reszty nie mam zastrzeżeń. Dla odmiany zastanawiam się, czy będę teraz musiał na szybkiego nadrabiać Hadesa? Jest Saori, pokazali Seiyę, więc całkiem możliwe, że to jest to samo uniwersum.

Pierwsze odcinki były bardzo ciekawe, ciężki i mroczny klimat, który później zaczął powoli słabnąć i dostaliśmy produkcję z obowiązkowym trupem na odcinek. I ten klimat rodem z jakiejś taniej komedyjki (mam na myśli zgony postaci  kliknij: ukryte  śmierć przez parasol spowodowała duży uśmiech na mojej twarzy). W ostatnich dwóch odcinkach dla odmiany sieka rodem z Piątku Trzynastego czy Koszmaru z Ulicy Wiązów – brak jakiegokolwiek sensu i duuużo krwi. Coś w sam raz dla mnie. Opening całkiem całkiem, nieco szalony idealnie pasujący do klimatu anime, natomiast ending może się schować – smętny usypiacz.

Po niemiecku ziemniak to właśnie kartoffel. Więc nie mieliśmy żadnego pecha. Nie ma to jak głupia nazwa dla państwa.

Przeglądnąłem chyba wszystkie programy dla dzieci i młodzieży, jakie leciały na TV Trwam. Z produkcji japońskich emitowano tam tylko „Superksięgę” i „Latający dom”. Oprócz tego była jeszcze włoska kreskówka o Jezusie „Królestwo bez granic” i serial, o którym wspominał Grisz. Tezuki wśród tego nie ma, przykro mi.

Zapomniałeś, że MC też zrobił striptiz, co w moim wypadku przesądziło o badziewności tej produkcji

Nie, pojęcia nie mam. Wtedy ogólnie kreskówki w TV chodziły bardzo często, zarówno w tygodniu jak i w weekendy, więc z 12 lat wstecz jak nic.

Była, stąd polski tytuł anime. Chodziła na TV4 o ile mnie pamięć nie myli,

Zakończenie robione było w stosunku do mangi tak na siłę, że boli głowa. Sam wątek o matce będącej graczem, która pozostawia własne dziecko i jego sweet i lovciające zakończenie jest tak na siłę robione, że głowa boli.

Ostatnia walka jest właśnie najgorszą, Hikaru wygrała po to, aby dzieciarnia się cieszyła. Nie miała szans z Aniołem swej matki. W mandze przegrała, całkiem słusznie. Jak ktoś jest championem to nie daje się okładać byle komu.

Jaki pierwowzór, taka adaptacja. Z gniota jakim była mangowa wersja Gyo zrobiono trochę mniejszego gniota. Zmiany fabularne i wprowadzenie kilku dodatkowych postaci wyszło na dobre. Zminimalizowano też to upierdliwe i irytujące pipczenie o śmierdzeniu. Niemniej jednak animowane Gyo strasznie przynudza i usypia ewentualnie śmieszy. Ani to straszne ani obrzydliwe, jak te amerykańskie horrory niskich klas. Niby na ekranie cały czas się coś dzieje, ale żadnych emocji to nie wzbudza. I ciągnie się przez 110 minut. Kreska gorsza niż ta z mangi, ale za to mamy muzykę, która stara się ugrać jakieś plusy dla tego gniota.

Ale w tradycji Lovecrafta nie wiemy co czai się pod wodą i w jaki sposób nam to zagraża. Przykładem tego może być trzynasty odcinek Digimon Adventure 02, który nawiązuje właśnie do tej tradycji. Nawet występuje w nim Dagomon – wzorowany na lovecraftowskim Dagonie.

Natomiast w przypadku Małej Syrenki Urszula jest przedstawiona jako tako i nie okrywana tajemnicami i generalnie nie przeraża z tego powodu.

Widzisz, tylko Twoja interpretacja incestu jest tutaj wyraźnie nie na miejscu, bo w anime nie ma czegoś takiego.

Otóż Inori  kliknij: ukryte  nie jest klonem Many, tylko ciałem stworzonym do komunikacji z nią, w którym źli z odcinka 12 chcieli później umieścić duszę Many, ale jak wiemy im nie wyszło. Więc gdzie w tym wszystkim masz incest?

Natomiast zboczona­‑mamuśka (co również mnie uderzyło) tak naprawdę  kliknij: ukryte  ich biologiczną matką nie jest. Podczas odzyskiwania wspomnień przez Shuu – Gai powiedział, że cała ich trójka przeniosła się do Tokyo dzięki nowej matce Shuu i Many – Haruce Ouma. Więc w tym wypadku mamy 100% molestowania nieletnich. Matczyne uczucia w grę nie wchodzą.

Z całej recenzji, która jest tekstem dobrym, jedno zdanie uderzyło mnie dość mocno

Choć sama miałam po niej same pozytywne wrażania, nie mogę jednoznacznie polecić jej jako historii do samodzielnego oglądania przez najmłodszych.

Nie za dużo w nim tego „samo”? Jak dla mnie wygląda to nieco strasznie.

Sympatyczne anime utrzymane w klimacie historii o duchach dla młodszych odbiorców. Jeśli lubi się takie klimaty to można śmiało obejrzeć, dla rozluźnienia skołatanych nerwów.