Tanuki-Anime

O rany… Brak słów:)

Lekkie, miłe i zabawne. Quiz Magic Academy w kilku słowach.

Jaka seria, taka też OAV, czyli dodatkowe przyjemne 30 minut dla miłośników i miłośniczek serii TV, dla odmiany nastawione na czystą komedię. I szkoda tylko, że pod koniec twórcy poszli nieco na łatwiznę…

To prawda, przeciętny tytuł, to prawda, wampiry dorzucono trochę na siłę, a w każdym bądź razie kiepsko je wykorzystywano, ale kurcze, tytuł ten przypadł mi ogromnie do gustu swoją całkiem miłą i ciepłą atmosferą i oglądałem go z przyjemnością aż do samego końca. Przeciętność, owszem, ale całkiem dobrze zrealizowana przeciętność. Ja osobiście jestem z seansu zadowolony i mam szczerą nadzieję na kontynuację.

Fakt, jako demo poglądowe na serię sprawdza się to całkiem nieźle. Choć muzyka jak na mój gust wstrętna…

Całkiem miła w odbiorze, choć raczej niczym szczególnym się nie wyróżniająca seria obyczajowa. Miejscami zabawnie, miejscami smutno, ale ogólne wrażenia są dość pozytywne. Ot produkcja w sam raz na niezbyt długi wieczór.

A na mnie ta OAV nie zrobiła jakiegoś szczególnego wrażenia. Uśmiechnąłem się praktycznie tylko pod koniec snu Kagami (ach to zaklęcie!) i scence z „botem”. A reszta… No cóż…

Jak powiedział Zegarmistrz, tę produkcję faktycznie można kochać albo nienawidzić albo być obojętnym. W moim przypadku zaczęło się od niezbyt dużej sympatii, która z czasem zaczęła wędrować w górę by pod koniec serii znowu zacząć lecieć w dół… Irytująca epizodyczność, pewna powtarzalności i jakby takie wytracenie pary w ostatnich odcinkach… A może po prostu dawkowałem sobie Lakiego w zbyt dużych ilościach? Tak czy siak, osobiście raczej czasu spędzonego przy tej serii nie żałuję, ale jeśli miałbym wybierać pomiędzy nią a Azumangą Daioh, to wybrałbym Azumangę. Według mnie to właśnie tytuł stary jest tu bardziej jary. I to nawet mimo braku tego mnóstwa nawiązani do innych serii anime.

O matko, ależ ten nowy, tfu, „męski” bohater to ciapa, na litości… Toż to przy nim Shimizu to prawdziwy facet. Masakra. Teraz już po seansie wiem skąd to przywołanie Wertera w „dwóch słowach”. Obie te postaci się dobrały jak w korcu mak. Dałem tej OAV 5, ale to tylko za ładne oczy w postaci tej odrobiny pięknej muzyki która mimo wszystko się tu uchowała no i oczywiście Kahoko. Ale na litość boską, rozczarowanie straszliwe…

Całą serię obejrzałem z szczerym zainteresowaniem i prawdziwą przyjemnością. Niezwykle ciepła i przyjemna historia z, ciekawymi postaciami i świetną główną bohaterką (choć moim faworytem jest Shimizu, ten to dopiero oryginał…). Co prawda grafika zachwyciła mnie raczej średnio, ale oprawa muzyczna to wręcz klasa sama w sobie i stanowi prawdziwą ucztę dla miłośników dobrej muzyki. Osobiście jestem z tej serii naprawdę zadowolony i z radością obejrzałbym pełnoprawną kontynuację fabuły.

Uważam, że sezon drugi utrzymuje równy, wysoki poziom wykonani, tak jak jej poprzednik. Choć warto zauważyć, że tym razem opowiadane historie stały się takie jakby bardziej poważne.

Całkiem przyjemny dodatek, którego, jak na mój gust, głównym bohaterom jest pan Sensei. Nie ma co, jego motywacja pod koniec odcinka jest zabójcza, hehe.

Mnie to ten tytuł jakoś szczególnie nie zachwycił. Owszem, dość przyjemny, zwłaszcza pod kontem muzycznym, ale jeśli chodzi o cała resztę to kicz taki że aż w brzuchu ściska. Można obejrzeć, ba czasem można się nawet uśmiechnąć i naprawdę z zainteresowaniem oglądać akcję, ale żeby piać z zachwytu? O, co to to nie.

Przyjemna seria komediowa naprawdę potrafiąca dostarczyć sporo dobrej rozrywki. Ciekawe postaci główne, całkiem inteligentny humor i całkiem mądre wyzwania stojące przed bohaterami, połączone z ładna grafiką i miłą muzyką dają w efekcie produkt przy którym naprawdę można miło spędzić popołudnie. Albo i dwa.

Jak przedmówca mój powiedział, dodatek to miły i fanom obejrzeć go trzeba. Całkiem sympatyczna historyjka z wrednym Janem i Rico psychopatką w centrum opowieści. Dla fanów poprzednich serii TV znajdzie się tu też parę smaczków fabularnych.

Zgadzam się, że względem części 1 historia, a przede wszystkim postacie dziewcząt, (no, może poza Trielą), zostały nieco spłycone i przysłodzone, ale nie zmienia to faktu, że tytuł ten jest naprawdę dobry. Dobrze pokazane sceny akcji, (ostatnie pojedynki!), genialna muzyka, całkiem ładna grafika (no może poza tymi słodziutkimi Rico i Angeline i trochę zmienionym Marciem) no i mimo wszystko poruszająca opowieść. Według mnie nawet jeśli Teatrino nie jest równie dobry jak 1, to z pewnością jest jej równa.

Seria na pewno na swój sposób niezwykła. Trudno przejść obok niej obojętnie, nie odczuwa w czasie seansu żadnych emocji czy nie nabawić się przemyśleń. Oczywiście ma swoje wady, takie jak nieszczególnie dobra, uproszczona grafika i animacja, czy dość sporą i jak na mój gust irytującą epizodyczności i nieco pomieszaną chronologię historii. Ale nie zmienia to faktu, że sam w sobie tytuł jest naprawdę interesujący, zmuszający do refleksji. No i ta świetna muzyka…

Do filmu podszedłem na tzw. „czuja” nie słysząc o nim wcześniej i nie czytając recenzji. I powiem, że nawet przyjemnie się to oglądało. Szkoda tylko tego zmarnowanego potencjału. Te dezorientujące wstawki z żywymi aktorami, zawrotne tempo akcji z poopuszczanymi wątkami, i numer z „papierową” zbroją, albo sielskie widoczki z ZSRR przy których scyzoryk się mi w kieszeni otwierał… Z drugiej strony zostaje jednak całkiem ciekawa, mimo większych lub mniejszych głupotek, fabuła, całkiem ładne sceny batalistyczne no i ta piękna grafika. Ogólnie nie powiedziałbym, że uważam czas spędzony przy tym filmie za zupełnie stracony. Ot taki animowy odpowiedni stareńkiego „zółtego tygrysa”. Może dać nieco przyjemności.

Ich przekonanie wynikało z założeń  kliknij: ukryte  reinkarnacji, jak sądzę. Na początku, z tego co pamiętam, Yurippe wspomina, że nie chcą zniknąć miedzy innymi dlatego, że licho wie gdzie w „nowym życiu” trafią. Mnie tam bardziej zastanawia raczej pewności Yui, że po zniknięciu będzie kontynuować „stare” życie przykutej do łóżka. Tak to przynajmniej wynikało z dialogu przed jej odejściem…

A kwestia Otonashiego jest raczej dość prosta.  kliknij: ukryte  Raz, on trafił tam niejako przez pomyłkę. Ostatecznie umarł spełniony, ale wylądował gdzie wylądował z powodu amnezji. A zniknął zapewne dlatego, że raz uświadomił sobie dlaczego trafił gdzie trafił, a dwa, że spełniło się jego ostatnie marzenie przed śmiercią. Jego serce uratowało życie innej osoby. Ponadto pomógł wszystkim innym tam przebywającym, a to też zrobiło swoje. Poza tym nie zapominaj, że istnieje jeszcze zakończenie alternatywne w który pozostaje on jednak w szkole i pomaga kolejnym nowo przybyłym

Nadspodziewanie dobra seria, będąca moim zdaniem idealnym domknięciem Aniołów. A ostatni odcinek był całkiem przyjemny.

Tak jak napisano w recenzji. Niby nic niezwykłego, ani to to wybitnie dobre ani wybitnie złe, miejscami irytujące a zakończenie faktycznie wzięte jakby z księżyca… Ten wątek z Asuną to istne Deus ex Machina. A mimo to całkiem dobrze się to to ogląda. I pośmiać się można i czasem trochę wzruszyć… Ale mnie tam najbardziej fascynowało podejście uczennic do Negiego. No na litości… Czego jak czego, ale tego się nie spodziewałem. Choć nie powiem, to powszechne „matkowanie” było nawet zabawne. A konkurs ze „ścieżką strachu” był wybitny.

Dodatek jak dodatek, nie zawiera za wiele sensu, ma za to mnóstwo fanserwisu (tego tu akurat najwięcej) i nieco Fubuki i Kogarashiego. Innymi słowy, jest czymś całkiem miłym ale w żadnym razie nie wyjątkowym.

Jak już wiele razy poniżej powtarzano, najjaśniejszą gwiazdą tego tytułu jest Kogarashi i ja dołączyłbym tu jeszcze Fubuki. Gdyby nie te dwie postacie, to całość byłaby kompletnie nie warta uwagi.

Przyznaję, całości jest naprawdę zabawna i w czasie seansu nie raz radośnie rechotałem, ale jednak im dalej w las tym jest, według mnie, gorzej… Choć poziom podnosi się wraz z odcinkiem 12. Szkoda, że póki co nic nie słychać o kontynuacji… Początkowo miałem wystawić całości ocenę 7, ale dorzucam jeszcze gwiazdeczkę ze względu na Fubuki i Pana Pokojówkę. Ze względu na tę parę warto podnieść nieco ocenę.

Powiedziałbym, że całkiem ciekawy odcinek. Głównie ze względu na wspomnianą w opisie zagadkę. Dla tych którym spodobała się oryginalna seria to jazda właściwie obowiązkowa.

Ale jak piszesz w swoim profilu, w anime cenisz realizm, logikę i sensowności wydarzeń a dodatkowo przez pryzmat tych trzech czynników oceniasz przy okazji stopień poszanowania twórców dla ich widzów. W twoim przypadku było to więc podejście do tytułu kompletnie odbiegającego od twoich preferencji. Aria, biorąc pod uwagę twoje preferencje zwyczajnie NIE mogła ci się spodobać. Choć wcale z tego powodu nie twierdzę, że to oznacza, że nie powinieneś pisać powyższej recenzji.

Poza tym, jak sam mówisz, ty od początku oczekiwałeś, że będzie bardzo słabe, ale mimo to oglądałeś dalej licząc na zwyżkę poziomu. A ja od pierwszego odcinka spodziewałem się już do samego końca dokładnie tego samego jak w pierwszym epizodzie. Jeśli w moim oczekiwaniu coś miało rosnąć to co najwyżej ilości kosmicznych pomysłów twórców i kolejne sposoby na pogwałcenie praw fizyki. I dlatego właśnie ty musiałeś przejść wielki zawód, a ja dobrze się bawiłem traktując całość opowieści jako zwariowaną komedię. I to dlatego dałem Arii ocenę taką a nie inną.