Tanuki-Anime

Tak, to prawda, że praktycznie żaden film nawet nie dorównuje książce, więc rzeczywiście, biorąc to pod uwagę zarzuty o spłycanie postaci tracą na sile :)
Wydaje mi się, że może tutaj chodzić o Ghibli i Miyazakiego – przypuszczam, że ci, którzy znali książkę, spodziewali się wierniejszej adaptacji i lepszych postaci, bo wiadomo, jako produkcje wychodzą z tego studia. Chyba za bardzo wszyscy na nich wiszą.

Odchodząc od tematu postaci, nadal jednak strasznie nie pobadają mi się te udziwnienia. Czarne ptaszysko, dziwne sceny bitwy, które jakoś nie pasowały mi do całości i szczerze, zepsuły mi cały klimat. Jakkolwiek dziwnie to teraz nie zabrzmi, ale przez tego czarnego ptaka, dziwną wojnę i jakiegoś dziwnie tragicznego Hauru pomyślałam, że za bardzo „zaleciało anime”... tak, dokładnie. Przyznam się, że i z książką i filmem miałam do czynienia jeszcze w liceum i niezbyt dobrze pamiętam detale, ale te motywy w filmie zwyczajnie były dla mnie niezrozumiałe. Albo po prostu byłam wtedy na to zbyt głupiutka, albo jednak coś było nie tak, bo w książce zrozumiałam wszystko.
To tylko moje zdanie, wiadomo. Po prostu nie lubię takiego udziwnionego smętnego tragizmu, na który nie powinno tam być miejsca, bo i potrzeby nie było.

Ostatnia rzecz, już poza filmem, nie podoba mi się też to, że w Polsce książka pojawiła się właśnie z tłumaczeniem Hauru zamiast Howl. Przeczytałam niedawno, że używał kilku imion o podobnym brzmieniu jak np. Howell, co podobno ma znaczenie w książce, a przez taki przeklad niewiele z tego zostało. Fajnie, że ktoś zdecydował się w końcu na ukłon w stronę japońskich produkcji, ale dlaczego akurat w tym przypadku, odbierając czytelnikom właściwe tłumaczenie – nie wiem. To oczywiście nijak ma się do filmu, taka ciekawostka z mojej strony ;)

Chciałam coś takiego napisać, ale widzę, że już jest. Zgadzam się. Jakkolwiek nie można zaprzeczyć, że Miyazaki robi piękne filmy, tak akurat tutaj zmienione elementy mi się nie podobają. Parę ciekawych wątków pominięto, kwiecista łąka jakoś mnie nie przekonała, klimat całkiem inny, w dodatku gorszy. I niepotrzebne udziwnienia z pogranicza psychodelii zmieniające wyraz całości. I właśnie w tym problem, że film sam w sobie uważam za bardzo dobry, ale już znacznie gorzej wypadł w porównaniu z książką, aż się żal robi, że zostało to tak zmienione.

Nie spodziewałam się, że jedna moja wypowiedź wywoła taką dyskusję, ale to dobrze. Im więcej przeczytałam, tym lepszy mam obraz całości. Właśnie przez tę formę przekaz stał się dla mnie niejasny, a co gorsza, niektóre sprawy wydają mi się wręcz wyolbrzymione i do przesady tragiczne, co już by tak nie raziło właśnie z innymi bohaterami. Tu także popieram Wiurka, nie jest to ten gatunek chaosu, jaki cenię.
W recenzji jest napisane coś o jeździe bez trzymanki. Oglądając zastanawiałam się, kiedy się zacznie, w końcu wysiadłam nieco znudzona :)
Jeśli bohaterowie tego anime byliby starsi i nie tak histeryczni, chętnie bym je obejrzała w takiej postaci, bo nie wątpię, że coś w tym jednak jest.

Gdyby chodziło o kogoś z mojej rodziny, a miałabym tylko podejrzenia, czy coś może pomóc czy nie, to i tak bym to zwinęła :D
Staś po Afryce truchtał, żeby chininę dla Nel znaleźć a nawet nie wiedział, czy znajdzie i czy przypadkiem nie zginie ^^ Tutaj zaś koleś miał tylko wziąć co widział i w nogi.

Zresztą, już naprawdę nieważne, może to skończę, nie sądzę jednak, żeby nawet najlepsze zakończenie zmazało wspomnienia głębokiej irytacji i rozczarowania, jakie mi towarzyszyło gdy to oglądałam.
Bohaterowie, których nie jestem w stanie polubić czy chociażby zainteresować się ich losami, niestety psują mi odbiór, nawet gdy fabuła świetna, a to już kwestia gustu i tego chyba nie sposób przedyskutować i zmienić.

Już tak rozwałkowałam ten temat, że nie chce mi się znowu powtarzać. Wyobraź sobie, że musisz mieć ten pamiętnik, żeby ważna dla Ciebie osoba przeżyła. Obchodzi Cię czy wiesz, jak go wykorzystać? Na tym etapie, nie sądzę. Po prostu chcesz go mieć, bo to jedyna szansa, koniec. O resztę martwisz się później.

No i dlatego też na starcie mi się bardzo podobało, potem przestawało coraz bardziej. Szesnastolatek i czternastolatka, tak, będą z tego dzieci, zaiste, ale mnie to nie chwyta za serce (a produkcje chociażby Makoto Shinkaia już owszem i to bardzo).
Już wytłumaczyłam, nie neguję wartości tego anime czy zawartego w nim przesłania. Moim problemem jest sposób, w jaki zostało to przedstawione. Miłość, samotność, śmierć, świetne tematy, problem w tym, że są wałkowane na okrągło, niektóre są podane oryginalnie, jak tu, inne niezbyt udanie. W sumie pozostaje tylko wybór, w jakiej formie chcę to oglądać i po tym, czego doświadczyłam oglądając to anime, po prostu wiem, że akurat nie w takiej.
Chciałabym zakończyć już dyskusję bo już chyba wszystko napisałam, dziękuję za cenne uwagi, ale po prostu takie jest moje zdanie, nic wielkiego w końcu :)

Zatem wierzę na słowo, bo nie wiem, czy skończę, chociaż teraz może będzie mi łatwiej ;)

Spójność spójnością, a wiarygodności wystarczyłoby mi chociaż tyle, co w przeciętnej dobrej produkcji. Elementy nierzeczywiste nie negują od razu praw fizyki, więc tak, nadal chcę wiarygodności. ^^ Albo wszystko jest nierealne, albo tylko cześć, jak tu, wtedy co to realne powinno zachować realizm.
No i chyba możemy zamknąć sprawę, jeśli komuś taki sposób ukazania odpowiada, w porządku, myślę, że ze 4 lata temu byłabym bardziej zadowolona. Nie mówię, że seria nie jest dla dojrzałego widza, ale akurat ja już tego nie kupuję, a i animowanej szczeniackiej miłości mam dość. W sumie chodziło mi tylko o to, czy ktoś zwrócił uwagę na tę nielogiczność o której pisałam, bo mnie to zburzyło cały porządek niestety. Metafory i znaczenie tu są i nawet po tej wymianie zdań zaczynam żałować, że taki sposób ich przekazania aż tak mi wszystko psuje, że nie mogę przez to przebrnąć. Nieco inaczej skonstruowany świat bardziej by mi odpowiadał i pewnie byłabym zachwycona.
W każdym razie dziękuję za konkretną dyskusję :)

Można jednak bawić się w metaforykę i te wszystkie różne inne rzeczy, i zawrzeć to w znacznie strawniejszej formie, a na pewno bardziej dojrzałej (Mushishi…?). Z bohaterami, których nie ma się ochoty własnoręcznie uśmiercić, a nawet jeśli, to dlatego, że są tak dobrze skonstruowani, że widz autentycznie ich nienawidzi (Shigurui), a nie dlatego, że są irytujący. Kto tu chce łatwej komedyjki? Po studiu odpowiedzialnym za kilka naprawdę dobrych tytułów, liczyłam na coś, co nie pozwoli mi odwrócić wzroku od monitora, zwłaszcza, że toto ma takie dobre oceny. A tu, oj. Chyba się przeliczyłam.
Koniec końców, jasne, każdy widzi, co widzi. Czy komuś pasuje taka oprawa czy nie, jego sprawa. Symbolika i metafory, bardzo chętnie, jedyne czego chciałam to jakakolwiek wiarygodność, czy to zdarzeń czy psychologiczna, ale tego nie dostałam.

Przynajmniej jedna osoba, która cokolwiek odbiera jak ja. Dzięki.

Jak tam komuś odpisałam wyżej, gdyby to byli ludzie dorośli, pewnie byłoby jeszcze gorzej, bo nie wiem, jak zdrowi dorośli ludzie mogliby się tak zachowywać ;)

Nie wiem co nim było, bo tym rzuciłam kiedy stwierdziłam, że nic mnie nie obchodzi jak się to skończy, gdyż nie jestem w stanie ścierpieć bohaterów. Jak dla mnie wszystko mogło wybuchnąć. ALE – na początku myśleli, że to ten pamiętnik, czy nim był czy nie, to nie zmienia sprawy, że zachowywali się jak idioci.
A jakie mam prawo? Takie, że od nadmiaru nastoletnich uczuć robiło się niedobrze. Wszystko dozwolone, ale w pewnych ilościach. A gdyby to byli ludzie dorośli, to już w ogóle stwierdziłabym, że są kompletnie umysłowo i emocjonalnie niedorozwinięci, gdyby tak się zachowywali.

Czy naprawdę tylko ja widzę ogromną nielogiczność w pewnym momencie? Więc tak, koleś ma zabrać dziewczynie coś, co ma uratować jego siostrę. I gdy już się dowiedział co to jest, to… zamiast jej to zabrać, bawi się z nią w jakieś podchody?… Serio? bo „ona mu tego nie da”. Ktoś mi to wytłumaczy? Gdybym była na jego miejscu, po prostu zabieram tę rzecz siłą i tyle mnie widzieli, chodzi o życie bliskiej osoby, tak czy nie? Poza tym, co gorsza, szesnastolatkowie bredzący o MIŁOŚCI. Ktoś raczy kpić. To przestało być znośne, zanim się w ogóle zaczęło. Może kiedy sama miałam ok. 18 lat, to by jeszcze przeszło.
Zazwyczaj ufam recenzjom i ocenom redakcji na Tanuki, bo zgadzają się z moimi odczuciami. Dlatego nie wiem, czy tylko ze mną jest w tym wypadku coś nie tak, czy chodzi coś innego.