Tanuki-Anime

Jako, że właśnie mamy sezon, w którym Arslan Senki doczekało się kompletnie nowej oprawy, postanowiłam zerknąć na OAV­‑kę, by móc sobie dowolnie porównywać obie. Oraz zaspoilerować się…
W recenzji jedną ze wskazanych wad była grafika. A ja się tutaj kompletnie nie zgodzę, mimo że minęła dekada… Ja uwielbiam stare projekty Madhouse. Z ogromną przyjemnością patrzyłam więc na „stare” projekty postaci, bez zawahania przyznając, że wolę te, niż te z 2015 roku, gdzie Arslan jest po prostu moe, a reszta jakaś taka krzywa. Stara wersja ma też przepiękne tła, choć oszczędne. Animacja wiadomo, nie ma co porównywać… konie skaczą jak kozice po skałach… krew wygląda jak rozcieńczone wino… Ale co tam, nie przeszkadzało mi to wybitnie.
Co najbardziej było problematyczne to ewidentne skompresowanie fabuły, zwłaszcza jak teraz seria TV ma bardzo powolne tempo rozwoju. Seria TV idzie bardzo powoli i zdaje się, że załatuje dziury fabularne, przez co dobrze uzupełnia OAV. Bo w OAV najbardziej dla mnie dezorientujące były nagłe przeskoki z jednego wątku na drugi, wrzucanie w środek akcji zupełnie oderwany od tego, co właśnie pokazywali.
No i zakończenie… a właściwie jego brak… Widzowi zdaje się, że OAV dobrze buduje scenariusz do ostatecznej rozgrywki o odbicie stolicy a tu… ups.  kliknij: ukryte  Nagle Arslan i wojsko w połowie drogi zawraca z marszu na stolicę, by ratować swoje tyły. A potem na dokładkę powraca Andragoras i kompletnie odbiera mu zdobyty autorytet i odsyła na wygwizdów. Koniec.
Strasznie byłam też ciekawa jak to w końcu z tym pochodzeniem Arslana. Ale nie dowiedziałam się tego z OAV.
W ostatecznym rozrachunku bardzo dobrze się bawiłam, więc daję 8/10.

Manga ma aktualnie 103 rozdziały, anime obejmuje do około 47 rozdział (przyśpieszyli końcówkę i tu sporo przycięli scen). Na dniach wychodzi 104 rozdział, nie wiadomo ile docelowo będzie mieć manga, ale podobno nie będzie to tasiemiec i powinna być już za półmetkiem.
I… romansu tu zbyt nie ma nadal, więc to kwestia otwarta z kim skończy Yona.
Aczkolwiek Yona powoli chyba staje się bardziej świadoma tego i owego.
Ja osobiście obstawiam, że biorąc pod uwagę ilość scen i interakcji i jakie to są interakcje, będzie to oczywiście Hak. No, chyba że coś mu się stanie po drodze.

Ah, zapomniałabym. Przez cały czas głowiłam się czemu to anime nazywa się „Cross Ange”... i w jednym z ostatnich odcinków, w domówieniach odreżyserskich padło, że: Cross = wymowa japońska Kurosu = skrót od Kurou suru = cierpiąca męki. Aha, okej. :D

Sunrise udało się stworzyć jedną z nielicznych serii, którą strasznie trudno ocenić. Bo ja przez cały sezon dawałam jej 10/10, ale raczej pół­‑serio pół­‑żartem, a teraz po ostatnim odcinku po prostu nie wiem.
A jeszcze trudniej chyba grupę docelową określić haha.
Plus za nieprzewidywalność. Plus za mnóstwo wyśmianych motywów. Plus za odwagę. Plus za wyłowywanie skrajnych emocji – od zażenowania, przez obrzydzenie, do wybuchów niepochamowanego śmiechu. Albo wszystko naraz :)

Dawno mi się nie zdarzyło, żebym zwyczajnie praktycznie całe odcinki przeskakiwała… gdy nadszedł czas wyruszenia domowego przedszkola w trasę, to niestety pomimo najlepszych chęci nie dałam rady tego obejrzeć. Ja rozumiem, że oni pewnie też potrzebowali trochę czasu ekranowego, żeby pokazać jak dorastają, jak z „dziecinnego” punktu widzenia wygląda ten świat… ale zwyczajnie zanudziło mnie to na śmierć, więc przewijałam. Jak jeszcze lubiłam ich w tamtym sezonie, tak jako materiału głównego na cały arc już nie.
Mam też wrażenie, że tyle postaci wpakowali i próbowali nadać im głębi, że już sami się pogubili w tym. I niestety wyszło tak, że części z nich w ogóle nie pamiętam, a jak mieli jakieś charaktery, to już kompletnie zapomniałam, więc nie mogę powiedzieć czy ewoluowali czy nie czy cokolwiek. Takiego Crusty'ego na przykład, bardzo polubiłam (więc o nim nie zapomniałam), ale wpakoali go w mroczne kłopoty, wysłali kto wie gdzie i na cały sezon sobie zniknął.
Kreska zdecydowanie gorsza. Fabuła… po prostu za dużo się dzieje i przez to nic się ze sobą nie klei. Tu jakaś wojna, tam jakiś księżyć, tu jakieś zmiany, tam jakiś rajd ciągnący się przez kilka odcinków, tudzież cały odcinek o bohaterach na chińskim serwerze. No kurczę no.
Było parę dobrych odcinków, przynajmniej końcówka była ciekawa, no bo Shiro wrócił do roli głównego bohatera i wreszcie jakiś jasny cel pokazali i coś konkretnego się działo. Ale tu koniec sezonu i znów cliffhanger…
Dlatego też w poprzednim sezonie było mocne 7/10 tak teraz 5/10. Ale na kolejny sezon, o ile powstanie i będę cokolwiek pamiętać z tego sezonu, to zerknę.

Po wielu latach postanowiłam jeszcze raz sięgnąć po to anime, wykorzystując luksus, że nie muszę już czekać na nowe odcinki ani tłumaczenie (ostatecznie drugą połowę drugiego sezonu oglądałam w oryginale, więc sporo z fabuły mi umknęło…). Naprawdę miło było wrócić do tej serii.
Serię maratonowałam sobie wesoło i nawet specjalnie nudnawo nie było. Było wręcz wesoło, bo okazało się ostatecznie, że prawie nic z serii nie pamiętam! Poza główną bohaterką. Gdy więc pojawiała się jakaś nowa postać, to mi świtało gdzieś w głowie kim był i co go czeka i czy warto ufać tej postaci, ale poza bardzo ogólnymi odczuciami ostatecznie nie udawało mi się za wiele pamiętać, co dało ciekawy efekt.
W moim prywatnym odczuciu drugi sezon jest o pełną gwiazdkę lepszy niż pierwszy sezon. I tak boli, że nie ma trzeciego sezonu… choć zaspoilerowałam się troszkę z nowel i zaczęłam się zastanawiać, czy to nie lepiej, że zostawili nas „przy nadziei” i z raczej optymistycznym zakończeniem. Aczkolwiek ciekawa jestem strasznie jaki limit czasu dał Ryuuki i ten pstryczek w nos od twórcow anime był irytujący.
Drugi sezon obfituje w ciekawe postaci. Moim ulubieńcem jest Tantan­‑kun, który spełnia świetną rolę ze swoimi „przyziemnymi” komentarzami, który pokazuje Shuurei zupełnie inne podejście do wielu spraw – a nie jak do tej pory, że wszyscy panowie ją chołubią i jej nadskakują.
Chcąc niechcąc strasznie odczułam tym razem pewne niedoskonałości świata przedstawionego (na które cierpi sporo anime tego typu). Saiunkoku chyba jest jedynym państwem na mapie, bo pomimo chwiejnej sytuacji politycznej nigdy nie istnieje grożba najazdu z zewnątrz, groźbą są zawsze intrygi wewnętrzne. Poznajemy tez na dobrą sprawę jedynie stolice, kawałek prowincji Sa i Ran. Malutko, zwłaszcza że ogólnie mamy aż 7 wielkich rodów, ogromne ilości pomniejszych, niezliczoną ilość legend a także dziwne wątki mistyczne… no ale tak to jest, pewnie w nowelkach powoli więcej tego świata się odkrywa. Szkoda, wielka szkoda!
A jakie ogromne plusy tym razem odczułam? Na pewno dwie perspektywy: odległości i upływającego czasu. Odległości – królestwo Saiunkoku jest ogromne (podróże trwające kilka miesięcy) i co za tym idzie – upływający czas. Shuurei zaczyna jako głupiutka 16­‑latka, myślę że pod koniec serii ma około 19 lat. I jej rozwój jest jednak tak rozplanowany, że tego aż tak się nie odczuwa, ale jest on kompatybilny z jej dojrzewaniem (i innych postaci).
Mogłabym pisać jeszcze długo i długo… po prostu pozostaje głód poznania reszty dobrej historii. Ale raczej się nigdy nie doczekamy kolejnych sezonów… a szkoda.

Ocenianie czegoś, co powstało nota bene 17 lat temu, to naprawdę ciekawe doświadczenie – zwłaszcza jak można sobie porównywać do współczesnych serii, które podryfowały w zupełnie innym kierunku. Mnie z kolei zachęciła marka „Sunrise” oraz ending wykonany przez Akino Arai, który znam i lubuję od lat, aczkolwiek przypadkiem natykałam się, że jest to OST z Outlaw Stara… i tak jakoś wyszło.
Konstrukcją seria mi minimalnie przypomina Cowboy Bebop, aczkolwiek daleko jej do tej klasy. Ale te niby luźne odcinki, czasem wstawki przygodowe, problemy z jedzeniem, a te właściwe fabularne poprzeplatane tu i ówdzie, by zasadniczo wyjść na koniec… odrobinę to podobne.
Seria sama w sobie od razu widać, że nie stawia za cel bycie ambitną. To kawał dobrej, starej przygodówki, jaką trudno znaleźć współcześnie. Bohaterzy są sympatyczni, ale jakoś szczególnie się do nich nie przywiązuje. Nie jest to też seria, którą się maratonuje, bo się nie można odkleić… ale dzięki temu można sobie powolutku zapuszczać po odcinku i mieć co oglądać na dłużej. Fabuła też nie jest tak skomplikowana, by nie pamiętać po kilku dniach co było w poprzednim odcinku i czy coś ważnego. Jest też tutaj kilka „starych elementów”, których obecność jest odświeżająca dla mnie, osoby przywykłej siłą rzeczy do nowszych serii (aczkolwiek czasem po starsze sięgam). Na przykład nagłe wystrzały z rewolweru i zmieniamy scenerię albo mamy mały przeskok fabularny. Albo panele z nazwami odcinka. Albo panel na koniec odcinka… Albo stary „zboczony” humor. Dla mnie było to ciekawe urozmaicenie.
No i zakończenie… jest po prostu dobre. Co w nowszych anime wcale nie jest takie oczywiste.
Za kawał przyzwoitej rozrywki, nawet po tych 17 latach, seria ma ode mnie dobre 7/10. Nie stanie się klasyką, być może będzie trochę zakuorzone i zapomniane, ale jako dobra rozrywka broni się dobrze przed upływem czasu.

Zastanawiam się jak to możliwe, że to anime nie ma jeszcze ani jednego komentarza… No, ale że ostatni odcinek za nami, to czas na małe podsumowanie.
Nie podchodziłam z żadnymi wymaganiami co do tego anime, nie wyróżniało mi się niczym szczególnym z początku. Ot, kolejne wariacje na temat mechów od Sunrise, którzy dopiero co skończyli 2 sezon fazowej wampiromechadramy Valvrave. Więc i tym razem liczyłam na co najwyżej lekką rozrywkę. I to w sumie osiągnęło, a przy okazji była to rozrywka całkiem przyjemna! O ile nie podchodzi się do tematu zbyt serio…
Glówny protag ma plusa za to, że po wrzuceniu w szeregi wojskowe nie stał się nagle doświadczony niczym młodzieniec równieśnik po szkole wojskowej i specjalnym treningu. I do końca pozostaje takim, a jego umiejętności są zdecydowanie „podciągane” przez wspólnika… choć czasem jego decyzje wręcz ściągają kompana w dół (naprawdę, bo tam jest ta dziewczyna!!…). Wspomniany kompan… no cóż. Częściowo mnie satysfakcjonuje jego zmiana nastawienia w ciągu trwania serii. Końcówka wyszła zbyt słodka.
I co tu dalej? Źli są źli, protag trafił na bardzo sympatyczny statek… uwielbiam kapitana tego statku, zaprawdę. I to nie jest młodzieniaszek, tylko faktycznie pan w stosownym wieku! Wow.
Sama fabuła… trochę nowości, trochę odgrzanych staroci, specjalnie nie zaskakuje… ale podoba mi się loop i jak zgrabnie połączyli początek z końcem. I jeszcze zdołali zostawić sobie furtkę na drugi sezon!
Muzyka… kompletnie mi nie zapadła w pamięć.
I te podteksty homo, latające bardzo nisko (tak, jest ich bardzo sporo, wystarczy spojrzeć na tytuł i usłyszeć jak oni nawiązują CONNECTION między mechami…). I te walki w domyśle między relacjami męsko­‑męskimi, męsko­‑damskimi i te emocjonujące trójkąciki i inne wielokąciki…. khem.
A poza tym: BIZON. (zakwik)

Ja tam poszukiwałam krótkiego anime w klimatach sf, które pomoże mi się odmóżdzyć i jako takie bardzo dobrze się wpasowało w tą rolę, także ja ostatecznie daję temu 7/10 a co :D

Grafika jak fajerwerki, projekty demonów od kiczowatych do ciekawych (a tak w ogóle… Cat Sith z Final Fantasy? O kwik. Muzyka… opening i ending przefajne. Fabuła prosta, niezaskakująca i liniowa. Przewidywalna, więc można się było bawić w „wiemy co będzie, pytanie jak to zrobią?), a bohaterowie dla mnie byli całkiem sympatyczni, mimo swojej głupoty. I polubiłam Yamato a wręcz kibicowałam mu na końcu… te jego teksty do Hibiki ahahahaha--- No i Alcair był przesympatyczny. A poza tym lubię serie jak rozpieprzają cały świat ot tak, a zwłaszcza Japonię.

...czyli nadal jest bajecznie i dziecinnie. Nie, to nie jest wada, bo to ma w sobie taką magię, co potrafi przyciągnąć i oczarować. Uwielbiam Tegami Bachi za tą magię.

Tym bardziej jestem zawiedziona. Spodziewałam się podwyżki formy, podkręcenia fabuły, odpowiedzi na pytania… a tu nic. Nadal działa deus ex machina, nic konkretnego nie tłumaczą… No i miałam nadzieję, że Noir bardziej narozrabia, jakąś iskrę wniesie do anime. Snif.  kliknij: ukryte  To było wiadome, że Gauche / Noir przeżyje. W tym anime nie zginął NIKT oprócz głównego złego i bezimiennych, bezbarwnych ludzi z motłochu. O co chodzi z Lagiem i jego matka? Czy się w końcu spotkają? I jak ja nienawidzę w pół urwanych zdań, jak siostra Niche zaczyna czym to jest Lag i urywa. Rawr. Okej, rozumiem, jest szansa, że w kontynuacji Lag będzie „tym dobrym słonkiem” przepełnionym nadzieją, a jego mamusia „tym smutnym” żerującym na serduszkach i Lagowi na pewno uda się uzdrowić mamusię, ale… Rany, już 50 odcinków minęło.. Plus za pierwszy ending – nie uwielbiam może ogromnie utaite Piko, ale miło zobaczyć, że któryś z nich powolutku wybija się ponad NND. I kwik w ogóle za spekulacje, że jest kobietą… Reszta po prostu na poziomie.

Podsumowując: ciągnęło się z deczka, ale nastroj nadal ten sam, znów urwali parę wątków w połowie (no, ale w końcu to adaptacja mangi) i nigdy zostawili sobie pole do kontynuacji, choć kto wie. 6/10

Na początek może zaznaczę, że nie stawiałam temu anime żadnych wymagań, nie specjalnie mnie interesowało, nic praktycznie nie wiem o jakichkolwiek pierwowzorach. Ot po prostu kojarzę Vocaloidowe 'Black Rock Shooter' (który ma przefajny chara design, sciezki muzycznej juz nie lubię), więc stwierdziłam 'czemu nie' i zerknęłam cóż to jest.

Samo BRS jednak kojarzyło mi się z akcją, z fantastycznym światem… A tutaj na początek dostaję właściwie ogromną dawkę życia codziennego dwóch dziewczyn na poziomie bodajze gimnazjalnym, które przeżywają typowe rozterki dla młodych ludzi na tym szczeblu edukacji. No dobra, całkiem sympatyczne te dziewczęta, ale ich problemy nie są ani odrobinę ciekawe, bo są takie… jednowymiarowe i łatwe do przewidzenia. W międzyczasie przeplatane jest to jakąś WTF nawalanką w równoległym świecie (i nie trudno zgadnac, że jakies powiązanie będzie, skoro designy postaci takie podobne), z cienka animacja (jeden plus za kolorystykę, bo ta jest fajniutka) i w zasadzie nic nie mówiące, co jeszcze bardziej zbija z tropu. O co tu biega właściwie? Ach, końcówka. Oj będzie trzeba tutaj dodać i 'magical girls' wyróżnik… kwiknęłam głośno. I zanim się cokolwiek wytłumaczyło: koonieeeec.
A, muzyka! Przepraszam, JAKA muzyka? Ja może dokładnie 5 utworów na krzyż słyszałam, w tym jeden ten jakże charakterystyczny. Strasznie żal, bo odpowiednie dzwieki z pewnoscia pomogłyby stworzyć klimat w tym równoległym świecie.
Plus za design postaci i za kolorystyke. I to by było na tyle.
5/10 a szkoda.

Czy ja wiem czy to była dobra seria…? Z pewnością zabrakło jej tego czegoś, co miała poprzednia. Tam przynajmniej coś się działo i całkiem logicznie układało się. A tutaj? Przez pierwszą połowę trudno powiedzieć, żeby działo się coś konkretnego, a bohaterowie tylko się snują. Gdy w końcu coś zaczyna się dziać, to człowiek nadal nie wie o so chodzi. Jednak najlepszy jest Yuri. Nic się nie zmienił, a swoją naiwnoscią mógłby odbarować połowę świata. No dobra, pół biedy, gdyby otaczali go rozważni ludzie, którzy mając na wzgledzie dobro jego i królestwa powstrzymywaliby go skutecznie od jego zapędów. Ale NIE, a wprost przeciwnie. Na choćby najbardziej głupi pomysł oni ostatecznie westchną, stwierdzą „Cały Yuri”, „Wierzę w naszego króla” i pozwolą mu na jego durnoty. Zero rozwoju postaci z otoczenia Yuriego, jaka szkoda. No, ale zasadniczo nie było tak źle, choć dłuuugo męczyłam by skończyć tą serię (poprzednia prawie maratonowałam z przyjemnością) i dopiero parę ostatnich odcinków zdołało na nowo przykuć moją uwagę porządnie. No, ale od TEJ serii nie wymagam zbyt wiele, więc… nie zawiodłam się jakoś szczególnie. No i Ishiidaaa, znaczy Sara. Lubiłam go za to, że całkiem sensownie manipulował sobie radośnie to tu, to tam, choć czasem przesadzał. A własnie. Hipokryzja to tu się wylewa radośnie hektolitrami… No dobra, już nie narzekam. Ostatecznie 6/10.

...niestety kompletne zacofanie, głupota i nie wiem co jeszcze pary głównych bohaterów przyćmił całą serię i przyjemność z jej oglądania. Skąd oni takich wzieli?! Za to postaci poboczne były genialne. 5/10 w ostatecznym rozrachunku, szkoda mi jednak tego zmarnowanego potencjału.

Ranysicku, co to miało być? Zbeszczescili mi serię. O ile pierwszej dałam 9/10 i jest jedną z moich ulubionych serii, tak dla kontrastu temu dałam ostatecznie 2/10. Dlaczego 2 a nie 1? Za Heia. Jeden, jedyny plus tej części. Mimo że raz obrośnięty, piorący po pyskach, bez swojej mrucznej mocy, w dresiku… ale jednak Hei.

Na samym początku byłam skłonna dać nawet 7/8, bo Suoh nie wydawała sie taka idiotka i coś tam działała i nie było źle, a scena walki w deszczu April była MRUCZNA. Ale ta walka na pewno przyciągnęła uwagę i dała nadzieje, ze będzie więcej takich ślicznych walk. Niestety nie było? A przynajmniej ja nie pamiętam. Bo konczyły się szybciej, niż zaczęły. No, ale z biegiem serii moja ocena zaczęła zasadniczo spadać, ale do 9 odcinka byłam skłonna wystawić neutralne 5. Bo fabuła jakoś specjalnie nie wciaga, jest mnóstwo dziur, ale może załatają… Jedna po obejrzeniu 12 odcinka moja ocena definitywnie dropnęła ostro w dół. Nowowprowadzone postaci były mdłe i bez polotu. Stare zardzewiałe i bez życia. A fabuła dziurawa jak ser szwajcarski.

A muzyka nie umywała się do tej od Yoko Kanno. Niektóre kawałki może i nie były najgorsze, ale jednak sporo stanowiła techniawko łubudubu, które kaleczyło moje uszy.

A, proponuje do recenzji jednak dodać wyróżnik „magical girls” ==' Jeśli uwielbiacie pierwszą serię, to mocno zastanówcie się, zanim obejrzycie drugą. Może Wam popsuć wrażenia i to zdrowo.

Nie sposób nie zgodzić się z tym, co napisała Moshi. Ja jako wierna fanka mangi znałam z góry fabułę i wydarzenia, więc akurat ona nie mogła być dla mnie elementem zaskakującym. A wiedziałam, że w mandze była porządna i interesująca, a bohaterowie niezwykle sympatyczni i przekonywujący, z tym że manga ma jeden spory mankament – kreska i sposób rysowania dynamicznych scen. Nie jest najgorszy, ale czasem trzeba po prostu zgadywać co się dzieje. A anime miało szansę podciągnąć mi ta niedogodność, doprawiając na dodatek dobrą muzyką. Niestety, zawiodłam się. Może i widziałam w końcu co się dzieje (no, teoretycznie, bo sens niektórych akcji mi umknął), ale kosztem fabuły i postaci. A to jednak karygodny błąd, bo to one są najważniejsze.

Wstawki przed odcinkiem mnie nie ruszały, bo i tak znałam fabułę z mangi. Ale fakt, pomysł niefajny. Mnie nadal intryguje ostatnia scena z openingu – czemu Teito wyglada na nim jak dziewczynka, powiewa z natchnioną miną i… jakim cudem on tam siedzi?! ;)

Frau średnio lubię. Jakoś taki typ postaci do mnie szczególnie nie przemawia. Za to uwielbiam Hakurena! Miło go było zobaczyć na żywo i na szczęście anime nie ujęło mu uroku. Za to szkoda mi Teito, bo w mandze był naprawde sensowna postacia, tak samo jak Aya­‑tan, Hyuuga i reszta wesołej kompanii. Mikage za to był znośny, ale w anime… zbrzydł mi do bólu.

Od siebie mogę dodać jeszcze, że to niby seria shounen. Ale oprócz wspomnianej trójki zakonnic praktycznie nie występują w niej ŻADNE postacie żeńskie. Same bizony.

W ogólnym rozrachunku przywiązałam się do anime, choć przez pryzmat mangi, ale dostaje tylko 6/10, choć miało szansę na wiele, wiele więcej.

Trudno nie zgodzić się z tym, co napisała IKa. W zasadadzie ujęła sedno sprawy. Ja bym tylko z technikaliów dodała, że istnieją dwie „wersje” tego anime – normalna, dzienna oraz „late show”, podobnoż z mniejsza liczba… cenzury. Trudno mi powiedzieć na ile late show różni się od standartu, ale część odcinków na pewno niczym.
Jak dla mnie to był dobry kawał shounena. Jednak muszę przyznać, że jak do 30­‑któregoś odcinka moja ocena stale wisiała jako 9, to pod koniec tak mnie zawiedli, że dałam 5 czy 6. Więc ogólnie postanowiłam dać dobrą 7­‑mkę. Już nie chodzi o to, że zaczęli odbiegać od mangi (drobne odbiegnięcia już wcześniej się zdarzały), a wręcz powiedziałabym, że czasem wyszło to nawet na lepiej względem mangi, ale… popełnili niewybaczalny błąd, łamiąc dla swojej wizji „prawa” tego świata (tak, o Makę mi chodzi). Już przeżyłabym totalnie sztampową końcówkę, ale tego im nie wybaczę. ALE. Serię naprawde miło wspominam~

A u mnie jest na odwrót – gry nie znam, ale anime mnie właściwie zachęciło, by się ta pozycja zainteresować. Mysle, że na pewno sięgnę po grę (o ile jest dostępna w angielskim języku…). Z początku owszem, myślałam sobie „ile zdołają przemycić w ciągu całych 4 odcinków” i w ostatecznych rozrachunku wyszło lepiej, niż przypuszczałam. Podchodziłam sceptycznie raczej, a w pewnym momencie sobie zwyczajnie uświadomiłam, że dostarcza mi ono dobrej rozrywki. Schematy oklepane jak nic, fabuła regularna i prowadząca do skopania tyłka ostatniemu „bossowi”, mamy też klasyczną drużynę i sztampowych bohaterów. Na dodatek od samego początku zostajemy wrzuceni w wir akcji… A mimo to – było ciekawie! Ot, taka fajna odskocznia od tych wszystkich długich i „ambitnych” lub Ambitnych serii. Z muzyki bardzo mi się spodobał opening~ Do grafiki nie mam co się przyczepić. Było w zasadzie parę rozkopanych wątków, w których trudno się było połapać. Aaa, właśnie. Ja i tak cały czas kibicowałam Dhaosowi, bizon!~~
 kliknij: ukryte  - czemu Chester oklepał twarz Clessowi i potem przez długi czas chodził jeszcze sfochany mimo, że tacy z nich przyjaciele (anime podsuwa, że Cless taki dobry przyjaciel, dał rozładować emocje Chesterowi, ale pewnie ma tu jeszcze dużo do rzeczy jakieś wcześniejsze wydarzenia)
- o pochodzenie rzeczy już się nawet nie zastanawiałam, doszłam do wniosku że to efekt uboczny okrojonego czasu antenowego,
- najbardziej mnie zaintygowało pojawienie się tej małej ninja – dowiaduje się włascicie AŻ jej imienia.
Dobre było.

Nigdy wcześniej nie miałam styczności z innymi anime spod znaku Macrossa, jednak znam sporo innych anime o podobnej tematyce i to mnie zachęciło do poszukiwań. A że to najnowszy z Macrossów, to postanowiłam go ugryźć…

W sumie to byłam nastawiona na walki w przestrzeni kosmicznej z trójkącikiem romantycznym w tle, a dostałam na odwrót – romans z walkami w tle. Pierwszy opening w wykonaniu Maayi kompletnie mi nie przypadł do gustu i w sumie określam jednym słowem: wycie. Za to uważam, że seiyuu Sheryl ma niesamowity, dźwięczny głos! Jej piosenki zdecydowanie zapadły mi w pamięć, a zwłaszcza  kliknij: ukryte  'Diamond Crevasse' pod koniec odcinka, w którym Sheryl siedzi w kapsule ratunkowej z innymi ludzikami i znów postanawia śpiewać z postanowieniem, że skoro Ranka jest „piosenkarką nadzieji” to ona będzie śpiewać nawet pośród otchłani rozpaczy. Cudo!. Za to z repreturaru drugiej pani w zasadzie podobało mi się tylko Aimo, a pozostałe albo były nijakie albo tekst dobijał na miejscu. Poza tym całkiem ciekawym, aczkolwiek dolewającym chaosu pomysłem było częste zmienianie openingów a zwłaszcza endingów – które generalnie były prześliczne i nie przewijałam ich.

Co do fanserwisu – bywał po prostu kwikogenny :D

Parę słów o postaciach… Główny pan jest po prostu kompletnie tępy i bezużyteczny, bywa też, że nieźle gra na nerwach. Ale mimo to da się go lubić. Z obu pań bezsprzecznie wygrywa u mnie Sheryl. Rance życzyłam długiej i bolesnej śmierci, denerwowała mnie jej dziecinna postawa i podejście do życia. Sheryl też momentami potrafiła zdenerwować, zwłaszcza jej arogancka z początku postawa, która potem dosyć mocno rozmiękła. Ale trzeba jej przyznać, że miała kręgosłup i chwała jej za to. No i jej śpiew! Co można powiedzieć o pozostałych? Ano że w sumie niewiele zapadli w pamięć i generalnie po prostu podobierali się generalnie w parki.

Fabuła… No, była. Jakaś. Nieco mocno zagmatwana pod koniec niebezpiecznie zalatująca w niebezpieczne sfery czystej abstrakcji – oj, kwikogenne, o tak. Jednak mam wrażenie, że była mocno chaotyczna. W pewnym momencie straciłam rachubę kto jest po której stronie jeszcze i czym czasem nie umarło mu się po drodze. Nie dowiedziałam się też wszystkiego – o co w ogóle chodziło z tym „protoculture” czy innym bełkotem na temat podróży kosmicznych? Poza tym jest dosyć przewidywalna –  kliknij: ukryte  jak to ze „śmiercią” Alto czy tym, że obie panie uratuja galaktyke łącząc swoje siły w śpiewie, czy to, że Sheryl zostanie mimo wszystko uzdrowiona ze swojej śmiertelnej choroby. Bywało jednak też parę momentów, które były naprawdę Dobre –  kliknij: ukryte  jak już wspomniana pieśń Sheryl, śmierć Michaela (choć po takim wyznaniu on MUSIAŁ umrzeć, a także scena gdy obie panie rzucaja sobie wyzwanie wtrącając się jedna drugiej do piosenki, a na koniec śpiewając razem, osaczając z obu stron biednego Alto ;). Grafika była naprawdę cudna i nie ma do czego się przyczepić, jedyne co mnie drażniło cały czas, to rysowanie oczu – a ścislej mówiąc, to ta biała krecha miedzy źrenica a dolnymi rzęsami. Wciąganie fabuły… średnie. Sesję raz przerwałam w połowie na rzecz innej, bardziej wciągającej serii. Głównemu złemu zdecydowanie też zabrakło charyzmy. Ale generalnie to nie było źle! Jak dla mnie 7/10 ale generalnie Sheryl za całokształt podwyższyła ocenę.

A wszystko zaczęło się niewinnie od pewnego AMV „Beyond” (które po sesji anime okazało sie jeszcze cudniejsze).

Aj, aj, ja zdecydowanie chcę więcej anime tego pokroju i klasy! Grafika faktycznie moze z początku odrzucać, ale całkiem szybko można łatwo ją podpiąć pod baśniowa kompozycje. Muzyka jest po prostu przecudna – i nie mówie tutaj tylko o „klasycznych” kawałkach, które całkiem często można usłyszeć. Zdecydowanie urzekający jest też opening wraz z endingiem – właściwie to ani razu ich nie przewijałam. W ogóle cała otoczka tworząca to anime to istny majstersztyk – zdecydowanie wciąga i chce sie ogladac więcej i więcej. Poczynając od baśniowego wprowadzenia przed każdym odcinkiem, poprzez nastrojowa muzyke, aż do zawiłej fabuły. Postaci nie da się nie lubić! Mnie osobiście przypadł do gustu najbardziej pierwszy łuk, zaczątek drugiego lekko jakby wyhamował z akcja, która nabrała szalenczego tempa pod sam koniec. Jestem pewna, ze niejednego zaskoczy. Co do samego zakonczenia, to uwazam je za bardzo dobre  kliknij: ukryte  generalnie zamknęli wszystkie wątki w taki klasycznie baśniowy sposób, z Myuto pozostał książę jak z obrazka, cała główna czwórka znalazła swoich połówków, w zasadzie jedyny niesmak może polegać na tym, że Ahiru pozostała kaczka – ja myślałam, że jednak wplota tu baśń brzydkiego kaczątka i zostanie łabędziem, a tu nic :D I Neko­‑sensei z kociakami i żoneczka… Muah! Poza tym zdecydowanie ciekawa role przydzielili Fakirowi, najbardziej ubóstwiam scene, gdy dowiaduje sie, ze Ahiru to kaczka, jest po prostu boska i ten rumieniec :D Całkiem całkiem zaskoczył mnie pomysł z przewijaniem historii do tyłu. I w ogóle ten cały Drosselmeyer nadał anime barw. Chyba nikt nie chciałby oddać swojej historii w jego ręce, ale trzeba mu przyznać, że był zabójczy w swoich reakcjach i komentarzach.

Podsumowując, anime mozna nawiązac do słów Drosselmeyer z końca każdego odcinka – myślę, że każdy kto wychował się na baśniach i choć już „wyrósł”, to nadal podświadomie lubuje sie we wszelkich rzeczach tego typu i jak małe dziecko po każdym odcinku chce dalszej części. I tu dostaje taka klasycza baśń, ale dojrzalsza i bardziej intrygująca – bo to baśń jednocześnie stawiająca pytania, negująca klasyczne hepi endy i morały. Ot, takie typowe charakterystyczne dodatki do anime (emo, angst, mrok :D), zgrabnie wpleciony w motywy baśniowe. Jak dla mnie boskie! 9/10

Jak dla mnie jeśli ktoś oglądał Gundam Seed, to koniecznie musi zapoznać się z tymi króciutkimi dodatkami. Każdy jednak szczegół z nich byłby ogromnym spoilerem ;-) Więc by nikomu nie psuć zabawy, ja uważam za najbardziej udane  kliknij: ukryte  sceny, gdy Lacus i Cagalli z totalna powaga komentuja mecz siatkówki. Gdy Lacus prawi swój monolog godny chwalebnej bitwy do psa. Kira i Athrun zabijający się… podczas gry na konsoli. No i mimo że nie dostajemy odpowiedzi „czym tak naprawde są nasionka i dlaczego niektórzy je maja, a inni nie… to i tak było śmiesznie,. Sporo by tego jeszcze było. Już nie wspominając o yaoi z ptaszkiem czy Lacus i Kirze! Świetnie sie ubawiłam. Więcej takich autoparodii żądam!

Może i nie wciąga jakoś specjalnie, może i nie zaskakuje, może i emanuje wszechobecna miłością, dobrocią i przyjaźnią… ale zdecydowanie ma to coś. Nie miałabym nic przeciwko kolejnemu sezonowi, o ile byłby tak samo dobry, jak ten. Fabuła dosyć przewidywalna, ale potrafi i trzymać w napięciu, a na końcu wszystko się ładnie wpasowuje. No i dziadek Abe! Bardzo ciekawa postać. Już nie wspominając o gromadce bishounenów, którzy mu służyli… :-) Świetna odtrutka po paru „cięższych” seriach. Choć ja z tego powodu miałam dodatkowy ubaw, a ściślej mówiąc przez seiyuu z tychże serii. Norio Wakamoto (Charles z Code Geass) w roli zuego potwora Kyuukiego czy młody Abe mówiący głosem Athruna z Gundam Seeda, tudzież sporo innych głosów, które „już gdzieś słyszałam”... Jak dla mnie to kolejny smaczek. Zakończenie…  kliknij: ukryte  też nie lubię takich rozwiązań, nie podoba mi się, że Mokkun stracił wspomnienia o Masahiro, ale cóż, inaczej byłoby za różowo. No i podobała mi się scena po ostatnim endingu!

To nie była nawet alternatywna historia, a raczej poszerzona z małym rodzynkiem gratis  kliknij: ukryte  oczywiście jest nim dołożenie Athruna do sceny Kira vs Durandal, co i tak nic nie zmieniło, no może oprócz tego, że z tego co pamiętam Kira nie znał dowódczyni Minervy, więc nie mógł do niej zawołać po imieniu, więc to niby Athrun krzyknął. W sumie przez 3/4 mamy okazję przypomnieć sobie przebieg ostatecznej bitwy, od której dorzucono parę zdań z jej przebiegu. Z jednej strony to sposób na załatanie dziur, z drugiej przedobrzenie z natężeniem dramatyzmu  kliknij: ukryte  oczywiście mam na myśli dodanie sceny oberwania przez panią kapitan tej trójki popierajacej Lacus oraz oberwanie przez Dearkę. To taki okrzyk w stronę widza „oni tu też są i walczą!”, możnaby pomyśleć, że chociaż jakaś rane załapali, ale tu kończy się dorabiana scena by zaraz pokazać kadr z ich nietkniętymi buźkami, całych i zdrowych. I po co to dolanie dramatyzmu było? Ponadto ja też oczekiwałam jakiegoś rozwiązania z Athrunem i Cagalli. Trudno ich nazwać kanoniczna para, ale w sumie nie tak wiele im brakowało do tego!  kliknij: ukryte  Już nie wspominając o pierścionku Cagalli od Athruna, mimo że nie pasowali mi jako para, to potem się przekonałam do nich i co… na końcu nic a nic o nich. Jedno politukuje sobie, drugie idzie swoją drogą. A ja tu conajmniej małej sceny ich ślubu oczekiwałam :D. No, ale końcowa scena z Kirą i Shinnem była bardzo w porządku i dla niej choćby warto zerknąć na ten dodatek po obejrzeniu Destiny.

...nawet do oglądania w grupie :) Uwielbiam wspomniane już Seirei no Moribito, więc podczas oglądania nie mogłam oprzec się porównywaniu obu serii. Zarówno IG Productions jak i BONES odwalili kawał dobrej roboty z grafika i animacja, po prostu cud, miód i orzeszki. Bardzo podobało mi się w tym anime również ukazanie więzi między dzieciakiem a jego psem. No i plus za to, że zwierzaki wyglądały i biegały jak zwierzaki, a nie potworki, co często w anime ma miejsce. Ja tam polecam!

A ja myślę, że wy po prostu nie dostrzegłyście GUEMBI tego cudownego anime! Dzięki płytkiej fabule (a raczej jej braku) nie trzeba było w ogóle nadwerężać szarych komórek. Trzeba też przyznać, że rysowanie piórek i skrzydełek wyszło rysownikom cudowne! A te białe i czarne skrzydełka, cóż za subtelna symbolika. Wątki yaoi trzeba wybaczyć głównym bohaterom, w końcu ktoś bardzo mądry posłał ich do wyłącznie męskiej szkoły, więc co tu począć? A na dodatek padał deszczyk, więc MY wiemy o co chodziło tak naprawdę! Dzięki płynnej animacji typu stop­‑klatka mamy okazję częściej podziwiać piękne (o gustach się nie dyskutuje) facjaty stadka bizonów (patrz poprzedni nawias). Muzyka jaka była – nie pamiętam – ale to znaczy, że musiała być całkiem dobra, gdyż suma sumarum nie zasnęłam przy sesji tego wybitnego dzieua. Już nie wspominając o piszczącym różowym loli­‑shocie, który zabijał… a przepraszam, zachwycał swoim „I co my teraz zrobimy?”. Dodać do tego skonsensowanie w aż całe 2 odcinki i mamy wybitna perełke! I na koniec mała uwaga: przy jego oglądaniu NIE oglądać grupowo i NIE dawać się ponieść zbiorowej głupawce (kurka, czemu ja tak mało z tego anime w ogóle pamiętam…? to przez Was, złe jenoty!)

A ja z niemałą, wręcz mściwą satysfakcją wystawiłam piękne 1 (bo nie ma w skali zera). Pierwsza seria miała swoje słabe i mocne strony, ale zapewniała mi na tyle całkiem przyzwoita rozrywke, by z całkiem pozytywnym nastawieniem czekać na serię drugą. Tak, oczekiwałam od niej dosyć sporo, a przynajmniej równie porządną rozrywkę. Panna blondi mnie denerwowała niesamowicie, choć miała zadatki, bym ją całkiem polubiła, rozwiązania wątków jakieś rozmyte, a na czele wszystkiego rozkochana młodzież ze swoimi problemami egzystencjonalnymi, to znaczy miłosnymi. Nieee, zabierzcie to ode mnie!

Ja jednak pomimo tego oglądałam z odcinka na odcinek z niema nadzieja „po tym już na pewno będzie lepiej!” i dotrwałam tak do 17 odcinka, nie wyrwawszy sobie uprzednio wszystkich włosów z głowy i gdy tu COŚ zaczęło się dziać moja cierpliwość osiągneła szczyt szczytów i nawet ten powiew akcji nie był w stanie mnie zainteresować. Serię więc porzuciłam i to by było na tyle.