Tanuki-Anime

Data emisji Death Note: 2006­‑10­‑03 do 2007­‑06­‑27
Data emisji Code Geass R1: 2006­‑10­‑05 do 2007­‑07­‑28
Więc nie wiem jakim cudem można tu mówić o „zżynaniu” w którakolwiek stronę.

Mnie ten cały patosowy sosik nieraz przyprawił o atak śmiechu. I nie miałam jak się śmiać z powiązań z innymi gundamami, gdyż ich po prostu nie oglądałam – to moja pierwsza seria spod tej marki. Spoooro odcinków zajęło mi rozgryzienie kto jest z kim, jak się nazywa, a potem nieraz mi się nawet postaci myliły :) Ale w końcu i to przyswoiłam. Być może to dlatego, że nie mogłam się na tyle skupić na oglądaniu, by obdarzyć anime zadawalająca ilościa uwagi, jaka jest niezbedna do nie pogubienia się.
Postaci. No cóż, parę polubiłam, większość bym dała na pohybel, ale nie było ani jednej, której szczerze byłoby mi szkoda. Setsuna ze swoja gadka o Gundamie był rozbrajający. Wspomniana już scena z nocnymi odwiedzinami u Azadistańskiej księżniczki spowodowała, że o mało nie spadłam z krzesła. A gdy Tiera pierwszy raz przemówił (zdecydowanie męskim głosem), to też miałam niemałe zaskoczenie. Poza tym minus dla twórców za  kliknij: ukryte  niewytłumaczenie czym tak właściwie nasz prychający bizon był, bo że człowiekiem nie, to zostało wielokrotnie w serii przedstawione. Lockon był całkiem sympatyczny, a gdy usłyszałam anime Allelujah, to tym razem o mało nie oplułam sobie herbatka ekranu, ale w gruncie rzeczy też był sympatyczny  kliknij: ukryte  chociaż jak na końcu okazało się, że jego rywalka Soma Peiris to bodajże jego siostra, to ech :). Końcówka serii w zasadzie mnie rozczarowała lekko, choć już od ładnych paru odcinków budowali nastrój i przygotowywali widza na nią –  kliknij: ukryte  w sumie jak już przywołuja te całe wspomnienia, że poprzednie generacje meisterów gundamów „nagle znikali” a wszystkie informacje zostały zniszczone, to można się było domyślić, że i te pokolenie leci w ramiona swojej samozagłady. Były tylko do wyboru dwie rodzaje śmierci: szybciutka i odbijająca sie bez echa albo pełna patosu i przemówień. Najbardziej jednak zapadła mi w pamięć śmierć Lockona – facet poświęcił się dla zemsty, nastrojowa muzyczka, a tu nagle zaczyna wymieniać imiona rodzinki – przypomniało mi się jedne z „praw anime” i chcąc nie chcąc, wybuchnęłam śmiechem. W ciągu tych 3 odcinków szybko też straciłam rachube kto już umarł, a kto jeszcze żyje.
Jak dla mnie w zasadzie dwie sytuacje były smutne:  kliknij: ukryte  zabicie pani dziennikarz (siostry Sajiego), która próbowała zbyt daleko węszyć oraz sama Loise i to, co ją spotkało.. Co mnie dosyć mocno denerwowało, choć to dosyc klasyczny chwyt:  kliknij: ukryte  to oczywiście power­‑upy. Jest źle, dobrym zaraz skopia tyłki, więc nagle jak grom z jasnego nieba coś przybywa na ratunek. A tu raz jakieś nowe gundamy, a to mały prezent od Schenberga…
Ach, nie należy też zapominać, że twórcy pamiętali o yaoistkach… choćby przemowy Tieri czy potem pilota Acre o miłości pod koniec serii.
Ale koniec końców – kawał dobrej zabawy przy oglądaniu, jestem ogromnie ciekawa co nam zaserwuja!

Zaintrygowana tym, co tak jenoty na kanale wsuwaja masowo marmoladke, sama postanowiłam po owe anime siegnac… I nie żałuję! Romanse, shojo i takie tam nigdy dla mnie nie były sztuka sama w sobie, wręcz przeciwnie. Ale muszę przyznać, że serię oglądało mi się niezwykle przyjemnie.

Ja z kolei nie zostałam wciągnieta jakoś specjalnie od pierwszych odcinków. Tak porzadnie mnie zassało do słoiczka dopiero koło 20 odcinka na wiecie­‑którym łuku z yaoi… XD

Co do kreski, to rzeczywiście, trzeba się przyzwyczaić. Przynajmniej kolorystyka nie była jaskrawa, choć niektóre zestawienia kolorów ciuszków… a na dodatek panowie wcale jakoś specjalnie od różu nie stronili. Ale z biegiem serii trzeba przyznać, że i bohaterowie i ich ubiór dojrzewaja w pozytywnym tego słowa znaczeniu.

Trzeba też przyznać, że nawet jeśli jakiejś postaci się baaardzo nie lubiło, to twórcy nie skazywali jej na wieczna nienawiść fanów i potrafili naturalnie przedstawić coś, by wskoczyła chociaż na status neutralny. Z malutkimi wyjątkami, ale cóżby to była za seria anime bez ani jednej znienawidzonej postaci.

Końcówka zaiste może być trochę męcząca, ale ja chyba po prostu uodporniłam się na okresowe napady głupoty bohaterów i więcej miałam z tego śmiechu, niż udręki. Ostatni odcinek rekompensuje z nawiązką uprzednie angstowanie.

Jak dla mnie mocne 8 z duuużym plusem, byłoby i więcej, gdyby nie zbytnia przewidywalność. Twórczy chyba chcieli wyprać anime z zaskakujących pairingów i sytuacji itp. więc jeśli ktoś uwielbia być zaskakiwanym – niech skrupulatnie przewija kolejno: opening, tytuł odcinka, przerywnik w środku, zapowiedz kolejnego odcinka i ending.

Troszkę więcej akcji i bym była wniebowzięta. Bardzo przypadła mi do gustu postać pyskatej Horo, w sumie oprócz wilczych uszek i ogonka miała niezwykle wyczulony słuch, co niejednokrotnie okazywało się bardzo przydatne. Jednak Horo w wilczej formie – auć. Nie spodobała mi się. Brak zachowanych proporcji, toporna kreska, a i tylko lisy maja biały kitelek na końcu ogona, nie wilki. Opening i ending był boski! Gdybym miała wskazać, co najbardziej spodobało mi sie w serii – to własnie relacje między Lawrence i Horo. Poza tym seria jeszcze nie jest skonczona – jeden odcinek wyjdzie na DVD.

Och tak, wiosna, w powietrzu wyczuwa się miłosną aurę! W sumie ten odcinek daje odpowiedzi na parę pytań z serii, ale tych pobocznych. Na przykład  kliknij: ukryte  drobne poszlaki skąd Kirihara wyczaiła przy końcu serii, że Czarny Żniwiarz to Li­‑kun (mogła mieć przebłyski pamięci z tego zdarzenia). Zaskakująca była reakcja Li­‑kuna, gdy został zdemaskowany, taka mina niewiniątka, a przed chwila chciał ich zabić. I chyba każdy chciał zobaczyć by było, jakby Hei został nakryty przez nich. Poza tym scena z nagim Kontraktorem też była mocna ;)). Poza tym warto było obejrzeć dla zobaczenia Li w masce, a bez płaszczyka :P Biedna Yin…

Zdecydowanie zgadzam sie z poprzednikiem, również czuje niedosyt! Długo zwlekałam z obejrzeniem tej końcówki, ale to własnie dlatego, że to już końcówka i żal z tego powodu. Niemniej zgrabnie ujęte. Jak dla mnie „właściwa końcówka” będzie z momentem, gdy Jinto zacznie powoli robić sie staruszkiem, a Lafiel nadal piękna i młoda ;)) Co do kwestii dostastania bohaterów, to ten proces jest jak dla mnie bardzo dobrze przedstawiony w kolejnych seriach, zarówno fizycznie jak i psychicznie. Moim zdaniem ta OAV poruszyła ciekawe problemy, na przykład ograniczenia Cesarzowej Abh, ich niezdolność do łamania reguł, brak widocznej rywalizacji, a z drugiej strony Sobash próbująca wjechać na ambicje Lafiel ;) No i ich podejście do pola bitwy – odniosłam wrażenie, że Jinto jako Lądowiec bardzo poważnie podszedł do sprawy, a oni się tymczasem swietnie bawili, choć oczywiście nie pokwapili sie by go poinformować, że to tylko manewry wojskowe. No i niech żyje super przyśpieszenie kosmiczne :D

W sumie dziwie się, że seria raczej mało znana. Jak dla mnie posiada w sobie „to coś”. Postaci teoretycznie są sztampowe, ale są jednocześnie zaprzeczeniami sztampy i twardo trzymają się swoich poglądów – jak choćby Lafiel. Jak dla mnie to właśnie Abh są jedną z mocniejszych stron serii – widać w nich ludzkie odruchy, ale są jednocześnie zupełnie inni nie dość, że od innych nacji, to na dodatek miedzy soba również. Zdawałoby się, że po dwóch seriach już conieco o nich się wie – a tu kropelka w morzu! I jeszcze dobry chwyt jako przedstawienie od drugiej strony „tych złych kosmicznych bezwzględnych najeźdzców”. Aż żal, że jeszcze tylko OAV do obejrzenia! Przywiązałam się niesamowicie do Lafiel i Jinto.

Zgadzam się z poprzednikiem, w tej części zdecydowanie czuć brak różnorodności, jaką mieliśmy w Crest of the Stars. Również z tego powodu wolałam poprzednią część. Mi jednak jakoś specjalnie dialogi nie przeszkadzały. Za to „gadanie o niczym” było intrygującym elementem, zwłaszcza te w stylu pytanie Księcia swojej podwładnej o to, z którym z braci bliźniaków coś ją łączyło. Jak dla mnie naprawdę fajna i porządna seria, choć klimaty kosmiczne działają na mnie raczej negatywnie niż pozytywnie.

Jeden z moich poprzedników sprecydował to, co spowodowało, że to anime tak miło mi się oglądało – taka bezpretensjonalność, brak udziwnień, traumatycznych przeżyć czy emo­‑przeszłości, które wręcz zalewają nas w większości świeżych tytułów. Nie lubie SF. Nie lubie kosmosu. Ale taki sposób przedstawienia nie przeszkadzał mi. Do kreski też idzie sie przyzwyczaić, choć oczywiście to chyba jedna ze słabszych stron. Muzyka też nie zapada. A jednak miodność serii wysoka. Najlepsze były relacje przedstawione między Lafiel i Jinto – od ich pierwszego kontaktu jako przedstawiele dwóch różnych ras aż po przyjaźń oparta o wzajemne zaufanie. No i myślałam, że skoro „wygnancy w kosmisie” to beda latać z jednego końca na drugi, a oni raptem 3 rejony odwiedzili. Ale to chyba na dobre wyszło. Ogólnie mocne 9/10, druga seria już czeka!

Cóż, akcja rzeczywiście przybiera na obrotach dopiero w ostatnich odcinkach i czuć taki brak równowagi jak na tylko 12 odcinków. No i nadal nie wiem  kliknij: ukryte  dlaczego Shiki nagle zaatakował Arcueid w pierwszym odcinku czy dlaczego prawdziwy brat Ahiko opętany przez Roa też widział linie śmierci, choć ani jeden ani drugi nie byli spokrewnieni bezpośrednio. Ponoć fabuła w grze jest bardziej dopracowana, więc szkoda, że nie postanowiono rozciągnąć historii na 26 epków i bardziej ją pogłębić. Ale ogólnie nastrój tajemnic i zawiłość historii stoi na wysokim poziomie, animacja przypadła mi do gustu, a muzyka… opening dołączył do grona moich ulubionych, jest przepiękny. Jak dla mnie jak w tytule – nie wykorzystany potencjał, ale jednak ma coś, co przyciąga. A i jeszcze na końcu  kliknij: ukryte  taki sam chwyt jak w Fate/Stay Night z rozstaniem dwójki głównych bohaterów czyli taki z jednej strony dobrze, a z drugiej szkoda.

Ogólnie oceniłabym na wysokie 8/10 :)

...a wszystko przez zachęcenie czytaniem komentarzy na forum Tanuki. Pierwszy odcinek w miarę zachęcający, kolejne poszły już jak z górki sama nie wiem kiedy. Shuurei dała się całkiem poślubić, a jako osobie płci żeńskiej wianuszek pięknych bishounenów oczywiście przypadł do gustu. Jakby nie mogło się obyć bez mrocznych przeszłości [tm] , ale jakby się zastanowić nie miały jakiegoś specjalnie większego wpływu na fabułę. Wszystko było bardzo przyjemne aż do pojawienia się pewnego osobnika wspomnianego w recenzji… Na uwagę zasługuje szczególnie chwyt skupienia fabuły na realizacji marzeń Shuurei, a nie na jej romansach z kolejnymi przystojniakami.
Humor był przedni w tej serii zdecydowanie. Trafiony w mój gust. Nieraz popłakiwałam się ze smiechu. Całe szczescie, ze wprowadzili do historii postać Lan Ryuurena… Bezsprzecznie nietuzinowa postać. Poza tym infantylne zachowania Ryuuki'ego, polityczne intryfgi i barwne przygody… na bardzo przyzwoitym poziomie. Nie żałuję ani chwili spędzonej przy tym anime, choć z pewnością nie każdego wciągnie.

Jak dla mnie pierwsza prawie godzina filmu była nudna jak flaki z olejem. Sceny żywcem wyjęte z anime, posklejane troche, moze odrobine podretuszowane. Nawet dialogi identyczne słowo w słowo. Moja pierwsza myśl „Co to ma być?!”. Poszli po najmniejszej linii oporu. Zdecydowanie jestem na NIE. Dopiero od połowy akcja nabrała rozmachu i zaczęła zaciekawiać, do dojść do świetnego zakończenia i nawet mały skrawek nowej nowinki fabularnej wrzucić.

Jak ktoś ma ochote na rozrywke na całkiem zadawalającym poziomie i chce sobie odetchnac od „filozoficznych” i/albo złożonych tytułów, to moze sobie spokojnie siegnac po BR. Całkiem zgrabna koncepcja, choc nie ustrzezono sie dziur w fabule i dosyc sporej przewidywalności. Ale mimo wszystko jakoś tak przyjemnie sie ogladało całkiem :-)

A to małe ale to takie, że wciąż czuć niedosyt. Zakonczenie mnie po prostu nie satysfakcjonuje! Ogólnie całkiem ciekawe, ale takie jakies z kosmosu. Mam nadzieje, ze opórcz dodatkowego odcinka 26 powstanie jeszcze jakas OAV­‑ka… Ubóstwiam głównego bohatera, zdecydowanie utrafili w mój ulubiony typ postaci. Moim zdaniem nie ustrzeżono sie troche monotoni i dziur w fabule, ale nie są one rażące. U Yoko Kanno bywały lepsze OSTy… widać, a raczej słychać małe wypalenie w tej materii. Ale tłumaczenie serii na polski było zdecydowanie miłym zajęciem :-)

Na końcu samiutkim jest napisane, że planuja sequel. Teraz wiadomo, ze bedzie to prawdopodobnie seria TV na wiosne :-) Nic tylko ręce zacierać i cierpliwie poczekać.

Trailer tak fajnie sie zapowiadał, bo ja całkiem lubie eksperymentowac. Ale TO było zupełnie nietrafione. Zaprzepaszczone. A obejrzałam 15 odcinków! I czekałam aż do konca wyjdzie, by łyknac to na raz… Ale zwątpiłam czy to ma sens po przeczytaniu komentarzy i recenzji :-)

Ja podałam tyły po 6 odcinkach… A juz myslałam, ze to ze mna coś nie tak, ze tylko mnie nie przypadło do gustu :)

...a ostatnie odcinki przyprawiają o palpitację serca! Taka bardzo pozytywna. Świetne zwroty akcji i fabuła nabiera prędkości godnej głazu toczący sie po zboczu. Tylko sama ścisła końcówka wbija człowieka w fotel, by pozostawić go ze sterta kołatających sie w jego głowie pytań. Mam ogromną nadzieję, że jeszcze w tym roku wystartuje druga seria albo ukaże się jakiś sequel, bo fani zginą od swoich domysłów.

Moim zdaniem w recenzji postawiłaś na jak najbardziej możliwe odspoilerowanie, co troche nie wyszło na dobre. Nikomu by nie przeszkodziła wiadomość, że  kliknij: ukryte  mężczyzną, którego chce zabić Lulu jest sam Imperator oraz ze to on jest Zero. Mimo to całkowicie zgadzam sie z bardzo dobrze napisaną recką. Zabrało mi tylko czegoś o C.C. bo ja po prostu uwielbiam tę postać – bez niej te anime nie byłoby tak świetne.

Mimo, że z początku seria średnio zachęcała i dawała wrażenie „gdzieś już to widziałem”, a ja nie lubię mechów, to mnie niesamowicie wciągneła. Gorąco polecam.

Fabuła jakoś nie wgniatała w krzesło, ale za to widoki, tła, dopicowanie kazdego fragmentu ekranu – owszem. Historia oklepana i oparta na schematach, a nawet pomimo głupiutkiego zakonczenia bardzo miła. Nie przepadam za SF ani za 3D, ale miło mi sie to oglądało.

Zasadniczo podzielam w zupełnosci opinie Zgrzyta. Pierwszy odcinek mnie srednio zainteresował, ale kolejne juz wciagneły. Tak było do około 26 odcinka, a potem klimat uleciał… Próbowali załatac dziure, ale marnie im wyszło. Koncówka przewidywalna  kliknij: ukryte  Light jako zły musiał zginac, choc troche mi go szkoda było, oza tym samobójstwo Misy…. Muzyka niesamowita :-) Ogólnie anime dobre, ale powinni zgraniej zamknac w 26 epkach – wyszłoby to na dobre.

...to poszło w parę dni :) Pierwszy odcinek mi sie nie spodobał, bo zamiast mocy mielismy jakiegos mechanika, który obwieszczał, ze chce zostac obroncą uciśnionych. BLE. Zresztą, do konca mi ten Shiro gość nie odpowiadał, praktycznie w kazdym odcinku powinien przynajmniej parę razy umrzeć – taki naiwniak ze stadkiem dziewczyn wokół! Za to uwielbiam postać Saber, ogromny plus. Tohsaki nie lubiłam, ale potem się do niej przekonałam, bardzo podobna do Asuki z NGE. Sakura było wiadomo z góry, ze jest słodka dziewczynka na odstrzał. A jak zobaczyłam ją w TYM stoju, to myślałam, ze padne ze smiechu! :D Poza tym dał sie odczuc japonska hm… znajomość, a raczej jej brak kultury Europy i innych regionów poza japońskich, ale ja sie juz przyzwyczaiłam i była dla mnie źródłem uciechy – Graal, bezmózgi Herakles, inkantacje, Gilgamesh. No i na koncu dałam się porwac  kliknij: ukryte  romantycznemu klimatowi, po czym  kliknij: ukryte  siedząc jak na szpilkach, dzierżąc w dłoniach i miętosząc poduszke, oglądałam z zapartym tchem co tam mi zaserwuja. Z początku byłam załamana, ze nie ma hepi endu tak 100%, ale jak zobaczyłam Rei zywa i cała, ta mała była mi obojetna, to tylko czekałam, az bedzie kontynuuacja snu Saber… W sumie dobrze, ze zostawiła Shiro. Lubie takie zakonczenia, bo zapadają mi w pamiec i wzbudzaja emocje.

Co do Archera, to  kliknij: ukryte  co do jego przeszłosci i bycia Shiro, ma on białe włosy, dosyc dziwne, ze jako nie taki stary człowiek zamienił rude na białe, no ale Shiro=biel z japońskiego, wiec to tez o tym swiadczy. Niestety, ja nie znająca gry bez spoileru nie zaczaiłam tego powiązania, mimo ze moją uwage przykuł klejnot, który pozostał po jego zniknieciu.

Cały wątek fabularny ogólnie bez wiekszych dziur, choć ja na Tanuki czytam: „Tylko jeden moze przezyc” a tu połowa anime, a jeszcze nikt nie zginał. A chwile potem starałam sobie przypomniec, czy Lancer jeszcze zyje, czy juz poległ i co z nim własciwie sie stało.

Muzyka. Ubóstwiam kawałek lecący głównie przy zapowiedzi następnego odcinka. Pierwszy opening ogromnie przypadł mi do gustu. Ending tez polubiłam, ale nie az tak. Za to zaskoczył mnie drugi ending, bo w tak krótkich seriach nie spotkałam sie z dwoma wersjami openingu. Z początku bardzo mi nie pasowało takie nagłe wpadniecie na ciezka nute, ale szybko się do niego przekonałam. Kreska jest baaardzo charakterystyczna, taka magiczna wrecz. Jedyne, z czego chichotałam, to  kliknij: ukryte  3D smok Saber, ten, którego widział Shiro jak byli z Saber w trakcie obrzedu umozliwiającego regeneracje many Saber.

Ogólnie anime ma sporo wad, ale za sama miodność daje spokojnie 9/10 i jeszcze do niego wróce.

Nie myślałam, że Hitomi moze byc jeszcze bardziej wkurzająca, niz w wersji TV… A jednak. Udało im się! Zbyt duzo wcisneli w te 1,5 godzinki. Choc sceny walki jak zawsze dobre. I muzyka na pierwszym miejscu. Ja sie troche nudziłam przy tym, troche ironizowałam i w sumie tyle. Nie wiem szczerze, komu polecac. Tylko fanom miłostek i zagorzałym fanom Escaflowne.

...ale chyba za stara już jestem na takie bajki :P Bo jak dla mnie ten Totoro był przerażający z tym swoim otwieraniem paszczy i ten kotoautobus z tym uśmieszkiem jak kot z Alicji w Krainie Czarów :P No, ale spokojnie można polecić dla najmłodszych. Ja się juz troszeczke nudziłam.

Nie lubie hip­‑hopu i miałam mało styczności z anime o samurajach. Mimo to seria mi się bardzo podobała! Choć wg mnie daleko jej do Cowboy Bebop. Dopiero od połowy zaczyna pojawiac sie wiecej motywu Słonecznikowego Samuraja, choc ja sporo o nim wczesniej juz sama domysliłam się. Ending jest piękny i zakończenie również, choć  kliknij: ukryte  według mnie oni na pewno potem znów się spotkają i będą razem podrózować. Przy końcówce zresztą nie mogłam oderwać się od ekranu i świeczki w oczach mi stanęły.  kliknij: ukryte  Bardzo się cieszę, że jednak Jin i Mugen przeżyli, choć mocno naciąganie. Nikt po takim czymś by nie przeżył, no ale… Ostatnia scena ich pojedynku, jak łamią sobie miecze – świetna po prostu!. Jak dla mnie seria 8/10, parę wad, ale warto było obejrzeć. No i nie lubie takiego sposobu prowadzenia fabuły, luzne teoretycznie niepowiązane odcinki. Choć nieraz się uśmiałam przy niej! Polecam.

Anime naprawdę udane. Pacifiki nie polubiłam jakoś specjalnie, ale pozostałą dwójkę rodzeństwa bardzo! No i Zephi… ;) Seria u mnie stoi ciut niżej od „12 królestw”, bo ja odnotowałam parę minusów i czuć niedosyt. Napędzacz fabuły, jaką jest ciekawość co będzie w 16 urodziny Pacifiki tak mnie wciągneła, że pierwsze odcinki do około dziesiątego ciągneły mi się w nieskończoność i sprawiały wrażenie zapychaczów, bo teoretycznie „nic się nie działo”. Poza tym poboczne postaci mogli naprawde ciut bardziej rozbudować, zbyt ograniczyli ich relacje i ukazanie ich. Poza tym wątek matki królewskich blizniąt, oj za to większy minus. Za to plus za końcówkę, która mnie zaskoczyła  kliknij: ukryte  bo byłam święcie przekonana, że brat bliźniak Pacifiki nie zdoła zabić swojej siostry, wydawał się taki delikatny, a tu zonk . Ogólnie dałabym anime 9/10, warto polecić, warto było obejrzeć.