Tanuki-Anime

Druga część odcinka genialna. W sumie nie wiem nawet czy nie jest to przypadkiem najlepszy do tej pory odcinek tego anime :)

Tak, tak, biedny Assault :D Chociaż przyznam, że Tamaki i jej przypadłość robiła się już momentami nudna i niesmaczna, tak teraz nie mogłem pozbyć się tego bólu brzucha ze śmiechu.

No i można już chyba stwierdzić, że ten sezon nie popełnia błędów poprzedniego i jest zdecydowanie lepszy. Nawet grafika trzyma już równy, wysoki poziom, bez takich spektakularnych spadków jakości.

Kolejny plus z mojej strony. Mimo że oprócz reżysera, ekipa jest prawie taka sama, tak wizualnie jest wielka przepaść. W połowie pierwszego sezonu tak, jakby David dostał zadyszki i poskąpił hajsu, ale pewnie dlatego, aby ściągnąć lepszych freelancerów do arcu z Netherworldem. Cieszy mnie również to, że wraz z przyjściem nowego reżysera, pozbyto się shaftowej reżyserii. Co prawda ona nadal występuję gdzie nie gdzie, ale nie przyprawia mnie o ból zęba, jak podczas serii pierwszej.

W końcu obejrzałem. Zaznaczę, że przed obejrzeniem filmu, byłem już po przeczytaniu pierwszego „sezonu” mangi i czekam z niecierpliwością na drugi.
W ruchu to wyglądało wszystko naprawdę świetnie. Dobrano idealnego projektanta postaci, który pokazał, że projekty Kubo nie są takie straszne do odwzorowania. Liczę, że zatrudnią go przy kontynuacji Bleacha. Fajnie puszczone oczko w stronę fanów Wybielacza, zaczerpnięte z mangowego one­‑shota. Może crossoverek?  kliknij: ukryte  Ichigo wybierze się w podróż poślubną do Londynu i pomoże Nini i Niihi ubić Marchena? :D Just saying… xD

A jednak. Chociaż muszę przyznać się do błędu. „Najlepszego” animatora studia. Kenichirou Aoki, gość animował we wszystkich 12 odcinkach i sam pociągnął 85% scen akcji OPM 2

Sprawdziłem sobie. Latem 2019, kiedy wychodził sezon drugi, J.C Staff oprócz tego wypuściło jeszcze trzy serie, z których dwie zlecili do animacji studiu A.C.G.T (Acceleratora i to z mamuśką). Wiosną wyszedł One Punch Man 2, który zrzeszał najlepszych animatorów studia, którzy po skończeniu przygód z Saitamą, przeszli do Railguna i teraz kilku siedzi w sezonie trzecim.
Poza tym, to studio narzuca na siebie duże tempo. Co sezon mają jedną, albo dwie serie. Zimą 2021 już planowane są dwie serie, a wiosną Edens Zero się szykuję. Zresztą sprawdziłem też kilka nazwisk i… faktycznie. Kiedy sezon pierwszy zrzeszył kilku ciekawych freelancerów, tak sezon drugi był uboższy o… 80% tych ludzi. A jak już się pojawili, to na kilka sekund i do widzenia. Nawet ten spin­‑off był lepiej potraktowany niż sezon 2.

Serio jest aż tak źle z animacją? Podobno kilku animatorów z One Punch Mana 2 po zakończeniu prac nad Railgunem przeszli do trzeciego sezonu DanMachi. No chyba że wysłali ich do Edens Zero…

No i powrócili! Nadal świetnie się ogląda, mam nadzieję, że scenarzyści nabrali sił, bo przy drugim sezonie łapali już trochę zadyszki. A no i jeszcze ten piękny pojazd po Kimetsu no Yaiba xD. Czekam na kolejne odcinki i liczę na wspaniałe 25 epizodów!

Odcinek był outsourcowany do studia 4tune. W pierwszej części To the Top też popełnili kilka gaf, ale na szczęście zajmowali się tylko kilkoma ujęciami. Ale częściowo powinno oberwać się za to głównemu nadzorcy, że przepuścił takie kwiatki. Nadal płaczę, że wymieniono doświadczonego animatora na kogoś, kto nie miał nic wspólnego z animation directingiem.
Poza tym to studio odpowiada także za pełny odcinki przy Boruto, tylko że tam czuwają osoby, które potrafią sprawić, aby tak źle nie było.

Fajne. Naprawdę fajne. Tak, jak właśnie spodziewałem. Jeszcze ten taki klimat Persony w tym szaleństwie i dodatkowo w projektach postaci. Studio Pierrot połączyło siły z twórcą Danganronpy i reżyserem Persony 4 The Golden i dwóch kinówek Persony trzeciej z którym już raz współpracowali przy Twin Star Exorcists. Liczę, że ta seria pozostanie taka do końca. Szkoda tylko, że w Akudamie pojawiła się… cenzura.
Kilka słów także o aktorach, którzy dali popis w pierwszym odcinku. Megumi Ogata jako lekarka, która  kliknij: ukryte  ratując człowieka załatwiła pięciu jest bezbłędna. Sakurai jako maniakalny nożownik brzmi tak zabawnie i jednocześnie psycholsko. Reszta zachowuje się tak, ja powinno przystać na swoich bohaterów.
Reasumując – fajnie się zaczęło, powinno z przyzwoitości fajnie się rozwinąć i fajnie się zakończyć, aby z czystym sumieniem wystawić Akudamie dobrą ocenę.

Widziałem odcinek. Mangi nie czytałem i nie zamierzam, ale serię obejrzę do końca, no bo to w końcu Park Sung Hoo, reżyser Garou Vanishing Line i God of High School, chociaż w przypadku pierwszego odcinka jego zaangażowanie było… zerowe. Jujutsu powstawało w tym samym czasie co GOHS i Park bardziej skupiał się na serii sezonu letniego. Ale mam nadzieję, że w późniejszych odcinkach wróci.
Opening! Wyreżyserowany przez Shingo Yamashitę! Dlatego także kojarzył mi się z 13 openingiem Shippudena. Bardzo fajny i trudno go z głowy usunąć.
Co do samego odcinka nie był zły, Itadori trochę wydaje mi się pusty, ale mam nadzieję, że wyrobi się.

PS. Nawet jeden z lepszych animatorów akcji z Black Clovera tu się znalazł. No no…

Ten „kanon” to jest właśnie to, o czym mówiłem. Dzieję się w trakcie tego półrocznego time­‑skipu. Jakby nie patrzeć, to jest ciągłość w czasie akcji. Nie ma żadnego urwania i przejścia do wydarzeń dalszych z mangi.  kliknij: ukryte  Bohaterowie teoretycznie trenują do spotkania z Pikami (albo udają, że to robią)
Podobnie, albo i nie, było w Shippudenie. Było tam kilka fillerów, stworzonych przez scenarzystów np. te o  kliknij: ukryte  młodości Hagoromo i Hamury, które Kishimoto uznał jako kanon.
Tak jak i teraz anime Boruto -> mimo że zekranizowano w nim rozszerzenie kinówki i sagę  kliknij: ukryte  z Borsukami (Mujina) i początek Kary, to nie możesz powiedzieć, że wszystkie inne odcinki są fillerami. Anime i manga żyją swoim życiem, chociaż jedno może ingerować w drugie, co zresztą widać.

Chodzi ci o te fillery od odcinka 130? No cóż, jakby nie patrzeć dzieją się w trakcie półrocznego time­‑skipu, więc można, ale potencjału tego czasu na razie nikt nie wykorzystuje. A jak już ktoś się o to pokusi, to autor mangi wyraża swoją niechęć do tego. A szkoda, bo można tutaj wiele rozwinąć, a nawet zanimować i rozszerzyć kilka kadrów, pokazanych w mandze.

Również nie obraziłbym się, gdyby wiosną 2021 wyszedł kolejny, 50 odcinkowy sezon, nawet byłbym za tym, aby miał te 24 odcinki. Może budżet byłby lepiej rozłożony i zatrudniono by kilku freelancerów więcej. Bo tak historia zatrzymująca się po meczu z Taiei to trochę lipka.
Byłbym również za tym, aby wymienić jednak studio animacyjne. Albo jeśli zostaliby, aby trochę bardziej zaangażowali się w Sorę. Bo na 49 odcinków, Diomedea sama lub z pomocą zanimowała jedynie 8. Cienizna.

Dlatego napisałem „ponoc” (i to jeszcze z błędem :D ). Nie zamierzam oglądać, nie zamierzam czytać. Dla mnie Sword Art Online to dno, skończyło się i każdą kolejną animację omijam jeszcze szerszym łukiem niż normalnie.

Czy ja wiem? Ponoc Progressive jest o wiele, wiele lepszy niż to, co A­‑1 pokazało w swoich 14 odcinkach Aincradu.
Zresztą, lepsze to niż kontynuacja Alicyzacji…

Dam się sprowokować twojemu postowi --> The God of High School.

Ja tu wątpie, aby po wpadce „a'la Kuroko”, autor mangi dał swoją zgodę na sezon drugi, ale…
Co do samego Ahiru – no ogląda się to fajnie, nie da się ukryć i tyle tu wystarczy. To nie jest takie guilty pleasure, że obejrzysz odcinek na przewinieniu i idziesz gdzie indziej. Naprawdę te 20 minut leci przyjemnie.

Obejrzałem. Obejrzałem najnowszy odcinek. Wiecie, to się fajnie ogląda, kiedy przewiniesz około 15 minut. Wiesz z odcinka więcej, niż oglądałbyś całość.

To prawda, jest rozbrajający. A ja przez dwa tygodnie nie mogłem skumać, że to aktor głosowy Renjiego :D

Nieeee :D
Ze mnie jest bardzo słaby prowokator :)
Ale faktycznie, czytając to, zastanawiałem się, czy ja we właściwym świecie żyję xD

Dlaczego Alicyzacja jest najlepszą sagą Sword Art Online

No wiesz, patrząc na wcześniejsze serie, typu Blood­‑C, Psycho­‑Pass czy Library War, to brzmiały one normalnie. Podczas walk itp. Żadnych zgrzytów. Chyba największa taka czara goryczy przelała się podczas One­‑Punch Mana, gdzie każde uderzenie brzmiało, jakby startowała rakieta. No i kochany Arslan i te nieszczęsne kopyta koni, które robiły także za dźwięku upadków ludzi na glebe. Jedyne, co mu się udaje, to cholerne JoJo :D
Poza tym, jeżeli wierzyć translatorom i pewnej osobie, to kolo robi to wszystko za friko.

PS. Jeszcze zapomniałem o jednym – efektach dźwiękowych, robionych przez tego batona­‑rakietowca Koyamę. W ostatnim odcinku chyba komuś nie chciało się podmienić efektów, które były nałożone na te stare z pierwszego sezonu. Brawo, brzmiało to jeszcze bardziej sztucznie.

Nie no, mimo iż Alicyzacja próbuję wyglądać jak seria od ufotable, to A­‑1 sprowadziło Yoshihiro Kanno, który dba o dobrą wizualizację, zwłaszcza, że Tetsuya Takeuchi także działa w pierwszych 24 odcinkach, chociaż od pierwszej części War of Underworld mam wrażenie, że zaczęli zatrudniać uczniów, bo gęby niektórzy mają tak wykrzywione, że nie wiem, co napisać.
Muzycznie to prawda, od drugiego sezonu zawodzę się na Kajiurze, bo remixowanie starych dobrych utworów akurat jej nie wyszło zbytnio. A nowych skomponowanych nut aż za mało.
Nie zmienia to jednak faktu, że obejrzę do końca to porypane guilty pleasure i wystawię temu to, na co zasługuję.

Ja tylko czekam na moment przebudzenia się Boga.
Wtedy mogę iść się naje*** i zapomnieć, że powstało coś o nazwie „Sword Art Online”

Wrażenie miałem, jakby Ono i A­‑1 Pictures próbowało powiązać Ordinal Scale z Alicization. Pojawienie się tej dwójki z filmu było… bez celu? Yuna zaśpiewała, koleś dostał w papę i do widzenia. Ale najbardziej rozbawiła mnie Leafa i jej  kliknij: ukryte  headshot. Padłem. I nie powstałem do wieczora. Nawet Powerade nie pomógł.
Przerysowana brutalność miała tutaj szokować całą wojnę o Podziemię, a jedyne co robi to dodaje tylko efektu komediowego. Ekstra.