Tanuki-Anime

Spojrzenie na opening ostatnich odcinków tytanów sprawia, że mam ochotę wrócić do tej serii. Zwłaszcza, że wiem, że zawiodę się fabryką.
Ale jedno muszę przyznać. Czuć było w tej czołówce nutkę studia Wit. Takashi Kojima, po Heike Monogatari trafiający na moją listę obserwowanych, samodzielnie tworzący ten opening musiał wzorować się bardziej na kresce Asano niż na projektach Kishiego. No i muzyka. Coś dla moich uszu.

...co nasiliło się jakoś szczególnie po skończeniu pierwszego sezonu (chyba pokryło się to z czasem kiedy w USA pojawiła się manga)...

Może nie manga, bo ta wyszła wcześnie i faktycznie pobiła jakieś rekordy w USA, ale tam też dość mocno pomogła emisja premierowa na Toonami. Just saying.

Zmiana modelu u Dawidów jaka jest taka jest (niestety). Szkoda jest Katou, bo stać go na wiele i widać to w odcinkach Jojo, które wychodziły spod jego skrzydeł. Widać całe zmiany również mniej lub więcej w ostatnich seriach od Dawidów m.in. pierwszy sezon Fire Force'a. Budżet też nie powinien być problemem. Dano pieniądze na zatrudnienie fachowców, takich jak Kazuhirou Miwa lecz wymieniono wielu „weteranów” Jojo na innych, mniej doświadczonych.
Moim zdaniem również na problemy Stone Ocean składają się dwa problemy w jednym – czas (jak wszędzie ostatnio) i Netflix.
Gigant zażyczył sobie pierwszej partii na emisję miesiąc przed premierą w telewizji, co skróciło czas przynajmniej o ten miesiąc i wyszło jak wyszło. Odcinek piąty nie musiałby mieć ponad pięćdziesięciu nigenów.

Nie wiem, na ile to jest prawda, ale ptaszki ćwierkają, że J.C Staff podobno upchnął cały jeden tom mangi w jednym odcinku. Nie sprawdzałem sam, bo padłem po połowie tego pokazu słabej jakości slajdów.

Też bym nie skreślał ani Akebi ani Bisque Doll.
Pierwsze wypier**li się Tokyo 24th Ward.

Wiesz, CloverWorks po prostu było kiedyś drugim studiem A­‑1 Pictures, studiem Koenji, studiem które zawsze miało więcej na głowie, niż główne studio A­‑1 w Asagayi. Widać to teraz, kiedy Cloversi znowu wracają do starych nawyków (sześć serii zapowiedzianych na 2022 plus joint z Witem przy Spy X Family). Pamiętamy co działo się z nimi zimą 2021. Tego roku szykuje się podobnie.
Za to co w głównym A­‑1 się dzieje? Podobnie jak zwykle, przeliczyli się, a Aniplex nie lubi strat. Split­‑cour 86 sypnął się, a patrząc na listę płac ostatnich dwóch odcinków to jest niestety mierna i malutka. A przypominam, że wiosną zbliża się trzeci sezon Kaguyi, która też może mieć problemy przez produkcję Visual Prison (ten sam producent animacyjny z ramienia A­‑1).

Animacja jest nierówna, raz świetna, a raz przeciętna.

Jeden odcinek tworzy Madhouse, drugi Mappa. Madhouse stara się i to widać, choć może troszkę rozjechało się w harmonogramach Fukushiego, ale dalej jest to świetna robota, Mappa wali wszystko i wrzuca przynajmniej 10 animation directorów lub więcej i 20+ 2nd key animatorów na swój odcinek i niechaj oni ogarniają cały syf.

Fakt, mały trollik wszedł, a poziom spadł, ale dalej jakoś potrafi mnie to wciągnąć, że co środę usiądę i obejrzę. Zwłaszcza odcinki Madhouse'owe.

Warto zaznaczyć, że Toshimasa Ishii zaczynał jako asystent produkcji w A­‑1.
Warto także wspomnieć, że kolejny odcinek dopiero za dwa tygodnie.

A to czasem nie było tak, że Netflix przed premierą puścił 5 odcinków do przodu, a potem jakoś później wyrzuci resztę?

Nie popsuli nic, bo w 11 odcinkach A­‑1 Pictures zdążyło zekranizować tylko jeden tom, co odbiło się lepiej, nie tylko na reżyserii (tutaj A­‑1 miało wielkie pole do popisu) lecz także na historii czy samych bohaterach. W sezonie drugim już pokryty został prawie tom drugi (atak na Gian Mur chyba zaczął się w drugim a skończył bodajże dopiero na czwartym, jak dobrze pamiętam).

Faktyczna manga jest już zakończona, niestety.
Ostatni świetny rozdział to był zaledwie dodatek, dziejący się bodajże dwa lata od akcji z ostatniego rozdziału. Szkoda, że to jedynie dodatek, bo czuć było że Kubo chce dalej działać w świecie Bleacha i ma jeszcze wiele do dopowiedzenia.

No dobra, szybko dostaliśmy historię Takta, bez budowania napięcia, co to było w przeszłości, by potem pokazać to w końcowych odcinkach. Nie zmieniając faktu, że dalej ogląda się dobrze.
A technikalia jak się mają? 9 animation directorów plus studio zewnętrzne. 15 key animatorów z czego zakontraktowane dwa studia zewnętrzne. 16 2nd key animatorów plus 11 kolejnych z innych studiów. Animowane komputerowo ręce podczas grania Takta. Statyczna animacja. Tylko pięć liter. Mappa… Której asystenci na papierze pracują dla fabryki, lecz ostatnio widać było ich w studio Voln, tak jak kilku animatorów, pracujących przy tym odcinku. Sam producent z ramienia Mappy (Wataru Kawagoe), którego też spostrzeżono przy Volnie, pracował dla Mappy tylko przy God of High School, razem z Toru Kubo. Czyżby fabryka reklamowała Takta tylko swoją nazwą, a swoje odcinki przekierowała do innego studia i kosi hajs za kulisami, kiedy Fukushi sumiennie podchodzi do swojej roboty? Zobaczymy z czasem.
Potwierdziło się także, że opening animowała ekipa, zatrudniona przez Madhouse.

Nie powiem, bawiłem się przy tym bardzo dobrze. Do oryginału jest trochę daleko, jednak jest to całkiem znośna koncepcja.
Animacyjnie wygląda to znakomicie, w odcinku pierwszym pojawiło się kilka fajnych nazwisk (Yoshihara, Iwasawa, Satou, Maenami, Miwa czy Isuta), a za kadry odpowiadał reżyser Unlimited Blade Works od Ufotable, Takahirou Miura (Miura pomagał także przy Heaven's Feel). Widać było, że za ten odcinek bardziej odpowiadała ekipa zebrana przez producenta Fukushiego od Madhouse. Miałem obawy jak Fukushi przejdzie od Sonny Boya do Takt Op ale na szczęście się udało.
Aha, no i opening mi się bardzo podobał.

Anime popularne, to i normalne, że Waneko sięga.
Wyczuli piniądz.
Nie, żebym miał coś przeciw.

Ciekawosteczka. Ten arc w mandze tak właściwie jest po Meta Liberation Army i był takim wstępem do treściwej akcji, na której oparty będzie prawdopodobny sezon szósty.
Czy Bones zrobiło dobrze, ekranizując najpierw Endeavor Agency? No raczej nie. Moim zdaniem to jest zasłona dymna. Po prostu Bones wolało rozpisać najpierw zrobić coś, co zawierać będzie mniej akcji, przez co animatorzy akcji studia będą mogli skupić się bardziej na kinówce. Dlatego też gdzieś z tyłu głowy mam to, że Meta L.A. może nie być aż tak wystrzałowa.

Za bardzo to wszystko Triggerowo wyszło. Tak, jakby prezes fabryki Mappa powiedział „Bierzemy wszystko, mimo iż się nie wyrabiamy, ale żądam mieć jedną serię, która będzie posiadać podobny styl, co prezentuje Trigger, ale ma być lepiej, bo ja tu rządzę i się znam!”

Źle się pierwszego odcinka jednak aż tak nie oglądało, jednak oryginału wyszły tylko trzy tomy. Ciekawie…

reżyser od Boogiepopa

Reżyser od Boogiepopa, ale z roku 2000. Trafniejszym przykładem byłaby może… Shana lub Slayersi
Tak tylko napisałem… :)

Powiem to samo, co rok temu przy Akudamie od Pierrota.

To anime jest anime roku. I śmiem twierdzić, że nie będzie lepszego. Dziękuję.

Świetny, animowane remake.
Tym akcentem, TV Tokyo powinno sięgać po więcej swoich starych serii i zadaptować je na nowo (pomińmy Króla Szamanów), z odpowiednią załogą na pokładzie (Ciągle mi się marzy nowa wersja Soul Eatera z tymi samymi ludźmi od Bones).
Ode mnie mocne 9.

No, no, no, z ekipą od KonoSuby to nie ma to nic wspólnego kompletnie. J.C Staff z KonoSubą miała wspólnego tylko tyle, że zrobiła kinówkę, a i tak połowa animatorów była z serii telewizyjnej, J.C dorzuciło jeszcze kilku swoich animatorów akcji i paru ciekawych freelancerów.

Podobno ma to być recap, a ostatnie minuty mają zekranizować epilog pierwszego tomu – tak twierdzą znawcy, którzy czytali LN.

Jak osobiście nie przepadam za gatunkiem light novel – powiedzmy sobie szczerze, 50, nawet 70 procent to g**** typu siostrzyczka wzdycha za braciszkiem lub isekaje (których, wybaczcie, nie dzierżę), tak czasami lubię się zaskoczyć takim typem serii jak 86.
86 wyróżnia się także na tle innych animacji swoją unikalną reżyserią, a także scenerią. Kolorystyka również zwraca na siebie oko. Reżyseria walk, do której zatrudnili Ryuutę Yanagiego, i dobrze wykonane CGI są bardzo widowiskowe i wspaniale podkreśla to wszystko muzyka Hiroyukiego Sawanou i Kohty Yamamotou, którzy znowu stworzyli coś, co można słuchać tak na codzień. Nawet efekty dźwiękowe Koyamy nie były tak gryzące jak w niektórych seriach, którymi się zajmował. Może aktualizacja bibliotek?
Moje podsumowanie? Wyszło świetnie. Mocne 8. I co dalej? Ostatnie sekundy trzymają w niepewności o losy pewnego pana. Jednakże można być tak głupim jak ja i trafić niechcący na spoilery. Choć z drugiej strony, czytając je, mogę stwierdzić, że drugi sezon będzie też dobry.

A ja uważam, że twórcy z A­‑1 Pictures zrobili dobrze. Adaptując pierwszy tom skończą pewien okres, a drugi rozpocznie nowy, który dzieje się chyba  kliknij: ukryte  dwa lata później.
Prawdopodobnie też zwiększy się częstotliwość adaptacji i na kolejny sezon pójdzie więcej tomów LN.

Prędzej na czwarty. Trzecim jest przecież Book of Circus.

...7 rozdziałów, świetnie zwyczajnie przepięknie/s . Normalnie są to 2 do 3 rozdziałów, mniej przy większej ilości dialogów i więcej przy samej akcji jak było w Jujutsu Kaisen…

Byku, byku. Przy najlepszych zalotach, Nanatsu no Taizai przy adaptacji A­‑1 Pictures potrafiło razem z akcją i dialogami pochłonąć 6 a nawet 7 rozdziałów na odcinek. Tak jak i przy Fire Force, gdzie 24 rozdziałowy arc w Netherze zszedł na 6 odcinków.

Podejrzewam, że skoro mamy już na liczniku 3 tomy na 4 odcinki, to zostanie tak do końca. Bo inaczej, w 52 odcinkowej serii się nie da.