Tanuki-Anime

Na pewno największym minusem jest praktycznie brak występów. Postawiono przede wszystkim na emocjonalną podróż Kumiko, najpierw jak sobie radzi w roli przewodniczącej zespołu, a następnie w którym kierunku idą jej ambicje gdy zakończy szkołę. Z jednej strony brak występów (zostawiony tylko na koniec) można zrozumieć, bo to jednak 3 sezon (plus kilka filmów i odcinków specjalnych), więc znamy tych ludzi i ich umiejętności. Ale z drugiej to jednak ostateczne pożegnanie z serią, więc chciałoby się trochę częściej ich zobaczyć w akcji.

Ostatecznie nie mogę powiedzieć, że mi się nie podobało – bo jednak dałam 9/10. To jest jedna z moich ulubionych serii w ogóle, zarówno pod względem technicznym, jak i fabularnym. Ich determinacja i miłość do muzyki po prostu mnie poruszyła, zarówno 9 lat temu, jak i teraz. Cieszę się, że doczekaliśmy się zakończenia, które owszem, może nie jest perfekcyjne, ale dla mnie satysfakcjonujące.

Not my jam. Nie to, że jakieś tragiczne, ale jednak nie dla mnie. Trochę mi brakuje oryginalności, bo jednak za bardzo przypomina wszystkie poprzednie produkcje.

Wow, serio? Jakoś tak bardziej mi pasuje to, co w anime pokazali, pod względem narracyjnym.  kliknij: ukryte  Czy tylko ja płakałam jakby to było moje przesłuchanie? Tak to jest, jak się ogląda tą historię przez tyle lat i zwiąże emocjonalnie z bohaterami…Już się nie mogę doczekać wylewu łez w finale!

Na pewno warto oglądać ze względu na charaktery – dziewuchy potrafią być wobec siebie ostre jak żyleta i niesamowicie szczere xD Podoba mi się główna bohaterka, która wyraźnie była skrzywdzona w szkole i niejako „zdradzona” przez innych, dlatego ma trudności z zaufaniem i ogólnie socjalizowaniem się, co daje potencjał na jej rozwój w trakcie trwania serii. Już widzimy, że jest lepiej, ale nadal wychodzą u niej stare przyzwyczajenia i jest szybko sprowadzana na ziemię przez pozostałe członkinie zespołu.

Warto więc dać szansę, jak ktoś szuka trochę innego podejścia do „dziewczynki zakładają zespół muzyczny”. Animacja też na poziomie, bardzo ekspresyjna :)

Są brutalne sceny (zwłaszcza w „Czerwonym Kapturku”), czyli masz krew i przemoc, ale nic ponad to, co widzimy w typowych anime.

Jak przystało na antologię, są gorsze i lepsze historie. Mój osobisty TOP6 (od najlepszej, do najgorszej):

 kliknij: ukryte  1. Muzykanci z Bremy (fajna podstawa na ciekawy serial, szkoda tylko, że dostaniemy ten jeden odcinek :D)
2. Kopciuszek (niby oklepany schemat, ale dobrze wykonany)
3. Flecista z Hameln (podobała mi się główna bohaterka, tak samo jak sam koncept Flecisty)
4. Jaś i Małgosia (czarownica wymiata :D)
5. Bajki o krasnoludkach (ogólnie spoko, ale historia mnie nie porwała za mocno)
6. Czerwony Kapturek (cringe, za bardzo próbowało być mroczne i egdy)

Oprawa audio­‑wizualna bardzo ładna (ta muzyka!), przyjemnie się oglądało do obiadu i w zasadzie do tego polecam :) Nie zobowiązujące, ale też nie nużące. No i projekty postaci wykonane przez CLAMP są bardzo przyjemne dla oka :) Warto dać szansę.

Była w zasadzie numerem dwa w poprzednim sezonie, zaraz po Frieren, więc aż tak zaniedbana nie była ;) Mnie osobiście Zielarka dużo bardziej przypadła do gustu, głównie ze względu za postacie i ogólną scenerię, ale też dlatego, że konsekwentnie trzymała równy poziom. Gdzie w przypadku Frieren już tak nie było IMO.

Pierwsza połowa niemal doskonała, ale wątek tego egzaminu niestety mnie nie kupił. kliknij: ukryte  Jak jeszcze byłam w stanie zrozumieć/znieść „stoickość” Frieren i Fern, to kilkunastu magów o takim samym charakterze już nie :P Wszyscy są tacy zajebiści i „cool”, co mogę zrozumieć pod kątem umiejętności (w końcu to egzamin na maga najwyższej klasy), ale pod względem osobowości?… Brakuje mi różnorodności, ciekawych charakterów, które pozwolą mi odróżnić ich wszystkich od siebie. A tak to ma się wrażenie, że bycie magiem oznacza wyprucie ze wszystkich emocji.

Wow, kto by pomyślał, że ta absurdalna komedia zamieni się w  kliknij: ukryte  prawdziwy horror… sytuacja z Metry przyprawia o ciarki!

Z okazji 35­‑lecia filmu będą grali Akirę w Multikinie w wersji 4K. Premiera 15.12 :)

 kliknij: ukryte  Ta satysfakcja, jak Dali okładał Marutę kapciem jest nie do opisania :D Świetny odcinek, czekam na więcej :)

Jest cudacznie i śmiesznie, tak jak tego oczekiwałam :D Humor jest dość specyficzny, więc pewnie nie każdemu się spodoba. Ja akurat taki lubię, więc jestem pozytywnie nastawiona. Poza tym jestem ciekawa o co chodzi z bliźniakami i kim w ogóle są ( kliknij: ukryte  potrafią „zerować” swoją wagę? Że jak?)...

 kliknij: ukryte  Szkoda, że nie wykitował, bo może w końcu miałki protagonista miałby się czym wykazać.
No cóż,  kliknij: ukryte  po ostatnim rozdziale, który wyszedł, Twoje marzenie chyba się spełniło :D Mówię chyba, bo znając niejeden shonen, to jeszcze wszystko się może zmienić…

Pierwszy odcinek miazga, a już szczególnie jego finał. Świetnie się zapowiada, czekam na więcej :)

[link] Mamy drugi sezon, oby szybko :)

Świetna seria sportowa, z idealną dawką dramaturgii i absurdu. Szczerze polecam.

Zgadzam się, ale przyznam, że pierwszy sezon zakończy się w takim momencie, że jeśli nie zapowiedzą kontynuacji od razu to ludzie mogą mieć duży niedosyt xd Bo historia dopiero co nabrała tempa, a już się z nią żegnamy w przyszłym tygodniu :<

Seria nie bierze jeńców, szokuje i obrzydza, jednocześnie niesamowicie angażując widza w ciąg wydarzeń. Podobnie jak Made in Abyss, trzeba być gotowym na trudne sceny. Wykonanie pierwszorzędne.

Czy ja wiem, czy tak tragicznie jest? Szczerze to kojarzy mi się trochę z Peacemaker, minus tylko wątki komediowe w każdej scenie xD Obejrzę 2 odcinek i się przekonamy jak faktycznie będzie.

Tak, historia sama w sobie jest dobra, ale właśnie przez to, że tak mało czasu mieliśmy, nie jestem w stanie tak jej docenić. Szczególnie mając w pamięci serię z '98, gdzie było dużo lepsze tempo (więcej odcinków).

Jak po pierwszym sezonie czułam niedosyt, tak po drugim jestem usatysfakcjonowana :) Dobrze było zobaczyć rozwój postaci zarówno pod względem kyudo, jak i ich relacji ( kliknij: ukryte  niespodziewana przyjaźń między Ryoheiem a Shu uważam za genialną). Wątek z Nikaido zapowiadał się średnio, ale ostatecznie obeszło się bez większego dramatyzmu, z czego jestem zadowolona. Ogólnie seans mega przyjemny, bardzo udana kontynuacja, nawet lepsza od pierwszego sezonu IMO.

Naprawdę urocza seria :) Idealna do oglądania podczas śniadania – poranki od razu są przyjemniejsze (mówię z doświadczenia)! 12 min to też idealna dawka na tego typu koncept, przy dłuższym formacie by się dłużyło i nie bawiło tak samo IMO.

Potwierdzone info o kontynuacji trochę ratuje ogólne wrażenie z seansu. Bo mimo wspaniałej oprawy audio­‑wizualnej (ostatni odcinek szczególnie pięknie się prezentuje), to fabuła tak śmiga do przodu, że ciężko mi było faktycznie się zaangażować emocjonalnie w historię. 12 odcinków to zdecydowanie za mało na tak dużo wątków, które chcieli zawrzeć w serii. Nie szło faktycznie „złapać tchu” i pozwolić sobie na trochę refleksji (zwłaszcza przy  kliknij: ukryte  śmierci Roberto), a nawet za dobrze poznać wszystkich postaci – oryginalna seria pozwoliła sobie na „mini fillery” w formie wielu różnych interakcji między bohaterami (często komediowych, ale tych poważnych również), a tutaj brakowało na to czasu, przez co sam Vash wypada dużo bladziej niż przy anime z '98. Nie mówiąc o całej reszcie (np. skąd u Roberto taki cynizm do wszystkiego? Fakt, nie jest to świat idealny, ale brakowało mi jego osobistego stanowiska i spojrzenia na ten świat).

Ostatecznie jest ok – nie uważam, że seria jest tragiczna, ale też nie powiem, że polecałabym ją każdemu. Może w kontynuacji pozwolą sobie na trochę więcej oddechu i lepszego rozwoju postaci ( kliknij: ukryte  Milly wraca! Na to warto czekać!), ale na dzień dzisiejszy zostaję z ogromnym niedosytem.

Film będzie puszczany w polskich kinach, premiera 21 kwietnia.

Tak, niestety wyszło tylko 5 tomów na razie. Całość ma 23 tomy.