Tanuki-Anime

Mnie też trudno się zmusić do obejrzenia 4 odcinka. Opisy promocyjne serii wskazywały, że mamy do czynienia ze światem, gdzie „muzyka nie istnieje”, co mogło dać świetną okazję do bawienia się chociażby ze ścieżką dźwiękową w serialu (np. muzyka pojawiałaby się tylko w momencie odpalania mechów czy coś w tym stylu), ale przez to, że muzyka tak naprawdę wciąż jest słyszalna w formie ost, to w ogóle nie odczuwa się jej braku istnienia w świecie przedstawionym. Chemia między głównymi bohaterami jakoś do mnie nie dociera, jest jak dla mnie mega sztuczny albo po prostu nudny.

Tak jak piszesz, niby jest wielka wojna z potworami, ale w ogóle nie odczuwa się tego terroru. Sama koncepcja mechów jak dla mnie mega słaba – szkoda, że nie widzieliśmy jak się on zmienia z tego pudła do faktycznego robota, bo widząc tylko BŁYSK i BUM jest robot nie mogę się wczuć w ten świat i jego „naukę”. Naprawdę nie wymagam wiele, ale jakieś fundamenty by się przydały. Jedyne, co mogłoby uratować tą serię to jakiś porąbany, nawet kontrowersyjny twist – nie, żeby wtedy anime było lepsze, tylko miałoby „cokolwiek”, co by ją wyróżniało.

Trochę tęsknię za bardziej przyziemnymi historiami od Makoto Shinkaia. Nie wiem czy tytuł „Drugiego Miyazakiego” za bardzo wziął sobie do serca, więc zaczął do swoich filmów dodawać więcej fantastycznych i paranormalnych wątków, ale moim zdaniem – w porównaniu z weteranem Hayao – nie wychodzi mu to za dobrze. Tak, Your name. też mi się średnio podobało. W Tenki no Ko nie czułam tego samego, co przy jego poprzednich filmach.

Nie mówię, że to kiepskie filmy – techniczne są majstersztykami. Ale scenariusz jakoś mi nie odpowiada. Szczególnie w tym filmie, decyzje bohaterów są moim zdaniem kiepsko uzasadnione (mowa oczywiście głównie o  kliknij: ukryte  narażeniu całego miasta na zatopienie, bo chłopak chciał zaliczyć…to znaczy się ZAKOCHAŁ. Do tej pory Shinkai przedstawiał historie o rozstawaniu i ruszeniu dalej z życiem, co było miłą odmianą i dość dojrzałym i realistycznym podejściem, a teraz kompletnie zmienił nastawienie. Nie mówię, że to złe podejście, w końcu czasem dobrze jest obejrzeć happy end. Ale on to robi dość nieumiejętnie. Zwłaszcza w tym filmie.

Z innych moich czepialstw, to brakowało mi zgłębienia wątku ucieczki głównego bohatera z domu. Samo „I feel breatheless at home” to dla mnie trochę za mało. Serio, wystarczyłoby kilka klatek, że jest prześladowany w szkole albo ma kiepską sytuację w domu – bo tak to jak dla mnie zachował się jak kompletnie nieodpowiedzialny, rozkapryszony dzieciak, któremu się „przygód zachciało”, więc postanowił popłynąć do Boskiego Tokyo, bo tylko tam można cokolwiek osiągnąć w życiu. To, że za wszelką cenę nie chciał wracać do domu, że  kliknij: ukryte  notorycznie i zaciekle uciekał przed policją, musi mieć jakiś powód – ale że tego nie widziałam, trudno mi było w to uwierzyć.

I to w zasadzie tyle. Mogłabym się bardziej wgłębić w poszczególne wątki ( kliknij: ukryte  chociaż tak naprawdę najbardziej mnie denerwował sam finał – czyli bezmyślne uciekanie przed policją, MIERZENIE DO NIEJ Z BRONI, atakowanie jej (zwłaszcza ojciec tej małej z astmą) itd.), ale już mi się nie chce i nikogo to nie obchodzi. Czekam na komentarze, jak bardzo się mylę i nie znam się na niczym. PEACE!

Oprócz kiepskiej artykulacji, to animacja jest na przyzwoitym poziomie. Nie wiem w czym problem.

A właśnie to jest rodzaj kiczu, który najbardziej mi się podoba

Mogę to uszanować :D Ja z kolei wolę kicz pokroju Gal and Dinosaur, albo guilty pleasure typu Oshi ga Budoukan Ittekuretara Shinu xD

Właśnie liczyłam, że takie będzie – groteskowe i absurdalne, ale nie traktujące siebie zbyt poważnie. A niestety wieje angstem, jakbym oglądała jakiś sen gimnazjalisty :P Lubię kicz, ale mam granice tolerancji xD

Jestem za stara na takie anime.

Pierwszy odcinek obiecujący, idealnie się wpasowuje w moje gusta. Zapowiada się na dość dojrzałe okruchy życia osadzone w latach 90. Jeśli z czasem historia się nie zamieni w tanią melodramę, to jak najbardziej będzie jednym z moich faworytów tego sezonu.

Kolejne anime od Jun Aoki, czyli mastermind'a odpowiedzialnego za anime Popteam Epic. Jeśli ktoś oglądał poprzednią jego produkcję, to może się mniej więcej spodziewać, co otrzyma w tej serii. I faktycznie tak jest – jest dziwnie, specyficznie, obskurnie i śmiesznie. Dużo różnych stylów animacji, a nawet wątek live action. Zalatuje klimatem Adult Swim, więc jeśli ktoś lubi coś takiego (a ja lubię), to może dać szansę. Innym radzę odpuścić :P

Ok, to był ciekawy seans :D Nie zawsze nadążałam za tym, co się dzieje, jakie są relacje między bohaterami i co kto mówi, ale nie nudziłam się i zawsze chciałam zobaczyć następny odcinek. Nie jest to może anime wybitne, animacja również ma gorsze i lepsze dni, ale warto dać szansę, głównie ze względu na interesujący koncept świata.

Ostatni odcinek przypominał bardziej zajawkę do drugiego sezonu, a nie sensowne zakończenie, ale to też trochę wina materiału źródłowego. Jako ogromna fanka mangi (mój numer 1 ever) jestem bardzo zadowolona z tej adaptacji. Nie jestem wrogiem CGI w anime, wręcz przeciwnie, cieszę się, że próbują robić sensowne serie wykorzystując animację komputerową. Dla mnie Dorohedoro taką serią było. Ale myślę, że na większą pochwałę zasługują TŁA I ARCHITEKTURA Dziury, jak i Świata Magów – prawdziwa uczta dla oczu, nie tylko pod względem szczegółów, ale i pięknej kolorystyki oddającej ciężki i duszny klimat mangi. Oby seria się dobrze sprzedała, to może doczekamy się drugiego sezonu.

A nie jest to po prostu  kliknij: ukryte  jedna z alternatywnych linii czasowych? Wydaje mi się, że oficjalnie zostało to potwierdzone z gry, ale 100% pewności nie mam.

Jedyne, co mam do zarzucenia tej serii to jej tempo – nie oczekiwałam może super wartkiej akcji i szokowania widza tak jak było to w oryginalnej Madoce, ale do ostatnich dwóch odcinków serii praktycznie nic się nie działo. Dodawali kolejne tajemnice i niewiadome, nie ujawniając chociaż części tego co zaserwowali wcześniej, więc przez większość anime czułam się, jakbym traciła czas. Ale ostatecznie oglądało się dobrze, animacja na dobrym poziomie (IMO projekty postaci są ładniejsze niż w oryginale), a zapowiedź drugiego sezonu napawa optymizmem. Może w kontynuacji akcja będzie trochę szybsza i lepiej poprowadzona.

Liczę na drugi sezon, bo przy pierwszym bawiłam się świetnie :) Sama intryga ( kliknij: ukryte  ze złym bratem bliźniakiem) mnie akurat najmniej ciekawi, ale relacje i rozwijające się uczucia między bohaterami już jak najbardziej :D Są przeuroczy! I głupota Nene była miłym powiewem świeżości wśród kobiecych protagonistek :D Cały styl anime jest w zasadzie czymś świeżym, przede wszystkim kolorystyka, bardzo klimatyczna i po prostu śliczna :) Niektórym mogą przeszkadzać bezpośrednio przeniesione kadry mangi do anime, ale jak dla mnie był to ciekawy zabieg, który wyróżnia ten tytuł od aktualnie wychodzących serii. Warto dać szansę, bo sama nie byłam na początku przekonana.

Mnie się podobało! Główna obsada jest bardzo różnorodna i każda ma swoje wady i zalety, dzięki czemu relacje między nimi nie są nudne. Dużo się dzieje, jest kolorowo, ładne ciuchy… Animacja nie zawsze powala, ale też nie jest paskudna, więc wszystko jest względnie wyważone. Słyszałam, że wycięli sporo scen z mangi i wielu fanów pierwowzoru nie byli z tego zadowoleni, ale jako osoba nie znająca oryginału nie czułam, żeby czegoś brakowało. Akcja szła w dobrym tempie (może oprócz samego początku, ale potem ładnie zwolniło). Ogólnie polecam nie tylko fanom mody (sama takim nie jestem), ale też wielbicielom rywalizacji w niecodziennych realiach.

Oprawa audiowizualna jak najbardziej godna uwagi i pochwały (muzyka super!), ale nie przekonuje mnie świat przedstawiony. Ciężko mi jakoś w niego uwierzyć, nie wiem jak to dokładniej wytłumaczyć, ale tak jest. No i wątek  kliknij: ukryte  z kultem/sektą – ograny do szpiku kości, tylko po prostu wkleić inną mniejszość gatunką/rasową... Pewnie dalej będę oglądać, ale hype jakiś wielki nie jest. Ale gra kolorami, akcja i muzyka wygląda bosko!

Cudowny odmóżdżacz. Fakt, niekończący się żart polegający na Eripiyo i Mainie nie mogących się dogadać po ludzku był trochę nużący, ale koniec końców oglądało się wszystko bardzo dobrze. Nie powiem, żeby to anime było jakieś wybitne, ale jak ktoś ma ochotę się trochę zrelaksować umysłowo to polecam.

Doskonałe! Nic dodać, nic ująć!

A ja jestem zdecydowanie antyyaoi

Cool story bro

Dzięki Netflixowi mam wreszcie okazję do nadrobienia braków w kinematografii studia Ghibli. Na pierwszy ogień poszedł właśnie Szkarłatny Pilot, ponieważ zawsze było mi głupio, że go nie widziałam. I faktycznie jest się czego wstydzić – ŚWIETNY FILM. I taki śliczny! Pełen humoru, wartkiej akcji, świetnych dialogów i relacji między bohaterami… Cieszę się, że w końcu go obejrzałam :)

Amen.

Pretensjonalny – to określenie mi się nasuwa po obejrzeniu tego anime. Autor miał naprawdę niezły tupet sądząc, że w  kliknij: ukryte  zaledwie MIESIĄC po wydarzeniach w Shiniki CAŁY ŚWIAT stanie na głowie na punkcie absurdalnego od początku „prawa do samobójstw”. Takie rzeczy zajmują LATA – jeżeli w ogóle by miały miejsce, bo coś mi się zdaje, że żaden z krajów (a już szczególnie w Europie) nawet by się nie zastanawiał, tylko kompletnie tą całą sprawę zignorował. Krytykowana już przez innych „rozmowa” podczas szczytu G7 swoją głębokością dorównuje poziomu rozmów uczniów z gimnazjum/podstawówki. W zasadzie mogłabym tak wymieniać, ale osobiście nie mam na to ochoty ani czasu.. 2/10 – więcej nie dam. Już lepiej jest Death Note obejrzeć, jeżeli ktoś szuka ciekawego kryminału/thrillera.

Choć dziwi mnie takie zagranie s1­‑kinówka­‑s2

Z Demon Slayer'em jest tak samo, chociaż jeszcze nie zapowiedzieli 2 sezonu (ale to raczej kwestia czasu) ;)

Najwidoczniej arc z Bondrewd'em naprawdę potrzebował kinówki, by zrealizować to jak należy.

Myślę, że wersja kinowa akurat pasuje do tego arcu. Historia w nim jest dość prostolinijna (to dobre słowo?) i mało w niej pobocznych wątków (z tego co pamiętam, poprawcie mnie jeśli się mylę), więc zakładam, że w formie serialu mogłaby być dość nudna – lub po prostu za krótka, nawet na 13 odcinków. W kolejnych arcach już się sporo dzieje, więc adaptacja w formie serialu będzie odpowiednia IMO :)

Liczyłam, że będzie dziwnie – i jest dziwnie. Pierwszy odcinek miał wyraźnie wzbudzić zakłopotanie i konsternację u widza, co bardzo pasuje do założenia fabularnego, jakim jest kreowanie sztucznych wspomnień w umysłach ludzi. Zaczyna się fajnie, jestem ciekawa jak daleko pójdą z tym chaosem.

Mhm. Yup. Tak jak się spodziewałam. Jest super. Wszystko jest super. Grafika, kolory, postacie, uwielbiam wszystko w tym anime. Liczę na fajną, przyzwoitą przygodę z humorem.

Trochę się bałam o warstwę wizualną anime ze względu na dość unikalny styl mangi, ale jak na razie wygląda przyzwoicie :) Podobają mi się tła i ogólna sceneria, ładna gra kolorami. Oby tak zostało do końca serii :) Głos Somali super uroczy, ale w przypadku Golema to trochę ubolewam, że jego głos nie jest trochę przerobiony; by brzmiał bardziej „sztucznie”, gdyż tak sobie go zawsze wyobrażałam xd Ale to tylko moje osobiste wrażenie :P