Tanuki-Anime

Przysięgam, jeśli Mako i Tatara nie skończą razem (w sensie miłosnym) to się głęboko rozczaruję.

Aw :(

Co za klimat… Jak na razie wszystko mi się podoba, od świata przedstawionego, po postacie, muzykę i grafikę. Wiadomo, ile ma to mieć odcinków? Osobiście chciałabym 26 :D

Uwielbiam historie, w których główny bohater uciera nosa „elycie” i dosłownie ich sprowadza do parteru. Krzywizny twarzy bardzo pasują do klimatu serii – pięknie ukazują brudne „dusze” postaci :D

 kliknij: ukryte  Ok, ale z tym ślubem to chyba przesadzili xD Owszem,
słyszałam o związkach z liceum, które się kończą małżeństwem (nawet ja jestem aktualnie w związku z pierwszym chłopakiem,
z którym właściwie już jestem zaręczona), ale miłość z gimnazjum? Serio xD? W ogóle cały ten odcinek był taki cheesy, że aż mnie zęby zabolały xD
Ale ogólnie seria przyjemna. Ładna (i dość realistyczna) opowieść o pierwszej miłości i związku.

Ja się bawiłam świetnie. Znam mangę, a i tak miałam ubaw po pachy. Sezon trzeci już za rok (oby) i to chyba 26 odcinkowy, więc już na niego czekam. Współczuję wszystkim sfrustrowanym i zniechęconym.

Przełamywanie schematów płciowych xD! A tak serio, to nie raz spotykałam się z facetami, którzy byli większymi Drama Queen niż ich dziewczyny :P Azumi jest Wrażliwym Pisarzem, więc czego po nim oczekiwać, jak nie właśnie tego xD

I zamiast się z nim chociaż pokłócić, to ona się boi, by ten związek się nie rozleciał i zostaje toksycznie przywiązana.

To jej pierwszy związek, dlatego się jej nie dziwię :P Ale z resztą Twoich rozmyślań się zgadzam :)

Jego zachowanie było faktycznie głupie i niezrozumiałe, ale myślę, że to wynikało z ogólnej frustracji związanej z przeprowadzką Akane i brakiem konkretnego planu na przyszłość. Już od dłuższego czasu był kłębkiem nerwów, a widok jego dziewczyny z jego „rywalem” po prostu przelało czarę goryczy. I się na niej wyżył. Czego praktycznie od początku żałował.

Żeby nie było, że go bronię, bo tak nie jest – chodzi mi o to, że często gniew nie jest spowodowany jedną rzeczą, a serią nieprzyjemnych doświadczeń.

Z racji, że seria będzie na Netfliksie spodziewałam się dubbingu :) Obsada w sumie nie najgorsza…

Ja nie wiem, czy ty gazet nie czytasz, albo wiadomości nie oglądasz, ale patologia jest wszędzie – również wśród nauczycieli, NAWET w Japonii. Szkoła w Koe no Katachi prawdopodobnie nigdy wcześniej nie miała w ten sposób niepełnosprawnego ucznia i po prostu nie była przygotowana na to, co to przyniesie. A przecież nie odrzuciliby ją tylko dlatego, że jest głucha (jeszcze matka by nagłośniła sprawę i by było po ptakach dla nich)...
Możliwe, że ta szkoła nigdy nie miała dobrych opinii, kto wie? W ogóle po co się rozczulać nad czymś takim? Szkoła była beznadziejna i nie ogarnęła dobrze sytuacji, koniec kropka.

Ten film to kawał dobrej rozrywki. I tak, CGI było naprawdę przyzwoite :)

Jako osoba, która czytała mangę, wiedziałam, że robiąc film będą musieli co nieco pozmieniać. I tak też się stało – Kyoani totalnie zrezygnowało m.in. z wątku  kliknij: ukryte  kręcenia filmu, co mi nie przeszkadzało, bo tak naprawdę jest on tylko pretekstem, by bohaterowie mieli coś ze sobą wspólnego. Twórcy skupili się przede wszystkim na wątku Shouyi i Shouko – ich podróży emocjonalnej i zmaganiu się z, było nie było, depresją. Szczególnie Shouya był świetnie wykreowany, naprawdę mi się podobał (chyba bardziej, niż w mandze). Nie wiem, może inni fani mangi będą nieco zawiedzeni, ale ja ogólnie jestem zachwycona filmem – przepiękny i poruszający, tak samo, jak oryginał (tylko po prostu inaczej opowiedziany).
Jedyne, nad czym ubolewam, to niemalże kompletne usunięcie roli matki Shouko – w mandze jest o wiele bardziej wyeksponowana, a retrospekcja z jej udziałem pięknie wyjaśnia, dlaczego jest, jaka jest. W ogóle żałuję, że wszystkie wątki, kiedy  kliknij: ukryte  Shouya leży w śpiączce zostały pominięte, ponieważ w tym czasie lepiej poznajemy wszystkich bohaterów (zwłaszcza Kawai i Ueno). Przez to praktycznie rola (i głębia) każdej postaci drugoplanowej jest sprowadzona do parteru.
Film mi się podobał – płakałam przy nim równie intensywnie, jak wtedy, kiedy czytałam mangę. Bardzo polecam, mangę również, jeśli po seansie czuje się niedosyt (wyszedł w Polsce pierwszy tom, więc można nawet na legalu :))!

Ach, jakie to wszystko było miłe i niewinne! I te smsy wieczorem, aż wróciły wspomnienia z moich lat w liceum… Jeśli tylko nie będzie jakiś wielkim dram rodem z telenoweli, to chyba mam swojego ulubieńca sezonu :)

Nie spodziewałam się tak dobrego wstępu. Osobiście mam mieszane uczucia, czy będzie mi się to podobało jako całość, ale na pewno mogę potwierdzić, że mnie zainteresowało…

Oh, jak miło jest wrócić do tego świata… Niech się tylko Favaro pojawi, a będzie jeszcze lepiej :D

Jedna z moich ulubionych serii sezonu zimowego, a nawet nie miałam tego planowo oglądać. Bardzo polecam na poprawę humoru!

Nie będę się powtarzać, poprzednie komentarze oddają dokładnie moje odczucia po pierwszym odcinku. Jeszcze z tej serii jednak nie rezygnuję, ale nie spodziewam się wiele.

Pierwszy sezon tez byl taki pompatyczny az do porzygu?

Tak

Aaa, faktycznie, przepraszam, mój błąd! Zdążyłam już o tym zapomnieć, cholera xd W takim razie cofam to, co powiedziałam :p

Oczywiście jest jeszcze kwestia w co tak naprawdę pogrywa „being X”, bo sprawie nawróceniu jednej duszyczki poświęca sporo uwagi jak na bóstwo.

A kto powiedział, że poświęca uwagę tylko jej (jemu)? Skoro jest bóstwem, to może zajmować się kilkoma niewiernymi naraz :P W końcu jego moc jest nieograniczona…

Czuję dokładnie to samo – wątek „walki ze złym laboratorium” jest mocno ograny i nieciekawy, dlatego liczę bardziej, że główną osią fabuły będzie budowa więzi głównych bohaterów.

Nie spodziewałam się wiele, a dostałam całkiem dobre, rozrywkowe anime. Oczywiście największym plusem jest główna bohaterka, ale same wojenne porachunki też nie zawodzą – cieszę się, że nie próbowali tej wojny „upiększyć”, tylko jasno i dosadnie pokazali, jak okrutna i nieprzyjemna może ona być. No i właściwie jako widzowie jesteśmy po stronie tych „złych”, co zdarza się rzadko.

Wspaniałe okruchy życia! Uprzedzam, jest to seria o dość ciężkim klimacie (co wrażliwsi polecam chusteczki pod ręką), ale z drugiej strony nie mamy do czynienia z totalnym cierpieniem i przygnębieniem – równowaga między smutnymi, a komediowymi (czy po prostu lżejszymi) scenami jest naprawdę dobrze wyważona! Oglądać i czekać na drugi sezon jesienią :D