Tanuki-Anime

Rozwój AI już spowodował przełom w tej technologii. Niesamowite jest, że nowelkę na ten temat, czyli „Tragedię pralniczą” Lem napisał w 1963r :)
Akurat w tym anime nie odczułem egzystencjonalnej pustki bohatera. Inaczej niż w Dekiru Neko wa Kyou mo Yuuutsu, Mina nie ratuje go przed samotnością, raczej to jego świadomy wybór, choć zapoczątkowany incydentem po pijanemu. Autor, podobnie jak Lem, zabawił się w futurologa :)

“Tragedia pralnicza” Lema zaczyna się od inteligentnej pralki, w tym anime wszystko zaczyna się od inteligentnego robota kuchennego, kupionego na wyprzedaży, któremu główny bohater – salaryman Takuma proponuje po pijanemu małżeństwo…
Lekka i ładnie wykonana komedia romantyczna o miłości bez granic. Fani iyashikei będą zadowoleni, chociaż czasem wieje grozą jak Mina jest wkurzona, ale w jakim małżeństwie to się nie zdarza… :)

Dzięki za recenzję, mało mamy ostatnio seriali oryginalnych i tworzonych z fantazją, dlatego dziwi mnie tak niewielkie zainteresowanie tą produkcją. Graficznie anime wygląda dużo lepiej niż na dołączonych screenach :)

Tylko po drugiej stronie nie ma żądzy mordu, atmosfera raczej jak w dobrze zarządzanej firmie :)

Bardzo fajna recenzja, która kolejny raz uświadamia mi jak różne bywa poczucie humoru :) Ostatecznie, to właśnie te charaktery postaci przekonały mnie do dalszego oglądania. Wydaje mi się, że był to celowy zabieg mangaki, aby o 180° odwrócić stereotypowe charaktery Japończyków, zarówno głównych bohaterów, jak i tych na głównym, drugim planie. Miło, że zgadzamy się co do Tsuki Uzaki, chyba najbardziej lubię Hayami Saori w takich bardziej ekspresyjnych rolach :)

Lekkie, humorystyczne fantasy o zarządzaniu lochem, fani świetnego RTS­‑a z 1997r – Dungeon Keeper będą zadowoleni :) Produkcja, chociaż oryginalna, to niestety niskobudżetowa, co widać na każdym kroku. Dziwi też sporo brutalnych scen, a mogło być to fajne kino familijne. Po 8 odcinkach oceniam na 6/10, dobrze mi się ogląda, na co pewnie spory wpływ ma wyjątkowo marny, aktualny sezon :)

Serial otwarcie reklamujący znane japońskie koncerny produkujące alkohol, w tym i ten, co trzyma w garści 1/3 polskiego rynku piwa :) Fabuła sprowadza się ostatecznie do picia po pracy, jodze, wizycie w świątyni i przy każdej możliwej okazji :)

Albo w barze dla zmotoryzowanych :D
[link]

Ale jakież to relaksujące, podczas gdy w dekadenckim kinie zachodnim podobny, usta­‑usta kontakt z obcym kończy się z reguły następnego dnia u cioci na imieninach, tylko że w kałuży krwi i z rozprutym żołądkiem :)

No to dochodzimy do sedna :) Chciałem tylko zaznaczyć (ale jakoś się dzisiaj zamotałem), że główny bohater nie musi być czarny lub biały. Wiem, że to nie jest typowe w anime, ale dla mnie Rudeus, jako bohater isekaia – posiadający zarówno zalety, ale też i istotne wady charakteru jest po prostu nietypowy, ciekawszy, bardziej ludzki. Bo chodzących ideałów, to w tym gatunku mamy na pęczki :) I to by było na tyle, wreszcie jak Kowalski odnalazłem czerwoną linię :D

Czytałem „Kwiaty w pudełku”, ale czytałem też sporo książek historycznych o różnych okresach i mowa była często o konkubinach, czyli w tym przypadku kobietach traktowanych jak żony i mieszkających zazwyczaj pod wspólnym dachem, choć oficjalnie o niższej od „głównej” żony randze :) Tradycja wspólna chyba wszystkim państwom tego rejonu. Mówimy tu o sytuacji oficjalnej i całkowicie akceptowanej w ówczesnym społeczeństwie. Oczywiście, obecnie będzie to raczej utrzymanka mieszkająca osobno. Jak pisałem wcześniej, odchodzi ta tradycja do lamusa i zwykle dotyczy już tylko części starszego pokolenia „wyższych” sfer. Pomijam indywidualne przypadki, których w żadnym kraju nie brakuje.

Nie, raczej chodzi mi większą tolerancję wizji autora. Kontrowersyjność od setek lat jest nieodłączną częścią sztuki i są tu pewne granice tolerancji, ale czy faktycznie zostały w tym przypadku przekroczone? :)

W sumie to też zabawne, że ja tu występuję w obronie tego serialu a wystawiłem jedną z najgorszych ocen, czyli 7/10 :)

Oczywiście, że ma prawo. Takie dyskusje to część prawie każdego hobby, bo chcemy je dzielić z innymi. Poligamia to tylko dygresja. Jednak faktycznie zastanawiam się ostatnio dlaczego anime wzbudza aż tyle emocji, bo nie widzę tego w innych serwisach np. dotyczących książek. Rozśmieszyła mnie wizja podobnej dyskusji na temat Geralta i Yennefer :) Chyba muszę sobie zrobić przerwę w oglądaniu, bo nie doświadczam już takiej immersji jak niegdyś i nie identyfikuję się z bohaterami. Stąd chyba łatwiej mi zaakceptować jakąś fabułę po prostu jako wizję twórców :)

Przez poligamię rozumie się związki stałe małżeńskie/partnerskie i nie należy tego mylić z poliseksualnością. Poligamia w kulturze europejskiej występuje sporadycznie, a i wtedy jest raczej wstydliwe ukrywana i bywa, że stałe partnerki poligamicznego mężczyzny nie wiedzą wzajemnie o sobie :)
W krajach Dalekiego Wschodu jeszcze 100 lat temu, było to powszechne (oczywiście w ramach możliwości finansowych mężczyzny), a nawet było świadectwem prestiżu. Kto śledzi od lat japońską politykę, wie, że nawet na najwyższym szczeblu temat się pojawia i traktowany jest zupełnie inaczej niż w USA, czy Europie :)
Jest jednak faktem, że to podejście się zmienia, a zachodnia kultura wywiera ogromny wpływ na Japonię. Wielu Japończyków studiuje i pracuje za granicą i wraz z tym młodym pokoleniem następują zmiany. Czy zawsze na dobre, to miałbym jednak wątpliwości :)

Moim zdaniem ciekawszym pytaniem jest – na ile dzieło popkultury, szczególnie fantasy, powinno być oceniane w kontekście jakiejkolwiek kultury społecznej. Czy ktoś analizuje tak “Pieśń lodu i ognia”, albo krytykuje Geralta za to, że puszcza się na lewo i prawo, chociaż ma przecież miłość swojego życia Yennefer? :) Bo my tu na Tanuki często dzielimy włos na czworo, a przecież to właśnie za twórczą swobodę tak lubimy anime :D

Wyobrażenia ludzi Zachodu na temat kultury i społeczeństwa Japonii są na ogół dalekie od prawdy, do czego przyczyniają się częściowo sami Japończycy, a głównie merytorycznie słabe filmy „dokumentalne” nawet znanych sieci telewizyjnych, o fejkach w Internecie lepiej nawet nie mówić :)
Izolacjonizm Japonii zakończył się oficjalnie w epoce Meiji, czyli historycznie bardzo niedawno i było to raczej koniecznością tamtych czasów niż celowym działaniem, a fakt ten przez część Japończyków nawet dzisiaj wzbudza negatywne emocje.
Poligamia w krajach Dalekiego Wschodu była od wieków czymś naturalnym, jak i znaczna swoboda seksualna. Na ten temat i pokrewne napisano już wiele prac naukowych, więc pokrótce: Poligamia w Japonii istniała od zawsze, chociaż żona była zwykle jedna. To jest prawdopodobnie związane z wierzeniami Shinto, czyli pierwszymi boskimi małżonkami Izanagi i Izanami (zresztą rodzeństwem – nawiązując do niektórych anime :)). Faktycznie Japończyk posiadał żonę i często też jedną lub kilka konkubin i było to również wyznacznikiem jego rangi i autorytetu w społeczeństwie. Jest to tak silnie zakorzenione, że jeszcze długo po 2 wojnie, a często nawet obecnie – politycy, ważni biznesmeni itp. mieli konkubiny i bynajmniej nie było to ukrywane, wręcz przeciwnie :) Wielu Japończyków praktykuje ten zwyczaj i o dziwo nie jest on mocno w społeczeństwie japońskim krytykowany, nawet przez kobiety. Było to też dobrze pokazane w Taishou Otome Otogibanashi.
Na marginesie trzeba dodać, że w krajach, w których prowadzone były ciągle krwawe konflikty, porachunki między klanami itp. (jak w Japonii, Korei czy Chinach) poligamia była pragmatycznym rozwiązaniem. Pomimo wysokiej śmiertelności mężczyzn, wdowy z reguły miały dzięki temu zapewniony byt. W krajach chrześcijańskich, gdzie taki model był niedopuszczalny, sytuacja wdów (z wyjątkiem tych bogatych i ustosunkowanych) była dramatycznie i szokująco wręcz zła, ale o tym można poczytać w wielu publikacjach historycznych.
Reasumując, taki motyw w anime nie powinien dziwić, choć może dezorientować, bo obecnie kultura japońska, szczególnie w mandze, anime, light novel itp., czyli mediach przeznaczonych dla młodego pokolenia mocno inspiruje się kulturą i literaturą zachodnią.

To się zgadza w 100%, zresztą Rudeus jest chyba jedną z częściej krytykowanych postaci anime. Taki bohater, który pociąga i odpycha jednocześnie. Trzeba jednak przyznać, że jest to postać świetnie wykreowana, bo pomimo, że czasem rozczarowuje lub nawet obrzydza, to praktycznie każdy ogląda to dalej licząc na jakiś progres i że kiedyś w końcu powie: „No Rudeus, była z ciebie łajza, ale w końcu wyszedłeś na ludzi” :D

Miałem pewne obawy związane ze zmianą studia, ale wyszło nieźle. W końcu 8bit mają na koncie podobną serię, czyli Yama no Susume. Odejmę tylko punkt za cgi, bo to wyszło akurat średnio w porównaniu z poprzednimi sezonami :)

Z tego co pamiętam, to Rudeus miał różne spięcia z ojcem, ale nigdy nie negował poligamii, co do zasady. Tak został wykreowany ten świat i nie powinno to dziwić, biorąc pod uwagę z jakiego kręgu kulturowego wywodzi się autor tej opowieści. Nie jest to też współczesny serial obyczajowy tylko fantasy, więc ja reakcji gilgamesh2 kompletnie nie rozumiem :)

Myślałem, że to anime będzie sztampowym isekaiem z irytującym bohaterem, a okazało się całkiem udaną parodią :)

Właśnie to oglądam i potwierdzam, że grafika jest przyzwoita i nic tu mnie nie razi, może faktycznie w wydaniu DVD została poprawiona.

Kolejny serial, który wymyka się schematom i robi to może nawet lepiej niż Frieren, inicjując przy okazji podobne polemiki :)
Cokolwiek bym na temat tego anime napisał – jest już w recenzji tamakary, więc tylko podlinkuję, bo zgadzam się w 100%. 1 dodatkowy punkt za odwagę w inwestowaniu w oryginalne tytuły, oby to był trwały trend :)
Część 1
Część 2

Trudno to zrozumieć, bo sami wycięli to, co często w isekaiach jest najfajniejsze, jak w Honzuki no gekokujō.

Chyba spróbuję, o ile ta grafika nie wypali mi oczu. Mój ulubiony recenzent na MALu dał temu nawet 9/10 :)

Co do IMdHo, to z Windirem wrzuciliśmy obszerne komentarze pod anime, więc tu już się nie rozpisujmy :)

Tak, zanudzi Garym Stu. Dzieciak jest ciągle idealny, ale najgorsze, że twórcy mają widzów za idiotów i początkowo muszą to łopatologicznie podkreślać na każdym kroku i zdecydowanie za długo. Potem jest lepiej i da się oglądać, ale chyba też dlatego, że jest więcej postaci, które na szczęście odbierają mu część czasu antenowego :)
Jednak jak się to trochę przemęczy (jeśli kogoś to w ogóle męczy jak mnie), to seria wciąga i chce się oglądać dalej.

Tak, ale tamten miał więcej przegiętych zdolności i magiczny miecz – Ars ma tylko tę jedną i uśmiech :) Dalej nie ma co porównywać, bo Tensei Kizoku to iyashikei, a Isekai Meikyuu wręcz przeciwnie i dałbym wiele, żeby go jakoś odzobaczyć :)