Tanuki-Anime

Tylko po drugiej stronie nie ma żądzy mordu, atmosfera raczej jak w dobrze zarządzanej firmie :)

Bardzo fajna recenzja, która kolejny raz uświadamia mi jak różne bywa poczucie humoru :) Ostatecznie, to właśnie te charaktery postaci przekonały mnie do dalszego oglądania. Wydaje mi się, że był to celowy zabieg mangaki, aby o 180° odwrócić stereotypowe charaktery Japończyków, zarówno głównych bohaterów, jak i tych na głównym, drugim planie. Miło, że zgadzamy się co do Tsuki Uzaki, chyba najbardziej lubię Hayami Saori w takich bardziej ekspresyjnych rolach :)

Lekkie, humorystyczne fantasy o zarządzaniu lochem, fani świetnego RTS­‑a z 1997r – Dungeon Keeper będą zadowoleni :) Produkcja, chociaż oryginalna, to niestety niskobudżetowa, co widać na każdym kroku. Dziwi też sporo brutalnych scen, a mogło być to fajne kino familijne. Po 8 odcinkach oceniam na 6/10, dobrze mi się ogląda, na co pewnie spory wpływ ma wyjątkowo marny, aktualny sezon :)

Serial otwarcie reklamujący znane japońskie koncerny produkujące alkohol, w tym i ten, co trzyma w garści 1/3 polskiego rynku piwa :) Fabuła sprowadza się ostatecznie do picia po pracy, jodze, wizycie w świątyni i przy każdej możliwej okazji :)

Albo w barze dla zmotoryzowanych :D
[link]

Ale jakież to relaksujące, podczas gdy w dekadenckim kinie zachodnim podobny, usta­‑usta kontakt z obcym kończy się z reguły następnego dnia u cioci na imieninach, tylko że w kałuży krwi i z rozprutym żołądkiem :)

No to dochodzimy do sedna :) Chciałem tylko zaznaczyć (ale jakoś się dzisiaj zamotałem), że główny bohater nie musi być czarny lub biały. Wiem, że to nie jest typowe w anime, ale dla mnie Rudeus, jako bohater isekaia – posiadający zarówno zalety, ale też i istotne wady charakteru jest po prostu nietypowy, ciekawszy, bardziej ludzki. Bo chodzących ideałów, to w tym gatunku mamy na pęczki :) I to by było na tyle, wreszcie jak Kowalski odnalazłem czerwoną linię :D

Czytałem „Kwiaty w pudełku”, ale czytałem też sporo książek historycznych o różnych okresach i mowa była często o konkubinach, czyli w tym przypadku kobietach traktowanych jak żony i mieszkających zazwyczaj pod wspólnym dachem, choć oficjalnie o niższej od „głównej” żony randze :) Tradycja wspólna chyba wszystkim państwom tego rejonu. Mówimy tu o sytuacji oficjalnej i całkowicie akceptowanej w ówczesnym społeczeństwie. Oczywiście, obecnie będzie to raczej utrzymanka mieszkająca osobno. Jak pisałem wcześniej, odchodzi ta tradycja do lamusa i zwykle dotyczy już tylko części starszego pokolenia „wyższych” sfer. Pomijam indywidualne przypadki, których w żadnym kraju nie brakuje.

Nie, raczej chodzi mi większą tolerancję wizji autora. Kontrowersyjność od setek lat jest nieodłączną częścią sztuki i są tu pewne granice tolerancji, ale czy faktycznie zostały w tym przypadku przekroczone? :)

W sumie to też zabawne, że ja tu występuję w obronie tego serialu a wystawiłem jedną z najgorszych ocen, czyli 7/10 :)

Oczywiście, że ma prawo. Takie dyskusje to część prawie każdego hobby, bo chcemy je dzielić z innymi. Poligamia to tylko dygresja. Jednak faktycznie zastanawiam się ostatnio dlaczego anime wzbudza aż tyle emocji, bo nie widzę tego w innych serwisach np. dotyczących książek. Rozśmieszyła mnie wizja podobnej dyskusji na temat Geralta i Yennefer :) Chyba muszę sobie zrobić przerwę w oglądaniu, bo nie doświadczam już takiej immersji jak niegdyś i nie identyfikuję się z bohaterami. Stąd chyba łatwiej mi zaakceptować jakąś fabułę po prostu jako wizję twórców :)

Przez poligamię rozumie się związki stałe małżeńskie/partnerskie i nie należy tego mylić z poliseksualnością. Poligamia w kulturze europejskiej występuje sporadycznie, a i wtedy jest raczej wstydliwe ukrywana i bywa, że stałe partnerki poligamicznego mężczyzny nie wiedzą wzajemnie o sobie :)
W krajach Dalekiego Wschodu jeszcze 100 lat temu, było to powszechne (oczywiście w ramach możliwości finansowych mężczyzny), a nawet było świadectwem prestiżu. Kto śledzi od lat japońską politykę, wie, że nawet na najwyższym szczeblu temat się pojawia i traktowany jest zupełnie inaczej niż w USA, czy Europie :)
Jest jednak faktem, że to podejście się zmienia, a zachodnia kultura wywiera ogromny wpływ na Japonię. Wielu Japończyków studiuje i pracuje za granicą i wraz z tym młodym pokoleniem następują zmiany. Czy zawsze na dobre, to miałbym jednak wątpliwości :)

Moim zdaniem ciekawszym pytaniem jest – na ile dzieło popkultury, szczególnie fantasy, powinno być oceniane w kontekście jakiejkolwiek kultury społecznej. Czy ktoś analizuje tak “Pieśń lodu i ognia”, albo krytykuje Geralta za to, że puszcza się na lewo i prawo, chociaż ma przecież miłość swojego życia Yennefer? :) Bo my tu na Tanuki często dzielimy włos na czworo, a przecież to właśnie za twórczą swobodę tak lubimy anime :D

Wyobrażenia ludzi Zachodu na temat kultury i społeczeństwa Japonii są na ogół dalekie od prawdy, do czego przyczyniają się częściowo sami Japończycy, a głównie merytorycznie słabe filmy „dokumentalne” nawet znanych sieci telewizyjnych, o fejkach w Internecie lepiej nawet nie mówić :)
Izolacjonizm Japonii zakończył się oficjalnie w epoce Meiji, czyli historycznie bardzo niedawno i było to raczej koniecznością tamtych czasów niż celowym działaniem, a fakt ten przez część Japończyków nawet dzisiaj wzbudza negatywne emocje.
Poligamia w krajach Dalekiego Wschodu była od wieków czymś naturalnym, jak i znaczna swoboda seksualna. Na ten temat i pokrewne napisano już wiele prac naukowych, więc pokrótce: Poligamia w Japonii istniała od zawsze, chociaż żona była zwykle jedna. To jest prawdopodobnie związane z wierzeniami Shinto, czyli pierwszymi boskimi małżonkami Izanagi i Izanami (zresztą rodzeństwem – nawiązując do niektórych anime :)). Faktycznie Japończyk posiadał żonę i często też jedną lub kilka konkubin i było to również wyznacznikiem jego rangi i autorytetu w społeczeństwie. Jest to tak silnie zakorzenione, że jeszcze długo po 2 wojnie, a często nawet obecnie – politycy, ważni biznesmeni itp. mieli konkubiny i bynajmniej nie było to ukrywane, wręcz przeciwnie :) Wielu Japończyków praktykuje ten zwyczaj i o dziwo nie jest on mocno w społeczeństwie japońskim krytykowany, nawet przez kobiety. Było to też dobrze pokazane w Taishou Otome Otogibanashi.
Na marginesie trzeba dodać, że w krajach, w których prowadzone były ciągle krwawe konflikty, porachunki między klanami itp. (jak w Japonii, Korei czy Chinach) poligamia była pragmatycznym rozwiązaniem. Pomimo wysokiej śmiertelności mężczyzn, wdowy z reguły miały dzięki temu zapewniony byt. W krajach chrześcijańskich, gdzie taki model był niedopuszczalny, sytuacja wdów (z wyjątkiem tych bogatych i ustosunkowanych) była dramatycznie i szokująco wręcz zła, ale o tym można poczytać w wielu publikacjach historycznych.
Reasumując, taki motyw w anime nie powinien dziwić, choć może dezorientować, bo obecnie kultura japońska, szczególnie w mandze, anime, light novel itp., czyli mediach przeznaczonych dla młodego pokolenia mocno inspiruje się kulturą i literaturą zachodnią.

To się zgadza w 100%, zresztą Rudeus jest chyba jedną z częściej krytykowanych postaci anime. Taki bohater, który pociąga i odpycha jednocześnie. Trzeba jednak przyznać, że jest to postać świetnie wykreowana, bo pomimo, że czasem rozczarowuje lub nawet obrzydza, to praktycznie każdy ogląda to dalej licząc na jakiś progres i że kiedyś w końcu powie: „No Rudeus, była z ciebie łajza, ale w końcu wyszedłeś na ludzi” :D

Miałem pewne obawy związane ze zmianą studia, ale wyszło nieźle. W końcu 8bit mają na koncie podobną serię, czyli Yama no Susume. Odejmę tylko punkt za cgi, bo to wyszło akurat średnio w porównaniu z poprzednimi sezonami :)

Z tego co pamiętam, to Rudeus miał różne spięcia z ojcem, ale nigdy nie negował poligamii, co do zasady. Tak został wykreowany ten świat i nie powinno to dziwić, biorąc pod uwagę z jakiego kręgu kulturowego wywodzi się autor tej opowieści. Nie jest to też współczesny serial obyczajowy tylko fantasy, więc ja reakcji gilgamesh2 kompletnie nie rozumiem :)

Myślałem, że to anime będzie sztampowym isekaiem z irytującym bohaterem, a okazało się całkiem udaną parodią :)

Właśnie to oglądam i potwierdzam, że grafika jest przyzwoita i nic tu mnie nie razi, może faktycznie w wydaniu DVD została poprawiona.

Kolejny serial, który wymyka się schematom i robi to może nawet lepiej niż Frieren, inicjując przy okazji podobne polemiki :)
Cokolwiek bym na temat tego anime napisał – jest już w recenzji tamakary, więc tylko podlinkuję, bo zgadzam się w 100%. 1 dodatkowy punkt za odwagę w inwestowaniu w oryginalne tytuły, oby to był trwały trend :)
Część 1
Część 2

Trudno to zrozumieć, bo sami wycięli to, co często w isekaiach jest najfajniejsze, jak w Honzuki no gekokujō.

Chyba spróbuję, o ile ta grafika nie wypali mi oczu. Mój ulubiony recenzent na MALu dał temu nawet 9/10 :)

Co do IMdHo, to z Windirem wrzuciliśmy obszerne komentarze pod anime, więc tu już się nie rozpisujmy :)

Tak, zanudzi Garym Stu. Dzieciak jest ciągle idealny, ale najgorsze, że twórcy mają widzów za idiotów i początkowo muszą to łopatologicznie podkreślać na każdym kroku i zdecydowanie za długo. Potem jest lepiej i da się oglądać, ale chyba też dlatego, że jest więcej postaci, które na szczęście odbierają mu część czasu antenowego :)
Jednak jak się to trochę przemęczy (jeśli kogoś to w ogóle męczy jak mnie), to seria wciąga i chce się oglądać dalej.

Tak, ale tamten miał więcej przegiętych zdolności i magiczny miecz – Ars ma tylko tę jedną i uśmiech :) Dalej nie ma co porównywać, bo Tensei Kizoku to iyashikei, a Isekai Meikyuu wręcz przeciwnie i dałbym wiele, żeby go jakoś odzobaczyć :)

Przyzwoicie wykonany isekai­‑iyashikei, który łatwo wchodzi, ale łatwo też może wyjść bokiem :)
Trzydziestoparoletni salaryman schodzi na zawał i odradza się jako dziecko liczącego się szlachcica (ノ_<。). Brak mu jakichkolwiek zdolności poza umiejętnością oceny zdolności innych osób i to jest chyba jedyny oryginalny koncept w tym serialu. Fakt ten niewiele zmienia, bo choć Ars sam niewiele potrafi, to szybko otacza się przepakowanymi postaciami, które wszystko zrobią za niego, czyli jednak może wszystko, tylko trochę lepiej się to ogląda :)
Największą wadą tego anime jest główny bohater, który w najmniejszym nawet stopniu nie korzysta ze swojej wiedzy i dojrzałości jakie miał w poprzednim życiu, więc nie rozumiem po co zrobiono z tego isekai. Dodatkowo jest wzorem cnót wszelakich, co twórcy wbijają nam młotkiem do głowy stanowczo za często. Mimo to seria może być całkiem przyjemnym zapychaczem sezonu, chociaż lepiej w tej roli wypada Lv2 kara Cheat datta Moto Yuusha Kouho no Mattari Isekai Life :)

Kolejny kupiec i jego wilcza towarzyszka :)
Przyjemny Isekai­‑iyashikei­‑romans­‑komedia.

Moim zdaniem, to jest dramat i na MALu otagowano ten serial tak – Drama, Fantasy.
Ilość łez jaką wylewają tu różne postacie, w każdym odcinku, a szczególnie Buchio, przelała moją czarę goryczy :) Nie oceniam, bo dramat to nie jest mój ulubiony gatunek.