Tanuki-Anime

Przyznaję, że napisałem to w trakcie oglądania 2 serii. Faktycznie, początkowo było niewiele, potem wróciło do normy. Zresztą co to za fan serwis? No chyba, że ja oglądam jakąś okrojoną wersję TV :)

Dla fanów gotowania i programów typu MasterChef to obowiązkowy serial. Chociaż dużo tu przesady, to jednak twórcy dobrze zapoznali się z tematem i nie ściemniają, przynajmniej w zakresie kuchni japońskiej. Dania europejskie są nieco zjaponizowane, więc dobór przypraw i składników może czasem dziwić. Mnie to anime zmotywowało i myślę, że będę teraz bardziej kreatywny w swojej kuchni :) Fanserwisu jest niewiele (Isshiki do tego nie zaliczam :/ ), stosowany jest raczej jako zabieg stylistyczny podkreślający odczucia smakowe testerów. W kolejnej serii znika prawie zupełnie, chyba twórcy zrozumieli, że nie przyciągną tym nikogo, kto nie byłby uprzednio zainteresowany motywem przewodnim serii. Odejmuję tylko 1p za kolesia biegającego goło po akademiku, śmieszne to nie było, raczej irytujące. Trudno to nawet zaliczyć do fanserwisu dla pań, bo obiekt wyglądał jak android :) Ale pozostaje 9/10 i obejrzane jednym ciągiem, jak się już zacznie, to ciężko się oderwać :)

Myślę, że trudno to jakoś sensownie wyartykułować, chyba po prostu czujemy, że coś tu jest „nie teges” :D

Również oceniam na 9, chociaż nie mam żadnych zastrzeżeń. Po prostu 10/10 mają u mnie: „W krainie bogów”, „Mój sąsiad Totoro” i „Podniebna poczta Kiki”. Trudno mi powiedzieć dlaczego, ale oglądam je regularnie co rok w okresie świąt, jak niektórzy „Kevina” :)

Tu jest dobre i krótkie porównanie z powieścią Diany Wynne Jones:
[link]

Ogląda się przyjemnie, ale seria jest za krótka. Gdyby miała 24 odcinki, to być może wykorzystano by lepiej fabularny potencjał. Tylko wykorzystując pomysł na zamianę ciał można było stworzyć kwadrylion śmiesznych sytuacji :) Zakończenie, a szczególnie wątek romantyczny  kliknij: ukryte  przewidywalne do bólu. 6­‑7/10.

Gdyby chociaż te dziewczynki były jak major Tanya Degurechaff :)

Tylko z klimatem im coś nie wyszło… Od razu wyobraziłem sobie anime zrobione przez japońskich maniaków Stalkera, albo Metro 2033 :D

Jak dla mnie zbyt wysoki poziom abstrakcji :)

Zachęcony aż tak wysoką oceną spróbowałem i też się odbiłem, chociaż dotrwałem do 3 odcinka. Dla mnie to jedno z tych, które porzucam bez oceny, bo nie rozumiem co oglądam :)

A to mnie zaciekawiłaś, bo dla mnie (oczekiwałem dobrej komedii), to anime jest synonimem zmarnowanego dobrego pomysłu, mogło być świetne, a było tylko przeciętne. Czyżby faktyczie twórcy spartaczyli ekranizację mangi? Reakcja autorki chyba na to wskazuje…

Mam te same odczucia, oczko niżej niż pierwsza seria, ale i tak nieźle, bo 8/10 :)

Prawie ideał, oryginalna grafika jest przyjemną odskocznią od nieustannie klonowanych, sztampowych rozwiązań. Ciekawe wątki, w odróżnieniu od np. Mushishi, oparte głównie na problemach psychologicznych, chociaż mocno zazębiające się ze światem duchów i magii. Świetnie nakreślone postacie, które ogląda się z przyjemnością, szczególnie Yuuko, niestety nie można tego powiedzieć o Watanuki, który jest jedynym chyba minusem tej serii. Jego nadmiernej ekspresyjności nie mogłem polubić i to obniżyło moją ocenę. Całkowicie zbędne były też postacie Maru i Moro, ale to tylko neutralna uwaga. Ostatecznie oceniłbym to anime na 8­‑9/10, byłoby może 10/10, gdyby nie wkurzający Watanuki :)

Z tym mozołem, to trochę przesadziłem, bo bohaterki dobrze się jednak bawią, a widz razem z nimi :)

Nie dla entuzjastów głębokich relacji międzyludzkich, nie dla koneserów wielowątkowych, ambitnych fabuł, nie dla admiratorów postaci drugoplanowych, nie dla fanserwisowych obsesjonatów (trauma murowana) :) Pozostali powinni bawić się świetnie, o ile zaakceptują fabułę, której główną osią jest mozolny proces twórczy i nie odstraszy ich kolejna historia o szkolnym klubie :) Strona wizualna robi wrażenie, a openingu nie da się pominąć w żadnym odcinku :) Jak dla mnie 8/10.

Spodziewałem się raczej, że nowe postacie, wprowadzone w tej serii, poszerzą gamę gagów, bo prawdopodobnie na „starcia” głównych bohaterów zabrakło już dobrych pomysłów, ale jak to piszą „spodziewaj się niespodziewanego” :) Aka Akasaka poszedł inną drogą… Nawet to rozumiem, bo taki zabieg poszerza znacznie spektrum odbiorców, przeszkadza mi tylko to, że nie była to decyzja strategiczna, tylko taktyczna, skutkiem czego wątki dramatyczne walą po głowie znienacka, zamiast być integralną w odczuciu częścią opowieści. Dla większości animaniaków będzie to ciekawe rozwiązanie fabularne, ale dla komediowych frików – trudne do przełknięcia :)

Toradora! oceniłem nieco niżej niż Kaguya­‑sama. Przyznaję, że bardziej doskwierały mi tam niedoróbki fabuły niż wątki dramatyczne, może dlatego, że były dość dobrze do fabuły dopasowane i w sumie czegoś takiego oczekiwałem. W Kaguya­‑sama wyskakują jak Filip z indyjskich konopii, skutkiem czego czuję się jakbym zainkasował lewy sierpowy jedząc pączka z czekoladą :)

Kwestią gustu jest to, czy skecz kogoś rozbawi, czy nie, ale skecz to skecz :) Manewrowała między czym, a czym? Faktycznie końcówka pierwszej serii była nieco emocjonalna i nie przeczę, że czegoś podobnego widzowie oczekują (albo i nie), ale jak dla mnie, to w tym odcinku dowalono z grubej rury. Nawet przeszłość Kaguyi i Miyuki została wcześniej pokazana lekko humorystycznie, a tu jakbym inne anime oglądał, takie z tagiem „dramat”... a ja prosty jestem jak susuwatari, jak pisze komedia, to chcę ryczeć ze śmiechu, a nie w poduszkę :) Ale te gadki, to tak raczej dla zabicia czasu, bo to ekranizacja mangi i żadne żale tu niestety fabuły nie zmienią :D

Mam mieszane odczucia, bo odcinek może i był dobry, ale nie do tego anime.  kliknij: ukryte  Nie lubię jak mi komedię „uatrakcyjniają” dramatem i to w postaci całego odcinka. Odniosłem raczej wrażenie, że to taka zapchajdziura, bo twórcom zabrakło pomysłów na nowe, śmieszne żarty, a terminy ostro goniły :) Prawda jest taka, że wyciskaczy łez można wymyślać tuzin na godzinę, ale dobry skecz, który faktycznie rozbawi, to już wyższa szkoła jazdy :)

Bardzo lubię serie z jakimś konkretnym motywem przewodnim (typu Yuru Camp), niestety, to co tu zawodzi najbardziej, to właśnie oś fabularna. Nie jest to bowiem anime o ciekawych, tradycyjnych słodyczach, serwowanych zwykle do herbaty, czyli wagashi, ale o badziewiu jakim zalane są japońskie sklepiki, zrobionym z syropu glukozowo­‑fruktozowego, gumy, tektury, farby i wielu interesujących środków chemicznych, przy którym nasze słodycze z odpustu to prawdziwe delicje, czyli tytułowym dagashi. Temat interesujący może dla japońskich dzieciaków, ale wyjątkowo nieciekawy dla wielbicieli belgijskich czekoladek :) Z tego samego powodu nie mogę też powiedzieć, że ten serial, to jakiś całkowity gniot, bo twórcy do tematu podeszli rzetelnie, tytuł mówi wszystko i może nawet znajdą się osoby zainteresowane tym okruchem japońskiej „kultury” kulinarnej :) Jeśli chodzi o inne aspekty fabularne, to ani to śmieszna komedia, ani interesujące okruszki, typowy przeciętniak – nie więcej niż 5/10.

To chyba szczotka malarska, rysownik musiał mieć ciężki remont w domu… :)

Trochę po latach, ale lepiej późno niż wcale… Nie, nie tylko :) Pod tym komentarzem podpisuję się obiema rękami. Żałuję, że nie przeczytałem go wcześniej, może nie męczyłbym się aż do 5 odcinka :)

To możliwe, ja nie dotrwałem tak daleko… Może właśnie dlatego, że uwielbiam „Fantastycznego Pana Lisa” i „Zwierzogród” :)

Nie popłynę na tej fali peanów… z wielkim trudem dotarłem do 6 odcinka i porzucam bez oceny. Wydaje mi się, że manga/anime zostały wyprodukowane specjalnie dla Viz Media/Netflix i z założenia miały trafić do widza zachodniego, dla którego typowe anime jest niestrawne lub japońskiego, znudzonego już wspomnianym. Osobiście, chciałbym te dwa światy zachować rozdzielone… :) Fabuła, gdyby pozbawić ją tej zwierzęcej otoczki i związanego z nią przerysowania, nie byłaby niczym oryginalnym. Z drugiej strony, to dobra produkcja, bo może zachęcić wielu użytkowników Netflixa do zainteresowania się animacją japońską. Polecam w tej samej konwencji „Fantastyczny Pan Lis” (niby PG, ale dzieciom nie polecam), wielbicielom lekkich tytułów z niezłym CGI – „Zwierzogród” (PG), a w bardziej „ludzkiej” – „Anomalisa” (rating R, to jest dla dorosłych).

Nie zgadzam się, Redakcja JEST doceniana, tylko Polacy generalnie nie mają umiejętności chwalenia innych :)