Tanuki-Anime

Przyzwoicie wykonany isekai­‑iyashikei, który łatwo wchodzi, ale łatwo też może wyjść bokiem :)
Trzydziestoparoletni salaryman schodzi na zawał i odradza się jako dziecko liczącego się szlachcica (ノ_<。). Brak mu jakichkolwiek zdolności poza umiejętnością oceny zdolności innych osób i to jest chyba jedyny oryginalny koncept w tym serialu. Fakt ten niewiele zmienia, bo choć Ars sam niewiele potrafi, to szybko otacza się przepakowanymi postaciami, które wszystko zrobią za niego, czyli jednak może wszystko, tylko trochę lepiej się to ogląda :)
Największą wadą tego anime jest główny bohater, który w najmniejszym nawet stopniu nie korzysta ze swojej wiedzy i dojrzałości jakie miał w poprzednim życiu, więc nie rozumiem po co zrobiono z tego isekai. Dodatkowo jest wzorem cnót wszelakich, co twórcy wbijają nam młotkiem do głowy stanowczo za często. Mimo to seria może być całkiem przyjemnym zapychaczem sezonu, chociaż lepiej w tej roli wypada Lv2 kara Cheat datta Moto Yuusha Kouho no Mattari Isekai Life :)

Kolejny kupiec i jego wilcza towarzyszka :)
Przyjemny Isekai­‑iyashikei­‑romans­‑komedia.

Moim zdaniem, to jest dramat i na MALu otagowano ten serial tak – Drama, Fantasy.
Ilość łez jaką wylewają tu różne postacie, w każdym odcinku, a szczególnie Buchio, przelała moją czarę goryczy :) Nie oceniam, bo dramat to nie jest mój ulubiony gatunek.

Zrobiłem skrót myślowy :) Dawniej isekai/fantasy wykluczało automatycznie iyashikei, jednak obecnie widać, że daje się to połączyć i zapotrzebowanie jest spore. Odnoszę wrażenie, że iyashikei awansował ostatnio i nie jest już tylko podgatunkiem okruchów :)

Dla mnie to najlepsza, lekka komedia sezonu. Odwrotny isekai i okruszki z odrobiną fanserwisu, właściwie bez fabuły, ale bardzo relaksujące :) W ogólnych założeniach przypomina znakomite Hinamatsuri.

Do całkowitego zadowolenia zabrakło mi 1­‑2 odcinków, aby dopowiedziane zostały losy niektórych drugoplanowych bohaterów. Na techniczne wodotryski nie liczyłem w niszowym anime, więc nie biorę tego nawet pod uwagę.
Oglądałem ostatnio „Drive my car”, potem wysłuchałem recenzji Tomasza Raczka i powiedział on coś, co pasuje do wielu tego typu produkcji w tym „Bartendera” (chociaż, wiadomo to jednak inna liga), napiszę to własnymi słowami – że do pełnego zadowolenia z obejrzenia tego typu produkcji trzeba być mentalnie gotowym, trzeba być w odpowiednim momencie życia. Jeśli się nie jest, to nie ma co się spieszyć, lepiej przenieść seans na później, bo ten moment wcześniej czy później i tak nastąpi :)

Dlaczego ja to oglądam? Przecież nie znoszę anime o yakuzie. Tak, to poniedziałek, nienawidzę poniedziałków – to dlatego…

Tak, tylko myślę, że na szczęście tamte wspomnienia zostały napisane przez te lepsze, późniejsze – z podróży z mentorką i później drużyną Himmela. Ostatecznie w czasie „teraźniejszym” odbieram jej osobowość jako pozytywną i nieskażoną tamtymi wydarzeniami. Ja widzę u niej raczej ASD niż PTSD.
Co do reportaży to niewątpliwie masz rację. Japońskie społeczeństwo zmienia się z każdym pokoleniem. Do zabezpieczenia Fukushimy zgłosiło się dobrowolnie ponad 200 ochotników, wszyscy w wieku powyżej 60 lat – pokolenie dla którego ważne było działanie, a nie opłakiwanie.

Soundtrack jest rewelacyjny i dałby radę w epickiej produkcji kinowej. Evan Call wypada tu nie gorzej niż Howard Shore i muzyka do Władcy Pierścieni :)

Wydaje mi się, że to jednak nadinterpretacja po dość ciężkiej lekturze. Traum podobnych tym z cytowanej książki w tej opowieści nie ma, przeciwnie – wiemy od początku, że krytycznej sytuacji zaradzono i nikt z otoczenia bohaterki nawet nie zginął. Wszyscy umierają w sposób naturalny. To jest opowieść o przemijaniu i próba zrozumienia, swoista symulacja uczuć postaci, która może wszystkich przeżyć i to w ogromnej skali czasowej. Stopniową zmianę w postrzeganiu przez Frieren swojego otoczenia uzyskano poprzez właściwy dobór specyficznych towarzyszy podróży :)
Co do książki, to dobry reportaż, jednak myślę, że w Japonii przeszłaby bez echa. Nawet patrząc na współczesne, ostatnie filmy np. Kimi no na wa i Suzume widzimy podejście do tematu całkiem odmienne od oczekiwanego przez zachodniego widza, stąd też często niezrozumienie i krytyka Suzume. Katastrofy mają wymiar boski i to w zupełnie innym rozumieniu niż odbierają to chrześcijanie. Zupełnie inne jest już podejście do wojny i tu dobrym przykładem może być Grobowiec świetlików, albo znacznie dla mnie lepszy film – Kono Sekai no Katasumi ni.

Zgadzam się, że są słabe, jednak ja oglądam to jak np. Colombo, gdzie istotny jest główny bohater i jak dochodzi on do rozwiązania sprawy, chociaż przecież wiemy już wszystko od samego początku. Moim zdaniem, to jest opowieść o Maomao i reszta ma drugorzędne znaczenie. Owszem, setting jest też istotny, myślę, że więcej czerpano tu z dobrze zachowanych opowieści o funkcjonowaniu dworu cesarskiego w Japonii – w epoce Heian, niż faktycznie dworu chińskiego, chociaż stroje i architekturę stylizowano na chińskie.

Szczerze mówiąc, takie zakończenie ucieszyłoby mnie najbardziej, bo to znaczyłoby, że elfka zrozumiała wreszcie ludzką naturę :)

Właśnie zauważyłem, że Ciku powiedział to samo, tylko w 5 słowach , szacun :)

Widzę tu remake praktycznie 1:1. Biorąc pod uwagę ilość odcinków, będzie to od razu remake części 1 i 2. Jedyna różnica to wygląd Holo nago, w nowej wersji jest bardziej anatomiczny :) Dialogi są drętwe jak niegdyś, więc jeśli ktoś nie czuł klimatu wersji z 2008, to teraz też lepiej nie będzie. To jest dla mnie największa zagadka anime ostatnich lat (chyba, że dalej coś się jednak zmieni) – po co wydawać tyle kasy na zrobienie prawie identycznego remaku, zamiast po prostu pociągnąć historię dalej…

Kwestia jego podróżowania z kobietą była traktowana przez innych kupców pozytywnie, więc nie rozumiem. Muszę obejrzeć parę odcinków, to może coś mi się rozjaśni :)

Jednak ciągle mamy tu ten specyficzny rodzaj baru, w którym jest z reguły pusto, ale jak pisałem zdarzają się nawet odcinki poza barem :) Bary w Tokyo znam wyłącznie z YouTuba, faktycznie w luksusowej dzielnicy Ginza są też nowoczesne, gdzie barmani przypominają artystów cyrkowych i wewnątrz widzimy tłum – niczym się nie różnią od tych europejskich, jednak takie jak w tym anime też się zdarzają, więc ściemy tu raczej nie ma. Ja takie lokale znam tylko z UK, gdzie przychodzi się ze znajomymi pogadać i przyjemnie spędzić czas i gdzie jest zdecydowanie gwarno, więc ten klimat baru Eden Hall, to dla mnie raczej drobny minus, ale chyba jedyny, bo całość serialu faktycznie zmieniła się na lepsze :)

Z tego co pamiętam,  kliknij: ukryte  to miał on wzloty i upadki i w pewnym momencie był wręcz pogardzanym przez kupców prawie­‑żebrakiem. Jeśli dobrze zrozumiałem, to nie jest ciąg dalszy, ale remake, więc wszystko powinno być wyjaśnione. Jeżeli nie jest, to chyba kiepsko ten remake zrobiono. Biorę się za oglądanie, bo mnie to zaciekawiło. Potrzeby stworzenia tej nowej wersji nie rozumiem, bo akurat ta z 2008 była bardzo dobra.

Bardzo dobre anime, szczególnie w sferze graficznej kreacji świata. Fabularnie to bardzo, bardzo smutna opowieść i Somali w roli comic relief to za mało, aby zatrzeć to wrażenie.

Anime trzyma poziom, zastosowano radykalny w tym cyklu zabieg – różne przywołane tu problemy życiowe w niewielkim stopniu dotyczą przypadkowych klientów, a głównie bohaterów pierwszo i drugoplanowych. Poznajemy ich od samego początku i obchodzą nas dzięki temu bardziej niż ci okazyjni (choć i w tym rzadkim przypadku nie jest źle). Nawet, jak napisał Klemens – „ta cała górnolotna otoczka wokół podawania drinków…", zaczyna mieć sens, bo jak się okazuje nie jest to wcale nadrzędnym przesłaniem tego sezonu (jak faktycznie było poprzednio), ale zależy od doświadczeń i sytuacji konkretnego barmana, a tym razem jest ich tu wielu…

Znacznie lepsze od wersji z 2006. Tym razem mamy jakąś fabułę, a Sasakura jest człowiekiem z charakterem, a nie manekinem­‑psychoanalitykiem. Zmniejszono nacisk na historię alkoholi/drinków i akcja rozgrywa się też na zewnątrz baru. Mamy np. wycieczkę do legendarnej destylarni Yamazaki, założonej w 1899, produkującej Suntory whisky od 1937. Fani Billa Murraya i „Między słowami” powinni pamiętać tę niezapomnianą scenę :)
[link]
Jak na razie polecam :)

Coś mi się pomieszało, nie 4 odcinki sezonu 3, tylko 4 pierwsze odcinki sezonu 4 (Next Summit), bo to jest tylko przypomnienie poprzednich sezonów :)

To fakt, dlatego po tym filmie zacząłem oglądać Yama no Susume, gdzie dziewczyny nie tylko podziwiają, ale też wspinają się na Fuji i inne góry :) Gdybyś chciał to kiedyś obejrzeć, to najnowsza odsłona Yama no Susume: Next Summit zawiera 1 sezon (bo to był mini serial) i 4 pierwsze odcinki sezonu 3 poprzedniego – można to wszystko pominąć.

W kwestiach technicznych w Yuru Camp żadnej ściemy nie ma :) Piecyki do namiotu z kominem są bardzo popularne wśród fanów biwakowania zimą, w Polsce chyba częściej korzystają z nich wędkarze. Tu można zobaczyć dobry przykład: [link]

Drugie zadanie było bardzo oryginalne i możliwe, że szukano pomysłów w starych grach. Zwykle jak oglądam jakieś anime – fantasy, szczególnie isekai, to mogę przewidzieć co będzie dalej, a często mam też poczucie, że sporo można było zrobić ciekawiej. Czasem serial świetnie się zaczyna, ale z czasem poziom spada i pozostaje tylko rozczarowanie. Frieren trzyma poziom od pierwszego do ostatniego odcinka. Tu ciągle byłem czymś zaskakiwany i miałem to rzadkie uczucie, że tym razem twórcy mieli więcej wyobraźni ode mnie :) Nie każdy lubi jednocześnie seriale fantasy i okruszki, ja tak – dla mnie to połączenie gatunków było czymś wyjątkowo odświeżającym i oryginalnym – jak japońska whisky, chociaż i w jednym i drugim przypadku nastawiony byłem sceptycznie :)

Z kiepskich wątków nie powstanie dobra historia, jak i z kiepskich alkoholi dobry blend :) Tu wątki są proste, ale zrealizowane w kreatywny sposób i dopieszczone technicznie.
To anime jest jak Nikka Days whisky, zmieszana ze świetnego grainu z Miyagikyo i maltu z destylarni Yoichi :)