Tanuki-Anime

Coś w tym jest.
A ponadto, właśnie to mi przyszło do głowy, bohaterowie zwłaszcza nasza główna czwórka, (A Minato i Koyun to już zupełnie) nie zachowują się jak nastolatkowie.
Są trochę sztuczni. Ich obserwacje są niekiedy bardzo dojrzałe (?) obiektywne (?) jak to ująć… No nieprawdopodobne. Nastolatkowie są bardziej emocjonalni. Nie tak wyważeni psychicznie. Może gdyby to byli dorośli to bym bardziej uwierzyła. Jestem po 21 odc. 2 sezonu i nie wierzę w to co widzę. Co za takt i empatia… Trochę jak roboty. Jakby im kwestie pisało AI. Tylko takie szkolone na drewnie.

Pisałam na raty:

Pierwszy sezon: Brnę w to i oglądam co tydzień wychodzące odcinki.
Ale nie do końca wiem co o tym sądzić. Istnieje prawdopodobieństwo, że to jest niezła seria, ale ja jestem za stara na rozkminy nastolatków. Widzimy co się dzieje z każdym z czworga bohaterów, którzy traktowani są jako główni. Co się dzieje z nimi wewnętrznie. Widać, że na widnokręgu jest powoli zbliżający się tłumek postaci drugoplanowych, nie wiem czy są konieczni.
Drugi sezon…
Wszystko co się dzieje w tej serii jest o nieporozumieniach wynikających z tego, że znamy drugą osobę tylko z pozoru i nie wiemy co tak na prawdę myśli. A skupienie się na swoim punkcie widzenia, własnej perspektywie czasem zaburza obraz relacji. Bohaterowie Ramparts of ice jeden po drugim, zarówno pierwszo, jak i drugoplanowi uczą się, zmieniają, porównują swoje obecne doświadczenia z tymi wcześniejszymi z gimnazjum i mijają się w swoich przypuszczeniach z prawdą. To jest swego rodzaju zasada tutaj w tym anime, że w gimnazjum dana postać była ciut inna, a w liceum zmienia się na lepsze, lepiej wygląda, jest bardziej pewna siebie nie obawia się tak bardzo co o niej pomyślą, umie być bardziej swobodna, szczera i lepiej się komunikuje. A także doświadczenia ze strony otoczenia jak wynika z fabuły, w liceum są o wiele bardziej szczęśliwe, a relacje udane.
Nie dzieje się absolutnie nic nadzwyczajnego, nawet typowe wydarzenia jak festiwal kulturowy, dzień sportu, letnie święto (natsu matsuri), wypad na plażę, wizyta w parku rozrywki, wspólne karaoke, uczenie się do egzaminów, wszystko to jest bez zbędnych fajerwerków i stanowi tło do wewnętrznych dram.
A wewnętrzne rozkminy stanowią 70% seansu. Reszta to dialogi z analizą na bieżąco bohatera.
Dostajemy różne perspektywy i punkty widzenia postaci, ale prym wiedzie Koyun, która jest naszym tytułowym lampartem lodu i to ona buduje wokół siebie najwięcej dystansu.
W zasadzie chyba nie ma znaczenia dokąd wiedzie ta seria.
Analiza psychologiczna jest niezła, wobec tego postacie mają dobrą, wiarygodną psychologicznie podstawę. Czy jest w tej serii coś więcej? Cóż. nie. Ale chyba nic więcej być nie musi.

Ale nadal nie mam pojęcia jak to ocenić. 7,5/10?

Zgadzam się z przedmówcami,

seria jest przyjemna i zabawna. Chichoczę i naprawdę doceniam humor.

Postacie są bezpretensjonalne. Bardzo podoba mi się, że dziewczyna, która się starannie maluje i przejmuje opinią przyjaciół i tak bardzo stara się dobrze wypaść w ich oczach, jednocześnie docenia w obiekcie swoich westchnień to, że jest szczery i nie zmienia się bez względu na to z kim rozmawia. To było zaskakująco celne. Chodzi mi o to, że protagonistka nie mówi tylko „aaach on jest taki cool” tylko podaje konkretny argument. I bardzo mi się podoba, że mimo bycia gyaru, nie jest głupia i najwyraźniej zupełnie przyzwoicie się uczy. Nie jest to rozkojarzone dziewczę, które musi chodzić na korki i szkołę wakacyjną by zdać do następnej klasy i w zasadzie nie potrzebuje pomocy by się uczyć. Ba! sama pomaga gorszym w nauce przyjaciołom.

Jestem na razie po 7 odcinku.

Chciałabym zwrócić jeszcze uwagę na bardzo udaną animację openingu. Zostały wykorzystane proste elementy tworzące złudzenia czy animacje poklatkowe. Na przykład: fenakistiskop.
(wygooglałam właśnie jak to się nazywa)

Całkiem nieźle wygląda też ending z punktu widzenia rzutu izometrycznego. Jak gra. Od razu wyobraziłam sobie komiks czy też animację tworzoną tylko w takim rzucie. To było by na swój sposób zabawne. Choć zapewne nie na dłuższą metę…
Trochę odeszłam od tematu.

Jak na razie 7/10 albo 8/10 u mnie. A to wyżyny komediowej serii romantycznej :D

 kliknij: ukryte 

tylko niewinne chłosty za niedopilnowanie obowiązków

ja myślę, że to były chłosty w stylu stu batów, po których się buwatel eunuch już nie podnosił

Długo się zbierałam za chłopca i czaplę. Ale znienacka przekonało mnie coś, czego się nie spodziewałam.

W ogólnym sensie zgadzam się z recenzją. Ale ja proponuję, zupełnie jak nie ja… spoilery. Tak. By dobrze sobie obudować tę historię przed seansem właściwym.

Ja zrobiłam tak, że natrafiłam na Netflixie na film Kaku Arakawy „Chłopiec i czapla” dokument, którego głównym bohaterem jest Hayao Miyazaki oraz prace nad tym właśnie filmem animowanym.

To było bardzo ciekawe zobaczyć wreszcie mistrza i to jak pracuje, jak zmaga się z trudnościami, z własną głową i rzeczywistością.

Teraz gdy już wiedziałam kim jest stryjeczny dziadek, kim jest Mahito, Kiriko i Czapla teraz chciałam dopiero wiedzieć jaki to film. Zobaczyć te sceny nad którymi Miyazaki tak zawzięcie pracował.

I tak sobie myślę… że to trochę nieporozumienie mówić, że ten film jest o chłopcu próbującym sobie poradzić ze stratą matki. Ja myślę, że ten film jest o życiu i umieraniu ogólnie. Bo strata matki jest w tym co autor recenzji napisał: w tych gestach, w niewypowiedzianym gniewie. Tym początkowym fragmencie. I raz później, w żalu, który znienacka objawia się nie u Mahito, a u Natsuko.

Odchodzą jeden po drugim równolatkowie Miyazakiego. Nad nim samym wiszą dar i przekleństwo życia i śmierci. To film o Miyazakim i o ludziach mu bliskich tak jak on ich widział. I oczywiście o jego twórczości: Zmysłowe rysowanie. Te trawy falujące, i błoto pod butami, wnętrzności ryby, woda zalewająca twarz, chrupiący chleb, lepki dżem: takie typowe ujęcia. Mamy gotowanie i biega w dół po schodach, światła i babuleńki… Motywy z poprzednich filmów które machają do nas i choć pragnęłabym by było inaczej, mam wrażenie, że to już ostatni raz.

Zatem, jeśli ktoś jest zaznajomiony z twórczością Ghibli to zapraszam najpierw do dwu godzin dokumentalnego wprowadzenia (ach, uprzedzam, tempo i sposób prowadzenia akcji jest… Tak jakbyśmy dostali nagrania z biodra… Jakby Miyazakiemu towarzyszył pies z kamerą w obroży, a potem ktoś zrobił komplilację różnych scen i pomieszał je z przeszłością i z przebitkami z scen anime), a dopiero późnij do właściwych dwu godzin filmu animowanego.

Czy więc ta historia nie broni się sama przez się? Sądzę po poniższych komentarzach, że tak sobie. I ja jej jeszcze nie wystawię oceny. Tak na świeżo… Hm…
Mój ukochany film animowany ze studia Ghibli to Księżniczka Mononoke. I tu mam trochę tego klimatu. Lubię surrealizm i oniryzm. Ale chyba już na zawsze będę widziała w uśmiechu czapli uśmiech pana Suzukiego XD więc to nie ma sensu.

... we wszystkich językach XD [link]

Puściłam synkowi Totoro… Trochę się bał, ale obejrzał całość. I rano powiedział, że mu się podobało.

<chlip> Wszruszenie. To wiekopomna chwila.

W polskiej wersji językowej ryk Totoro jest trochę niepokojący…

Można by zrobić tabelkę z tytułami anime, gdzie zaznaczylibyśmy procentowy udział mocy nadnaturalnych w fabule, osadzenie świata od rzeczywistości pseudomediewistycznej po realistyczną współczesną przez coś dziwnego pomiędzy, inne wieki, stylistykę steampunk itp, oraz charakterystyczne cechy: temat od zera do bohatera (Boku no Hero Akademia) i posiadanie albo nabycie ekstra umiejętności (Saiki Kusuo no Psi Nan, Mob­‑psycho, Shiguang Dailiren, Tiger&Bunny, Gatchaman CROWDS), magiczne przedmioty (Steins Gate), magiczne zwierzęta (Furuba), Bóstwa (Saint Onii­‑san, AA! Megami­‑sama!, Kamisama Hajimemashita), zaświaty (Angel Beats, Death Parade) i wiele innych, nie zawsze jest sens dzielić pomiedzy fantasy a science fiction… Masakra.

Właśnie miałam o to pytać. Ale te dwa wyznaczniki: „fantasy” i „świat alternatywny” zawężają zbiór do kręgu anime pokrewnego Sousou no Frieren. Chodziło mi o odnalezienie tytułów, których fabuła dzieje się w rzeczywistości fantastycznej, a nie w naszym świecie: jak niedawny Isekai Ojisan) albo produkcje typu supermoce: Elfen Lied, Kämpfer, Mahou Tsukai no Yome, i milion innych… Kekkai Sensen (to mi się skojarzyło, gdy demon używam swych mocy. No kropka w kropkę), bądź Kyoukai no Kanata, a także Kobayashi­‑san Chi no Maid Dragon (reverse isekai)...
Ej a mamy jeszcze rewelacyjne „Paripi Koumei” też reverse isekai, ale w sumie żadnych elementów fantastycznych tam nie ma poza faktem reinkarnacji… ??? No jak to zakwalifikować prawda?

Jeśli mowa o „nieostrych” definicjach to tak to jest z fantastyką w ogóle. Są tytuły będące prawie osobnym gatunkiem. Albo dziejące się prawie jak w naszym świecie, ale jednak nie bardzo: Shadows House…

Gdybyśmy dostali historię o tym, jak drużyna Himmela pokonuje króla demonów i motywacją Frieren jest zemsta i tyle, to byłoby bliżej. Ale tutaj zabawiono się z konwencją i dostajemy tylko odpryski tej historii, a cel podroży jest tak naprawdę tylko umowny, wybrany na zasadzie „A dobra, czemu nie?”.
Isekaje zakładają podróż pomiędzy światami. Jak Log Horizon, SAO, KonoSuba, wspomniany Grimgar…

No dobra, ale nie będę się kłócić, jak sobie wpiszemy „fantasy” w wyszukiwaniu na Tanuku + świat alternatywny to mamy Frieren na 1 miejscu. [link]

Ja nie wiem, czy Sousou np Frieren można podpiąć pod tolkienowskie fantasy… nie wiem, czemu napisałam, że to isekai. Może dlatego, że mi się stylem skojarzyło właśnie. Ej zauważyliście, że Piotruś Pan oraz Czarnoksiężnik z krainy Oz to isekaje? XD

Zobaczmy do Wikipedii, mamy tu wyszczególnione spośród wielu podgatunków fantasy:

Heroic fantasy, High fantasy oraz Magia i miecz

Pierwsze, heroic fantasy:

Fantastyka heroiczna nie należy do najbardziej szanowanych gatunków, ze względu na prostą konstrukcję fabuły. Najczęstszym motywem heroic fantasy jest wędrówka bohatera (człowieka, czasem w towarzystwie innych ludzi, elfów czy krasnoludów) walczących z czarnoksiężnikami, smokami lub innymi kreaturami, aby uratować świat. – To chyba odpada, bo tyczy się raczej Himmela niż Freiren

drugi typ, high fantasy Głównym wyznacznikiem gatunku jest bohater, często wywodzący się z bardzo skromnego środowiska, który przezwycięża własne słabości, będąc zaplątanym w sytuację, nad którą nie ma kontroli. W miarę swej podróży bohater ten dojrzewa, staje się kimś niesamowitym i mimo przeciwności zwycięża nad złem i zepsuciem.

Świat przedstawiony w takiej opowieści jest jednym z trzech wariantów:

inny, równoległy świat, gdzie nie istnieje „nasz” świat; przykładami tego wariantu jest cykl Władca Pierścieni J.R.R. Tolkiena.
inny świat, do którego bohater przenosi się z „naszego” świata; przykładem tego wariantu jest cykl Opowieści z Narnii C.S. Lewisa.
świat istniejący wewnątrz „naszego” świata; przykładami tego wariantu są cykl powieści o Harrym Potterze J.K. Rowling.
Często powieści są opowiadane z perspektywy głównego bohatera, opisując niemalże wyłącznie tylko jego interakcje z innymi bohaterami. Bohater zwykle staje na czele „tych dobrych” i walczy ze złem, które próbuje zakłócić istniejący porządek.

To też odpada, bo Frieren nie jest typem od zera do bohatera. Jest potężna i choć pokonuje demony, to w istocie fabuła historii skupia się nie tyle na akcji, ile na przeżyciach bohaterki…?

i wreszcie: Magia i miecz (ang. sword and sorcery) podgatunek fantasy charakteryzujący się zuchwałymi bohaterami, uczestniczącymi w krwawych i ekscytujących przygodach. Zwykle w tym gatunku znajdują się elementy nadnaturalne i magia. Często też można w nim znaleźć elementy romantyczne. W odróżnieniu od high fantasy, fabuła skupia się na osobistych dążeniach postaci, niż na uczestnictwie w konfliktach dotyczących całego świata. Przykładem tego jest Saga o wiedźminie.

Więc Frieren jest bliższa Geraltowi niż Bilbowi (sic!).

Dlaczego mi się Sousou skojarzyło z isekajem? Bo to świat, w którym poszukiwacz przygód to klasa i zawód. Bohaterowie zbierają się w grupki typowe dla gier fantasy z tankiem, kapłanem pełniącym funkcję healera, magiem itd… o wykonują misje i dostają za nie nagrody. Nasza Frieren robi same questy poboczne i dostaje w zamian proste, niebitewne zaklęcia.

Made in Abyss jest chyba najbliższe steam punkowi. Ale wciąż więcej tu magii (artefakty) niż nauki. To barzo silne fantasy.

No to, co mamy blisko pod względem świata? Ishuzoku Reviewers Wiem jak to brzmi… Ale mamy klasy i rasy i nawet nawiązania do wieku elfek. A notabene genialna seria. Cudownie zabawna.

Dlatego też przytoczyłam Grimgar – bo świat jest podobny i jakby wyjąś kwestię przeniesienia się do świata alternatywnego to nic serii nie ujmie a założenia i struktura świata będą takie same.

No i zauważcie, że w Sousou no Frieren mamy bardzo dużo użytkowników magii. Jest ona bardzo powszechna. W Tolkienie magią operują czarodzieje.

Tak czy siak, nasza Frieren plasuje się wysoko, ale konkurencja się broni. Rozważam jeszcze Akatsuki no Yona albo Shingeki no Bahamut. I może Shingeki no Kyojin?

Na razie jestem na 13 odcinku i na koniec z pewnością jeszcze się rozpiszę. Zaczęłam oglądać właśnie ze względu na pozytywne recenzje, ale nie nastawiałam się na wyżyny animacji.

Seria jest w porządku, (jak na razie 8/10)

bardzo lubię to, że bohaterowie są stonowani. W zasadzie oni nawet nie są do końca stonowani jako realistyczne osoby, tylko tak je postrzegamy, w przeciwieństwie do innych bohaterów japońskiego świata, którzy są przejaskrawieni. Na przykład shounenowi. Bardzo mi się podoba to, że Stark jest  kliknij: ukryte  tchórzliwy… Nie wróć, on nie jest tchórzliwy, on jest rozsądny. Podoba mi się to jak ukazano więź Fern i Frieren, choć Fern nie jest moją ulubioną bohaterką… Ale to kwestia świętoszkowatości. Efekt wychowania przez klechę. Albo jakaś taka natura dewotki. Takie mam wrażenie. Jest niezła i nie mam nic do jej zdolności. Gdyby była słaba, byłabym zawiedziona.
Frieren jest super i Flamme też jest bardzo cool. Zwodzi nas wygląd Frieren, która od setek lat wygląda jak dziewuszka, acz cieszę się, że widać różnicę z czasów któe spędziła z mistrzynią Flamme. Bardzo mi się podoba to, że Frieren nie jest nadęta. Podoba mi się, że ma swoją zajawkę i że ma różne przywary. Natomiast zdanie sobie sprawy, jak samotne jest życie, w którym wszyscy odchodzą i jesteś jedyną osobą, która je pamięta… No bardzo smutne. To tak jakbyśmy w ciągu całego naszego życia mieli różnych czworonożnych przyjaciół, ukochanych i wpatrzonych w nas, a potem oni odchodzą, bo przecież ich życia są krótsze. Są tacy, co po stracie ukochanego czworonoga długo nie mogą się zdobyć na nowe zwierzę. I tak ma Frieren, tylko nie chodzi o zwierzęta, a inteligentne, ruchliwe istoty, jakimi są ludzie. Frieren jest wiekowa i bardzo doświadczona, choć chyba większość swego życia spędziła w odosobnieniu, tak jak poleciła jej to mistrzyni. Ale i tak dostrzega pewne mechanizmy i oswoiła się, z przemijaniem i biegiem historii. (Niemniej płakała po śmierci Himmela) W każdym razie jej stoicyzm moze wynikać głównie z takich obserwacji. Acz gdy poznajemy ją w „dzieciństwie” wydaje się równie apatyczna… No nic, moim zdaniem sprawdza się jako główna bohaterka.

Co mnie bawi to niemieckie nazewnictwo… No co te isekaje? Bardzo to zabawne. Np. Góry Schwer… buahaha. No się nie popisali. Wkurzało mnie trochę, że porobili mało oryginalne nawiązania do kultury europejskiej… Ekskalibur, motyw Bogini, która dokonała aktu stworzenia, księża i kapłani nawet ubrani w sutanny i akcesoria podobne jak w chrześcijaństwie. Słabe. Ja jestem uczulona na klechów. Aureole, Niebo… A jeszcze budynki raz od czapy greckie kolumny, a raz mur pruski… Fajnie, że mamy różnorodne lokacje, ale jak dla mnie to było zaledwie poprawne. Nie zachwycające. Takie tam… Wiecie, ja uważam, że taki poziom tła to powinien być w każdym isekaju, zawsze. pff.

No dobrze, zaczepię jeszcze o kwestię fantasy wszech czasów…
Sousou no Frieren nie przebija:

Mushishi. To jest dla mnie TOP fantasy nr 1 i w ogóle nie spotkałam jeszcze anime z lepszym combo: fabuła­‑grafika­‑muzyka. I Ginko też nie ustępuje Frieren jako postać. Oj nie.

dalej:

Shin Sekai Yori no fabuła moim zdaniem powala.

Natsume Yuujinchou – podobne motywy przemijania, pamięci samotności… Ale dobra, to nie isekai…

Made in Abyss — świat fantasy pełną gębą. No można się przyczepić do zdrowia psychicznego jego autora… ale robi o wiele większe wrażenie niż Sousou…

Kemono no Souja Erin – piękny długas

Katanagatari – co za grafika

Seirei no Moribito – świetne postaci

Houseki no Kuni – no co za idea!

No o Kino no Tabi nie wspomnę…

To moim zdaniem świetne fantasy. Niczym nie ustępują Sousou no Frieren, a jeśli mam porównać do czegoś jeszcze batdziej zbliżonego: Hai to Gensou no Grimgar – bardzo na poziomie, wcale nie gorsze.

A motyw drogi: Shoujo Shuumatsu Ryokou, tak samo filozoficzne i spokojne.

Ej a Ascendance of a Bookworm – bardzp wciągające.
Tak więc Sousou no Frieren jest bardzo spoko. Ale plasuje się gdzieś pomiędzy wymienionymi przeze mnie seriami.

Aż mam ochotę obejrzeć jeszcze raz. ehh….

Generalnie gdyby nie to, że nam powiedziano o incydencie z Ozen i malutką Rico, to byśmy nigdy się nie domyślili tego po samym zachowaniu dziewczynki… Ale coś w tym jest. Tak jakby Rico będąc jednocześnie zwykłym dzieckiem jest jakoby uosobieniem Otchłani? Choć na uosobienie Otchłani to chyba bardziej pasowałaby Faputa.

Netflix wypluł to obejrzałam, ale czy to była dobra seria?

Zastanówmy się nad plusami… hm. Zdumiewające jak trudno mi znaleźć coś dobrego. Aha! Opening i ending bardzo klimatycze.

Anime to usiłuje być odkrywcze i zaskakujące. Nie jest. Świat gry już od kiedy oglądałam pierwsze SAO był powielany mnóstwo razy.
patologia i drastyczność niektórych scen, wydają mi się bezsensowne. Nie mają znaczenia. (I mówi to miłośniczka Made in Abyss)
np. spoiler!  kliknij: ukryte  Facetowi odcinane są nogi, ale za chwilę zostaje on uleczony. Komuś leci czarna maź oczu, ale okazuje się, że to pęknięcie naczynka w powiece i za chwilę już jest dobrze. Ktoś ginie spektakularnie. Ale to w sumie tylko avatar…

Bohaterowie są nierówni i ich charaktery są jakieś pokiełbaszone. Główny bohater robi najpierw za hikikomori. Izoluje się i ukrywa 6 lat w pokoju. A potem wychodzi sobie na zewnątrz jak gdyby nigdy nic.

Brat jest taki trochę wyprany z emocji. Myślałam że może asperger czy coś, ale za chwilę jest już zupełnie normalnym nastolatkiem.

Mamusia, Tatuś i asystentka… Wszystko patologia i popapranie. Nie będę się zagłębiać, bo są za bardzo powiązani z fabułą. Ale żadnego jakoś nie kupuję i przede wszystkim nie współczuję im. W ogóle coś jest dziwnego z patosem gry, z tekstami, mimiką, tempem akcji, że nie czułam się emocjonalnie wciągnięta w wydarzenia.

To znaczy byłam ciekawa owszem. Bo mamy jakąś tajemnicę i zagęszczającą się fabułę i wiele postaci, ale wszystko dzieje się dość szybko. Niby to plus, ale mi przypominało bardziej relację. Jakby oglądać czyjeś zdjęcia z podróży. Postaci jest za dużo. Pojawiają się tłumnie dostajemy ich jakąś historię i wkrótce nie mają w fabule już udziału.

Akcja jest przewidywalna mimo największych starań. Nie było efektu łał. Nic mnie nie zaskoczyło.
Końcówka mnie zaś drażniła, a najbardziej cały ten gówniany ojciec.

Wydaje mi się, że to zmarnowany potencjał, niemniej nie mam pojęcia, czy dałoby się tu coś uratować.

6/10
a ocenę zawyża muzyka z czołówki.

Bardzo mi się podoba recenzja. Świetnie opisuje wszystko co można powiedzieć o tej serii.

Nie wiem, czy określiłabym Mio egoistyczną. Ktoś tak umniejszany przez własną rodzinę będzie oczywiście cierpiał, zastanawiał się „dlaczego ja?”. Kopciuszek pierwowzór miała chociaż miłość ojca, a ten tutaj wydaj się być strasznym dziadem. Dziewczyna była odrzucona już jako małe dziecko, mogę więc zrozumieć to, że nie była w stanie się postawić. Co by jej to dało? wtrącono by ją do szopy i tyle. To sytuacja w zasadzie beznadziejna, o kim innym miała by myśleć? Cóż, zachowała jednakowoż tyle empatii by żałować zwolnionej służącej, czy martwić się o przyrodnią siostrę w kwestii pożaru. Pewną dozę charakteru wykazała, gdy bita przez macochę nie chciała jej ulec.

Ale nie da się zaprzeczyć, że jako bohaterka istotnie jest apatyczna, mimozowata i po prostu nijaka.

Cóż natomiast:

Nawet jej bycie miłą i pomocną
wynika z prób poczucia się użyteczną. Nie robi tego dla innych.
ROBI TO DLA SIEBIE. ŻEBY POCZUĆ SIĘ KIMŚ WARTOŚCIOWYM

.

Ja też tak robię. A także:

W myślach Mio jest tylko miejsce na to, co zrobić żeby inni ją dobrze traktowali.

I mnie zależy na tym samym. W nas wszystkich jest egoizm. Kiedy pracuję chcę być dostrzeżona i by moją pracę ktoś pochwalił. Gdy daję prezent chcę by druga osoba była zadowolona, wdzięczna i mnie lubiła. Gdy ktoś mnie prosi o coś, dostaję jakieś zadanie, to chcę się wykazać, Usłyszeć, że jestem bardzo dzielna, że sobie świetnie radzę, że jestem miła. Lubię być pochwalona za to, że wykazałam się jako gospodyni. To naturalne zachowanie. Nie wiem jak wam, ale mi jest przykro, gdy np. posprzątam, a nikt tego nie doceni. Gdy wpakuje się z brudnymi butami na umytą podłogę, gdy wstawi stos brudnych naczyń do lśniącego czystością zlewu.

Nie o motywację tu chodzi. Może o sposób zarządzania czasem? To czy się wpisuje w realia epoki czy nie mniej nas tu zajmuje. Mio jest po prostu NIEINTERESUJĄCA.

„Mój mąż tak ciężko pracuje, ja tez muszę się postarać” – i kurde uczy się chodzić w sukieneczce o zachodnim kroju. No co za poświęcenie. Dla fabuły jest ciekawa jak flaki z olejem.

"...zajmie się rękodziełem, które będzie się sprzedawać na targu…” – tam nie ma literówki.

Podoba mi się świat, ciekawie prezentuje się fantastyczna część fabuły. Znaczy nic nadzwyczajnego, po prostu ciekawi mnie tło akcji.

Zaczęłam oglądać, bo myślałam, że to jest coś w stylu od zera do bohatera. Bardzo lubię tego typu formułę. Gdzie ktoś jest w dramatycznej sytuacji, ale jest bardzo dzielny. A potem wykorzystuje jakąś swoją umiejętność i okazuje się w tym bardzo dobry. Tutaj bohaterka jest po prostu bardzo potulna. Cała jej osobowość i wola życia została stłamszona przez okrucieństwo rodziny. Myślałam, że jak trafi pod skrzydła narzeczonego to będzie powoli łamać jego lodowate obejście i burkliwość poprzez pracowitość. Myślałam, że zacznie gotować, sprzątać chatę, robić drobne naprawy, zajmie się rękodziełem, które potem będzie się sprzedawać na targu i okaże się hitem. Nic z tych rzeczy.

Na razie anime to jest pochwałą patriarchalnego społeczeństwa, usłużnych, grzecznych, cichych żon. Kobieta jest w porządku jak jest milutka, gotuje i dobrze wygląda w ciuchach od męża.

Obejrzałam jak dotąd 5 odcinków.

Z przerwami.

Myślę, że to ciekawe anime. Rzecz w tym, że ten humor mnie nie bawi. Mam współczucie dla „wujka”, jest też trochę cringe'owy. Jego trudne smutne życie w świecie fantasy przyprawia nieco o ciarki. Gdybym miała nadmiar czasu i niedobór rzeczy do oglądania to może bym i ukończyła serię. Ale w obecnej sytuacji nie bardzo mi się chce.

Polecam by zerknąć i sprawdzić o co chodzi. Najśmieszniejsze jest to, co zostało zawarte (poniekąd zaspojlerowane) w recenzji. Czyli warto obejrzeć pierwszy odcinek nie wiedzac o serii zupełnie nic. I się ciut zdziwić może?

Na plus mogę zaliczyć to, że scenarzyści nie dodają wątków, które doprowadzają do mało wiarygodnych sytuacji, gdzie Hirori musiałaby zabłysnąć w towarzystwie

 – literówka w imieniu

Nie spodziewałam się, że zamiast zakończenia jest taki cliffhanger. Wobec tego jestem trochę zawiedziona, bo niejako kluczowa sprawa pozostaje niewyjaśniona.

Jeśli chodzi o samą serię – ciekawa, szczególnie intrygujący jest białowłosy. Wydaje mi się, że to ktoś kto przeżył o wiele więcej niż normalnie człowiek jest w stanie dźwignąć. Poruszyło mnie to, że chłopcy (a przynajmniej jeden z nich) starają się trzymać zasad. Nawet w chwili gdy aż korci, by coś zmienić. Gdyby to był aktorski amerykański sf z, dajmy na to, Brucem Willisem, to przeszłość byłaby z pewnością pogmatwana. Tutaj okrutna prawda a jeszcze ten subtelny efekt motyla, jak niewielka ingerencja może zrujnować komuś życie. Cóż, tak czy siak jest interesująco.

Aczkolwiek… sprawy, które są przedstawiane sprawiają, że silnie sympatyzujemy z poznanymi bohaterami zdjęcia. Że im współczujemy. Sprawy są przypadkowo tak dobrane, że czujemy iż pewne kwestie są akurat w danym momencie kluczowe, że poznane decyzje zaważą o reszcie życia bohatera i ujmują za serce. To mnie odrobinę irytowało. Nie wiem czy wyrażam się zrozumiale… przypadkowo (?) zadania, których podejmują się chłopcy należą do takich, gdzie poznajemy Problem, w większości poważny i trudny do rozwiązania. Nie ma tutaj zadań zwykłych. Tak się wydaje, ale zadanie niesie ze sobą konsekwencje psychologiczne.

Współczuję czarnowłosemu, że wszystko odczuwa i że istotnie przeżywa fragmenty życia innych ludzi a szczególnie te właśnie ważkie problemy. A także współczuję białowłosemu, bo on to wszystko widzi także daleko naprzód. Notabene ciekawe jak bardzo naprzód. Jego moc jest mimo wszystko dość enigmatyczna, nie do końca rozumiemy jej zasady.

Dziwną sprawa jest istnienie wspominanego dwa razy tajemniczego mistrza, który zdaje się zna moc przenoszenia się w zdjęcie i ponadto uczy ciosu typu One PunchMan…

No i kwestię poznania się bohaterów, zniknięcia rodziców i przystąpienia do Akcji wchodzenia w zdjęcia – to wszystko jest podane po łebkach, tylko liźnięte. Nie przyjrzałam się, ale seria przypomina realizację jakiejś powieści czy mangi – ze środka fabuły i o tylko fragmentarycznie, jakby zachęcając inwestorów do utworzenia kolejnej serii.

Z rzeczy która mi ponadto przeszkadzała, jest to, że bohaterowie bezustannie chodzą w tych samych ciuchach. I to nawet na ujęciach sprzed kilku lat. I to (wiem, że to taki styl, ale mimo wszystko…) że prawie wszyscy mają czerwony „make up” pod oczami.

Podobał mi się opening – zarówno muzyka jak i animacja.

Oglądałam z chińskim dubbingiem i początkowo było mi dziwnie, z czasem się przyzwyczaiłam, ale podtrzymuję to co chyba pojawiło się już w komentarzach: chiński dubbing jest nieco wyprany z emocji. Japońskie anime jest o wiele bardziej ekspresyjne, zapewne stąd moje wrażenie. Gdy oglądałam Mo Dao Zushi to nie miałam takiego wrażenia.

Zgadzam się z poprzednimi komentarzami. Przesympatyczna seria. Oglądałam z przyjemnością, choć w głos się nie śmiałam.

Na plus oddanie introwertycznego charakteru Hitori. Jak wcześniej wspomniano pomieszanie autentyczności z przerysowaniem. Na scenkach z jej reakcjami osadza się 80% humoru, ale do końca sezonu pozostaje to w miarę zabawne. Zwłaszcza, że bohaterka przechodzi pewien progres. Przerywniki w postaci odmiennej grafiki – paradne ;D

Trochę żałuję, że jeśli chodzi o większość spotykanych postaci okazuje się, że świat jest mały i wszyscy się znają… no mam na myśli konkretnie dwa przypadki. meh

Zabawne było to, że tata Hitori pozostaje przez cały czas (celowo) bez twarzy. Lol. Nie wiem po co. Bo to niemal jedyny mężczyzna w tle?

Udany finał i zgrabne, sensowne prowadzenie fabuły. Postaci niezłe, najbardziej cieszyło mnie, że dziewczęta są bardzo wyrozumiałe i wpierające dla Bocchi.

Chyba mogę z czystym sercem dać 8/10 ;)
Chętnie obejrzę kontynuację, bo seria ma do tego potencjał

Podpisuję się pod tym komentarzem rękami i nogami.

Poza tym projekty postaci są niezwykle ciekawe. Każdy jest bardzo wyjątkowy. Nie są o twarze kopiuj­‑wklej. A poza tym ich wygląd nie ma nic wspólnego z charakterem – cudownie! Czasem po projekcie można zgadywać – o ten, czy tamten ma wygląd rzezimieszka, albo kombinatora i tym się właśnie okazuje. W tej serii nikt nie jest tym za kogo go uważamy… Przy czym tu bohaterowie zmieniają też strony jak chorągiewka na wietrze.

Początek obiecujący, później ilość absurdu i wyciskania łez robi się denerwujący. Sceny mi się dłużyły i bardzo chciałam znać już zakończenie. W sensie nie główny wątek, bo to było na swój sposób oczywiste, ale właśnie te wszystkie elementy po drodze. No i jak pisze Serene, nie zostają owe wątki wyjaśnione. Pozostawienie furtki dla kolejnego sezonu? ehm… nie wiem czy warto.

Chyba oceniłabym 7/10 za dobry początek, zamysł, świat i grafikę. Zawyżają ocenę. Sposób poprowadzenia akcji… 5/10 >_<

A to jest ciekawy punkt widzenia. Szczególnie w kwestii roli Vueko. Coś w tym jest!