Tanuki-Anime

Od razu zainteresowała mnie historia z szkolną wersją pięknej i bestii :). Grafika jest delikatna, trochę pastelowa, zwłaszcza niektóre wstawki, z jasnym słonecznym światem przebijającym przez liście. Kojarzy mi się z Ao Haru Ride, i z Chihayafuru (zwłaszcza przez wygląd Suny i Taichiego XD [link]
(loading…) aha, bo to ten sam autor, już się nie dziwię ^^.

W każdym razie Takeo Gouda (serek ;D) jest pocieszny, emocjonalny, brzydki, absurdalnie wielki, prostolinijny i nieco tępy. Yamato jest słodziutka, malutka, z piskliwym omdlewającym głosikiem. Suna to mruk, który wygląda na wiecznie znudzonego kolesia, który poddaje się bezwolnie entuzjastycznemu koledze bo mieszkają po sąsiedzku, a poza tym nie ma żadnym znajomych i nie chce ich mieć…

takie jest pierwsze wrażenie trzech głównych, i jedynych jak na razie, bohaterów.

Na szczęście niż bardziej mylnego. Takeo jest kochliwy i naiwny, ale bardzo szanuje najlepszego przyjaciela i chce aby był szczęśliwy nawet kosztem własnego szczęścia. Yamato w wątłym ciałku skrywa spore pokłady inicjatywy i samozaparcia. Jej słodka powierzchowność nie jest tylko maską. Jest szczerą miłą dziewczyną, którą nie zmylą pozory. Bałam się o jej postać najbardziej ale już po 3 odcinku utwierdzam się w sympatii do niej. Suna z pozoru beznamiętny i zblazowany jest inteligentny i spostrzegawczy. Okazuje się bardzo troszczyć o nieporadnego Takeo, również dostrzegając w nim wiele dobrych cech. Bohaterowie stanowią świetne trio, jestem bardzo ciekawa jak to się będzie fabularnie rozwijać.

Jeśli chodzi o opening i ending to są stylistycznie dopasowane do charakteru serii, przy czym uznaję za bardzo udaną animację openingu – sam początek, małe stópki goniące duże ślady rozmiaru stopy 53 XD.

Oczywiście zachwyty są dostosowane do typu serii. Jest to urocza opowiastka romans z elementami komediowymi, czekam z uśmiechem na dalsze odcinki!

hah ^^ dzięki za uznanie.

Może tak być, że „Jajo anioła” to tylko myśl Małej. A tak naprawdę jest czymś innym XD

"[...] I runął mur, tysiącem ech wstrząsając wzgórza i doliny!

Lecz poza murem – nic i nic! Ni żywej duszy, ni Dziewczyny!


Niczyich oczu ani ust! I niczyjego w kwiatach losu!

Bo to był głos i tylko – głos, i nic nie było oprócz głosu![...]

I była zgroza nagłych cisz. I była próżnia w całym niebie!

A ty z tej próżni czemu drwisz, kiedy ta próżnia nie drwi z ciebie?”

grafika:
Zgadzam się z Nikodemskym, czasem elementy CG wyglądały kiepsko. Nie mam nic przeciwko umieszczaniu efektów CG do wieloludnych kadrów, podczas bitwy, kiedy bez sensu jest tworzyć każda postać z osobna, kopiowanie w CG postaci daje wymagany efekt tłumu. Natomiast niektóre ujęcie były biedne, trochę jakby cięcia w czasie i budżecie już w pierwszym epizodzie -_-

Z kolei bardzo podobało mi się miasto, zwłaszcza ukazanie wspaniałości zamku­‑twierdzy w początkowych kadrach. Także wystrój tj elementy architektury

Jeśli chodzi o projekty postaci to podoba mi się ich różnorodność. Podoba mi się wygląd króla Andragorasa i dziwna efemeryczna uroda królowej, podobają mi się przyboczni. Arslan ze swoimi wielkimi niebieskimi oczyma jak spodki, białymi (po dziadku?) włosami z buzią jak dziewczyna wygląda żałośnie. Po kadrach ukazanych na końcu widzę, że odrobineczkę, prawie niezauważalnie wyostrzają mu się rysy. Wydawało mi się, że będzie poważniejszy. Cóż liczę (nie znam mangi, chcę być zaskakiwana przez anime w pełni), że może przemiana psychiczna wywrze efekt na wizerunku, tak jak w Akatsuki no Yona (wzoruję się też oczywiście na anime). Yona co prawda wciąż ma sarnie oczy, niemniej jest dziewczyną, co jej bardziej pasuje, za to bardzo lubię jej wygląd w ujęciach, w których mówi serio/ wścieka się ma wtedy zwężone, wyostrzone oczy (like this: [link] ;3).

moja największa krytyka graficzna: okropne konie. Poruszają się jak chore, ochwacone pokraki, a wyglądają często jak dziecięce przebrania na bal maskowy z wersją: dzieciak1 głowa dzieciak2 zad ;/. Co ciekawe wielbłądy i żyrafa wyglądają spoko :P.
a tutaj jest świetny konik [link] wygląda jakby przećpał proszków na porost mięśnia.


fabuła:
podoba mi się klimat – tj. osadzenie akcji w takich a nie innych czasach i na „Bliskim Wschodzie”. Podoba mi się zawiązanie akcji przez narratorskie nawiązania historyczne, nie podoba mi się  kliknij: ukryte  absurdalna ucieczka przez miasto z porwanym księciem. Trochę dziwi mnie, że a) książę ma tak lichą obstawę. b)  kliknij: ukryte  nikt nie mógł powstrzymać zbiega… ta pogoń i skok do fosy… eh.

muzyka:
podoba mi się ending, reszta muzyki jest raczej typowa dla fantasy… Szkoda, że nie dodali trochę Wschodnich elementów.

ponarzekałam, ale ogólnie mi się podoba i czekam na rozwój wypadków ;3

Ja nie przewijałam. Pierwszy opening pasował bardziej do klimatów i oglądałam go za każdym razem. Drugi to było jak uderzenie techniawką w twarzą >.< nawet jeśli sam w sobie nie jest zły, różnica była oszałamiająca. Nie podoba mi się.

Ale drugi ending podoba mi się bardziej :)

Można zagrać dokładnie każdą nutę we właściwym rytmie, z dynamiką i innymi oznaczeniami jakie są zapisane w partyturze, a będzie to wykonanie po prostu poprawne. Cała rzecz z grą Arimy wg tego co kazała mu matka polega na tym, że potrafił zagrać wszystko doskonale technicznie. Wygrywał wszystko co znalazło się w partyturze, ale w rezultacie było to bezpłciowe. Coś jak puścić sobie midi… Jak komputer.

proszę, żeby nie być gołosłownym porównanie różnych wersji,
zabawmy się z tym:
1. [link]
2. [link]
3. [link]
4. [link]
5. [link]

sam oceń jak bardzo się różnią ^^

Shigatsu [...] ma miłą kreskę i jest to anime muzyczne, za co ma plus. Ale poważniejsze kino? pls mam poczucie, że robią z tego dramat na siłę. Postacie są przyjemne i ogólne dobrze się ogląda, ale patos i dramatyzm biją po oczach. Zwłaszcza, że zasadniczo jestem skrzypaczką i tematyka jest mi bliska, jestem bardziej krytyczna. Tylko czekam, że na zakończenie będą płacz i łzy i dramatyczne zapewnienia… Serio shigatsu KnU robi z igły widły. O wiele lepiej wypada Akatsuki no Yona. Ładnie rozwijająca się fabuła okraszona wstawkami komediowymi. Dzięki temu zachowana jest równowaga.

Jeśli chodzi o Shingeki no Bahamut: kreska cudna. Bardzo mi się podoba mimika postaci i charaktery. Szał i widowiskowość wybuchów gra na niekorzyść, tak samo bieganie koniem po dachach… ale mężnie to zniosłam jak przystało na prawdziwego Sana i seans jak na razie 4­‑ch odcinków uznaję za udany. Czwórka głównych bohaterów podbiła moje serce, a zawinięta jak ślimak fabuła ciekawi. Fakt przyczepiłabym się do sposobu realizacji… Jeśli chodzi o nadprzyrodzony świat przedstawiony, jeszcze nie mam opinii. Możliwości są dwie: „wow świetny pomysł!” oraz „na mój ogon kto to wymyślił, niechże go przytulę mocno i na zawsze”.

O.o średniowieczne konie były małe? E?

To chyba zależy od rasy, deshoo?

Prysł czar Ghibli­‑animacji,
którą przywykliśmy widzieć
dla osłody, trochę racji
pragnę przyznać i powiedzieć,
że trójwymiar ma zalety
chociaż ruchy kukiełkowe,
są toporne i niestety
trochę sztuczne, nietypowe.
A choć ogół urok traci
styl i projekt tu nie rażą
pojawiają się postaci
z naturalną – brzydką twarzą.
Są więc: wielkie, brzydkie nosy,
lub brodawki świetna sprawa!
a jak się potoczą losy
małej Ronji, tom ciekawa.

Wkurza mnie jedynie, że muszę czekać na kolejne odcinki tak długo >.<. Bardzo podoba mi się opening, pod względem muzycznym głównie – instrumentalne wejście i ciarki powoli mnie przechodzą.

Ciekawych jest kilka rzeczy, anime spojleruje kilka fragmentów z przyszłości i tym samym wzmacnia ciekawość. Podoba mi się świat nie dość, że bardzo klimatyczny, to dokładny. W 4 ep. pokazana była np. mapa królestwa, co mnie bardzo cieszy, że nie umieszczono fabuły „gdzieś tam”. Niezmiernie podoba mi się charakter głównego złego i jego powiązania z głównymi bohaterami. Jest inteligentny i rozsądny po za tym nie ma twarzy typu „evil mask”. Przyjemna aparycja sprawia, że ma się wątpliwości co do jego „czerni”. Mam przeczucie, że na końcu zginie, a ja będę płakać jak bóbr.

Podobają mi się bohaterzy, choć raczej pod względem konstrukcji, niż samej sympatii do nich. Ale już mi się podoba zmiana zachodząca w księżniczce. W pierwszych scenach robiła paskudne wrażenie, czekam więc aż ujawni się jej charakterek :).

Klan wiatru zdobył moje serce. Mam wrażenie, że wszyscy są tam na chilloucie i nie przejmują się takimi drobiazgami jak ranga. Tu nawet przybłęda może stać się kimś ważnym (jak na załączonym obrazku ^^).

Z zaciekawieniem będę śledzić dalszą fabułę i czekam na smoki :)

... cofam podobieństwa. to anime jest tak paskudnie żałosne, że nie umywa się do YP XD

Ah sou… to w sumie dobrze :)

kadry, które zobaczyłam na blogu tanuki natychmiast nasunęły mi tamtą serię. stroje są bardzo podobne, rzecz dzieje się jak widzę (po kadrach) w szkole, która jest całym zamkiem, bohaterka ma czerwone włosy i latają wokół niej jacyś bishe i to chyba trzech, robią słodkości… znaczy słodycze. Cóż wystarczyło mi na skojarzenie.

Jejku jej!

Radość i zdumienie me serce wypełnia, albowiem nie zoczyłam tego tytułu wcześniej i teraz mam co oglądać na weekend! Yaaay!

tyle jeśli chodzi o radość…

ciekawa jestem czy jest to zremasterowana wersja Yumeiro Patissiere? Czy raczej „coś na podobieństwo”.

Wydaje mi się, że trudno będzie pobić sympatycznych bohaterów z YP, co najwyżej grafika może być na plus. Tak więc zabieram się do oglądania i nie omieszkam stworzyć porządnego porównania, jako, że YP bardzo lubię. :)

Jeśli chodzi o Rin, to w zremasterowanej wersji wypada stokroć lepiej. Już nie jest tylko rumieniącą się tsundere. Jest pewną siebie, zdecydowaną dziewczyną, która nie wścieka się o jakiś pierdoły, potrafi być życzliwa, zachowuje się bardziej jak na damę rodu Thousaka przystało niż w wersji Fate/Stay N. Zrobiła na mnie dobre wrażenie już od pierwszego odcinka. Jest wciąż niedoświadczona więc popełnia błędy, ale nie jest tylko gorliwą kukiełką miotaną tu i ówdzie. W szkole prezentuje klasę i spokój, w czasie walki ukazuje więcej emocji. Czasem wychodzi z niej dziewczynka, ale podoba mi się spokój i powaga z jaką ją rysują autorzy.
Emyia jest jak na razie wypełeniony ideałami i pełen entuzjazmu, ale naturalnie dość bezużyteczny. nie zmienia to faktu, że zmężniał w porównaniu do FSN. Jego relacja z Thousaką jest też czystsza jak na razie. Nie ma jąkania się i rumieńców, nie robią z tego tkliwego romansidła, Emyia zdecydowanie nie jest tak mdły jak poprzednio. Jego charakter jak na razie jest logicznie prowadzony, zobaczymy co będzie później.

Walki są przewidziane na pierwszy plan i tak być powinno, gdyż tematem jest bitwa o Graal i jeśli ktoś oczekiwał czegoś innego poza walkami, to powinien uważniej zapoznać się z opisem fabuły.

Jeśli chodzi o samą fabułę to jak na razie nie mam wiele do zarzucenia. Może zastanowiłabym się jak to wszystko jest rozegrane w czasie, bo od jakiegoś czasu trwa noc. Poza tym jeszcze za wiele się nie wydarzyło. Powoli prezentują się kolejni bohaterowie, można się spodziewać w kolejnym odcinku, kolejnego mistrza/ lub i bohatera.

Log Horizon natomiast wypada bardzo dobrze pod względem fabularnym, ale uważam, że ilość 'kolorków' i jakość walk w porównaniu do FUBW leci na łeb na szyję. LH miało dłużyzny i nie ustrzegło się przed błędami. Co by wiele nie mówić o FSN, obecnie wychodząca wersja ma się o niebo lepiej. Czekam na kolejny ep. w napięciu :).

jedno mi się podoba. Przyjaciółka głównej bohaterki, jest dojrzała, mądra, cierpliwa i zrównoważona, a Erika woła ją San­‑chan! XD buahaha to takie absurdalne słuchać tego imienia w stosunku do takiej bohaterki. Notabene całkiem udanej (aż nieprawdopodobnej :P)

... Chińczycy i będą sprzedawać amerykańskim dzieciom.
Podsumowując: wynalazki były do kitu choć z pewnością przedstawiają sobą wartość sentymentalną.

4. braciszkowie jadę od numerka sześć:
Akira - dziwny dzieciak, któremu poświęcono minimum czasu. Niespecjalnie wykorzystano jego genialność i fakt, że zarabia na akcjach. Małomówny i trochę antypatyczny.

Satoru hikikomori, który nie do końca jest prawdziwym hikikomori, bo rzecz nie tkwi w strachu przed ludźmi. Satoru sprawia wrażenie raczej obrażonego na cały świat i w zasadzie do końca nie łapię jego relacji z biologicznymi rodzicami. Mimo wszystko w zestawieniu z Masaru tworzy sympatyczno­‑komiczny duet.

Masaru fobia przed kobietami jest uciążliwa z zawodzie modela, ale w zasadzie zdarza się i tak. Natomiast powód, dla którego Masaru posiada ową fobię jest doprawdy nieco kosmiczny. Zdumiewająco dobrze natomiast radzi sobie z nieco prawdziwszymi problemami… W sumie całe szczęście. Mimo to jest postacią pozytywną i pełną wiary w Chisato.

Shou Najsympatyczniejszy i najbardziej rozsądny z całej gromadki. Od początku pomaga Chisato i wspiera ją. Mimo urazów stara się również jako pierwszy dogadać z braćmi. Jego historia podobała mi się najbardziej, była najbardziej „na miejscu” i wyglądała całkiem realistycznie. Shou pracujący na co dzień jako host jest także najprzystojniejszy z całej gromadki. Szczery i otwarty nie ukrywa swoich intencji (pierwotnie chodziło o znalezienie „prawdziwego” pieniężnego spadku) z czasem okazuje się również lojalny wobec przybranej rodziny.

Takerudziwak, błazen i z początku najbardziej krzykliwa i irytująca postać. Takeru pozytywnie rozczarowuje. Ale także jest pracowity i uczciwy. Mimo fałszywych (jak sądzę) zapewnień, jest mocno związany z braćmi, o których się troszczy i martwi. Nie stroni od pomocy słabszym dzieciakom, których gnębią silniejsi koledzy. Przy tym nie traci okropnie teatralnej postawy, która jednak z czasem traci na znaczeniu. Do końca pozostaje błaznem, ale wszyscy akceptują go takim, bo jego charakter dodaje kolorów i wrzawy.

Fuu Gość, któremu można wiele zarzucić. Jeśli przyjrzeć się bliżej to absurdalnie Takeru okaże się o wiele bardzie odpowiedzialny niż najstarszy syn. Fuu traktuje lekko wiele spraw i przysparza tym innym kłopotów. Pojawia się w środku fabuły sieje wokół zamęt, ale jego problemy można przyrównać trochę do urazów i fochów obrażonego dzieciaka. Jego przemiana następuje prędko, ale niestety już pod koniec, tak, że chyba nawet nie zdąży się go na dobrą sprawę polubić. Jest mało wiarygodny.

reszta:
pokojówka – bomba pomysł i świetna komediowa postać ^^. Nie ma to jak pełna powagi silna baba, która mimo iż w całej serii się nie uśmiechnie ani razu, wzbudza wiele wesołości.
prawniczka – pojawia się znikąd i to jest do pewnego stopnia zabawne. Natomiast kompletnie nie rozumiem jej motywów i moralności działania. Mam wrażenie, że do końca gra na dwa fronty. Robi wiele tajemniczych min, ale nic z tego nie wynika.
zastępca – dziwaczna postać, która jest równie nieokreślona co prawniczka (może dlatego, że oboje znają całą „fabułę” ^^) ale pod koniec dramatycznie zmienia front i staje się kimś innym… w zasadzie całkiem ciekawy zamysł, ale nie wiem czy do końca udany.
tata Chisato – nie. Nic go nie usprawiedliwia, że zrobił córkę żyrantem. Może i miał dobre intencje, ale pozostawił ją z tym całym maglem samą i na niewiele się zdał. Mogłoby go nie być i fabuła by niewiele ucierpiała.
przyjaciel rodziny – bezinteresowne czyste dobro… eee i tyle. Ma swój moment gdy „wyznaje skrywaną prawdę” i na tym się kończy.


Jak patrzę na to co napisałam, to w zasadzie oceniłam ich wszystkich dość surowo. Trzeba przyznać, że narobiło się sporo minusów i powyższy opis wcale nie zachęca do oglądania…

ale drama ma u mnie 8/10 bo bawiłam się świetnie. Gagów jest sporo, cały czas się coś dzieje, wszystko przebiega tak jak powinno i jak na komedię Atashinchi no danshi sprawdziło się znakomicie. Po przebrnięciu przez pierwsze dwa/ trzy odcinki widz wkręca się w akcję i ani się spostrzeże, a już jest na końcu.

Co mi się najbardziej podobało? Lubię to, że Japończycy wciąż bazują na podstawowych wartościach i prawdach, o których w naszych filmach się już nie bardzo mówi, bo to są sprawy oczywiste. Oczywistości oczywistościami, ale czasem warto sobie takie rzeczy uzmysłowić i wesprzeć znużonego ducha nutką pozytywnych emocji. AnoD pokazuje, że ważne są nie tylko więzy krwi, ale więzy pomiędzy ludźmi, którzy są po prostu sobie bliscy i w jakiś sposób z sobą zżyci. To po pierwsze. Po drugie, że warto jest niektórym dać szansę i mimo trudnego charakteru obu ze stron dbać o wspólne porozumienie. Miło się patrzy na happy­‑endy, gdzie docenione zostaje to, że jest się kim się jest. Gdzie ludzie sobie wybaczają i zapominają o urazach. To podnosi na duchu i w jakiś sposób odbudowuje wiarę w ludzi ^^.

i tyle.

Przede wszystkim oglądając Atashinchi no Danshi trzeba się nastawić, że to w gruncie rzeczy parodia i komedia w stylu kina absurdu (na którego cierpimy w Polsce niedobór). To, że kilka odcinków smarkałam w chusteczki wcale nie psuło mi zabawy, dostałam dokładnie to czego oczekiwałam:
1. surrealistycznego humoru,
2. wciągającej, zakręconej fabuły nastawionej na akcję,
3. wyciskacza łez to tu, to tam,
4. bohaterów ciekawych, mających swoje dziwactwa, czasem trochę nietypowych, czasem miło zaskakujących (o tym więcej za chwilę),
5. szczyptę romansu ale nie za wiele,

Jako, że AnD zaczęło już po HanaKimi miałam pewne przygotowanie i wiedziałam mniej więcej czego się spodziewać po tych samych aktorach ^^. W dramach tego typu aktorzy najwyraźniej starają się z całych sił upodobnić zachowaniem i ekspresją do postaci animowanych. Wychodzi to trochę karykaturalnie i teatralnie, ale można się do tego przyzwyczaić i olać kwestię.

To i inne mniejsze lub większe wady rzucają się w oczy. Czasem totalnie niepotrzebne dygresje fabularne, nierozwiązane sprawy i potwornie kiczowaty wygląd zamku. To oczywiście obniża ocenę dramy, ale można to przełknąć i zupełnie dobrze się bawić.

Fabuła: posiada masę zakrętasów i zwrotów bardziej lub mniej oczekiwanych. Mając szóstkę panów oczekujemy, że każdy dostanie swój czas antenowy. Dzieje się to wcale nie po kolei i w zasadzie jedni dostają tego czasu więcej, inni mniej. Pewne problemy wychodzą na wierzch od razu inne dopiero pod koniec. To moim zdaniem dobrze, gdyż zapobiega monotonii.
Fakt iż część bohaterów okazuje się ze sobą magicznie powiązana nie stanowi dobrego wyjścia w tej sytuacji, a tylko sprawia, że wszystko robi się bardziej nieprawdopodobne i naciągane. Łączenie losów tych kilku osób osłabiło efekt końcowy i nie przypadło mi do gustu, choć jak kto woli.
Zakończenie było specyficzne i nie wiem czy mogę z całą pewnością stwierdzić, że mi się podobało. Ostatnie dwa­‑trzy odcinki były najsłabsze.

Bohaterowie:
1. Główna bohaterka… spełniała swoją rolę. Nie była ani rewelacyjna, ani zła choć to w sumie ze względu na nią wybrałam tę dramę. Nie powiem żeby okazała się bardzo bystra.
1. ani razu nie zapytała ile jest zadań w kontrakcie.
2. gdy chłopcy „naparzali się po bratersku” co wyglądało w istocie jak całkiem realistyczna bójka z mordobiciem, bohaterka śmiała się i cieszyła jak durna, że braciszkowie tak świetnie się dogadują (tak było praktycznie całą serię).
3. w swej naiwności wierzyła, że w jeden dzień zdoła zdobyć milion (czy ile tam było) jenów. Nie muszę chyba mówić, że próby kończyły się za każdym razem fiaskiem.
4. zamiast krzyczeć i wkurzać się na swojego paskudnego tatusia, ganiać go po ulicach i częstować kopniakami mogła zatelefonować na policję.
5. Z niewiadomych przyczyn mieszkała w domku z brezentu, zamiast wprowadzić się na stałe do przyjaciela rodziny, który wszak mieszkał sam i potrzebował rąk do pracy >.<... z tych samych niewiadomych przyczyn wspaniały dzielny i wierny kumpel z liceum nie postarał się dla niej o jakąś posadę w firmie… taaak… to w zasadzie braki fabuły, ale spadają na karb głupiutkiej Chisato. Więcej grzechów nie pamiętam.

2.bliżej nieokreślony tłum „ochroniarzy” eh… denerwujące tło papuziastych i absurdalnych kolesi za jakiegoś powodu lecących na Chisato (hen). Czasem byli pomocni… byłabym uradowana, gdyby chociaż ograniczyli swoje zbiorowe istnienie do liczby 1.

3. Okhura Shinzou – świetny facet, naprawdę. Gdzie takich trzymają i czemu tak szybko odchodzą? W gruncie rzeczy złote serce, cud miód maliny… dobry duch wiszący nad wszystkimi jak fatum. Synowie go nienawidzą. Tajemnicą pozostają jego dziwne wynalazki, które z pewnością robił w szczytnym celu i z dopiskiem: produkt czystej dobroci. W rzeczywistości bezwartościowy chłam, który zapewne odkupią Chińc

Bohaterka jest głupia i mam nadzieję że koleś da jej ostro popalić :D. Jemu się wcale nie dziwię. Jak na pierwsze wrażenie jest całkiem w porządku, chociaż nie sądzę aby przebił się do 10 moich ulubionych męskich bohaterów. W każdym razie przebija Kou z AoHaru. Mam nadzieję, że nie ma super tragicznej przeszłości. Albo, że nie zrobią z niego tragicznego księcia w stylu „jestem uczulony na psią sierść i kiedyś rodzice zabrali mi mojego ukochanego szczeniaczka…”. Czekam na little yandere type ;> buahahahaaha <zanosi się obłąkańczym rechotem>.

To moje klimaty!

Absurd, logika snu, sarkastyczna bohaterka (tylko jej głos mi odrobinę przeszkadzał)...

Podobało mi się :) 7/10

Najbardziej podobała mi się część z manzinami, a po Mediatorce drugą moją ulubioną postacią był Asystent. Postać tak bardzo drugoplanowa ^^'

I podobały mi się wróżki. Cieszy mnie to, że w gruncie rzeczy były niepodobne do ludzi, podobały mi się ich dziwaczne cechy i creepy uśmiech.

W zasadzie po wciągnięciu 12 odcinków na raz czuję trochę przesyt tęczowymi kolorami i „słodkimi” wysokimi głosikami… Ale ma to swój urok kiedy nagle stadko wróżek z radością na mordkach i w pastelowych kolorkach zaczyna gadać o śmierci XD.

Mediatorka pozytywnie mnie zaskoczyła. Myślałam, że będzie przesłodzoną dziewoją o manierach panienki. A dostałam nieco zblazowanego babsztyla o nieco cynicznym podejściu do niektórych spraw, potrafiącego manipulować i grać… Ah! bynajmniej te cechy nie stawiają Mediatorki w złym świetle. Wręcz przeciwnie, sprawiają, że robi strawniej i ciekawiej.

Minusem może być to, że mimo krótkiej przestrzeni fabularnej niektóre odcinki dłużyły się jak krówka ciągutka, przy tym nie wszystkie kwestie zostają wyjaśnione…

Nie powiem żeby było jakoś super­‑komediowo, ale za nagromadzenie pomysłów ---> brawa.

Co do tych dwu scen, również się zgadzam, dodam od siebie jeszcze jedną: j kliknij: ukryte  ak Tanaka­‑sensei nakrył Kou i Futabę „zamyślonych” w kuchni. Reakcja była urocza ^^.
W op. podoba mi się również, że Futaba „śpiewa” fragmenty :].

anime było by bardzo dobre gdyby nie brak fabuły… lubię anime, w którym się nic nie dzieje, ale to się na takie nie nadaje. Zaczęło się frapująco, czekałam na bum i tak obejrzałam 12ep. i trochę zgłupiałam. Ponoć w mandze dzieje się więcej, okropnie przeciągają. Sceny Yoshioki Futaby która czerwieni się z rozdziawioną gębą trochę mi się przejadły. Kou z jakiegoś powodu zaczął mnie wkurzać. Ten cały dramat przerósł całą fabułę i ... och powinno mi być go żal i w ogóle, okropna ze mnie baba… Ale facet tak mnie zmęczył, że zmianę tej wściekle nijakiej miny powitam z radością. pomarańczowowłosa jest jakoś mało wiarygodna. Murao jest ponura i mdła. Trzymam kciuki za Kominato (blondyn).

Futaba jest całkiem niezłą postacią. Choć ja bym jej przylutowała gdyby ktoś się tak bardzo wtrącał w moje sprawy, gdybym wyraźnie dała znać, że sobie tego nie życzę. W końcu wyszło jej to na dobre, ale w rzeczywistości chyba nie było by tak różowo. Stalkerka jedna. Ah! Tanaka­‑sensei jest fajowy :) musi być chyba tuż po studiach. Przyjaźniłabym się XD.

Jak na razie seria nie szaleje. Nie przebija żadnych schematów. W sumie nie spodziewam się fajerwerków na II część, chyba, że na letnim festiwalu (kto głosuje za tym, że będzie poruszająca scena w yukatach gh).

Zrobiona jest ładnie, kilka scen jest udanych. Opening i ending zasługują na wysłuchanie ^^

W zasadzie trochę nieładnie z mojej strony, że dopiero obejrzałam PP do końca. Przede wszystkim podobają mi się założenia fabularne… a raczej podoba mi się struktura tego świata. Kilka szczegółów (jak puderniczka Akane ;D) było ciekawych, kto wie czy niektórych z tych rozwiązań nie będziemy oczekiwać w przyszłości. Jeśli chodzi o sam system Sybilla, jest również interesujący tak pod względem praktycznym i moralnym… hm zwłaszcza, że jestem tuż po „Rajach utraconych” Le Guin, które sprzedały mi także społeczeństwo idealne. Ciągle trudno się przyzwyczaić do myślenia praktycznego. Dobry system to taki, który minimalizuje straty i zapewnia jak najwyższe bezpieczeństwo obywatelom, dobrobyt i organizowanie. Ogromnie ciekawy aspekt, bo ludzki uczucia i emocje są czasem zbyt dynamiczne na taki chodny osąd. Pod tym względem Akane urosła w moich oczach, zwłaszcza na końcu. Podobał mi się taki obrót spraw. Ale nie powiem żebym jakoś szczególnie lubiła któregoś z bohaterów. No… Makishima był niezwykły, znakomity czarny charakter. Panie egzekutorki też były niczego sobie, ale jakichś szczególnych więzi nie odczułam. Kilka razy przysnęłam w środku odcinka… Fabuła niekiedy nużyła mi się niemiłosiernie i nie miało to nic wspólnego z ilością krwi i okrucieństwa zaserwowanego na ekranie. Zastanawiam się na ile można było to zrobić lepiej? hm… Wyjątkowo lepiej by mi się czytało o czymś takim niż oglądało :<.

Zaczęło się ciekawie i grafika także mi się podobała, nawet była dramaturgia i moje ulubione elementy sf…
Ale zaraz… gdzie zakończenie? Co w ogóle z tego wynika? Zamiast opowieści o więzi między ludźmi dostałam historyjkę o stukniętej dziewczynie, która może i wcale stuknięta nie była, ale finał historii doprowadził do takich wniosków. ;/
W zasadzie mniejsza o dziewczynę, bo wydała się całkiem sympatyczna i czuję, że miałabym z nią nutkę porozumienia. Ale bohater był jakiś taki w sumie nie teges.
Wyraźnie mu się podobała i jak wreszcie znalazł z nią nić porozumienia to chyba się jej przestraszył i na tym się skończyło. Tak jest! Skończyło się na tym, że on uprzejmie jak to uprzejmy nijaki bohater postanowił dać jej kosza. Takie były moje wnioski, więc jestem zawiedziona i mimo nadziei na rzecz interesującą wlepiam wątłe 6/10 :P

Wobec jednej zasadniczej sprawy się zgadzam z autorką recenzji w wersji niepochlebnej. Czterech bishów było tak koszmarnych i paskudnych, że porazili mnie swoją brzydotą w pierwszej chwili i aby się uratować musiałam rozchylić firanki i wpuścić słońce.

Moim słoneczkiem paradoksalnie okazała się Sunako.
Owszem karykaturalnych, sanbsurdalnych sytuacji nie brakuje. A sceny gdzie „olśniewające kreatury” [jakże celne!!] sparklą się paskudnie są ohydne do po*****. Ale gdy przetrwałam to okazało się, że natrafiłam na jedną z najbardziej zabawnych komedii jakie udało mi się w anime widzieć. Uwielbiam białe deformacje bohaterów, uwielbiam chibi­‑Sunako, czy raczej pamperek Sunako w jej dresie i z przerażającą aurą, która tak naprawdę bardzo często przemienia się w coś super­‑uroczego. Podobała mi się zarówno jako mini­‑Sunako, jak i Sunako­‑demon zemsty. Obie formy uważam za wspaniałe. Pozostałe panie z serii: Noi­‑cchi, śliczna blondyneczka, „ciocia” i mamusia są na drugim miejscu, ale zyskały wiele mojej sympatii.

Bishe okazali się znośni przede wszystkim jako bezosobowe białe duszki, ew. w wersjach pozbawionych szczegółów twarzy. Mieli chamskie podejście do Sunako bo traktowali ją jako gospodynię domową, która wszystko za bogatych chłoptysiów zrobi. Druga rzecz, że Sunako lubi to robić i w ogóle ma wiele przyczajonych, sympatycznych i zdumiewająco normalnych cech. Co tworzy w sumie z niej postać nieco ciekawszą. Powód dla którego taka się stała był oczywiście absurdalnie- absurdalny i „gupi”, ale mam wrażenie, że twórcom o to chodziło. Zresztą zamiłowanie Sunako do rzeczy strasznych zaczęło się (co widać szczególnie w ostatnich odcinkach serii) o wiele wcześniej i wcale nie miało wiele wspólnego z dupkiem, na którego natknęła się dopiero w szkole jako nastolatka, dwa lata przed wydarzeniami.

Bez względu na zasadność sytuacji i motywy kierujące postaciami, co odcinek robi się zdziwniej i zdziwniej i o to właśnie chodzi. Oklepane walentynki, czy jakieś letnie festiwale nie pasują tutaj. Tu wszystko jest kosmiczne i nietypowe. Cudownie się to oglądało w kontraście do wszystkich typowo szkolnych serii. Śmiałam się przed ekranem podczas każdego kolejnego odcinka głośniej i zorientowałam się w połowie serii, że ogromnie lubię Sunako.

Ta seria była wspaniała. Świetne było to, że tak naprawdę wątek „romantyczny” to raczej wygórowana nazwa. Ja bym nazwała tę sytuację szczerą przyjaźnią. [ kliknij: ukryte  Sądzę, że Kyouhei zyskał bardziej w Sunako kumpla i nie było jakichś strasznych nose­‑bleadów kiedy przy wspólnym stole rozmawiali o rzekomym ich 'romansie' obydwoje raczej ignorowali pogłoski. Ani jedno ani drugie nie było zakochane, za to na pewno się lubili].

Co prawda przede wszystkim lubię spokojne anime, nie znoszę wrzaskliwych, hałasujących postaci robiących wokół siebie niepotrzebny szum. Lubię stonowane charaktery i delikatne tła… Ale tutaj przy wszystkich ogniach piekielnych, chmurach burzowych, wybuchach, wrzaskach, piskach (szczególnie Sunako) i dynamizmie: bawiłam się znakomicie, śmiałam się głośno i nie żałuję czasu spędzonego nad serią. :)

Typowa średnia przygodówka­‑haremówka. To znaczy błędów co niemiara, cycków zdecydowanie za dużo, mhrok, traumatyczna przeszłość i oczywiście wspólny klub… Ale ogląda się bo w sumie wciąga. Zaraz czemu ja to w ogóle oglądam? No właśnie nie wiem… pewnie jak zabrnie w granie totalnego przerysowania i absurdu to porzucę.

W zasadzie mniej mnie interesuje fabuła, która jest jak na razie w porządku, niezbyt oszałamiająca i bez ochów­‑achów. Ale bohaterowie mają szansę podbić moje serce :)

główny bohater: Yama Jūgo może nie jest ideałem, ale przynajmniej nie zachowuje się jak największa sierota i oferma w stadzie. Jest pewny siebie i taki kojąco normalny przez co daje się go lubić. Zobaczymy co jeszcze pokaże. Trochę mnie zawodzi swoim męskim upodobaniem do „meido” itp. ale w sumie niech im tam będzie.

duch: Ryūgajō Nanana ma kilka cech irytujących ale i kilka, które wychodzą na plus. Zobaczymy co przeważy.

błyskotliwa detektyw: Ikkyū Tensai Luv it! Moim skromnym zdaniem jest wspaniałym zaprzeczeniem stereotypów. Wygląda trochę i zachowuje się jak Taiga z Toradory, ale na szczęście tsunderowatość to nie jest jej najważniejsza cecha, a w zasadzie objawia się nawet dość rzadko. Wydaje się trochę zarozumiała, a potem wychodzi, że jest tego warta, bo faktycznie główkuje znakomicie! Ogromnie podoba mi się ta postać. I jakby nie było to dla niej będę oglądać kolejne odcinki XD

(„assystenta”) przemilczę. Mebel potrzebny jak wszystkie meble. Hah ^^'