Tanuki-Anime

Podoba mi się w tym anime kilka elementów :)

1. podoba mi się op. i ed. które są krótkie (dopasowane do długości odcinków) i zabawne.

2. podoba mi się, że Seki nic nie mówi. A Yokoi tylko komentuje wszystko i podoba mi się to, że czasem rozumieją się bez słowa XD

3. podoba mi się taki maleńki szczególik, a mianowicie to, że za każdym razem końcowe słowa „Tonari no Seki­‑kun” Yokoi mówi innym tonem.

4. podoba mi się, że odcinki są krótkie i niemęczące.

5. i podobają mi się pomysły, to jak Yokoi się wczuwa :D i fakt, że Seki w wielu rzeczach jest naprawdę dobry.  kliknij: ukryte  (jak z tym szydełkowaniem) Absurdalnie nie ucząc się na lekcji, ćwiczy różne praktyczne niekiedy rzeczy… Choć nie zawsze. Ale jak w coś gra to wykonywana przez niego rzecz jest precyzyjna i przemyślana :D. To świadczy w sumie o inteligencji.

Jak dla mnie bomba ^^ w gronie niewymagających przytulaśnych anime gdzieś z 7 (A u mnie to górny pułap dla takiego gatunku).

Po seansie i po pobieżnym zaznajomieniu się z komentarzami postanowiłam się pokusić o sztubacką, czysto akademicką analizę, z której na dobra sprawę nic nie wynika, ale może po obejrzeniu filmu pozwoli nieco uporządkować obrazy. Symboli nie rozwinęłam zanadto, gdyż szkoda mi na to nocy. Dokonałam raczej opisu tego co zaobserwowałam i postawiłam kilka pytań. Takie już zboczenie zawodowe. Umieszczam jako jeden wielki spojler, gdyż odnoszę się szczegółowo do „akcji” XD.

 kliknij: ukryte  Upiorny klimat wydał mi się zrazu postapokaliptycznym. W scenerii dominują skały, czysta woda i skamieniałe szkielety. Drzewa, które widać w jednej ze scen były również zdały się martwe. Rosną tylko trawy i wodorosty, które jedna są spłowiałe, bez życia. Woda jest krystaliczna, przejrzysta, doskonale widać dno, jakkolwiek głęboko by nie było. Niebo zasnute chmurami, ogólnie atmosfera jak w Casshern Sins, tam jednak było wiele ruchu, stworzeń, pojawiało się słońce, kwiaty, nadzieja… Tutaj wszystko zamarło i tylko wiatr duje niemiłosiernie, świszczy, gwiżdże i wprowadza złudzenie dynamizmu. Białowłosa dziewczynka jest potwornie samotna w tym świecie. Choć może nie zdaje sobie z tego sprawy jak bardzo, bo wygląda raczej na znudzoną niż samotną. Ospałość filmu, ospałość ruchów postaci, godziny oczekiwania i wpatrywania się w punkt potwierdzają fakt, iż czas już nie gra roli. Trzeba jakoś wypełnić upływające godziny, dni, lata. Pustka przytłacza świadomością, że nie ma się przed nią gdzie schować. Najpierw myślałam, że Dziewczynka podróżuje z miejsca na miejsce, ale to nie do końca tak. Ona tylko kursuje z jednego do drugiego miejsca. Nabiera czystej wody do szklanych butli i przeszukuje resztki, jakie kiedyś możliwe, zostawili ludzie.
Białowłosy Mężczyzna nosi na ramieniu konstrukcję, która ewidentnie jest krzyżem. Zna fragment Biblii dotyczący Potopu. O innych rzeczach zapomniał, więc jakże ważne musiał być Potop, że go zapamiętał. Nawet wobec czasu jaki przeminął poddaje pod wątpliwość własne istnienie. Mężczyzna wydaje się ze względu na niesiony krzyż zakonnikiem, duchownym. Ale nawet o swojej roli zapomniał. Dziewczynka i Mężczyzna nie mają imion. Mają oboje białe włosy i choć z urody oboje są w zasadzie młodzi, w przedstawionym świecie spędzili wieki. Dziewczynka pije wodę, wyjada dżem ze słoika, ale po dłuższym czasie oboje wcale nie wydają się być normalnymi ludźmi. Dziewczynka ma swoją misję. Jedną jest gromadzenie butli wypełnionych czystą wodą. Na własne życzenie opiekuje się także znalezionym jajem. Mężczyzna jest zaciekawiony i zaintrygowany nim. Tajemnica powoduje, że podąża za Dziewczynką. Jak to możliwe, że nie rozmawiali ze sobą wcześniej? A może mała unikała jego towarzystwa?
W mieście widać resztki cywilizacji. Najważniejsze i wciąż działające są systemy hydrauliczne, fontanny, śluzy. Wokół porozstawiano posągi rybaków, którzy jednak mocno przywodzą na myśl wojsko. Poza tym pojawiają się na pół mechaniczne a w pół żywe maszyny wyglądające trochę jak stylizowane na armaty. Przejeżdżają jednak przez miasto (czyżby posłuszne woli Białowłosego Mężczyzny?) i oddalają się z wielkim łoskotem. Gdy rozbrzmiewają dzwony, z mroku wyłaniają się cienie potężnych ryb. Wyglądają na latimerie – endemityczny gatunek, który przemierza ulice miasteczka. Cienie nie dają się pochwycić, co jednak nie zniechęca posągi, których łapanie ryby jest jedynym celem i tylko po to ożywają. W katedrze Dziewczynka przygląda się witrażowi wielkiej ryby. Wszystkie te elementy kojarzą się niewątpliwie z chrześcijaństwem. Motyw Rybaków i Ryby jest jednak zniekształcony. Przypomina mi się wiersz Leśmiana Dziewczyna gdzie podobnie: po żywych istotach pozostał sam cień. Może ten świat nie potrzebuje już religii, w której nie ma wierzących w nią ludzi> To świat dawno, dawno po powodzi. Na początku w pierwszych momentach filmu pomyślałam, że może to są zaświaty? Że może w takim miejscu po prostu rodzą się anioły?
Widać czasem potężną arkę, która stoi zacumowana, a wiosła opadają na ziemię. Jest mowa o arce i Noem. Koniec filmu ukazuje oblany wodami kształt, który przypomina wypukłe dno arki. Czy to już po powodzi? Już zmarł Noe i wszyscy jego potomkowie a także wszystkie zwierzęta, które ze sobą wzięli. Czy święcili ryby? Jedyne co żyło wokół arki? Ryby stały się może osobnym kultem. A opozycją do nich są ptaki, których również nie brakuje, ale nie bezpośrednio. Początek pozwala dojrzeć gigantyczne jajko i pisklę wewnątrz niego. Pisklę brzydkie, wielkogłowe, drzemiące w swojej skorupie. A samo jajo zatknięte jest na filarze wysokiego drzewa. Drzewo świata pojawia się też na fresku. A sam fresk przywoływał mi na myśl drzewo ewolucyjne. Motyw Drzewa występuje nie tylko w chrześcijaństwie. Tak samo jajo. Zarówno Drzewo jak i Jajo jest w dużym skrócie symbolem życia. Jednak w tym martwym świecie nic się nie wykluwa. Mężczyzna rozbija jajo i Dziewczynka popada w rozpacz, po czym biegnąc przed siebie spada w przepaść pełną wody i tak wydaje ostatnie tchnienie. Nie jestem pewna, czy rozpacza dla samego faktu iż Mężczyzna zdradził jej zaufanie i jajo zostało rozbite, a może dlatego, że było puste w środku? Nie ma anioła? Z tchnienia Dziewczynki, (która na moment jakby dojrzewa do wieku dorosłej Kobiety) cudownie rodzą się nowe jaja, które wypływają na powierzchnię, a później wyrastają spod nich drzewa. Czy może to już są inne, starsze jaja? Nie można mieć pewności. Prześwitująca skorupka jaj pozwala obejrzeć drzemiące istoty w środku. Istoty, niekoniecznie już ptaki.
Przeszło mi przez myśl, że może Mężczyzna nie rozbił jaja z ciekawości, ale z obowiązku? Czy obawiał się tego, co było w środku, a może chciał rozwiać złudzenia Małej? Widząc szkielet tytułowego anioła wydawał się być poruszony (a jego ekspresja była jak dotąd mocno zrównoważona, wręcz kamienna). Anioł był trochę upiorny i chyba nie do końca taki, jakiego byśmy się spodziewali. Wśród ogromnych (jurajskich?) szkieletów, prezentował się nawet trochę drapieżnie. Co spowodowało śmierć anioła, skoro ta dwójka ocalałych istot przetrwała.
Kolejnym ważnym elementem jest pojawiający się klamrowo na początku i końcu wielki kulisty obiekt, jak statek kosmiczny, mini planeta, z błyszczącą półokrągłą tarczą okien (?) przywodzącą na myśl oko, a tym samym, z daleka cały obiekt wygląda trochę jak – rysowane w ikonografii trójkątnie – oko Boga. Na powierzchni lewitującego obiektu znajdują się tysiące ludzkich posągów. Wyglądają jak greckie i rzymskie statuy. Obiekt- planeta­‑statek najpierw z świstem gwizdków parowych opada na szachownicę (sic!) stepu, a pod koniec wynurza się z wody, gdyż po wielu dniach (najwyraźniej) część wiata została zalana. Gdy zatem się wynurza widać na nim również posąg Białowłosej Dziewczynki piastującej jajo. Czy był tam wcześniej, czy może pojawił się dopiero po jej śmierci? Czy te posągi są jedynie posągami, czy może kiedyś byli ludźmi. To trochę jak podróże kosmos science fiction, gdzie ludzie zamrażani są w celu przehibernowania okresu lotu, aż znajdą się w miejscu dobrym do zamieszkania. Czy taki jest właśnie cel tego statku­‑kuli?
Podsumowując, gdyż pytania się mnożą, ale nie można uzyskać bezpośredniej odpowiedzi. Świat jest ponury, a historia wydaje mi się smutna, bo mimo nowo powstałych jaj, nie dostrzegam w tym przedstawieniu nadziei, a jedynie ogrom smutku, samotności i zapomnienia. Wyobrażam sobie trochę taki świat, gdy już żaden człowiek nie będzie w stanie żyć na Ziemi. Jak z książek Wellsa. Tenshi no Tamago to dla mnie filmowy obraz, podsycany przejmującą muzyką. Czerpałam satysfakcję jedynie chłonąc podniosłą atmosferę. Trochę jak zmieszanie słynnej animowanej Katedry, oraz wspomnianych klimatów z Wellsa, Casshern Sins i biblijnej starotestamentowej trwogi nieco tylko zjaponizowanej i umaczanej w sosie filozofii.
Nie umiem postawić oceny, bo film mi się podobał, takiego właśnie klimatu po nim oczekiwałam, ale z racji późnej pory był miejscami mocno nużący.

Nie akceptuje zakończenia!  kliknij: ukryte  W dodatku ta wstrętna baba z Schichiką… Ugh!

Historia była bardzo dobra, choć nie można było zaprzeczyć, że kierowała się pewnymi schematami i pewne akcje można było przewidzieć. Kolejny minus: czasem Togame była nadmiernie wkurzająca, choć jestem zadowolona, że w rzeczy samej nie samym narcyzmem była przepełniona. Lubiłam gdy jej umysł pracował i strategie się sprawdzały. Z początku wkurzały mnie projekty postaci, zwłaszcza Maniwani. Potem trochę mniej. Przyzwyczajenie jak przy Casshern Sins. I te oczy…
Natomiast jak kompletny osioł dopiero gdzieś przy 10 ep. zorientowałam się, że każdy odcinek ma ok. 50 min. a nie jak zwykle 25. Tak mi zlatywały jeden po drugim… Cóż 9ep skończyłam gdzieś o szóstej nad ranem. Historia była wciągająca. Może jeszcze denerwowała mnie miejscami nadmierna gadanina, zwłaszcza w pierwszej walce… Nie raz miałam ochotę mało empatycznie wrzasnąć w ekran „umieraj wreszcie!”. A często denerwowało mnie, że ginął ktoś, kto wg mnie wcale nie powinien. :<
Za dużo wad i smuteczku San. Dlatego nie ma 10.

Najbardziej lubiłam Nanami, Meisai Tsurugę i sennina.

Jak już wcześniej wspomniał Tassadar podwodne miasto jest absurdalnie sprzeczne z wszelka fizyką. Jest tam pięknie i kolorowo. Bardzo podoba mi się (jakby odrobinę grecka) architektura. Arkady. piętrowo rozmieszczone budynki, kolorowe ławice przepływające tu i ówdzie. I tu już koniec zachwytów. Nie istnieje coś takiego jak opór wody, choć bohaterowie bez problemu podpływają na wysokość piętra i zeskakują z dużych wysokości. Gdyby ktoś spróbował stworzyć tam wielka bańkę nad miastem, żeby w środku była zwykła atmosfera, to może bym to łyknęła. Ale tak uczynili pierwszy kiks. Drugi to słodki romansik we wszelkich możliwych konfiguracjach, bo nie zdradzając wiele, tu każdy z bohaterów w kimś się tam kocha i to niemal zawsze jest jakaś nieszczęśliwa miłość. O dziwo wbrew poniższym narzekaniom Manaka okazała się najbardziej czynna, sympatyczna i zdecydowana (prawie zawsze). Natomiast Chisaki mnie wkurza i nie lubię jej wcale. Hikari ma więcej dobrych cech niż zwykł mieć chłopak o takim charakterze (męskiego tsundere). Interesujący jest Tsumugu, który rozbraja swoim spokojem. Staruszek. Znakomity kontrast charakterów z Hikarim.  kliknij: ukryte  Podoba mi się, że na tym etapie już się dogadują.
Ogromnie mi się podoba konflikt między ludźmi morza i lądu. To napędza cała fabułę. Mnie osobiście ogromnie interesuje taka tematyka (my­‑oni, czyli kto jest Innym). I sama zdumiewam się, że takie niby mdłe anime jednak mnie wciąga.
Poza tym duże plusy dla endingu. Wylądował już na mojej liście :).

Ogromnie lubię „nudne” anime. Nazywam tak te serie typu Lucky star czy Acchi Kocchi i Super Seishun Brothers też się do nich zaliczają. Jest to typ anime, w którym praktycznie nie ma akcji, ani wiodącej fabuły, tylko bohaterowie. I ci właśnie gadają o wszystkim, a czasem o strasznych pierdołach. Liczy się wtedy ich charakter, teksty i zachowanie.

SSB traktuje o dwu starszych siostrach (w wieku studenckim) i dwu młodszych braciach (w wieku licealnym). Część zajść komentuje narrator nie szczędzący ironii uznając np. „z zewnątrz normalni, wewnątrz żałośni”.
Projekty postaci są przyjemne dla oka. Zmieniane są części ubioru i fryzury dziewcząt. Większość fabuły dzieje się w domu, oszczędzając nam przetartych szkolnych schematów.

Seria ta jest znakomita, żeby wciągnąć ją w niedzielny depresyjny wieczór na raz i odprężyć się zupełnie.
Bohaterowie są sympatyczni i z każdym króciusieńkim odcinkiem czegoś się o nich dowiadujemy.
Polecam tym, którzy jak ja lubią „nudne” anime, takie odrobinę urocze, ale nie powodujące pękania szkliwa na zębach.

W podobny sposób wymyślałam ostatnio co by się stało, gdyby np. statki elfów z Władcy Pierścieni (Mogli by wyglądać trochę inaczej niż na to wskazują książkowe standardy) zamiast do swych cudownych zaświatów wypłynęły na południowym Pacyfiku w naszej rzeczywistości. W dodatku każdy z obcych byłby w stanie korzystać z choćby najprostszej użytkowej magii. Pewnie wystąpiłoby wielkie spięcie narodowe, bo każde z mocarstw chciałoby zagarnąć przybyszów dla siebie jako łup. W rezultacie przydzielono by im kilka niezbyt zaludnionych wysepek jakiegoś wielojęzycznego archipelagu. Próba wsadzenia w rezerwaty nie powiodłaby się do końca, gdyż mimo kompletnej nieznajomości języka, Elfowie prezentowaliby rasę (! może nawet genetycznie odmienni, a więc może stanowiliby i odrębny gatunek) inteligentną i na swój sposób wykształconą. Nawiązałby się międzynarodowy fanklub elfi, w opozycji do kseno­‑ku­‑klux­‑klanu, elfy zaczęły by się mieszać z ludźmi…

I takie tam, ale to jest wszystko zależne kto zareaguje najpierw. Jaka kultura i jak zachowają się sami obcy. Scenariuszy jest wiele i są tylko częściowo do przewidzenia. Teoretycznie więc próba nawiązania kontaktu poprzez elementy kultury rozrywkowej i popularnej jest zupełnie dobrym sposobem, zwłaszcza, że my jako obcy nie pokazaliśmy krainie Petrarki nic czego mogliby się prawdziwie obawiać. (Jak broń czy elektryczność). Chyba, że to wyczytała w mangach. Chociaż jak się nie wie na co patrzy i nie widzi się dowodów to trudno jest sobie wyobrazić „bezustanne źródło światła” z.B.

W GG to przynajmniej o tyle miało sens

O to to! A to anime, jak się zdaje na pierwszy rzut oka, jest dla fanów 'spódniczek' i nastolatek ze spluwą. Meeh.

Podoba mi się pomysł i projekty graficzne. Czemu tylko to muszą być nastolatki w szkolnych mundurkach? Czyżby inna opcja dla Gunslinger Girl?

Nee, ale oni w sumie dość często przegrywali. A ja gorąco kibicowałam Chihayi, bo choć jest niepoukładana i chaotyczna, to ma talent i ciężko pracuje. Nie można jej tego odmówić. Ile razy przecież oglądała film z walką Shinobu. Takim samym geniuszem co Arata była Shinobu zresztą, tylko Shinobu dało się jakoś lubić ^^, a Arata mógłby dla mnie nie istnieć.

Grafika: Podobają mi się postaci, choć mimo podobnego jak myślę wieku niektórzy wyglądają na 16 a inni na 30 (np. Armin wygląda jak dzieciak, Mikasa jak dorosła kobieta). Także mundury są bardzo ładne i postawa przy salucie. Jednak nie podobają mi się Tytani. Pewnie jest jakieś uzasadnienie na ich wygląd, ale nawet te szczęki nie są wcale przerażające. Strach budowany jest jedynie poprzez zachowanie bohaterów. Gumowate wielkoludy są nieco śmieszne. Mogłaby podziałać ta bezmyślność spojrzenia i jakby obłęd na niektórych twarzach… Ale nie. Znacznie bardziej bałabym się, gdyby to była zgraja wilków niż To.

Muzyka: Przekonałam się do pierwszego openingu, a ujął mnie zarówno graficznie i muzycznie ending i żałuję trochę, że postaci w anime nie wyglądają tak jak tam. Muzyka w czasie trwania akcji jest znakomicie dobrana i świetnie potęguje napięcie, choć jak zwykle obraz przesłania mi cały odbiór i nie jestem w stanie powiedzieć czy coś mi się podobało szczególnie. OST muszę odsłuchać osobno.

Fabuła: Ja wciągnęłam 13 odcinków na raz i akcja była dla mnie płynna, wciągająca pełna nieoczekiwanych napięć i niekiedy ciekawych zwrotów akcji. Ale nie wyobrażam sobie ucięcia akcji po tych 14 odcinkach. Jak dla mnie to seria na spokojne 50 episodów. Świat, jak ktoś już wspomniał ma wiele do życzenia. Przede wszystkim pod względem muru i Tytanów. Wyobrażam sobie bardzo mgliście jak można by w prędkim czasie stworzyć tak potężną budowlę (wystarczy sobie przypomnieć Chiński mur, przypuszczam, że te mniej więcej 7 tys. km zbudowanych siłą ludzką mogłoby stanowić obwód trzech murów w SnK, ale mur Chiński jest niższy), choć zrozumiałe jest powstanie „kultu muru”, notabene ciekawy element. Jednak póki akcja się nie rozwikła przymykam na niedogodności świata oko.

Postaci: każdy chyb znajdzie sobie ulubioną postać. Wszyscy działają zrozumiale dla psychiki ludzkiej i są logicznie zbudowanymi postaciami. Choć uważam, że Mikasa jest przepakowana. Eren stracił dla mnie w oczach po tym jak  kliknij: ukryte  zaczął zamieniać się w Tytana. Na początku był zwykłym dzieciakiem, u którego liczył się charakter. A teraz jest napakowany mocą i już mi się tak nie podoba. Najbardziej lubię zwykłe postaci, tych kadetów, z biednych wiosek. I moją ulubienicą stała się dziewczyna od ziemniaka. Lubię tez Armina, który jest słaby, ale bazuje na inteligencji.

Konkluzja: Jednak najważniejszym elementem i tym co najbardziej mnie kusi i pociąga w SnK, jest napięcie. Dlatego uważam, ze anime nie jest o niczym. „Tylko o walce” ktoś powie? Nie chodzi tu o naparzanie. Wspaniale ukazany jest strach przed walką, zwykłe ludzkie odruchy i przekonanie, że nawet jak nie chce się umierać i walczyć, to się to robi. My pokolenie ludzi, którzy nie znamy wojny, obyśmy nigdy nie musieli stawać wobec takich dylematów. Ale czasem świadomość tego jak to może wyglądać jest cenna. Tak na to patrzę.

Hime­‑san, to był sarkAzm ^^'

Przyjemne romansidło. Bez fajerwerków i oklasków.
Z początku byłam ogromnie zainteresowana pomysłem, by słodka gimnazjalistka zaczęła się przekonywać do typa o dość strasznej aparycji. Ale dziewucha raczej późno doceniła zalety misiowatego stalkera i  kliknij: ukryte  wybrała młodszego brata, z dziwnych a raczej żadnych pobudek.
Yamamoto aka Saki, była bardzo fajną postacią. I ogromnie mi było żal, że spodobał jej się taki nijaki typ.
Nao – malarka miała uroczy motyw i jako wdzięczna, cicha dziewuszka subtelnie zabarwiła ekran na różowo.
Wątek Enomoto i Kusudy(kappy) był sympatyczny, prędko polubiłam samego Kusudę, ale o Enomoto miałam jak najgorsze zdanie. Trochę się wyrobiła, ale kilka razy miałam ochotę wytargać babsztyla za kudły. Za głupotę, egoizm, zadzieranie nosa, wielkopaństwo… mam wyliczać dalej?
Dobashi była chyba moja ulubiona poza Yamamoto. Spokojna i bardzo cool. Głos rozsądku wobec szalonej fanatyczki brata i szalonej fanatyczki Zaitsu.
Wątek z cyckami niepotrzebny i nudny.
Ecchi bynajmniej mnie nie radowało. Wciąż tylko się zastanawiam kto ustala tak absurdalnie bezsensowną długość spódniczek. Nosiłabym męski mundurek.
Wątek z podróżą inspirujący.
Ale niektóre sceny były… sztuczne i naciągane. Ilość osób zamieszanych w romanse porażająca. Porażająco nierealistyczna. Nie rozumiem upodobania Japończyków do incestów. Śmieszne mi się też wydaje, że tak wiele ludzi w jednej klasie kocha się w sobie nawzajem.
Marudzę, ale mimo iż oglądało się to miło i z przymrużeniem oka zaskakują mnie tak wysokie opinie.
nie więcej niż 6.
Już wolałam Lovely Complex.

Mnie się podobał ten pierwszy odcinek. Budda z Jezusem, wynajmują razem pokój u pewnej 'uroczej' japońskiej damy i głównym ich problemem są:
a) nie zdradzić się ze swoją świętością
b) wyżyć na niezbyt wygórowanych funduszach bez potrzeby robienia cudów ^^.

Anime wydało mi się urocze. Postaci świętych rzeczywiście wyglądają na młodych, jakby nie niosły na swoich barkach wielowiekowej tradycji :), ale to jest w nich sympatyczne. Jezus z komputerem na kolanach i Budda szorujący zlew… Od razu nabieram do nich sympatii.

Niezupełnie zatem zgadzam się z przedmówcą. Kreska jest 'rysowana', ale nie kiepska. Ma delikatny kształt i wygląda trochę jak ruchome kadry z komiksu, może komuś to nie odpowiadać, ja myślę, że pasuje do sielskiego charakteru opowiastki.
Dowcip nie jest skomplikowany bo wszyscy znają motywy biblijne i jak sądzę orientują się w idei buddyzmu… żadna filozofia :D.
Nie jest to coś co powala na łopatki, nie wiem jak wysokie wymaganie mieli moi poprzednicy <poniżej>, ja zostałam zachęcona trailerami i nie zawiodłam się.

z nyana:
[link]

o ile to ma istotnie znaczenie ^^'

W tym rzecz, Casshern jest znakomity :), a tu kilka ujęć było… Hm wydają mi się one po prostu niezgrabne i krzywe [link]
[link]
[link]

W tym odcinku jakby im trochę lat przybyło.

tym dziwniejsze, bo wydaje mi się Casshern raczej nie zawodzi ;P

W tym odcinku mam wrażenie okropnie skiepściła się kreska postaci. Niektóre ujęcia zniekształcały twarze i robiły je bardziej demonicznymi. Niemniej, odcinek trzymający w napięciu. Jednym słowem: łał! To anime ma coś w sobie.
ending (mniam) pojawia się zawsze tam gdzie najbardziej chcę wiedzieć co dalej… :)

TT było urocze choć przewidywalne. Nie sądzę, że zasłużyło na tak zjadliwą krytykę. :P
Jeśli chodzi o „pełny rynsztunek jeździecki” to istotnie, brycze, lub jakiekolwiek spodnie by się przydały. Pamiętam jak znajomy zapłacił za jazdę w sztruksach krwawymi znamionami na kolanach. Jednakże i mnie zdarzyło się wsiąść na konia w sukience, sandałach, nawet z parasolką! Fakt, na wyjazd w teren obowiązkowo kask + kamizelka, ale nie czepiałabym się aż tak bardzo tej spódniczki. Już bardziej absurdalna była scena,  kliknij: ukryte  gdy Sawa jako maleńka dziewczynka wsiadła na konia i pogalopowała na oklep. Dam sobie ogon uciąć, że w realności spadłaby.
Chórowe sprawy oddane są równie szczegółowo, ale stwierdzam i tak o niebo lepiej niż komponowanie w wykonaniu bohaterki „UtaPri”.

Klimat tajemniczości i grozy (łatwo mnie nastraszyć). Ta seria zaskoczyła mnie, jest inna niż pęk serii tego sezonu.
Kreska postaci jest prosta, jakby naiwna, i stwarza ciekawy kontrast z tłami tego świata.
Postaci są charakterami typowymi (dość ciekawy jest Shun niby prymus, ale nie taki znów głos rozsądku), ale myślę, że nie postaci są tu najważniejsze. Że gdyby były zbyt skomplikowane, popsułoby to fabułę. Myślę (teoria wstępna San), że jednostkowo te postaci są nieistotne, służą przedstawieniu sytuacji.
Muzyka jest dobra. Szczególnie przypadł mi do gustu ending i jego animacja.
Jestem po 3.ep. zauroczona i czekam kolejnych odsłon Shin sekai.

Widać rzeczywiście nie możemy się zgodzić ;>

Nie wiem czemu tak jest XD
Ale jak się wreszcie zgodzimy to będzie najlepszy wyznacznik, że seria ma to COŚ. ;3

On jest ufoludkiem! Nie mam wątpliwości. Cały odcinek wykrzykiwałam „debil!” i nie wierzyłam własnym oczom. Ale jak chyba znaczenie większym entuzjazmem reaguję na wszystkie niesamowitości, niż ty Hitsu­‑sempai. :)

Pierwszy odcinek spowodował, że na przemian śmiałam się, rozdziawiałam usta w absolutnym zaskoczeniu i łapałam za głowę. Ten jeden odcinek mógłby już stanowić jak dla mnie zwartą historyjkę, całość. Jeśli ta seria będzie taka do końca to będzie wysooooko na mojej liście.

Bohater i heroina świetni. Czuję, że to będzie gorąco komentowana seria ;)

A co do przykładu z obrazami,

Naturalnie to przykłady skrajności. Wszystko przez Goyę…

To coś miało Natsume Yuujinchou.
A sądzę, że z najnowszych serii również Another, które niby ostatecznie rozczarowało, ale miało ikrę ^^
A ja za takie mam również Nazo no Kanojo i Kokoro Connect. Wadliwe, ale interesujące.

Histu­‑sempai, tak jak to napisałaś to się zupełnie zgadzam ^^. Może jakby odcinków było trochę więcej, można by pociągnąć niektóre wątki… Choć nie wiem czy jest sens. Jest coś takiego, że seria bardzo poprawna nie musi być rewelacją. Natomiast bardziej wadliwa, ale za to mająca to COŚ sprawia, że lepiej się ją ogląda.
Może to jak z konkursem obrazów. Jeden jest doskonały ale akademicki. A drugi cienki, ale zdradzający novum, inne myślenie, potencjał. :)
Ale ostatecznie lubimy oba typy.

I kolejne zmiany.

 kliknij: ukryte  cofanie się do dzieciństwa jest urocze. Trochę dziwne, że  kliknij: ukryte  po wszystkim niczego nie pamiętają., bo reakcje siebie samych na to co robili po przemianie byłyby fajniejsze^^.

Ale podoba mi się fakt iż z każda przemianą wychodzi z nich coraz więcej. Dowiadują się o sobie nawzajem, uczą się siebie jakimi są naprawdę i są zmuszeni zmierzyć się z tym co usłużny umysł stara się zapomnieć. To trudne, ale i tak w rezultacie z korzyścią dla nich. Poprzez drastyczne środki Heartseed im pomaga, ale zastanawia mnie czy na koniec wyjaśni się więcej na jego temat. Wydaje się, że jego celem jest w gruncie rzeczy zadzierzgnięcie mocniejszych więzi między przyjaciółmi i wymazanie wszelkim nieporozumień. Szczytny cel nie powiem. Ale miałoby to dla mnie większy sens, gdyby on coś z tego istotnie miał.

A tak w ogóle, na początku odcinka myślałam, że to sen Inaby,  kliknij: ukryte  której spełniają się marzenia w związku z Taichim. Ona i jej miły Taichi, a reszta koła robiąca za ich dzieci, co rozwiązuje problem rywalizacji ^^. Jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że to jednak nie sen…

Ja zepsułam? O_O
e, przecież… Nie kumam.

Spojler to spojler. Tak samo nie wypada w zasadzie pisać, że:  kliknij: ukryte  Haruhi z Ouran to dziewczyna, mimo iż większość ludzi i tak wie.

 kliknij: ukryte 

Upadek trochę mnie wystraszył

To był dobry moment, bo akurat jak to oglądałam Maru­‑sama rzekł coś na temat umierania bohaterów i nagle bach! Później zastanawiałam się czy to Iori nie mogłaby udawać PupetsMastera, żeby pokazać Inabie Jak tej w rzeczywistości zależy na Taichim, ale zdałam sobie sprawę: skąd Iori mogła wiedzieć, że skądkolwiek spadł :P.