Tanuki-Anime

Nie jesteśmy żadnymi wyroczniami. Jesteśmy fanami, którzy za darmo i z potrzeby serca dzielą się swoimi wrażeniami z obejrzanych serii z innymi fanami. Jeśli ktoś posiada odmienne spojrzenie otrzymał od nas szereg narzędzi za pomocą których również może się swoją opinią podzielić: począwszy od ocen, przez komentarze, forum, na recenzjach alternatywnych kończąc.

Powiem szczerze: nie wiem, jak reszta redakcji, ale ja nie mam potrzeby serca, żeby za darmo i całkiem bez motywów kłamać. Co więcej: nie robiłbym tego nawet za pieniądze. Jeśli więc uważam, że jakieś anime jest do kitu, to o tym całkowicie szczerze powiem. Nie zacznę więc wciskać ludziom bzdur tylko dlatego, żeby zrobić Ci przyjemność.

złych serii nie ma (...) Są tylko źli recenzenci

Powtórzę siebie. Pamiętam, jak w Kawaii niektórzy redaktorzy recenzowali niektóre serie. Podchodzili do nich właśnie z tym założeniem, potrafili znaleźć we wszystkim zalety więc wychwalali pod niebiosa biusty bohaterek i ich kształty, niewiele tylko brakowało, żeby zaczęli wyliczać, na widok których oddali się grzechowi Onana… Aż wstyd człowiekowi było czytać takie teksty.

Co więcej te recenzje miały wyjątkowo niską wartość. Z opisu Magic Knight Rayerth nic bym nie zrozumiał, gdybym wcześniej nie oglądał serii, to samo tyczyło się Saber Marionette. Megami Paradise, zgodnie z recenzją OAV niemalże wybitne okazało się kiepską ekranizacją słabego hRPG… Wyliczać można by bez końca…

Dlatego też takiemu podejściu mówimy stanowcze „Nie”!

PS. Nie uważam, żeby Kawaii było złą gazetą. Przeciwnie, w jego zespole znajdowało się wielu świetnych autorów jak np. Ina The Blue czy Krasnoludka. Niestety jeden czy dwóch nie było świetnymi autorami.

Ok! Od dziś będziemy wyłącznie chwalić serie, które mi się nie podobały.

Ja się zgodzę z Avesem. Pamiętam, jak w Kawaii niektórzy redaktorzy, którzy byli niewątpliwymi fanami niektórych gatunków recenzowali swoje serie. Podchodzili do nich całkowicie bezkrytycznie, wychwalali pod niebiosa biusty bohaterek i ich kształty, niewiele tylko brakowało, żeby zaczęli wyliczać, na widok których oddali się grzechowi Onana… Aż wstyd człowiekowi było czytać takie teksty.

Co więcej te teksty miały wyjątkowo niską wartość. Z opisu Magic Knight Rayerth nic bym nie zrozumiał, gdybym wcześniej nie oglądał serii, to samo tyczyło się Saber Marionette. Megami Paradise, zgodnie z recenzją OAV niemalże wybitne okazało się kiepską ekranizacją słabego hRPG… Wyliczać można by bez końca.

Dlatego też stoję na stanowisku, że recenzjom pisanym przez fanbojów należy powiedzieć stanowcze NIE!

Czekałem na to anime, nawet z pewnym, że tak powiem optymizmem, który nie minął nawet po dwóch pierwszych odcinkach, dość średnich zresztą. Po ich obejrzeniu byłem pewien, że całość się jeszcze rozkręci: przeciwnie. To były najlepsze momenty tej serii. Potem było już tylko gorzej, aż tak źle, że odpadłem od serii przy siódmym epizodzie.

Nie przesadzajmy, projekty postaci nawet na zaprezentowanych screenach nie wyglądają aż tak tragicznie jak przedstawia to Recenzent.

Bo to są postacie na screenach, w dodatku małych, ciemnych i niewyraźnych, wreszcie wybieranych tak, żeby były ładne. Niestety na ich podstawie trudno powiedzieć coś więcej o samym anime. Tym bardziej, że screeny się nie ruszają, więc nie widać na nich, jak słaba jest animacja.

Przez większość czasu Narusegawa używa szkieł kontaktowych.

ciężko ocenić anime sprzed 6 lat kiedy nie patrzy się z perspektywy całości rynku z tamtego okresu i trochę bez sensu porównywać jakość animacji z tym co mamy obecnie ( do tego ilość uwag o wysokości budżetu trochę wypacza obraz. doprawdy, ciekawe czy autor ma jakiekolwiek dane liczbowe na ten temat )

Pisząc recenzje zawsze zakładam, że mój czytelnik będzie osobą żyjącą w tym samym momencie, w którym mój tekst zostanie opublikowany i szukającą rozrywki godnej czasów, w której żyje, a nie pracownikiem muzeum, albo podróżnikiem w czasie, władnym cofnąć się o sześć lat.

Nawiasem mówiąc, nawet, gdyby mój czytelnik był władny o te 6 lat się cofnąć w czasie, to w wypadku Rave by mu to nie pomogło. Rave ma grafikę na poziomie roku 1997­‑8, a nie 2001.

Ale źle o jej miłośnikach.

Szczerz mówiąc, to ja obserwuje zupełnie inne zjawisko. Jak w przypadku większości serii kultowych reakcje dzielą się na:
1) Normalne, umiarkowane i podchodzące ze zdrowym obiektywizmem.
2) Hurraoptymistycznie super entuzjastyczne, bezmyślne reakcje fanów.

To tak jakbyś się domagał, żeby z zachowania bohaterów „Stawki większej niż życie” albo „Kelly's Heroes” można było wnioskować o naturze i przyczynach II Wojny Światowej. A przecież setting Fantasy stawia twórców w gorszej sytuacji – bo muszą powiedzieć wszystko, co o II WŚ wie większość potencjalnych widzów. Jednak udaje im się to zrobić elegancko, podczas gdy Ty twierdzisz w recenzji że tego nie robią.

Kim jest Gass (oprócz tego, że obcym i dzierży potężną moc i jest w stanie wysyłać ludzi na ziemie) i dlaczego pomaga Munto? Kim jest dziewczynka, która wiecznie za nim łazi? Kim jest Ryuely (niewidoma wróżka), jaka jest jej rola w całym tym świecie (to się nieco wyjaśnia w drugiej części). Kim jest ten chłopiec, który się za nią pęta? Kim jest wojowniczka stojąca po stronie przeciwnika? Brakowało też danych o samym Gntarlu i reszcie rady. Niestety, spotykałem settingi fantasy, gdzie rozwiązano to lepiej.

To bardzo przeszkadzało mi w oglądaniu.

Nie przeczę, że film jest niezły, od strony technicznej nawet bardzo dobry. Tak naprawdę brakowało w nim 5­‑10 minut i kilku słów więcej, żeby fabularnie dorównał stronie technicznej.

Jeśli wyjdzie trzecia część (na co też mam nadzieje), która porozwiązuje wszystkie zagadki, to chętnie napisałbym recenzje od nowa, tym razem dając 9 może nawet 10 za fabułę.

Cóż, w Munto dialogi faktycznie mówione są szybko, najwyraźniej zbyt szybko dla Ciebie, drogi Zegarmistrzu.  kliknij: ukryte  Wyjaśnione jest wyraźnie, że Starsi Siedmiu Kontynentów postanowili zniszczyć Magiczne Królewstwo, by móc efektywnie zarządzać całą pozostałą Akuto… królewstwo i jego mieszkańcy znani są z „nadużywania” swych mocy i „nadkonsumpcji” Akuto, więc uniemożliwiają realizację tych zamierzeń.

Tak, wiem o tym.

W serii dostajemy wykład o tym, jak działa świat, w którym toczy się akcja, jego regułach oraz personaliach postaci. Niemniej jednak to jest wiedza „gotowa” którą twórcy podali nam w skompresowany sposób. Nijak nie wynika ona z zachowania postaci. Sprawia to, że produkcja jest sucha jak film dokumentalny o wojnie w Afganistanie, co raczej nie jest zaletą w wypadku produkcji rozrywkowej.

Warto zauważyć też jeszcze jedno: między obejrzeniem pierwszego i drugiego Munto miałem trwającą kilka miesięcy przerwę. Jedynka sporo zyskuje po obejrzeniu dwójki.

Prosze się zdecydować: czy jest to seria, która nie jest obowiązkowa dla wszystkich i (w domyśle) możemy ją sobie odpuścić, czy też rzecz, której nie oglądając wiele stracimy?

Że tak powiem: dziwne hobby mają.

O ile miałem pewne wątpliwości co do Black Lagoon, to drugi sezon zatarł je całkowicie. Wpierwszym twórcy zachowywali się troche, jakby nie wiedzili w którą stronę pragną się udać, w efekcie dostaliśmy kilka historii w dość rozbierznych klimatach. Natomiast druga seria konsekwentnie realizowana była w specyficznej maniacko – mrocznej atmosferze.

Była też znacznie mocniejsza od poprzedniczki. W prawdzie zdarzają się tytuły brutalniejsze od Black Lagoon, ale prawie na pewno nie pozwoliłbym oglądać swoim dziecią Black Lagoon. Postacie tak naprawdę dawało się lubić tylko z jednego powodu: większość ich antagonistów była jeszcze bardziej (lub tak samo) chora, jak oni.
Właściwie chyba całą obsadę powinno się zamknąć w kryminale albo psychiatryku na długie lata.

Anime generalnie mi się podobało, głównie za bitwy, w których naprawdę brali udział żołnierze, zamiast robić za tło, jak to zwyczajowo przyjęto. Nic nie można zarzucić także grafice i muzyce. Niestety fabuła jest w najlepszym razie poprawna, barkuje w niej jakiejś tajemnicy, wspólnego wątku, który trwałby od pierwszego odcinka do – wziętego zupełnie z kosmosu – zakończenia. Sporo można zarzucić też wyjątkowo drętwemu głównemu bohaterowi.

Nie mniej jednak oglądało się to bardzo przyjemnie. Ocena na 8.

Nie jestem do końca pewien, czy w ogóle wstawianie ocen ma sens.

Prawdę mówiąc zostały one na serwisie dodane dość późno, jako pomoc, dodatkwe źródło informacji. Główny przekaz z założenia miał być zawarty w tekście. To nie jest atak, ale wygląda na to, że jednak większość osób bardziej zwraca uwagę na te kilka gwiazdek i cyferek, niż recenzje. Jest to dość gruby błąd, gdyż precyzyjne ustanowienie tego, jaki powinien być werdykt jest – niestety – niemożliwe.

Przyczyną tego jest choćby tak prozaiczny fakt, jak multum źródeł, z których czerpane jest anime. Dwie osoby – nawet podzielające te same gusta i przekonania – będą miały totalnie inne wrażenia o grafice, jeśli jedna z nich np. obejrzy serie na zagranicznym kanale telewizyjnym, a druga ściągnie P2P w jakimś archaicznym formacie.

Podczas pisania recenzji serii starszych przyjmuje, że moim głównym czytelnikiem będą osoby patrzące przez pryzmat chwili, w której ten tekst powstał, kierujące się momentem wstawienia go na serwis. Podwyższona ocena za grafikę byłaby myląca dla tego typu czytelników. Ponadto zabawa w archeologię i odgadywanie, jaka seria była na tle filmów lat minionych jak na mnie raz, że nigdy się nie udaje, to nie za bardzo ma sens.

To anime o cyckach nie może być dobre?

Ave nie ma, więc ja odpowiem.

To anime ma raptem 23 minuty. Bardzo trudno jest napisać dłuższą niż kilkanaście zdań recenzje tego typu produkcji bez streszczania całości albo popadania w wodolejstwo, co byłoby poważną wadą. Krótkie formy mają to do siebie, że nie da się nad nimi za długo rozwodzić.

Uwielbiam Pottera i Śmierciożerców, a więc czarne charaktery, które można spotkać właśnie w tej anime.

Nie całkiem rozumiem to zdanie. Prawdopodobnie znaczy ono tyle, że autor uważa iż bohaterowie Gilgamesha mają podobną głębie psychologiczną, jak herosi Harrego Pottera.

W 100% się z tą opinią zgadzam.

Seria TV liczy 12 odcinków. Prócz niej nakręcono jeden, 26 minutowy odcinek OAV, którego recenzji nie ma w bazie.

Anime to jest naprawdę dobre, choć może nieszczególnie ambitne, nie mniej jednak posiadające bardzo wciągającą, ciekawą fabułę i sympatyczne, dające się lubić postacie. Na uwagę zasługuje też bardzo dobra, wpadająca w ucho muzyka.

W prawdzie nie dane mi było skończyć oglądać tego tytułu, ale na pewno do niego wrócę, jak tylko znajdę czas.

Gdyby ten komentarz był krótszy umieściłbym go sobie w podpisie.

Odechcialo mi sie czytac po 'zdeaktualizowanych konfliktach zbrojnych i problemac spolecznych' bedacych tematem odleglych piesni i nie na czasie. O taka wypowiedz moglby sie pokusic tylko calkowity ignorant w 'tych' sprawach.

"
Zechciej mi – jako całkowitemu ignorantowi – powiedzieć, którym to państwa na świecie stoją na krawędzi unicestwienia w nuklearnej wojnie ze swym radzieckim kumplem, jednocześnie pomału pogrążając się w gospodarczej zapaści wynikłej z ciągniętej od 50 lat konkurencji z ZSRR?

Dlaczego nie wspomniales w niej o najwazniejszym watku – istocie Akiry?

Gulasz wołowy?
Uwaga spoiler: kliknij: ukryte 
istota zwana Akirą rozwijając się i zyskując coraz większą moc doszła do stadium, w którym jej ciało zmieniło się w coś, co filozofowie nazywają „Węgierski gulasz z kociołka z papryką, chili, pieczarkami i makaronem, porcja dla tysiąca osób z dostawą do domu” po czym wybuchła przenosząc się lub – jak chcą inni – tworząc – do innego wszechświata (i przy okazji wywyołując III Wojnę Światową. Teraz tą samą drogą podąża kolega głównego bohatera.
To takie głębokie i niosące takie doniosłe przesłanie, że aż się śmiać chce, gdy się widzi jak ludzie się tym onanizują.

Wracaj do piaskownicy. Tyle co do ciebie.

I jeszcze jedno: ty tymczasem naucz się znaczenia słów „różnica poglądów”, „tolerancja”, „dobre wychowanie”, „kulturalne zachowanie w miejscach publicznych”.

Nie pozdrawiam.

Ja pragnę jeszcze dodać, że nasza strona oferuje możliwość napisania recenzji alternatywnych. Nie jest to bardzo trudne i zajmuje podobną ilość czasu, co pisanie gargantuicznych komentarzy.

Recenzje alternatywne są publikowane, jeśli spełniają wymogi formalne (napisane zostały po polsku, zgodnie z panującymi normami ortografi, gramatyki i interpunkcji).

Serdecznie zapraszam, jeśli ktoś ma ochotę.