Tanuki-Anime

Jestem ogromnie zaskoczona, jak ta seria mi się podobała. Na początku spodziewałam się głupiutkiego isekaia, a się okazało, że stało się to moim ulubionym anime sezonu!

Główna bohaterka jest charakterna i błyskawicznie zyskała moją sympatię. Dziewczyna myśli i robi rzeczy, nie jest panienką do ratowania. Jest silna, ale również ma swoje słabości i lęki. Rie Takahashi zagrała tę postać wręcz obłędnie.

Aaaale, głównym mięskiem tutaj jest romans! Myślałam, że Claude będzie nudnym bishonenen, a on też się okazał ciekawą postacią. Ma swoje słabości, elementy komiczne z jego udziałem były po prostu przeurocze, a jednocześnie jako bohater zyskiwał głębi, jako że jednak nie był nieskazitelnym ideałem. A relacja między tą dwójką była przecudna! Uczucie rozwijało się początku może trochę za szybko, ale wciąż naturalnie. Doskonała rola Yuuichirou Umehary. Jak wypowiadał imię Irene (czy Aileen, jak kto woli) w różnych sytuacjach, to było dla mnie mistrzostwo świata. Chemia między bohaterami była doskonale widoczna :).

Świetna muzyka, poczucie humoru (kaczki są absolutnie wspaniałe xD) i również ku mojemu zdziwieniu dobra fabuła, mega!

Seria ma też wady. Akcja idzie często za szybko i ten jeden odcinek na arc więcej, nie byłby złym rozwiązaniem. Najmniej podobał mi się odcinek 2, gdzie wprowadzono dużo naiwnych rozwiązań. Ale jak już otoczka została zarysowana, łatwo było mi na resztę przymknąć oko.

Istnieje materiał na więcej, ale zakończenie nie wróży sequela. A szkoda, bo bawię się przy serii po prostu fantastycznie :).

Absolutnie podpisuję się pod Twoją opinią. Nie dodałam komentarza wcześnie… z lenistwa :D. Sama jetem zaskoczona, jak bardzo ta seria mi się podoba. Jest tu mnóstwo klisz, ale z jakim urokiem są one wykorzystywane! Przy najnowszym odcinku chichrałam się co chwila xD. I Aireen i Claude jak i cała reszta bandy jest po prostu przesympatyczna. Wątek romantyczny, przeplatany gagami, podoba mi się bardzo! No i fabuła zdumiewająco wciąga :D Również polecam!

Wspaniały odcinek, wspaniały sezon. Mappa w moich oczach się zrehabilitowała za sezon poprzedni. Jeżeli mamy czekać na ostatnie odcinki, niechaj tak będzie. Jeśli ceną za podwyższoną jakość jest kolejny rok oczekiwania, bez żalu ją zapłacę.

To chyba już za chwilę koniec… Większość wątków się rozwiązała. A ja wciąż zadaję sobie pytanie, jak mogłam to oglądać? Historia może i miałaby potencjał, ale została poprowadzona tak absolutnie bez wyczucia logiki i emocji, że seans był po prostu męczący. Ta seria ma dla mnie trzy zalety w morzu mnożących się wad. 1. Moroha – Moroha to naprawdę udana postać, z chęcią śledziłabym jej losy. 2.  kliknij: ukryte  Ponowne spotkanie Morohy z Inu i Kagome. To im się mega udało, wzruszyłam się i chyba kilkukrotnie oglądałam te sceny. Inu jako tata jest absolutnie urzekający.3. Wróciłam do Inuyashy i przypomniałam sobie, jak dobra była to seria, pomimo upływu lat.

Potencjalnym chętnym raczej nie polecam, obejrzyjcie sobie Inuyashę od początku. Chyba, że dla samej Morohy z przewijaniem większości odcinków.

Wspaniałe widowisko do samego końca. Emocjonalne, wzruszające, wykonane wręcz perfekcyjnie. Modły wznoszę do Japonii o powstanie kolejnego sezonu.

Wreszcie wyszedł opóźniony odcinek 11 i ojeeeja, było warto. To, jak to anime, jest robione, to coś wspaniałego!

Jakoś się nie mogłam się dotychczas zebrać, aby dodać komentarz do OR. Zbierałam się do anime długo, zaczęłam oglądać chyba po półtora miesiąca od premiery. Infantylna kreska, zbyt bajkowa zapowiedź, jakoś mnie nie nastrajały pozytywnie. Ale było tu jednak Wit Studio i wylewające się na mnie komentarze z internetu, jaka to wyjątkowa seria. Dałam szansę i absolutnie nie żałuję. Przełomowym punktem była dla mnie moment, gdy Hiling (powiedzmy, ze to spoiler)  kliknij: ukryte  okazała się być tą, która uleczyła Bojiego. Spodziewałam się typowej złej macochy, a ona okazała się być jedną z najfajniejszych dla mnie postaci! Wyrazista, ludzka, mająca swoje motywacje. A za nią poszła cała reszta bohaterów drugoplanowych. Może nie jestem największa fanką Bojiego i Kage, są sympatyczni, to bajkowa warstwa tego anime, lecz relacje między bohaterami, zaskakująca fabuła (nie mówię, że wszystko, ale były momenty dla mnie niespodziewane), genialna kreska, do której tylko wystarczy się przywyczaić, teraz ten drugi opening, którego słucham (z oglądaniem trudniej w pracy ;p) całymi dniami. Istna perełka, może średnio zachęcająca na samym początku, ale jak człowiek wejdzie w ten świat, jest mu miło, fajnie, ciekawie… Anime robione z miłością. Takie, jakie wszystkie anime powinny być <3.

Fajnie, że napisałaś recenzje wszystkich Crystali :). Dzięki! :)

Jest bardzo dobrze. Po obniżeniu poziomu z ostatniego sezonu, dostajemy bardzo mocy początek. Co do openingu, czekałam chyba na kolejne Guren no yumiya, Jiuyuu no tsubasa, czy Shinzou wo sasageyo. Ale po prawdzie charakter tych openingów pasował do trzech pierwszych sezonów. Od czwartego sezonu, po zupełnym odwróceniu historii, nowe openingi pasują doskonale. I ten obecny opening nie jest doskonałą piosenką, ale do ostatniego sezonu SnK i tego, co nas czeka pasuje doskonale. Jak przeplatające się dwie linie melodyczne, łagodna i agresywna, taki krąg zatacza historia, która zostanie nam opowiedziana.

Fumetsu podobało mi się od samego początku, dosyć szybko można załapać schemat kolejnych wątków fabularnych.  kliknij: ukryte  Fushi poznaje nowego człowieka, zżywa się z nim, ten umiera, a Fushi „ewoluuje”. Widz niby wie, co się stanie, ale nie wie jak. I odpowiedź na pytanie „jak” jest realizowana tutaj w piękny, wyważony sposób. Nikt nie przesadza z głosem namolnego morału, chociaż tego typu historie mogą na taki tor wkraczać. Historia mnie chwytała za serce powoli, w zasadzie pojedynczymi zdaniami. Zdanie March (która jest tak autentycznym dzieciakiem, irytującym i rozbrajającym jednocześnie),  kliknij: ukryte  nade wszystko pragnącej dorosnąć: „Że dorosnąć, oznacza wiedzieć wszystko”, co przekłada się w tak ogromnym stopniu na podejście Fushiego do Gugu, było jednym z pierwszych. Jednak cała moja dusza została zdobyta w odcinku 13­‑tym. Historia z Gugu była pokazywana powoli, w bardziej naturalnym tempie niż historia z March, która miała odnieść efekt bardzo szybko, co przełożyło się na duży, ale nie ogromny ładunek emocjonalny (oczywiście tylko w moim odczuciu). Poznaliśmy historię Gugu, jego stopniowy wpływ na Fushiego (a wszystko zapoczątkowane przez zdanie March). Powolność i naturalność tego wątku przełożyła się na ogromny ładunek emocjonalny w odcinku 13­‑tym.  kliknij: ukryte  Cały proces, uczucia Fushiego, które sam stara się zrozumieć i przeprocesować własne emocje, które są tak nowe jak i bolesne. Rozmowa ze stwórcą łapie za serce z każdym kolejnym zdaniem… Krzyk, że on nie jest jego rodzicem… że rodzicem był, ktoś, o kim zapomniał, ale kogo obecność czuje wciąż w sobie pomimo jej utraty… Jest to dla mnie tak idealny proces uczenia się emocji, jakiego nie mogę sobie na chwilę obecną chwilę przypomnieć znikądinąd. Do tego przedstawienie tej sceny, potem kontynuacja dialogu poprzez postać Pioran, która wykrzyczała Fushiemu wszystko to, co sama bym chciała mu wykrzyczeć. Pamietaj ją! Pamietaj ją…
Ten odcinek oglądałam we fragmentach chyba codziennie przez cały tydzień. Dawno mi się tak anime na mózg nie rzuciło…

Do tego doskonała muzyka, fantastyczna praca seiyuu… Już stawiam 10, nie wiem, co by się musiało stać, abym zmieniła zdanie. Ale tego właśnie szukam w anime. Mogę przejrzeć ze sto serii, jeśli trafi mi się chociaż jedna jak ta.

Podpisuję się pod poniższymi wypowiedziami. Jeden z przykładów, że nie wszystkie serie powinny być kontynuowane. Pierwszej serii dałam 9, tej 3 najwyżej. To chyba pierwszy mój taki przypadek, gdy doświaczam sytuacji, że po tak dobrej seri pierwszej tak zakpiono z widza.

Tak, jako anime­‑only widz musiałam sobie doczytać, o co tam chodziło. Nawet oglądałam Kara no kyoukai, ale nie skojarzyłam tej postaci. Zastanawiałam się, czy  kliknij: ukryte  Shiro żyje tyko w głowie Sakury. Ale tak czy siak, seans sprawił mi ogromną przyjemność :).

To było… absolutnie wspaniałe. Ja… nie wierzę w to, co piszę… polubiłam Shiro. Przestał mnie irytować, ta ścieżka jest zdecydowanie najciekawsza i najpełniejsza. (Może przemawia przeze mnie fakt, że dawno dosyć oglądałam dwie poprzednie ścieżki.)

 kliknij: ukryte  Po pierwsze, postać Sakury. Ta dziewczyna ma pełne prawo nienawidzić świata. Myślę, że psychologia tej postaci została oddana bardzo wiarygodnie. Do tego jej relacja z Shiro jest poprowadzona wręcz obłędnie. Ze wszystkich trzech ścieżek Shiro jest najlepszą wersją samego siebie przy Sakurze. Przestaje być przerośniętym dzieciakiem o naiwnym ideałach, tylko staje się mężczyzną w pełni akceptującym swoją wybrankę (pomimo prawdziwego mroku w jej sercu, wiedzieć o tym, co zrobiła Sakura i wciąż pragnąc ją chronić, będąc Shiro, świadczy dla mnie o prawdziwej dojrzałości tego uczucia w przeciwieństwie do dwóch pozostałych ścieżek). Docenia w Sakurze jej ciepło i zdolność do stworzenia rodzinnej atmosfery. Komuś takiemu jak Shiro myślę, że tego właśnie najbardziej brakowało. Nie być przydupasem Rin, nie pogrążania się w byciu bohaterem tak bardzo, że zakochuje się w Arturii, tylko po prostu ciepła rodzinnego. Tylko tyle i aż tyle. Już z samego tego względu ta ścieżka jest dla mnie najlepsza.

Po drugie, wreszcie została poruszona relacja sióstr. Ten temat aż błagał, aby został poruszony. Zignorowanie tego motywu w innych ścieżkach było dla mnie wręcz nienaturalne. Tutaj mamy piękną konkluzję w postaci walki sióstr. Rin tutaj ujęła mnie po raz kolejny. Zawsze lubiłam tę postać. W tych okolicznościach nabrała dla mnie dodatkowej głębi.

Ujął mnie też temat relacji Illyi i Shiro. Temat ich więzi jako rodzeństwa też zawsze wydawał mi się niewykorzystany. Aż do teraz.

Do tego dodatkowy motyw z Kirei, początki wojny o Graala. Doskonałość.


Wykonanie było wszystkim, czego oczekiwałam, a nawet więcej. Myślałam, że Yuki Kajiura już mnie niczym nie zaskoczy, ale jej „In early sping” weszło mi do głowy, trzyma moje szare komórki, łaskocze je dźwiękiem i nie puszcza. Ta wiolonczela w tle, ach. Dawno już tak nie miałam.

Mogłabym się nieco czepić końcówki. Ale to tylko troszeczkę. Jest pięknie i doskonale. Zamierzam się narkotyzować tym uczuciem dopóki nie rozpuści się w oparach rzeczywistości.

Zawsze miło przeczytać, jak ktoś się z kimś zgadza :).

Zaskakująco sympatyczna seria. Okruchy życia przyprószone elementami fantastycznymi, przesympatyczna para głównych bohaterów o bardzo ciepłej relacji. Miłe i ciepłe, doskonałe na obecne czasy.

Pewnie masz rację. Ale masa ludzi, mówiąc shounen, ma na myśli według podanej przez Ciebie nomenklatury „battle mangę”. To jest hobby, poprawne, czy nie poprawne, tak długo jak przekazuje moją myśl, sformułowanie spełnia swoją rolę. Więc nie widzę powodu, czemu miałabym to zmieniać w swoich wypowiedziach :).

Chyba największe zaskoczenie sezonu. Fantastycznie zbudowana seria, która tylko zaczęła się rozwijać.

Absolutnie fantastyczne. Animacja jest obłędna (czemu tak nie zrobiliście moich ukochanych Tytanów, Mappa? T.T //wiem, znam odpowiedź, to pytanie na tym etapie rzeczywistości jest retoryczne ;)) Shonen w 100% (jako gatunek, nie demografia), ale wykorzystujący znane motywy w nowy sposób i nie bojący się szybkich wydarzeń. Dla mnie absolutne zaskoczenie i zauroczenie sezonu.

Do Dr. Stone zawsze będę miała słabość jako były naukowiec. Ale seria oferuje znacznie więcej niż wątki naukowe. Bohaterowie czy to dobrzy czy źli już dawno mnie kupili. Uwielbiam całą tę gromadkę. Fabula miewa swoje wzloty i upadki, ale sposób jej pokazania zawsze mnie wzrusza i porusza. Absolutnie uwielbiam tę serię.

Nie czytałam wcześniej nowelki, dosyć mało komentowałam na bieżąco. Pół godziny na każdy odcinek, czas openingu poświęcony na czas fabularny. Za samo takie podeście należą się najwyższe noty. Sama historia była znamienita, ale jak widzimy po najnowszym sezonie Snk, jest różnica, gdy znakomita historia jest realizowana perfekcyjnie bądź bardzo dobrze. Re: Zero jest znakomitą historią zanimowaną absolutnie perfekcyjnie. Wyczucie reżysera w tej serii jest wprost nieziemskie. Rzadko się zdarza, aby seria druga była lepsza od oryginalnej. Tutaj, wszystkie pączki fabularne rozkwitają w pełni, pokazując nową jakość w postaci poczucia długofalowego rozplanowania akcji, to jest absolutnie fantastyczne. Jedno z najlepszych anime dekady. <3

O ja… Ten wczorajszy odcinek… To było po prostu obłędne. Nie mogłam oderwać oczu od monitora. Ewidentnie miałam dreszcze ekscytacji, a to ostatnio nie zdarza się często. Rewelacja!

Ale jesteście fajni xD. Uśmiałam się równo xD.

Pierwszy odcinek dał mi sporą nadzieję, ale niestety podzielam opinię, że Mappa tutaj nie sprostała oczekiwaniom postawionych, po tym, co zrobił Wit. Ale jak czytam okoliczności powstawania, to się łapię za głowę i się dziwię, jak taki tytuł mógł nie dostać komfortu czasowego, aby kontynuować dotychczasową fantastyczną robotę. To znaczy SnK jest tak fantastyczną historią, że każdy odcinek oglądam jak zahipnotyzowana. To wciąż jest bardzo, bardzo, dobre. Ale nie jest już perfekcyjne, jak w poprzednim wykonaniu.

Krótko mówiąc, tak :). Nie chciało mi się sprawdzać, pisałam komentarz tak „po prostu”, ale z tyłu głowy tkwił chyba Twój komentarz. Dzięki :).

Zmiana studia zawsze wywołuje obawy. Z pewnym lękiem podchodziłam do pierwszego odcinka ostatniego sezonu… Wiadomo, że odtworzenia uczuć, które mi towarzyszyły bodajże 7 lat, prawie 8, był to kwiecień chyba, nie da się odtworzyć. Wtedy zupełnie nie wiedziałam czego się spodziewać. Zahipnotyzowała mnie animacja, rysunek, muzyka, wprowadzając mnie w sielankę rozkoszy oglądania pięknego obrazu tylko po to, aby mnie wbić w fotel ostatnią okrutną sceną z obłędnym Vogel im Käfig rozbrzmiewającym w całym moim wnętrzu. Sceną, która przykuła mnie do całego uniwersum na prawie 8 długich lat, a Erena zmieniła na zawsze. Dopiero ostatnia seria ma widzowi uświadomić, jak głęboko to zmiana zaszła.

Znając treść, która mnie czeka, gdy nieznany jest tylko sposób narracji i wyrazu, inaczej się czeka na serię. Emocje wciąż towarzyszą, ale odczucia są inne. Czy twórcy podołają? Czy udźwigną brzemię ostatniej składowej wieloletniej opowieści?

Po obejrzeniu pierwszego odcinka myślę, że podołają. Mówi o tym m in. opening, jakże inny od poprzednich. Był dziwny, wręcz creepy, na początku nawet nie wiedziałam, czy mi się podoba. Na chwilę obecną odsłuchałam go z kilkadziesiąt razy, na przemian z lżejszym endingiem. Spodziewałam się dalszego ciągu utworów Linked Horizon albo czegoś utrzymanego w tym stylu. Twórcy dokonali doskonałego wyboru, nie spełniając moich oczekiwań. Shinzo wo sasageyo zyskuje w ostatnich rozdziałach zupełnie innego wydźwięku. Nie jest źródłem nadziei, staje się słowami pożegnania. I jak reżyser (chociaż jest ich chyba 3?) dokonuje takiego wyboru już na tym etapie, ja mu zaufam, pomimo wszelkich początkowych obaw. Czas pokaże czy popełniam błąd…