Tanuki-Anime

Czyli recenzent ma prawo wyrazić swoją opinię, a ja nie mam prawa napisać, że się z recenzją nie zgadzam? W moim zamyśle nie miał być to atak tylko wyrażenie opinii, że wolę recenzje bardziej wypośrodkowane. Nic więcej, nic mniej.

Kłamać? Wymyślać? To chyba lekki przerost formy nad treścią, podziwiam, że Ci się chciało produkować tę ścianę tekstu. Wyolbrzymiać, OK, tu mogę przyznać swój błąd. Skoro już podajesz z aptekarską dokładnością, zwracam honor i błagam o wybaczenie, nie jechałaś na Toohru przez cały tekst tylko przez 30% (wciąż jestem zdania, że trzy aspekty można było zmieścić w jednym akapicie). Ale to nie jest mój zarzut. Napisałam o tym po jednym zdaniu w każdym poście, po czy podkreśliłam, że chociaż mi się to nie podoba, przyjmuję to. Sama mnie zresztą cytowałaś. I tutaj wychodzi Twój brak czytania ze zrozumieniem, bo czepiam się głównie oceny. Tak, ocena 5 dla takiej serii jest strasznie niska i krzywdząca. Jak sobie wrzucę stastystyki Tanuka dla ocen shojo koło 5 mają np. Norn9: Norn + Nonetto, Fushigi Yuugi, Peach Girl. Poprzednia, słabsza odsłona Fruits Basket ma 9 (to jest trochę zawyżone). Poprzez porównanie do innych jest to dla mnie krzywdzące i zdania nie zmienię.

Ależ ja nie piszę, że recenzja ma być suchym opisem fabuły :) Oczywiście, że to ważne, aby ludzie pisali, co im się nie podoba. Ale wolę, podkreślam, że to tylko moje zdanie, a nie oczekiwania względem rzeczywistości, aby było to bardziej wyważone. Na tym przykładzie, jak autorka nie lubi Toohru, spoko, ale niech się wyżyje w jednym akapicie, a potem niech jedzie dalej. Brakowało mi tutaj większego wypośrodkowania. Jest kilku autorów recenji na Tanuku, z którymi ocenami nigdy się nie zgadzam, ale ich teksty po prostu dobrze z się czyta, bo krytyka jest jednocześnie kontruktywna i wyważona, chociaż z wyjątkowo zaniżonymi ocenami nigdy się nie zgadzam.

A co do pisania własnej recenzji, pogwałciłabym w ten sposób to, co opisałam powyżej :) Bardzo cenię kilku swoich ulubionych recenzentów na Tanuku, o których wiem i widzę, jak im się seria podoba (po komentarzach na przykład), ale potem w ich tekście widzę, że świadomie robią trzy kroki wstecz, przyglądają się krytycznie temu, co lubią, w rezultacie czego rodzą się świetne teksty. To samo tyczy się też oceny. A ja się wyżywam się w komentarzach, gdzieś tam poniżej znajdziesz moje hymny pod adresem Toohru :)

Ale podkreślam, że to tylko moje zdanie. Tak lubię i wolę jako wieloletni czytelnik Tanuka :)

O, znajomy motyw, dawno go nie było. Subiektywne zaniżanie oceny, bo recenzentowi coś wyjątkowo i skrajnie nie pasuje. I tak wiem, zaraz się pojawi ostateczny argument pt. „ja, mnie, mój, moje” – moja recenzja, moja ocena, moje zdanie, moje święte prawo. I tak, na ten argument definitywnej kontry nie posiadam. Ale powiem szczerze, wolę już brak recenzji głównej, na którą wiele czytelników patrzy w pierwszej kolejności przed sięgnięciem po daną serię, niż skrajne zawyżanie lub zaniżanie oceny. Sama nie biorę się do pisania recenzji, bo mam tendencję w drugą stronę. Fruits Basket 2019 wystawiłam 10 z gwiazdką, Toohru bardzo lubię, mam ochotę wszystkich przekonywać, jaką ona jest super postacią, ale mam świadomość, że to też nie byłaby dobra recenzja. Ale dobra, już nawet nie czepiam się jechania na Toohru przez cały tekst (chociaż, serio, jeden akapit by wystarczył). Ja ją lubię inni nie, przyjęłam. Ale stawianiu bardzo dobrej serii (obiektywnie przynajmniej na 7 – średnia ocen innych członków Redakcji i użytkowników) 5­‑ki na pewno nie uznam za rzecz w porządku.

*bardziej

Myślę, że bardzie chodzi o to, że przez sam fakt nielubienia głównej postaci nie powinno się aż tak obniżać oceny całego anime, na które składa się bardzo wiele innych elementów.

Bardzo się cieszę ^^

Tylko po co? Kiedy anime jest aż na takim poziomie nie widzę powodu by tracić na to czas. Nawet dla animacji nie ma po co bo Toei to Toei i częściej jest słabo niż świetnie. Manga tu mi całkowicie starcza( w końcu i tak więcej czytam mang xD ).

Same momenty z mangi mi się podobają :) Nudzą mnie tylko streszczanie odcinków przez 6 minut bądź jakieś dodatkowe wstawki. Uwielbiam seiyuu całej gromadki, więc dorabiam sobie wtedy ścieżkę dźwiękową do mangi :)

Cóż osobiście nie mam jednej ulubionej mangi bo to jest dla mnie ograniczenie^^ Jeśli chodzi o OP jest to prawdopodobnie dla mnie jedna z najlepszych mang w Jumpie obok Psyren ale ogólnie… nah. Nie umiem postawić tej serii ponad takie tytuly jak Blue Exorcist( SQ ), Ushio&Tora( Shounen Sunday ), Alive the final evolution czy wiele innych z tej demografii( na marginesie niedawno znalazłam ciekawą mangę z Monthly GFantasy, bardzo specyficzny magazyn gdzie nigdy bym nie pomyślała, że coś wciągającego znajdę a tytuł to Toilet­‑Bound Hanako­‑kun ). Nawet ostatnio po tym jak autor prowadzi fabułę i świat francuska manga Radiant ma szansę spiąć się do moich ulubionych shounenów( co prawda to nie jest shounen no ale… ). OP parę lat temu uważałam za najlepszy tytuł^^ nadal na moim MAL manga ma 10 ale obecnie trochę z używaniem tego słowa przystopowałam. Taka moja drobna opinia^^ każdy tę sprawę widzi inaczej, tak jak TS w One Piece.

Ushio&Tora uwielbiam, oczywiście szanuję Twoją opinię zarówno co do TS jak i najlepszego tytułu shounen :). Ja w temacie oceny kieruję się poza oceną logiczną odczuciami i emocjami, jakie wzbudza we mnie seria. Ilość łez wzruszenia przy OP stawia go na pierwszym miejscu. Więc jest to moja bardzo subiektywna opinia ;)

Genialna seria, świetna animacja, świetna historia i fantastyczna reżyseria. Oby tak dalej.

Co do jakości odcinków z przykrością muszę się zgodzić. Ale i tak jest na to rada :) Czekam aż wyjdzie cały wątek, a potem sobie robię binge­‑watching i przewijam dłużyzny ^^.

Co do time­‑skipu, on był niesamowicie potrzebny. Luffy słusznie zauważył, że jego załoga z nim samym jest za słaba, aby poradzić sobie w Nowym Świecie. Dużo bardziej mi się podoba zwiększenie siły załogo przez dwuletni trening, a nie przez magiczny power­‑up,których w OP jest dosyć mało.

Spotykałam się z wieloma opiniami, że po timeskipie fabuła się pogorszyła, ale to ma dla mnie bardzo proste wytłumaczenie. Summit War to był obłęd, 122 odcinki siedzenie z nosem na ekranie. Ale to była kulminacja pierwszej połowy serii. Efekt narastania napięcia preze 500 odcinków. Potem zaczynamy budowanie napięcia od nowa. Teraz każdy z arców jest coraz lepszy, w Wano już się robi naprawdę gęsto :).

A co do anime, jak napisałam w poście do Blumsztajna, binge­‑watching i przewijanie dłużyzn wszystko mi rekompensuje ^^

Miałam naprawdę bardzo podobnie. Na tym etapie było ok, ale nie powalająco. Walki średnie, historia w miarę. Oczywiście, nie mogę Cię zmuszać, ale w moim przypadku tych kilkadziesiąt odcinków zmieniło moje zdanie całkowicie. Ze średniej przygodówki seria przeszła do jednych z moich najbardziej ukochanych serii, przy których płakałam i śmiałam się na przemian. Tutaj jeszcze tego nie widać, ale w tej historii pomniejsze szczegóły mają ogromne znaczenie. Oda stworzył genialny obraz, który można docenić dopiero z pewnej perspektywy. OP bije dla mnie wszelkie shouneny na głowę. Relacje między bohaterami, ich oddanie i bezwzględna wiara w Luffy'ego porusza mnie do dzisiaj. Ale te relacje są wbrew pozorom budowane powoli i dlatego to tyle odcinków trwa. A Summit War (385 odcinek)zapiera dech w piersiach. Nie wiem, czy to wystarczy, aby Cię przekonać, wiem, że tych odcinków jest dużo, ale z całego serca polecam dotrwać :)

Poprawi się i to bardzo. Miałam podobne odczucia, ale od arcu Water 7 (od odcinka 229), śledziłam akcję z coraz większym zainteresowaniem. Kolejne arci są tylko lepsze. Więc jak już aż tyle obejrzałeś, polecam dociągnięcie troszkę dalej :)

Ja się zgadzam z każdym jej słowem.

A mi się wciąż niesamowicie podoba :D Cała gromadka (chociaż troszkę dwuwymiarowa) jest po prostu przesympatyczna, humor serii do mnie wciąż trafia i absolutnie nei czuję się znudzona. Aż rozważam wzięcie się za mangę, skoro Waneko zaczęło wydawać :)

Ooo tego nie wiedziałam :) Ale faktycznie, w drugim odcinku chyba jest nawet jeszcze lepiej:)

Faktycznie, ładnie zrobione, ale ciekawa jestem, czy poziom się utrzyma przez całą serię .

O rany, skoro Ty tak twierdzisz, to musi być naprawdę zajebiście. Jutro obejrzę z ogromnymi oczekiwaniami :)

Finał był ładny. Piosenka nie wybitna, ale przyjemna dla ucha. Po raz kolejny wokal Angeli wydał mi się być najciekawszy, tak jak cała jej postać. O oczko podniosę ocenę ze względu na odcinek, który faktycznie domyka i podsumowuje to, czym seria miała ambicję się stać. Jednak żal za zmarnowany potencjał pozostaje.

A to dla mnie bardzo ciekawa wiadomość! Nie wczytywałam się w szczegóły, a na Youtubie wiele osób podpisywało ścieżki dźwiękowe tylko nazwiskiem Kajiury. To stąd mamy taki podział na dwa soundtracki. Tych 5 kawałków z 1 OST'a należy do Kajiury, reszta do Shiina. No i wszystko jasne, bo bardzo się właśnie zdziwiłam, że to Kajiura, myślałam, że doświadczyła nowej inspiracji, a to jest na odwrót. Stworzyła główny motyw, który jest ładny i baaardzo w jej stylu (trochę nawet za bardzo). Czyli motyw Nezuko i inne kawałki nie należą do niej tylko są nią inspirowane i rozwijane niezależnie przez innego twórcę… Fantastyczne zjawisko muzyczne!

Dzięki wielkie za to info :)

Ja do rysowania akurat jestem wyjątkowo się nienadająca :D. Ale lubię patrzeć, jak ktoś rysuje ^^.

Mam kilka anime na swojej liście do nadrobienia, ale jak się zbiorę do BE, to na pewno podzielę się wrażeniami :)

A po Blue Exorcist jeszcze nie sięgnęłam :)Z tego, co piszesz, widzę że warto. Chyba bardzo fajnie określiłaś to, czego mi brakuje w tej serii. Tanjirou jest prosty, szalenie sympatyczny, ale chyba faktycznie trochę za prosty, żeby wzbudzić większe zainteresowanie swoją postacią.

Animacja ostatniej sceny nie odrzuciła mnie jakoś strasznie, ale ogólnie przyznaję Ci rację :) Co do muzyki, jestem córką muzyków, więc sama mam fisia na punkcie ścieżek dźwiękowych, przez co chyba nawet zbyt dużą wagę przywiązuję do tej części anime ^^'

Tak szpanowali animacją w ostatnim odcinku, że w to nie wierzę ;p. Seria nie jest długa, a Japonii jest bardzo popularna, myślę, że zaadaptują całość :)

I pomyśleć, że sięgnęłam po tę serię tylko z ciekawości po hajpie z 19 odcinkiem. No i ze względy na muzykę, bo po Yuki Kajiurę zawsze sięgnę. A tu się okazało, że to jest absolutnie przeuroczy shounen! Seria szalenie mi przypadła do gustu, po 23 odcinku pochłonęłam całą mangę, bo nie mogłam wysiedzieć w niewiedzy przez kolejny tydzień. Shouneny zwykle nie są seriami wybitnymi, nie będę nikomu wmawiać, że ta seria taka jest, ale w swojej klasie będzie zajmować bardzo silną pozycję. No i poziom adaptacji stoi na naprawdę wysokim poziomie. Muzyka mnie szalenie zaskoczyła, bo chociaż kocham i wielbię Kajiurę, musiałam przyznać, że jej kompozycje chociaż piękne, zaczęły się robić wtórne. Zerknęłam na listę płac i okazało się, że Kajiura tworzy w tym przypadku w duecie, co fantastycznie słychać! Wreszcie pojawiły się nowe brzmienia, wreszcie coś świeżego! Soundtrack to dla mnie bajka!

Główny bohater niby nie jest skomplikowany (chociaż który z głównych bohaterów shounenów jest?), niby jest typowym dobroduchem, ale jest tak absolutnie przesympatyczny, że mnie po prostu kupił. Tak samo jak jego kumple. Uwielbiam dynamikę ich relacji. Jedyne, co mam do zarzucenia adaptacji (jak oni szpanowali prowadzeniem kamery w ostatnim odcinku), że się kończy w tak ciekawym momencie. Mamy zapowiedź filmu kinowego, co na arc z pociągiem jest całkiem dobrym rozwiązaniem. Nie jest on długi, ale jest bardzo ważny dla rozwoju głównych bohaterów. Forma filmu kinowego może się tutaj świetnie sprawdzić.

Podsumowując, bardzo dobra seria, niezwykle solidna w swojej tematyce. Dla mnie na 8.

Hm… Wreszcie w przedostatnim odcinku spotykają się dwa główne wątki. Jasno zostaje postawione, czym ma być cud z początku każdego odcinka. Zobaczymy jak wyjdzie wielki finał.

Mam takie przykre odczucia, że to mogło być naprawdę dobre anime. Gdyby je skrócić o 10 odcinków, wyciąć postacie tygodnia bądź nadać im głębsze znaczenie dla rozwoju głównych bohaterek. Gdyby im nadać bardziej wyrazisty charakter. Jak Angeli. Ona póki co wydaje mi się być najlepiej zbudowaną postacią w całej serii, a dało się to budować często za pomocą nawet jednej sceny na odcinek. Więc dało się, twórcy potrafili. Dziewczyna żyje i reaguje no to, co ją spotyka. Widzimy w niej zmiany. A u C&T nic. Nie widzę w nich prawie żadnej zmiany poza tym, że mają siebie, więc troszkę więcej mogą. C&T spotykają różnych bohaterów, każde takie spotkanie powinno pozostawiać w nich ślad. C&T z następnego odcinka powinny się nieco różnić od tych C&T z odcinka poprzedniego. Na przykład po spotkaniu Desmonda, byłam przekonana, że dziewczyny dojrzeją, pojawi im się nowe spojrzenie na życie. A tu rzeczy się dzieją, a one są prawie niezmienne… Angela na ich tle w ogóle wydaje się być postacią z innej bajki. Każda z dziewczyn dostała obuchem życiowym, ale tylko po Angeli widzę zmiany i reakcję na rzeczywistość. C&T mają tylko tworzyć genialne piosenki od czynienia świata lepszym. Nudne to i płytkie. A dałoby się z tego wycisnąć o wiele więcej. Jak zawsze boli zmarnowany potencjał. Już nawet nie wspomninam o braku rozplanowania napięcia i poprowadzenia niektórych wątków.

Ale mogło być dobrze. Po niektórych odcinkach widać prześwit czegoś dobrego. I o to mam żal do twórców. Poczekam z oceną ostateczną na ostatni odcinek, ale żal mi na pewno już nie minie.

* Gray, przepraszam, moja pomyłka :)

Co do tożsamości mordercy w ostatnim arcu.  kliknij: ukryte  Faktycznie, można było odgadnąć, że Caules zachowuje się trochę inaczej, ale ostatecznie, morderca się tylko pod niego podszywa. Nie mieliśmy prawa wiedzieć, że to dr Heartless, bo go wcześniej nie znaliśmy. Ale wiesz, chodziło mi trochę o taką trochę Agathę Christie, czy Jo Nesbo, że od początku znasz wszystkich bohaterów i możesz sam się bawić w detektywa, tutaj tylko możemy śledzić Wavera. Nie jest to duży zarzut, troszkę mi osobiście takiej zabawy tylko zabrakło.

Właśnie Reiness czy Luvię (zgadzam sie co do jej pleców;) )bardzo polubiłam. A Gray, której poświęcono dużo więcej czasu, mnie nie ziębi ni grzeje. Pewnie zabrakło mi właśnie tej historii, o której wspomniałeś.

Ale też mi się historia bardzo podobała, chociaż nie znam wersji pisanej.