Tanuki-Anime

Został co prawda jeszcze jeden odcinek, ale wystawię ocenę już teraz, bo chyba zbyt wiele się już nie zmieni. Tytuł jest przydługi, ale jak tylko zobaczyłam Wavera, od razu wpisałam serię na moją listę obowiązkową.

Sam temat jest dla mnie niesamowicie zgrabny. Opowiedzenie historii Wavera było dla mnie fantastyczną odskocznią od głównych Fate'ów. A do tego poprowadzenie historii jako kryminału (uwielbiam gatunek) dla mnie było jak miód na serce. A jak wykonanie? Muzycznie i wizualnie jak zawsze zrobiono serię doskonale. Opening to doskonałość, nie przewinęłam ani razu. Ogromnym plusem jest dla mnie sam Waver, który troszkę dojrzał, ale wciąż pozostał genialnym, ale jednak o średniej mocy magicznej magiem, co sprawiało, że musiał częściej polegać na innych. To stwarzało bardzo ciekawe możliwości fabularne. Również ciągle gdzieś przewijające się w tle echo Wojny o Graala, które było obecne, ale nigdy nie przyćmiło głównego wątku Wavera, który musiał sobie poradzić z tym, ze przeżył. Ta jednoczesna prostota i złożoność tego wątku mnie ujęła, a za każdym wspomnieniem Ridera odczuwałam wzruszenie, anu razu nie doświadczyłam przesytu, co jest dla mnie znakiem doskonale wykonanej roboty.

Seria jednak ma i wady. Pierwsza, że nie do końca sprawdza się jako kryminał. Zawsze widz ma największą zabawę, jak sam może odgadnąć tożsamość mordercy. Tutaj jest to niemożliwe. Rozwiązania zwykle opierają się na założeniach magicznych, który widz nie zna. Fajnie to poszerza wiedze o uniwersum, ale odbiera tę fajną cechę przynależną do kryminałów.

Druga – Grey. Ja wiem, że każdy Fate musi mieć swoją Saber, ale byłoby lepiej, jakby tak nie było. Grey jest tutaj dla mnie postacią całkowicie zbędną, dodaną jedynie jako pretekst do bardziej błyszczących walk, no i, aby postać z twarzą Saber mogła zostać odhaczona. Nie polubiłam jej ani trochę, jej historia została tylko muśnięta, przez co w zasadzie nie widziałam żadnego jej wpływu na fabułę poza wartością ofensywną. A szkoda, bo klasa Wavera składa się z sympatycznych dziwaków, mogliby się wykazać.

Oceniam na 7, choć zwykle Fate'y mają u mnie 9 bądź 10, co nie zmienia faktu, że przemiło spędziłam z tą serią letni czas :)

Na dla mnie to seria na raz ^^', ale przy dłuższych przerwach naprawdę zawsze korzystam z Twoich opisów :D

Mi się to podoba. Jak mnie najdzie potrzeba to przypomnienia sobie, co się stało, mogę sobie przeczytać tutaj :)

W sumie jak na to, co było wcześniej, to ciągłość niektórych wątków akurat została zachowana :) Ale co do subtelności walca drogowego zgodzę się w 100%. Ja nawet jestem w stanie przyznać, że widzę małe zarysy tego, co reżyser chciał uczynić. Wielka intryga polityczna, przeplatana wątkami emigracyjnymi, z muzyką jako cudownym medium rozwiązującym wszystkie problemy. To mogłoby być nawet fajne, ale, jak mówisz, na pewno nie przy takiej reżyserii…

Na tym etapie Armin nie był już takim marnym szeregowcem :) Konsultowano się z nim w sprawie strategii, w sumie dostał pod swoją komendę mały oddział w ostatnich wydarzeniach. Ale ogólnie zgodzę się z Tobą.  kliknij: ukryte  Powinien był przeżyć Erwin. I taką decyzję w sumie zamierzał podjąć Levi niemalże do końca. Wystarczył jednak jeden gest, jeden mały przebłysk, aby uświadomić sobie, jak ten człowiek był przez całe swoje życie więźniem własnego pragnienia. Erwin dopiero w ostatnich chwilach stał się wolny. I wolny mógł pozostać tylko w śmierci. Levi był doświadczonym żołnierzem, ale i przyjacielem. A ówczesną sytuację można było uznać jako prawie zakończenie wojny. Udało się w końcu pokonać zmieniających się w tytanów, zmusić ich do ucieczki odzyskać Mur. Dopiero piwnica ujawniła, że to tylko początek. Dlatego wchodząc trochę w myśli Levia, jestem w stanie przyjąć, że mógł podjąć taką decyzję. Na wojnie też czasem pojawia się przebłysk ludzkiego odruchu. I zazwyczaj prowadzi on do katastrofy, do klęski. I tutaj będzie podobnie. Ten wybór był ludzkim błędem, za który przyjdzie bohaterom słono zapłacić.

I tak już moje oczekiwania względem tego anime poszły na dno, ale ten odcinek był nawet, nawet. Zwłaszcza w porównaniu z poprzednimi odcinkami. Również w moich oczach zyskała Angela, no i Tao zaczyna coś robić. Może przerzucenie ciężaru na tę dwójkę uratuje choć trochę całą serię.

I tak się robi fajne anime! Wiadomo, że jest dużo uproszczeń, ale kto tu będzie wytykał kilka nieścisłości? (To znaczy, oczywiście się tacy znajdą, ale nie będę to ja :) ). Fabularnie zarys jest bardzo ciekawy, tworząc wiele możliwości. Autor ma w zanadrzu wiele ciekawych zwrotów akcji, a początkowo nie przypuszczałam, że seria tak mnie wciągnie. Absolutnie mnie kupuje para głównych bohaterów, jako całkowite przeciwieństwa, a jednak doskonale się uzupełniająca.

Nie jest to seria wybitna, skłaniająca to głębokich refleksji nad światem, ale bawi, ciekawi i budzi sympatię. I niczego więcej od niej nie oczekuję :)

Odcinek mnie zahipnotyzował. Nie znam tej historii, ale szalenie chętnie sięgnę po główną serię, jak tylko ona wyjdzie.

Stosunkowo niedawno ponownie sięgnęłam po Bebopa, ot tak, żeby pokazać znajomemu i sobie odświeżyć. Przypomniałam sobie, jak epizodyczność i główny ciąg fabularny mogą się przeplatać i tworzyć mistrzowskie, jedyne w swoim rodzaju arcydzieło. Twoje przytoczenie Bebopa dodatkowo wgniata C&T w dno. Faktycznie powstaje pytanie, gdzie się podziało tamto wyczucie… ten zmysł. Bo tutaj widać tylko jakieś popłuczyny.

Odcinek 17 wydaje się mi się być nieco lepszy od poprzednich, co, nie jest w sumie dużym osiągnięciem. Jak napisałaś, seria potwornie się pogubiła i to wrażenie chyba już nie zniknie, chociaż już dociągnę seans do końca.

Bardzo dobrze to podsumowałaś. Pierwszymi trzema odcinkami byłam zachwycona i myślałam, że serial będzie obfitował w więcej taki scen jak ta z pralnią. A potem było już tylko gorzej:/ Razi brak spójności, jak napisałaś, ciągłości fabularnej. Wciąż mam nadzieję, że nagle anime wróci jednak na właściwe tory, chociaż szansa na to coraz bardziej spada. Bo dziewczyny chociaż sympatyczne, dostały po jednym wątku na krzyż, a zamiast rozbudowania ich postaci mamy „postać tygodnia”. Również odczuwam głębokie rozczarowanie:/

Super! Dziękuję Ci pięknie:)

A ja chyba wytrwam -.-... Chyba tylko dlatego, że jestem masochistką >.>. Ale to naprawdę zaczyna być zdrowo pozbawione jakiegokolwiek ładu :/

...minęło, od kiedy skomentowałam cztery pierwsze odcinki. Trzy kolejne dawkowałam sobie, jak wyrafinowaną używkę. To musiał być dobry nastrój, dobry czas, mózg w pełni wypoczęty, aby móc zasmakować każdej z przypraw tego dania…

Postaram się wyrażać swój zachwyt krótko. Nastrój, emocje, klimat, akcja, relacje międzyludzkie, muzyka, niesamowite wyczucie reżyserskie… Perfekcja. To jedna z najlepszych produkcji anime, jakich miałam zaszczyt doświadczyć. 10­‑ka, bez chwili zawahania.

A zaczynało się tak dobrze… Z każdym odcinkiem coraz bardziej zanika poczucie jakiegokolwiek rozplanowania akcji. Bardziej mi się to kojarzy z cotygodniową burzą mózgów, gdzie co tydzień zmienia się koncepcja serii. Będę oglądać do końca, bo mam ogromną słabość do anime traktujących o muzyce, ale raczej nie ocenię wysoko.

Myślałam początkowo, że to będzie bardzo durne, ale lubię Mahou Shojo, więc se odpaliłam pierwszy odcinek. Było… dosyć znośnie. Główna bohaterka trochę mnie denerwowała nadużywaniem „nani”, ale jednak sięgnęłam po odcinek drugi…

Mamy tu miszmasz różnych rzeczy, trochę Fate'a (mam na myśli same reguły rozgrywki), trochę Madoki (motyw z drugiego odcinka), tu mechy, tam magiczne dziewczynki. Ale wychodzi z tego zaskakująco strawna papka. Najbardziej irytuje mnie antagonistka (chociaż nie mogę nie docenić dbałości o szczegóły w rysowaniu jej wiecznie zmarszczonego w gniewie oblicza). Za główną bohaterką nie przepadam, ale kupiła mnie swoją motywacją udziału w rozgrywce. Na tym etapie pojawiła się pewna (nie mówię, że nie wiadomo jak ogromna) głębia postaci, dzięki której postanowiłam dać serii kredyt zaufania.

Póki co wiadomo, że nie mamy do czynienia z żadną wybitną serią, ale miłośnicy gatunku mogą doświadczyć całkiem porządnego przeciętniaka, a nawet o takie w ostatnich czasach trudno. Zobaczymy, co będzie dalej.

Nie będę się rozwodzić za bardzo. Bardzo dobry tekst. Świetna analiza punktująca dotychczasowe osiągnięcia serii, jednocześnie będąca bardzo rzeczowym i wyważonym tekstem. Właśnie dlatego sama nigdy nie podejmuję się pisania recenzji. Jak seria zdobywa moje serce, trudno mi się powstrzymać przed nadmiernym entuzjazmem w wylewaniu pochwał, co z pewnością byłoby denerwujące dla bardziej letnich odbiorców.

Więc podsumowując krótko, gratuluję kolejnej bardzo udanej recenzji :)

Bardzo dobra recenzja. Irozozuku… wydaje mi się być serią trudną do opisania. Bo nic się tu nie dzieje według oczekiwań współczesnego widza, a jednak seria konsekwentnie wprowadza widza w swój własny unikalny rytm. I ta recenzja doskonale wyłapuje i opisuje wszelkie subtelności. Świetnie mi się ją czytało, gratuluję bardzo dobrego tekstu :)

Bardzo dobra seria posiadająca swoje wady. Początek był bardzo, ale to bardzo dobry, lecz po  kliknij: ukryte  śmierci Mio zaczęła się zakradać nuda. Potem pojawił się główny wątek, który ponownie oceniam bardzo wysoko, a potem w okolicach odcinka 13, czy tam 14 ponownie zrobiło się bardzo nudno. Tak nudno, że przewinęłam ze dwa odcinki i dopiero po przerwie wróciłam do serii. I tutaj raz jeszcze seria mnie zachwyciła w swojej spokojnej i konsekwentnej narracji. Zakończenie jest dla mnie satysfakcjonujące, bardzo ładnie domykając większość wątków.

Nie rozpisując się za bardzo, jest to dla mnie seria z wyższej półki, posiadająca wspaniałą duszę, poprowadzoną w bardzo nierówny sposób. Dla mnie 8.

Dotychczas się nie wypowiedziałam na temat tej serii, nawet nie wiem, czemu… Chyba po prostu dlatego, że w tym wątku czytałam tyle opinii tożsamych z moją własną :)

Mangę przeczytałam dawno temu i zajęła ona w moim sercu szczególne miejsce, pomimo jako takiej kreski.

Ta ekranizacja jest po prostu… przepiękna. Zachowuje ducha oryginału, kreska i muzyka jest absolutnie przepiękna. Każdy odcinek podnosi mnie na duchu i generuje ogromne pokłady ciepełka w moim wnętrzu. Oby taki poziom utrzymał się do końca :)

W 50 rozdziale mangi pojawia się narracja:  kliknij: ukryte  „W tym momencie, jeszcze nie rozumieliśmy postępowania Ymir”. Istnieje w fandomie interpretacja, że Ymir jako osoba wbrew pozorom niesamowicie empatyczna w swoim mniemaniu miała „dług” względem Bertholdta i Reinera. Gdyby nie ich przybycie wciąż by się błąkała jako bezmyślny tytan i nigdy by nie spotkała Christy. W ten sposób mogła chcieć spłacić swój dług względem nich. Ponadto treść tej narrarcji sugerowałaby, że część faktów może nie ujrzała jeszcze światła dziennego.

 kliknij: ukryte  Co do Historii tak to póki co wygląda, chociaż temu stanowisku zdecydowanie się sprzeciwia Eren, który robi ostatnio… „wiele rzeczy”. Więc jest to wciąż wątek otwarty :)

Jest to adekwatne określenie, ponieważ w mojej ocenie zalet jest więcej niż wad. Ja pod Twoim komentarzem nie przekonywałam Cię, jak bardzo się mylisz. Proszę o to samo co do mojego komentarza.

Co do drugiego akapitu ogólnie masz rację, ale początkowo Miecz i Łuk wykazywali samodzielność w myśleniu i byli jednak o klasę wyżej niż Włócznia, później te różnice zaczęły się zamazywać.

Sam hajp może wystarczyć, aby sięgnąć po serię. Ot chociażby z ciekawości, ale żeby wytrwać przy serii 24 odcinki, oj tu już potrzeba czegoś więcej. Nie podobało Ci się, szkoda. Ale mi ta seria dała dużo frajdy, pomimo pewnych błędów.

Ta seria chyba podobała mi się najbardziej z dotychczasowych. Oczywiście retrospekcje stoją o wiele wyżej niż dokonania Gupciołaka, ale o dziwo w tym sezonie nawet Gupciołak stał się do zniesienia, co jest bardzo na plus. Mocne 8 ode mnie.

Bardzo przyjemna seria, może nie wybitna, ale na pewno przykuwająca uwagę. Bardzo polubiłam głównego bohatera i z niecierpliwością czekałam na każdy kolejny odcinek. Oczywiście, nie jest to seria pozbawiona wad. Zrobienie idiotow z Bohaterów Miecza i Łuku w drugiej części chyba tylko po to, jak to już ktoś na dole napisał, aby główny bohater wydawał się jeszcze fajniejszy przez marne tło, było słabym zabiegiem. Bo widać, że dobrych pomysłów na tę serie nie brakuje, a tu seria poszła na łatwiznę. Nie wiem, czy będzie kontynuacja, ale z pewnością po nią sięgnę, jakby się pojawiła. Dla mnie mocne 8.

Postaram się krótko rozjaśnić wątpliwości, chociaż oczywiście mogę się gdzieniegdzie mylić :)

 kliknij: ukryte  W temacie pierwszego zagadnienia jest tak, jak piszesz. Zasada 13­‑tu lat działa również w przypadku tytana pierwotnego. I tak Eren jest teraz właścicielem „fuzji tytanów”. I ,uwaga spoiler, później po prostu próbują go zjeść, aby przejąć tytana pierwotnego. Więc robią się z tego trochę pokemony pt. „zjedz je wszystkie”. Sama się zastanawiam, co by się stało, gdyby w jednej osobie ponownie się połączyło wszystkich 9 tytanów.

Drugie zagadnienie nie zostało potwierdzone wprost, ale coraz więcej wskazuje, że pełne wykorzystanie koordynatu jednak wymaga członka rodziny królewskiej w postaci tytana. Dotknięcie ludzkiej postaci powoduje tylko przeciek tej mocy.

Co do trzeciej poruszonej przez Ciebie sprawy, jest teoria, wciąż nie potwierdzona w 100%, ale że „drogi” pozwalają na swobodną migrację wspomnień z przeszłości do przyszłości i z przyszłości do przeszłości. Przy Historii trochę pomieszali. Te przecieki od Ymir były po prostu opisane w liście. Scenarzyści musieli wybrnąć z sytuacji, że przeszłość Ymir pokazali już w sezonie 2, i głupio by było pokazać dwa razy to samo. I też mi się wydaje, że Erena zalały wspomnienia ojca i Krugera po dotknięciu książki. Bo w trakcie aresztu Armin spisywał wspomnienia Erena i porównywał z tymi z książki.

Mam nadzieję, że coś rozjaśniłam i nie zamąciłam dodatkowo :)