Tanuki-Anime

Rewelacja! Akcja, relacje między postaciami, napięcie, a przede wszystkim ten niesamowity ładunek emocjonalny! Po prostu rewelacja! I nawet zwracanie uwagi na takie szczegóły, jak coraz częstsze puszczanie motywu głównej serii im bliżej było końca Zero. Jedno z najlepszych kontynuacji poprzednich lat, jedno z najlepszych anime, jakie oglądałam.

Brakujące trzy odcinki już wyszły:)

Kurła, jakie to jest dobre! Z jednej strony jako wierna fanka mangi punktuję każdą zmianę mojej ulubionej sceny, ale obiektywnie muszę przyznać, że podobnie jak w poprzednich sezonach narracja jest prowadzona dużo klarowniej względem mangi. Jak najbardziej podpisuję się pod opinią Weitera.

Ending mi się mega podobał, jednak Linked Horizon jak nic pasuje do SnK.

W ostatnim zdaniu zaś zdradzę nieco swoje własne poniższe wypowiedzi. Opening zaczyna mi się podobać ^^'

Zgadzam się -_-'. Opening muzycznie zawodzi bardzo, oby za 12 odcinków wrócili do Linked Horizon…

Lecą troszkę z materiałem, nieco mi kwestię Hanji obcięli, widać, że jak poprzednio akcenty będą kładzione na Levia, Mikasę i Erena. Ale i tak jest doskonale <3

W swojej klasie jedno z najlepszych anime, jakie widziałam. Oby była kontynuacja! <3

10­‑ka w swojej klasie ^^

Póki co wciąż podtrzymuję, że ta seria to czysta perfekcja. Obok tytanów, to będzie mój największy zachwyt w roku.

Przepiękny powrót do krainy wspomnień. CCS wciąż pozostaje jedną z moich ulubionych serii, doskonale łączących młodszych bohaterów z teoretycznie lekką tematyką, z elementami mroczniejszymi i poważniejszymi, nie przekraczając pewnej granicy. W kontynuacji udało się odtworzyć tę samą magię u nieco starszych bohaterów, którzy, chociaż podrośli, pozostają sobą. Uczucie między główną dwójką jest wciąż niewinne i jednocześnie głębokie i szczere. Fabuła może rozwija się w ślimaczym tempie, ale wciąga i intryguje. Na brawa zasługuje podtrzymanie postaci Meilin i pozostałych dodatkowych wątków z anime. Widać, że projekt jest przemyślany, robiony z uczuciem. U­‑WIEL­‑BIAM takie podejście do anime! 10­‑ka!

Wiem, wiem, napisałam : to czemu dałaś Adventure tri 8?” :) To w wolnym czasie postaram się nadrobić zaległości ;)

Niewątpliwie przyznam Ci rację co do postaci Agumona, ale na Agumonie bohaterowie się nie kończą. Podobał mi się konflikt pomiędzy Taichim a Yamato, czas antenowy dany Mimi, Takeru i Patamon, Yamato i Gabumon, Sora i Biyomon, Mimi i Koushiro… I było tego jeszcze bardzo bardzo dużo… Ale obydwoje mamy prawo odbierać tę serię zupełnie oddzielnie, bo jak napisałam na początku, nie patrzę na Adventure tri z perspektywy całego uniwersum, nie jestem krytyczna tak jak Ty, który znasz chyba każdą minutę na pamięć :)

A Koushiro może po prostu siedzieć w liceum, aby widzieć na co dzień Mimi ;p Tego typu rzeczy nie przeszkadzają mi nawet troszeczkę.

A ja wiem, że wszystkie serie są dostępne, ale mi już czasu nie starcza, abym obejrzała wszystko, na co miałabym ochotę ^^'. Ale do Tamers naprawdę nieźle zachęcasz :)

Właśnie miałam takie wrażenie, że tutaj wygrywam w odbiorze na własnej niewiedzy. I w sumie, to czemu dałaś Adventure tri 8? Ja to ja, ale po Twoim opisie, absolutnie bym się nie spodziewała, że ocenimy tę serię tak samo :)

A mi się podobało straszliwie, od początku do samego końca. Nie znam całości uniwersum Digimon. Oglądałam jedynie pierwszą serię i kilka filmów kinowych. Sięgnęłam więc po to wznowienie jako po spotkanie z bohaterami, których bardzo polubiłam jako dzieciak, i chciałam się dowiedzieć, co tam u nich słychać po latach. Fabuła była ok, intryga, jakaś tam była, spełniała wymogi fabularne, ale był tutaj też zaklęty olbrzymi ładunek emocjonalny, co automatycznie winduje mi te filmy do oceny 8. Relacje, relacje, relacje… Między digimonami i ich partnerami, między digi­‑wybranymi, którzy w międzyczasie nieco dojrzeli i ulegli naturalnemu procesowi dorastania, oraz między innymi postaciami. I względem tego wszystkiego mam głęboko w ciemnym miejscu nieścisłości fabularne, kiepską animację czy inne zarzuty. Dla mnie 8­‑ka pełną gębą ^^ .

A nie jest to pozycja, która można traktować jednocześnie jako prequel i kontynuację jednocześnie? Ja nie widzę przeciwwskazań zarówno co do jednego jak i drugiego określenia. Zależy od jakiego punktu wyjdziemy.

Absolutnie przedoskonała kontynuacja. Ładunek emocjonalny, muzyka, animacja, jestem absolutnie przezachwycona!

Dawno, dawno, temu, bodajże pod artykułem na Tanuku, „Rola recenzji” czy coś takiego, dawno to było, jest późno i nie chce mi się już dokładnie sprawdzać, ale pojawił się temat, czy sama recenzja może stanowić odrębny byt literacki, czy też powinna pełnić tylko i wyłącznie funkcję informatywną. Ten tekst niewątpliwie spełnia obie te funkcje. Jest jednocześnie bardzo dobrze napisaną analizą anime oraz sam z siebie stanowi przepiękny utwór. Fantastycznie mi się go czytało, sama dowiedziałam się kilku nowych rzeczy. Gratuluję świetnego tekstu :)

A jak najbardziej się zgadzam :) Uwypukliło to przemianę, którą przedstawiono bardzo wiarygodnie. Zaznaczyłam jedynie, że z początku to był jedyny irytujący element serii. A jeśli to zostało później uzasadnione, to oczywiście, nie jest to powód do czepiania się :)

Po zakończeniu pierwszej połowy mogę z czystym sumieniem przyznać, że jestem absolutnie zachwycona. Przepiękna animacja, klimat muzyka i reżyseria. Oby tak dalej :)

Bezdyskusyjnie najsłabszy z Fate'ów, jakie dotychczas oglądałam. Nie udało mi się polubić głównego bohatera. Udziwnianie postaci niekoniecznie mnie przekonywało. Aśka miała swoje lepsze i gorsze momenty. Muzyka była ok. Fabularnie było przeważnie bez składu i bez sensu.

Ale…

Kilka scen, zwłaszcza tych na sam koniec, mnie ujęło a miejscami nawet i wzruszyło. Nie podobał mi się wątek miłosny  kliknij: ukryte  Aśki i Siega. Był jak dla mnie naciągany i nienaturalny. ( Ze strony Siega, zauroczenie Aśki było nawet nie najgorzej prowadzone). Ale scena z początku ostatniego odcinka, ta krótka wymiana pomiędzy Shiro i Semiramis miała jak dla mnie dużo więcej chemii i żaru niż główna dwójka. Końcowe walki oglądało mi się też całkiem przyjemnie. No i Mordred. Za nią podnoszę ocenę o oczko w górę :)

Ostatecznie, pomimo zawodu, daję 7, ale nie jest to pozycja dla każdego.

Pierwsza rzeczą, która mnie przyciągnęła do tego tytułu była dziwna tematyka. To był prawdziwy powiew świeżości w morzu sezonowych nowości. Pierwsze odcinki zgrabnie wprowadzały w bardzo nietypowy świat, w czym olbrzymie znaczenie miała animacja. CGI w tej formie, w takiej tematyce, to najlepsze, co mogło spotkać tę serię jako adaptację. Od samego początku byłam po prostu oczarowana dbałością o szczegóły, co rekompensowało mi nieco drażniącego główną bohaterkę (wiem, wiem, że kryształy nie mają płci). Jednak już w pierwszych kilku odcinkach pojawiał się póki co tylko w tle mroczniejszy pogłos, który zasiewał w widzu ziarno niepokoju. A po odcinku z Antarc klimat uległ nieodwracalnej zmianie. Patrzyłam na te sceny jak zahipnotyzowana. Ładunek emocjonalny, muzyka, reżyseria. Coś pięknego. Po odcinku 10 nie wytrzymałam i sięgnęłam po mangę. Niesamowita, klimatyczna i nietuzinkowa historia.

9,5, ze względu na całości daję 9, ale bardzo możliwe, że jak pojawi się całość zmienię na 10.

Raaaajuuuuu! Jak cudownie ogląda się serie o samym sobie (no może troszkę młodszej wersji samej siebie)! Zawsze marzyłam o takim klubie w liceum! I te odniesienia do tony anime! I jaki jest tu widoczny dystans twórców do swojego dzieła (zasada 3 odcinków)! :D

Nie ma tu wielkiej i mrocznej fabuły, ale serię ogląda się po prostu przesympatycznie. A interakcje między bohaterami to dla mnie rewelka! Minoa może być zielona w temacie anime, ale doskonale wpasowuje się w w barwne klubowe osobowości, dzięki swojemu entuzjazmowi i jednoczesnej umiejętności łagodzenia konfliktów, będąc doskonałym buforem dla tego zwariowanego towarzystwa. Jak dla mnie póki co jest super i polecam serdecznie!

Jest to chyba najsłabszy z oglądanych przeze mnie Fate'ów. Przy Siegu chyba zaczynam troszkę tęsknić za starym, dobrym pociumanym Shiro. (Rany, nie myślałam, że taka myśl, kiedykolwiek wyjdzie z moich ust/klawiatury). Aśka też trochę zawodzi, ładny z niej bezstronny Ruler… Z „Command Spell” robią, co im się żywnie podoba. No, ale jest Mordred ^__^. Dla Mordred będę oglądać do samego końcuszka! :D

Ech… Jestem doskonałą widzową glebą na tego rodzaju serie. Lubię shoneny, lubię power­‑upy, nakama­‑powery i takie tam. I w zasadzie niewiele trzeba, aby mnie zadowolić w tym temacie. Sam świat chociaż prosto, ale prezentuje się dosyć sympatycznie. Magia też wygląda ładnie i fajnie działa, na magię zawsze jestem łasa. Ale dwójka głównych bohaterów, a zwłaszcza seiyuu Asty to po prostu masakra. To znaczy, nie czytałam mangi, może jego gra wynika z oryginału książkowego? Ale tak jak moich przedmówców ten… dźwięk irytował mnie bardziej niż ostatnimi czasy moe'owskie „Oni­‑chan!”, co jest naprawdę nie lada osiągnięciem. I to na każdym kroku „zostanę Królem Magów!”... Nie wiem… Jak Luffy wypowiada swoje „Kaizoku no ou ni ore wa naru!”, wierzę mu i trzymam kciuki za każdym razem jak padają te słowa. U Naruto hokagowanie było okraszone silną motywację z dzieciństwa, chociaż czasem kręciłam nosem. A u Asty to brzmi jak pusta kwestia powtarzana, aby, jak już niektórzy pisali, odhaczyć kolejną cechę sztandarowego shounena.

No i rozplanowanie akcji w drugim odcinku… średnio satysfakcjonujące delikatnie mówiąc. Zerknę pewnie na trzeci odcinek, ale nie jestem zbyt optymistycznie nastawiona.

Jaka ta trawa była piękna! CG tutaj naprawdę daje radę. Poza tym świat i klimat jest naprawdę niespotykany. Po pierwszym odcinku oczekiwania mam dosyć wysokie.

Rajuu! Poczułam się 10 lat młodsza! Czy tylko ja się czułam, jakbym po troszku oglądała samą siebie z liceum? XD Nie no może aż taka jak ta blondynka nie byłam, ale zwykle, jak tylko wyłapałam, że ktoś też się interesuje anime, obrzucałam nieszczęśnika podobnym wiadrem tekstu ;p

Ta nutka nostalgii, sympatyczne postacie i zarysowanie pewnego niepokoju w tle póki co kupuje mnie całkowicie :)

Trochę wstyd się przyznać, że przy mojej długoletniej przygodzie z anime sięgnęłam po Utenę dopiero teraz. Niewątpliwie do seansu bardzo mnie zachęciła doskonała i jedyna w swoim rodzaju recenzja Avellany. Zastanawiałam się, jakie anime może wywołać u Redaktor Naczelnej Tanuki takie odczucia i po zakończeniu ostatniego odcinka mogę się z czystym sumieniem pod każdym słowem recenzji.

Utena jest… magiczna? Niesamowita? Jedyna w swoim rodzaju? Jednym z kamieni milowych animacji japońskiej? Nie będę się tu rozpisywać z moją interpretacją. Może wrócę do tego wątku za kilka lat, gdy obejrzę serię po raz drugi i trzeci. Póki co mam wrażenie, że przyjęłam do wiadomości pierwszą warstwę przekazu, może nadgryzłam nieco drugą, bo zostałam ostrzeżona, że do seansu należy podchodzić niezwykle uważnie. Na razie mogę napisać, że jestem niebywale poruszona i zachwycona historią o dorastaniu i bardzo wielu kształtach, jakie potrafią przybrać emocje ludzkie.

10­‑ka.