Tanuki-Anime

To, co mnie najbardziej zaskoczyło w tej serii, to duży nacisk na komedię – zapowiedzi pokazywały raczej spokojniejszą historię, o młodych ludziach chcących spełnić swoje marzenia. Nadal to dostaliśmy, ale w dość ciekawej oprawie…

Przyznam, że mam mały problem z oceną tego anime, bo z jednej strony obejrzałam je do końca, więc nie byłam aż tak znudzona/zniechęcona, ale z drugiej… No właśnie. Miejscami scenariusz sprawiał wrażenie niedopracowanego, jakby nie do końca seria wiedziała, gdzie faktycznie zmierza. Zgrzyt między elementami komediowymi a dramatycznymi był miejscami uciążliwy. Sama postać Yosuke to już w ogóle osobny temat na osobną dyskusję – przyznam, że ujęcia na jego tyłek (i w ogóle jego szaleństwo) na początku mnie bawiły, ale żart bardzo szybko się wyczerpał i tupałam nogą czekając, aż w końcu fabuła nabierze tempa i coś faktycznie się wydarzy. Bo przez większość serii człowiek się czuł, jakby tracił czas na idiotyzmy bohaterów, zamiast przejść do rzeczy i pchnąć historię do przodu.

Oczywiście na co nie można narzekać to na oprawę audio­‑wizualną. KyoAni w tym nie zawiódł i w tym przypadku – tła po prostu zapierają dech w piersiach, są po prostu przepiękne. Muzyka tak samo, orkiestra rodem ze starych produkcji Disneya powala na kolana.

Ale uważam, że dla wielu ludzi to będzie za mało i szybko zrezygnują z seansu, ponieważ jak mówiłam – fabuła zbyt długo obraca się wokół nie tego, co trzeba, i może szybko znudzić widza. Tak więc nie polecam, ale też nie zniechęcam do obejrzenia – każdy musi sam się przekonać, czy faktycznie ten piękny bałagan jest dla niego :)

Z ciekawości odsłuchałam (bo jeszcze nie oglądałam odcinków) i łojeżu, toż to abominacja jest xd How the mighty have fallen…

Porąbana seria, polecam :D Dużym plusem jest narrator wyjaśniający nie tylko przestarzałe tradycje/teorie, ale też smaczki dot. samej mangi – wzbogacało to seans :D Sama postać Jana jest super ciekawa –  kliknij: ukryte  końcowe 2 odcinki mocno pokazały jego psychikę, to jak obsesja na punkcie kuchni swojego dziadka i ogólnej filozofii „gotowanie to bitwa” może być problematyczna nie tylko dla środowiska kulinarnego, ale także dla samego Jana; moją teorią jest to, że ta obsesja to próba radzenia sobie z żałobą po śmierci dziadka, powiązana z samo­‑usprawiedliwieniem jego chorych metod trenowania (co Jan mocno ukrywa przed innymi), co nie jest zdrowe i może skończyć się tragedią. Nie wiem, może zbyt głęboko na to patrzę, ale takie odniosłam wrażenie do całości jego charakteru. Czekam na ciąg dalszy :D

Jedno z lepszych serii tego roku, wizualnie przepiękna, historia dobra i poruszająca momentami, zakończenie satysfakcjonujące (przynajmniej dla mnie, wiem że jest dużo osób, które są zawiedzione  kliknij: ukryte  brakiem pójścia w „full yuri”), muzyka również świetna… Serio polecam :)

10/10, nie mam uwag.

Siedzę tak długo, że właśnie mnie to już śmieszy :D

Na pewno dużą zaletą jest oprawa wizualna, ale poza tym to niestety trochę średni seans był. Fabuła zbyt mocno pędzi, nie idzie się przywiązać do żadnego z bohaterów, a finał jest mało satysfakcjonujący. Tragedii nie ma, ale fajerwerków też nie.

Ok, to mnie rozbawiło, dzięki xD

No właśnie myślę podobnie, ale  kliknij: ukryte  już tak dramatycznie to wszystko pokazali, że nawet napisy końcowe były tylko czarne, bez żadnej muzyki…Będzie dziwnie, jak to wszystko odkręcą, no chyba że zrobią to równie dramatycznie i wzruszająco :) Wtedy może uwierzymy w miłość Ichigo do Orihime, bo z jego strony to praktycznie nic nie było przez całą mangę (zachowywał się wobec niej jak do każdego ze swoich przyjaciół, a potem na koniec pyk, dzieciak) xD

Człowiek wiedział, że pewne rzeczy będą inne od mangi, ale żeby od razu  kliknij: ukryte  uśmiercać Orihime?! Odważny zabieg, przyznaję. Pytanie czy faktycznie tak zostanie, czy jakoś ją przywrócą do życia (może jako shinigami :D)? W końcu ona i Ichigo mają mieć syna, który w zasadzie jest katalizatorem do ewentualnego sequela… Czy cały ten koncept zostanie wyrzucony do kosza? Czas pokaże!

Ok, 3 odcinek mnie kupił na 100%. Pokazanie, że Jan  kliknij: ukryte  nie jest absolutnym geniuszem, że również popełnia błędy – i mało tego – jest poruszony do tego stopnia, że zalewa się łzami jak dziecko, którym przecież jest, jeszcze bardziej sprawił, że polubiłam go jako postać. Również scena, kiedy Takao  kliknij: ukryte  go pociesza w najbardziej uroczy i ludzki sposób, jak również Kiriko chowająca się w cieniu, czekająca na dobry moment, żeby pomóc Janowi zrozumieć gdzie popełnił błąd, przekonała mnie do tej serii, że ma coś więcej do powiedzenia, niż „tylko” sceny z gotowaniem. Nie mówiąc o kompletnie pokręconej historii  kliknij: ukryte  dziadka Jana, który uznał, że się wysadzi w domu, bo stracił czucie smaku... Świetnie połączenie życiowej dramaturgii w shonenowym sosie (:D), do tego we wspaniałej oprawie audio­‑wizualnej.

Ale są w wieku, gdzie właśnie człowiek jest mocno buntowniczy – 12­‑14 lat. Czemu mówi się, że okres gimnazjum jest najgorszy (tak wiem, gimnazjum już nie istnieje, ale okres się zgadza)? Właśnie dlatego, że dzieciaki potrafią być lekkomyślne, chamskie, pyskate i myślą, że są najmądrzejsze. Zwłaszcza wśród swoich rówieśników.

Mocno upraszczam, wiem, ale to nie jest głęboka sztuka, żeby faktycznie się doszukiwać nie wiadomo jakich niuansów. Mam na myśli to, że taka Agott i Richeh wpisują się w ten schemat, więc Qifrey – jako nauczyciel – powinien lepiej je zdyscyplinować. W moim przypadku dosłownie brakowało sceny, gdzie w momencie, kiedy Agott obraża na oczach wszystkich Coco, mógł jej zwrócić uwagę, że tak nie wolno mówić. A już szczególnie po  kliknij: ukryte  wysłaniu jej na ten test – dać jej jasno do zrozumienia, że to było nieodpowiedzialne i, nie wiem, dać jej do napisania jakąś kartkówkę czy szlaban xD

Dosłownie o takich scenach mówię – nic wielkiego, ale udowodniającego, że Qifrey jest również po to, żeby kształcić te dziewczyny na pełnoprawne czarodziejki, które są dostosowane do życia w społeczeństwie.

The Elusive Samurai powinien się uczyć od tej serii, jak łączyć lżejsze momenty z ciężkimi… Jak na razie bardzo solidny początek, sceny tańca pięknie oddane, czekam na więcej.

No widzisz, i wszystko jasne :D

Co jak co, ale ta mowa końcowa, która hajpuje własną serię była miłym zaskoczeniem :D Ogólnie cały pierwszy odcinek robi super wrażenie, pod kątem wizualnym oraz fabularnym. Szykuje nam się solidna, old­‑schoolowa seria! Oby nie zawiedli!

Niedowierzałam, że to było tylko 24 minuty…Tyle się działo, a człowiek w ogóle nie czuł się przytłoczony całą historią i akcją. Wizualnie wyśmienite, mam nadzieję, że utrzymają taki poziom na całą serię :)

Powtórzę się, ale jak dla mnie złość nie powinna iść w stronę dziewczyn, a w stronę Qifrey'a, ponieważ nie dyscyplinuje swoich podopiecznych w należyty sposób. Dziewczyny mają prawo się tak zachowywać, ponieważ są młode i niedoświadczone (jak to dzieci) – od tego są właśnie dorośli, aby je uczyć, kiedy się wstrzymać z komentarzami oraz karać, kiedy faktycznie popełniły błąd/naraziły innych na niebezpieczeństwo. A tego w tej serii brakowało, co jest moim największym zarzutem. I wydaje mi się, że większości osób tutaj też.

Momentami pretensjonalna, ale koniec końców dość dobrze oddająca szaleństwo i uzależnienie od internetu seria. W zasadzie nie uzależnienie, a kulturę internetu – to, jak dzisiejsza młodzież/młodzi dorośli (którzy wychowali się w internecie) zderzają się z rzeczywistością i mają problem z jej akceptacją.

Co ważne – seria nie traktuje siebie zbyt poważnie, więc mój komentarz o „pretensjonalności” też trzeba brać z przymrużeniem oka – tak, niektóre dialogi/komentarze w stylu „we live in society” mogą wywołać przewracanie oczami. Ale z drugiej strony pokazują problemy bohaterek jako przestrogę, żeby nie dać się zatracić w świecie wirtualnym/social media, że życie w „realu” jest tak samo wartościowe i warto mieć „realnych” przyjaciół, których możesz odwiedzić/szukać w nich wsparcia.

Oczywiście łatwo jest zrozumieć ich powody, dlaczego internet był dla nich atrakcyjny i nie można mieć o to do nich pretensji. Tylko jak mówiłam – seria również nieco się śmieje z bohaterek, że aż tak traktują siebie poważnie, gdzie są „tylko” streamerkami i myślą, że „zbawią świat”. Mamy tutaj dużo odcieni szarości, co jest na plus.

Wykonanie ciekawe i miejscami oryginalne – widać, że twórcy mieli tutaj konkretną wizję, jak seria ma wyglądać i jak ma oddawać odczucia bohaterek (oraz historię). Jest dużo scen, które ewidentnie mają być metaforyczne (bo w rzeczywistości nie miałyby sensu/racji bytu), co może niektórych drażnić. Ale jak mówiłam – oglądanie tego z nastawieniem, że ma być groteskowo/absurdalnie/dziwnie/pretensjonalnie zdecydowanie pomaga.

Zadziwiająco mocno się rozpisałam, ale z jakiegoś powodu ta seria tak na mnie zadziałała – podobało mi się podejście twórców do tematu oraz wykonanie; widać, że sami dużo wiedzą na ten temat (twórca gry na pewno, a był głównym koordynatorem) i moim zdaniem dość dobrze oddali ten cały cyrk, jakim stał się internet. Polecam, tylko z właściwym nastawieniem.

Dla zainteresowanych uprzedzam – Seria nie skupia się na występach, a na relacjach między uczennicami i ich rozterkami związanymi z taką, a nie inną drogą życiową (artystyczną). Czasem trudno się połapać kto jest kim i kto ma z kim jakie relacje (twórcy anime nieco z tym pomogli aktualizując „drzewko” relacji między postaciami: [link] ), zwłaszcza, że seria skacze między różnymi rocznikami z bardzo różnych lat, ALE proszę się nie zrazić :)

Jako okruchy życia seria jest bardzo dobra, a momentami mocno porusza za serce.

Dla wielbicieli Takako Shimury z kolei to tytuł obowiązkowy, bo nadal utrzymuję opinię, że jest to najlepiej zaadaptowana jej manga pod kątem wizualnym!

No kurde dobre to było. Niby głównie paplanina, ale to tak się dobrze oglądało, że człowiek z wypiekami na twarzy czekał na kolejny odcinek. Świetnie wyważony dramat i humor, animacja super, postacie do polubienia (po każdej stronie konfliktu!), normalnie nic tylko oglądać i mieć nadzieję na drugi sezon :)

Przyznam, że aż tak silnych emocji wobec tej serii jak inni komentujący nie mam :D Osobiście uważam, że to było łatwa, niezobowiązująca seria w ładnej oprawie audio­‑wizualnej. Brakowało mi trochę większej dyscypliny ze strony Qifrey'a w stosunku do dziewczyn ( kliknij: ukryte  mowa o Agott i Richeh oczywiście – w przypadku drugiej jakiś zalążek był zgłaszając ją do egzaminu, ale stosunek Agott do Coco na początku był nie do zaakceptowania – dziewczynka była mocno straumatyzowana utratą matki, a ta ją traktuje jak śmiecia; nawet jakiś skromny komentarz od Qifrey'a, żeby się wstrzymała z komentarzami byłby ok, ale tak się nie stało, co mnie zniesmaczyło), ale tak to cała historia była w porządku. Tylko to urwane zakończone jest koszmarne; zakładam, że drugi sezon się pokaże, ale tak bez oficjalnego potwierdzenia, to pozostaje ogromny niedosyt.

Podtrzymuję swoją opinię – seria ma parę niedociągnięć, ale ostatecznie seans był bardzo udany :) Oglądanie Nakamury i jego zmagań z przezwyciężeniem swoich lęków społecznych i próbą otwierania się na ludzi (oczywiście głównie z Hirose) było urzekające, a momentami bardzo emocjonalne. Graficznie seria jest urocza i na wysokim poziomie, co się bardzo ceni w produkcjach, które nie są skupione na akcji. Polecam, bo na tle innych okruchów życia i komedii ma coś w sobie wyjątkowego :)

Chciałbym kolejną historię osadzoną w tym uniwersum.

Autorka rysowała/rysuje (wraca do niej raz na jakiś czas) jeszcze mangę „Beast Complex”, która w zasadzie jest osadzona w tym świecie. Są to pojedyncze, niepowiązane ze sobą historie antropomorficznych zwierząt; typowe okruchy życia, w nietypowej wersji. Kto wie, może kiedyś się doczekamy adaptacji tego tytułu?

Ech, tak płakać na głupiutkiej komedii romantycznej… nie podchodzę do tego osobiście, bo nie jestem osobą z LGBT, więc mogę sobie tylko wyobrazić, jak zareagowały osoby, które utożsamiają się z Nakamurą (znaczy, czytałam komentarze).

Dokładnie opisałaś moje odczucia. Było mi ogromnie przykro Nakamury, bo mimo tego, że nie mogę doświadczyć tego co on, absolutnie rozumiem ból, przez który przechodzi. I płacz zagrany przez Chiyaki'ego (VA Nakamury) po prostu chwyta za serce, dosłownie chcesz wejść do telewizora i go przytulić.

Tak, seria jest nierówna (pod kątem fabuły/humoru), ale ma wiele fajnych elementów (jak w 11 odcinku, czy też 6), więc moim zdaniem warto oglądać. No i technicznie jest bajeczna, grafika jest na konsekwentnie wysokim poziomie, a pomysł z innymi ED w każdym odcinku (i to city pop lat 80.!) jest genialny.

Powtórzę poprzedników – drugi sezon równie dobry, jak nie lepszy od pierwszego. Głównie oceniam pod kątem technicznym, bo historię znam bardzo dobrze :D Animacja znacznie się poprawiła, a muzyka jest na równie wysokim poziomie. Jedyny minus? Ilość odcinków i TYLKO jeden ending (drugi minus pół żartem, pół serio).