Tanuki-Anime

Świetna erotyczno­‑komediowa seria z lat 90. Najbliżej temu chyba do chomiczki Ebichu, ze względu na treść i formę jako taką. Jednak Nupu różni się od wspomnianego ssaka tym, że jest ono o wiele bardziej abstrakcyjne i absurdalne, co widać w gagach i nawet w montażu. Nupu też nie ma jednej linii fabularnej, śledzimy za to równolegle perypetię kilku postaci.


Zostawię tu ostrzeżenie –  kliknij: ukryte  Nie oglądaj jeśli drażni cię motyw, gdy dorosła baba próbuje się dobrać do młodego chłopaczka.

Bardzo fajna komedyjka o kotkach, świetnie równoważąca elementy obyczajowe i humorystyczne. Lekka, niezamulająca i śmieszna.

I chyba najlepsza krótkometrażowa seria o kotach, (z trzech xd), które widziałem.

Chi było nużące na dłuższą metę, zbyt grzeczne i infantylne.

Kuroneko natomiast (świetna bajka swoją drogą), różni się humorem od Poyo. Tam był o wiele przyziemniejszy, a cała otoczka znacznie realistyczniejsza.

Jest krótkometrażowa komedyjka z mocno absurdalnym/abstrakcyjnym humorem. W założeniu moje ulubione danie. W praktyce jednak dawno nie widziałem tak bardzo nieśmiesznej komedii. Kłopotem jest właśnie zbytnia abstrakcja, żarciki są tak odrealnione, że ciężko tu wyczaić jakiś kontekst, myśl przewodnią. Bardziej to pokaz absurdalnych historyjek niż gagów jako takich. Nie pomaga w tym też kiepsko zarysowany charakter panienek, co jest dość ważne w takich seriach.

Jako plusy można zaliczyć grafikę oraz wysoki poziom absurdu. Ciężko to polecić komukolwiek, spróbuj jeśli jesteś fanem BARDZO nietypowego humoru.

Bajka ma dużo jedynek, ale nie jest to spowodowane ogólną jakością, czy też jakimś tematem tabu.

Ogólnie się z tobą zgadzam, uważam też, że przydał by się jakiś dodatkowy sezon, dziejący się gdzieś koło czwartego sezonu, co by po dokańczać pewne wątki, albo w ogóle je rozwinąć.

Pobawię się teraz w adwokata diabła i spróbuje jakoś odpowiedzieć na twoje zarzuty. Jeśli do czegoś się nie odniosłem, to dlatego że ciężko się nie zgodzić.

 kliknij: ukryte  Od razu też napiszę, że ta moc związana z widzeniem przeszłości i przyszłości mnóstwo miesza. Kiepsko jest wytłumaczona i przez to można nią tłumaczyć wiele nieścisłości.


Pustynia – Ta scena z Mikasą to nie jest zwyczajnie wizja artystyczna? Taka przenośnia? Że tego nie powinno się odczytywać jeden do jednego?

Romans – Taaa, ten romans to trochę xd. W sensie my przez tą cała historię nie mieliśmy żadnego zbliżenia pomiędzy nimi. Brakuje jakiegoś „paliwa”, żeby faktycznie ten romans miał sens. Ale pomijając „zasadność” romansu, oziębłość Erena od S4, można chyba tłumaczyć tym, że wiedząc jak to się skończy, chciał aby się od niego odkochała, żeby jak najmniej cierpiała po tym wszystkim.

Mikasa – Jakby plot armor był postacią. Niezniszczalna, praktycznie wyszko co robi kończy się sukcesem. Brakuje jej „człowieczeństwa”, jakiś wad, jakiś ekscentryzmów, czegokolwiek oprócz „Eren!”. To już Levi, też będący terminatorem, ma o wiele bardziej skomplikowany charakter.

Co do plot armora, mi on nie przeszkadzał. W sensie przez całą serie ginie, aż do granic absurdu, tyle różnych postaci, że fajnie, że na sam koniec darowali to sobie. W szczególności, że mało kto został xd.

Z tym wysłaniem tytana na własną matkę to faktycznie bajzel na kółkach. Ale to tak jest jak do fabuł wchodzi manipulacja czasem.

Co do zabicia Zake i zatrzymania zagłady, to nie jest tak, że aby kontrolować Pierwszego tytana to trzeba być w kontakcie z królewską krwią? Więc w momencie śmierci Zake, Eren traci wszelką kontrolę z powodu braku wiadomej tkanki.

Armin dał w ryj za Mikasę, ponieważ znał ich od lat i byli mu bliscy. Za matkę nie dał, bo nawet dla niego było to zbyt durne xd

Pierwsza połowa odcinka to prawie w całości recap, natomiast druga to już nowa „fabuła”.

Tylko dla naprawdę największych fanów Sakamoto, ewentualnie dla tych co lubią „kompletować” daną serię, bo specjal w sam w sobie nie jest zły, ale jakby go nie było to świat animacji dużo by nie stracił.

Dobra komedia nie oparta na wszechobecnych gagach, a na dialogach. Polega to na tym, że któraś z dziewczyn zaczyna jakiś abstrakcyjny temat, a reszta to podłapuję. Taka świadoma, realistyczna brednia. Dla mnie było to odświeżające, ale Aiure obejrzałem po Teekyuu i Gag Manga Biyori, więc mogła to wpłynąc na odbiór bajki.

Mimo to polecam fanom lekkich komedii niebędących festiwalem gagów.

Nienajgorszy krótki metraż komediowy. Choć humor mi specjalnie nie siadł, zdarzały się zabawne momenty. Grafika taka se, widać że to budżetowy projekt, ale mamy za to fajne endingi (w szczególności pierwszy). Ciekawy jest ostatni odcinek będący naprawdę nastrojową miniaturą samą w sobie. Trochę dziwna seria, ale można się skusić.

Dawno nie widziałem tak bezsensownego anime. Bajka nie jest tragiczna, ale seria jest tylko dla zjadaczy krótkich metraży (takich jak ja), którzy lubią je oglądać ze względu na samą formę. Ani tu fabuły, ani celu, mało humoru, dialogi też takie se. Grafika jest, cóż, specyficzna. Takie rysowane, trochę fan­‑artowe postacie na realistycznych tłach. Robi to studio DLE, które specjalizuje się w takich krótkich pierdołach.
Ale trzeba oddać to, że ending jest naprawdę fajny, pod względem animacji jak i muzyki. Opening też ładny. Widać na co poszły pieniądzexd.
Seria jest na podstawie mangi (sic!), jeśli tak, to mamy niezły przykład antyreklamy.

Jak lubisz oglądać krótki metraż dla samego krótkiego metrażu, możesz dać szansę, reszta niech omija szerokim łukiem i zamiast tego obejrzy sobie, nie wiem, Teekyuu na przykład.

Bardzo przyjemny film, który na pierwszy rzut oka może się wydawać infantylną opowiastką dla najmłodszych. Jednak sposób przedstawienia fabuły, bohaterowie będący ludźmi a nie personifikacjami, ogólny nastrój dzieła sprawia, że film można spokojnie polecić każdemu, kto ma ochotę na lekkie kino przygodowe.
Akcja dzieje się na tybetańskiej prowincji na przełomie XX i XIX wieku, gdzie możemy zobaczyć życie codzienne autochtonów. Pytanie na ile jest to autentyczne.

OVA doczekała się w sumie 4 odcinków.

Nie powiedziałbym, że to komedia, to raczej komediowe okruchy i jeśli tak do tego podejdziemy to Kita staje się całkiem niezłą miniaturą, ot miła historyjka na raz. Mało/bardzo mało tu erotyzmu, brak pokrewieństwa między głównymi bohaterami, jedynie wiek bohatera może przeszkadzać, ale ze względu na cały klimat nie tworzy to specjalnego dyskomfortu. Koi Kaze to to nie jest.

Można polecić to fanom minaturek i obyczajówek, no, chyba że jesteście naprawdę, ale to naprawdę uczuleni na tematy tabu.

A, i do serii jest jeszcze jeden odcinek specjalny, który trochę tłumaczy fascynacje dziewczyny.

Bardzo fajny film obyczajowy o niczym lol. A tak serio, jest to ten typ filmu, gdzie wątek główny jest trochę obok, a film skupia się bardziej na życiu głównej bohaterki. Wiecie, to wygląda jakby sfera obyczajowa nadawała tempo, a wątek główny nadążał za nią. W połowie filmu trochę się to zmienia, ale tylko trochę.

Bardzo fajny klimat, trochę nostalgiczny, trochę oniryczny, coś jak wspomnienia przygód z czasów wczesnonastoletnich.

Rotoskopia jest specyficzna, raz jest ładnie, raz jest brzydko, zależy od ujęcia. Tła też są specyficzne, bo często wydaje mi się, że są to zwykłe zdjęcia przerobione z lekka w jakimś Adobe, czego nie lubię, bo to zaprzecza trochę idei filmu animowanego. Choć muszę przyznać, że zdarzają się bardziej „artystyczne” tła.

Film polecam fanom dramatów obyczajowych, a już w szczególności tym co lubią rzeczy lekkie ze spokojnym tempem opowiadanej historii.

Ty dobre to! Ale z odpowiednim podejściem, bo mamy do czynienia ze swoistym misz­‑maszem. Mamy komedie, mamy dramat, mamy momenty ciut straszniejsze, mamy w końcu przygodówkę i to wszystko podlane lekko rozrzedzonym realizmem magicznym i SF.

Fabuła, o dziwo, daje radę i trochę żałuję, że to tylko 13 epizodów. Z chęcią bym obejrzał jeszcze parę ich przygód.

Postacie są ok. Drugoplanowych da się lubić, choć w praktyce nie dowiadujemy się o nich nic (co nie jest wadą), natomiast o głównych bohaterach dowiadujemy się wystarczająco wiele, by móc w ich jakiś sposób zrozumieć.
Co do rozwoju ich charakterów, czy też jego braku, a kliknij: ukryte  kcja bajki dzieje się w przeciągu niespełna miesiąca, więc zwyczajnie nie było na to czasu. Widzimy za to zmiany w relacjach pomiędzy Mayi i Fumiaki, co jest o wiele bardziej naturalne.

Świetna jest za to grafika postaci, ich „plastyka” oraz twarze. Dawno już nie miałem takiej estetycznej przyjemności po prostu widząc mimikę postaci. Do do teł, ich poziom waha się +- od średnich do ładnych, innymi słowy jest ok.

Muzyka jest, czysto filmowa i tyle, absolutnie nic ciekawego.
Co do OP, fajna animacja ale muzycznie to absolutnie bezbarwna, sztampowa papka jaką słyszeliście już pewnie setki razy. ED jest o tyle ciekawy, że wykorzystano prawdziwych aktorów, co jest raczej rzadsze niż częstsze.

Ogólnie polecam, ale raczej tym co w miarę orientują się w animcowych schematach oraz tym co szukają w anime czegoś lekko nietypowego.

Jeśli nie jesteś fanem Gundama to nawet nie podchodź, a jeśli jesteś to w sumie też sobie odpuść. Film jest na podstawie LN i tak trzeba go traktować, jak pewną nadbudówkę do książki niż samodzielny tytuł.
Sama przedstawiona historia wydaje się raczej prosta, ale ze względu na poszatkowaną chronologię ciężko się połapać o co cho. Nie żebym narzekał na taki zabieg w ogóle, po prostu tutaj te „przeskoki czasowe” mamy dosłownie co parę minut co kompletnie rozwalą przyjemność z seansu.

 kliknij: ukryte  Więc gdyby nie ecchi to by problemu nie było ;p. A tak na serio, to faktycznie zdarzały się momenty „o jeden most za daleko”, gdzie faktycznie miałem takie WTF!?, ale na szczęście nie było tego dużo, raptem parę scen. Niesmacznych, ale tylko tyle .

Zgadzam się z recenzją, bardzo fajna bajka.

A to, czy się tobie spodoba, czy nie, zależy od odporności na elementy ecchi.

Uważam też, że do każdego „kałacha”, powinny być standardzie dodawane kocie uszka.

 kliknij: ukryte  Po jej wyprowadzce mamy nieduży przeskok czasowy, roczny max, po którym widzimy, że każde nich żyje swoim życiem. I w tym momencie dosłownie w ostatnich scenach chłopak mówi (parafrazując): „Jak się ogarnę i usamodzielnię to pójdę po nią”.

Niby ok, ale dla mnie to zbyt efemeryczne zakończenie, choć wpisujące się w nastrój całości.

Fajna opowiastka SF z jajem, warto spojrzeć dla samego pomysłu na fabułę.

Mega dziwne połączenie Super Sentai (np. Power Rangers) z brutalnym mordobiciem.

Technicznie jest ok, jakość teł czy grafiki jako takiej jest średnia, ale projekty postaci oraz, o dziwo, animacja walk są już całkiem niezłe.

Gatunkowo­‑nastrojowo to niezły misz­‑masz, bo mamy wstawki czysto komediowe na poziomie kreskówki z CN, a obok dość brutalną nawalankę z gdzie trup ścieli się umiarkowanie.

Muzyka z czołówki i tyłówki wpada w ucho, a sama sekwencja przy napisach końcowych jest całkiem fajna.

Jak ktoś lubuje się w ovkach akcji z zeszłego wieku, to na bank musi to sprawdzić, cała reszt może se darować.

Ciekawą rzeczą jest bardzo mała popularność tego tytuły, nawet na tle innych tego typu dzieł

Bardzo ładnie, bardzo nastrojowo­‑wyciszająco, ale fabularnie po prostu ok. Świetna rzecz dla tych, którzy lubują się w takich spokojnych, stonowanych romansach poprzeplatanymi dramatem obyczajowym.
Jeśli szukasz uczty fabularnej to raczej się zawiedziesz, historia prosta i zakończenie w stylu  kliknij: ukryte  „jakby nie stało się nic”.

Ogólnie warto obejrzeć, chyba że faktycznie nie trawisz takich klimatów.

 kliknij: ukryte  2. W sumie jest jeden, w miarę sensowny powód dlaczego Rico się nie zmieniła – bo przecież ona umarła i została wskrzeszona przez dynks z otchłani. I przez to, raz, nie była do końca normalnym człowiekiem, dwa, została już w pewnym sposób naznaczona przez Otchłań.

Napiszę tylko, że anime to ma pewien przekaz, może nawet nie do końca świadomie jest on przez tą bajkę werbalizowany.  kliknij: ukryte  Chodzi mi o pewne banały, że trzeba rozmawiać z bliskimi na różne tematy, nie tylko co do gara włożyć, że warto się zainteresować w jakimś stopniu w ich hobby, że rutyna może być depresyjna, że trochę szaleństwa w życiu nie zaszkodzi itp.

Poza tym zachowanie bohaterów jest faktycznie przerysowane, a cała fabuła to prosty schemat podany w nietypowej formie.

Opening jest faktycznie brzydki, ale to brzydota zamierzona i przez to dość ciekawa.

Nie jest to perełka z lamusa, ale warto dać szanse.

Ciekawe w sumie, że zrobili anime do tej gry. W grach na stare plejzdejszyn zbytnio nie siedzę, ale nigdy o tej serii nie słyszałem, choć zastała wydana nawet w Europie. Może w Nihonie odniosła sukces?

Pierwsze odcinki są takie se, trochę nudne, momentami żenujące, ale niepozbawione pewnej dawki humory. Natomiast im bliżej końca, tym lepiej, wchodzi jakieś szczątkowe napięcie, sama fabuła przestaję być czysto epizodyczna, mamy jakiś rozwój postaci itp.

Największym wyróżnikiem anime – ale też problemem – jest główny bohater, Sakamoto, będący istnym półbogiem, mającego za matkę prawdopodobnie jedną ze starożytnych Gracji. Bo jak inaczej wytłumaczyć to, że absolutnie z każdej sytuacji jest wstanie (bez większych problemów) wyjść obronną ręką i to w jak najlepszym stylu?

Znajdzie się paru podobnych bohaterów tego typu, takich jak Saitama z OPM, czy Saiki z Ψ­‑man, ale w porównaniu do Sakamoto nie byli oni perfekcyjni, co dawało zwyczajnie ciekawszy efekt.

W tym anime widzimy głównie popisy Sakamoto, które są całkiem spoko, ale brakuje im jakiegoś napięcia, niepewności – albo drugiej strony – podkręconego absurdu. Przez to cała seria jest trochę nużąca.

W sumie trochę dziwna to bajka, za mało śmieszna na komedie, ale zbyt absurdalna na klasyczne okruchy. Chyba najbliżej temu do jakieś parodii, ale to kwestia drugorzędna.

Czy warto obejrzeć? Cóż, jeśli lubisz komedie to warto dać szansę, bo może siądzie ci humor. Natomiast jeśli już pierwszy odcinek mocno cię odrzucił, to daj se na luz, znacząco lepiej już nie będzie.

Ale czy w zetce nie było tak, że Songo dwa razy spieprzył sprawę, jeśli chodzi o los świata? Chodzi mi o kabałę z Buu,  kliknij: ukryte  za pierwszym razem zlekceważył zagrożenie, przez co pozwolił się mu narodzić, natomiast drugi raz był gdy walczył z nim jako SSJ3 i hamował się, bo chciał zobaczyć go silniejszego czy coś.