Tanuki-Anime

Ja wiem? Te treningi w dżungli, pomimo całego ich absurdu, to wszyscy traktowali je jako trochę niebezpieczne, ale w sumie też całkiem przydatne. Ciężko mi teraz dobrze to za argumentować, ale przez cały seans humor gryzł mi się z resztą przedstawienia. Wlatuje takie szaleństwo, żeby od razu po tym dostać jakaś realistyczną, „poważną” scenkę obyczajową.

Etykieta siem zgadza, ino humor całkiem mi nie po drodze.

Tak jak rzecze przedmówca, skipnąć pierwszy odcinek i dostajemy bardzo fajną opowiastkę.

Na plus można zaliczyć to, że relacją między bohaterami faktycznie ewoluuje w normalny związek i to w ciągu 12 odcinków, a nie 40 (na ciebie patrzę Nodame!).

Fajna jest też ta pozorna różnica między protagonistami, jak temu braku dystansu, tak ta obraca wszystko w żart.

Dzięki Bogu, nie ma też użalania się nad chłopakiem, jak mu to ciężko w życiu nie było.

I świetna grafika/animacja postaci, samo to zachęca do oglądania.

Anime oglądałem z 5 lat temu, ale nadal mnie męczą 2 rzeczy z nim związane:

Raz, według mnie, bajka wiele traci na tym, że jest podana w tak głupkowaty sposób. Seans byłbym o wiele przyjemniejszy, jeśli zrezygnowano by z tego absurdalnego(?), slapstickowego(?) humoru. Nie mówię, że miałby to być od razu dramat, no ale.  kliknij: ukryte  (Do dzisiaj odbija mi się bladym echem zażenowanie jakie czułem, gdy oglądałem tą sekwencję z przebraniem się za maskotkę). OVAka lepsza.

Dwa, seria to takie śmichy chichy cały czas, a pamiętam jak mnie wbił w fotel moment, kliknij: ukryte  gdy dowiadujemy się, że główny bohater (ten smutny) był stręczony przez wujka za jakieś grosze. No łat de fak? To dosłownie jakby w paśmie MiniMini, wleciał nagle odcinek Happy Tree Friends. Absurd.

Niestety, nie ma takiego tagu, który by oznaczał anime nietypowe, ale nie aż tak nietypowe, by zasłużyć na tag eksperymentalne.

Co do dramatu to się zgadam, powinien być dodany.

Po zakończeniu seansu czułem straszny niesmak co do protagonisty. Ale nie przez jego ambicje czy cele (które, jak dla mnie, były bardzo odświeżające i idealnie pasujące właśnie do tej postaci) tylko przez brak podstawowej empatii czy altruizmu.

Pewnie nadinterpretuję, ale wraz z postępem fabuły Piłoczłek  kliknij: ukryte  staję się coraz mnie ludzki, a bardziej zaczyna przypominać zwierzę obdarzone ludzkim intelektem. Widać to też podczas walk, gdzie jeśli się w nią wkręci, to przestaje się przejmować otoczeniem. Bo jak na początku starał się jeszcze uważać na przypadkowych przechodniów, tak pod koniec przestaje się przejmować nawet losem swojej ekipy. Jest to pewnie spowodowane fuzją z demonem i jestem ciekaw czy fabułą jakoś ten wątek rozwinie.

Nie wiem czy Denji nie jest jeszcze większym socjopatą od antagonisty z Inuyashiki, ten choć jakoś starał się dbać o bliskie mu osoby.

Poza tym świetne widowisko.

Nie wiem czy to odpowiednie miejsce, ale można dodać poniższe tagi:

Gatunki:
Science­‑Fiction, Dramat
Miejsce:
Inne planety
Postaci:
Policja/spec
Pierwowzór:
Manga
Czas:
Przyszłość

Poza tym całkiem niezły obraz, ma klimat zeszłowiecznych opowiadań szajens­‑fikszyn, gdzie artyści widzieli przyszłość jako mroczne, fatalistyczne miejsce.
Bajka kojarzy mi się z Przenicowanym Światem, ale to BARDZO luźne skojarzenie.

Odpowiem na 3 letni komentarz, bo kto mi zabroni lol.

W szczególności, że mi zepsuł trochę odczucia co do Finala.

 kliknij: ukryte  Niby konkretów nie było, ale nie toleruję ani zdrady – Rui, ani szafowania własnym ciałem i sprzedawania go starszemu mężczyźnie w zamian za wspólny koncert jak to zrobiła Noda.

A jeśli ktoś twierdzi, że tak nie było, to albo jest naiwny, albo nieuważnie oglądał.

 kliknij: ukryte  Cóż, chyba jestem naiwny, dopóki nie przeczytałem tego komentarza, byłem prze­‑ko­‑na­‑ny, że chodzi o zdradę w sensie „scenowym”, że pierwszy występ Nody był z Niemcem. Nawet wtedy gdy sam Straus przyznał, że „i tak już na zawsze zostanę jej pierwszym mężczyzną” ….

Jeśli chodzi o romanse to mamy podobny gust, bo ja też takich wątków nienawidzę, w szczególności gdy pojawiają się w ostatniej chwili. Jak dla mnie to raczej kiepska próba zwiększenia dramatyzmu.

Do tego mamy cały wątek romansowy głównej pary pokazany skrajnie pruderyjnie oprócz sceny wspólnego nocowania w tym samym łóżku

No to jest akurat niepoważne, w szczególności, że anime serwowało nam bardziej jednoznaczne sceny już w pierwszym sezonie  kliknij: ukryte  (ten blondyn z tą od skrzypiec z Wiednia). Ogólnie ta relacja jest ukazana mocno nieprawdopodobnie, bo nie chcę mi się wierzyć, że po tylu latach wspólnego życia, to oni są się wstanie co najwyżej pocałować. Ja się zupełnie nie dziwię niskiemu przyrostowi naturalnemu w Japonii.

Jakby tego było mało, to jest tu przemoc w związkach??? To ma niby być normalne, lub w porządku??? Nie, nie i jeszcze raz nie.I nie ma tłumaczenia, że „to tylko Anime”, bo jest to anime obyczajowe.

Ta to też było mocno średnie. O ile pierwszy sezon, to raz, że był raczej komedią, a dwa, ciężko było relację dwójki głównych bohaterów nazwać „związkiem” czy nawet przyjaźnią. Tak w kolejnych sezonach to już było nie na miejscu.

 kliknij: ukryte  Niż nie poradzę, jestem zniesmaczona wątkiem z niemieckim dyrygentem i cała ta sprawa z koncertem w Londynie i później.

Wydaję mi się, że w romansach, często występują „problemy z dupy” jak ten. Coś można wyjaśnić przez telefon, ale nieee, po co, lepiej się zamartwiać i robić chaos wokół. Do tej serii nijak to nie pasuje, na cholerę ten tani dramatyzm?

W całościowo seria jest dobra, ale w sumie 1 sezon jest jedynym, który warto polecić. Wielka szkoda, że fabuła nie została w Japonii.

PS.  kliknij: ukryte  Gdzie widziałaś zdradę Rui (tej Chinki)? (Wiem, że stary komentarz ale może pamiętasz?)

Świetna rzecz, jak dla mnie to nowy klasyk, który zawsze będzie wspominany przy mówieniu o nietypowym/ambitniejszym anime.

 kliknij: ukryte  Trochę szkoda, że w połowie serii znacznie zmienił się nastrój – z Władcy Much, czy również dobrego Mugen no Ryvius, przeszliśmy na jeszcze mocniejszy oniryzm w stylu Kino no Tabi.
Seans ciut na tym stracił, bo serio, przez kilka początkowych odcinków miałem cały czas wrażenie „przecie zara to jeb…”. Nie wiem jak inni, ale ja czekałem aż w końcu Hoshi rozpali stosy dla wspólnego dobra Nawet nie pamiętam kiedy ostatni raz czułem takie napięcie oglądając chińską bajkę. Nawet Jojo, którego skończyłem kilka dni temu, nie dawał takich emocji.

Słony Boy to też obraz, który trzeba obejrzeć minimum 2 razy, ponieważ znając pewne prawidła świata przedstawionego, inaczej będziemy pewne rzeczy interpretować.
O samej interpretacji nie ma co gadać bo to nie jest rozmowa na telefon. Pytaniem jest ile z tych rzeczy to faktycznie jakaś symbolika, elementy czysto fabularne lub zwykłe nie ogarniecie twórców.
Anime jest raczej trudne w odbiorze i jeśli nie lubisz abstrakcji albo doszukiwania się drugiego dna, to nie masz czego tu szukać.

Kemonozume – jest chyba najbliższe klimatem.

PS. Sekwencja biegu z 12 odcinka jest gigamega, muzyka i animacja jest świetnia dobrana do emocji jakie można odczuć w tym momencie

PS2.  kliknij: ukryte  W tej samej sekwnecji pokazany jest jakiś czarny dyngs oraz dziewczyna stojąca na korytarzu, czemuż to?

GIGA SPOJLER

 kliknij: ukryte  Co do pierwszego:

- Irumyuui sama z siebie nie stworzyła Faputy, impuls do jej powstania poszedł od Vueko. To ona nadała osobowość Fapucie oraz zmusiła Iru, aby Faputę urodzić. Co do ochrony wydaję mi się, że Iru straciła swoje człowieczeństwo, więc była bardziej rośliną/zwierzęciem działającą instynktownie i bardzo możliwe, że ona już swojego poprzedniego życia nie pamięta. Dodatkowo nie widziała/nie wiedziała co się z jej poprzednimi dziećmi działo, ot Wazukyan je gdzieś zabierał i tyle. Więc nie miała powodu do, aby życzyć swoim współplemieńcom śmierci.

To dlaczego Faputa chcę zemsty? Zapytasz. Tutaj właśnie wchodzi Vueko i jej chęć odpokutowania/zadośćuczynienia/pomocy Iru.

Co do drugiego:

Myślę że to kwestia spełnienia życzeń. Ludzie którzy chcieli przynależeć do tej społeczności musieli zapłacić cenę, właśnie w postaci transformacji. To by tłumaczył pierwszych i kolejnych mieszkańców wioski. Dlaczego Rico się nie przemieniła? W sumie nie wiem, może właśnie dlatego że nie chciała tam zostać? I mimo że dotarła w końcu do w miarę bezpiecznego miejsca, to nadal chciała podróżować? Jeśli chodzi o Vueko, to cóż… dupne to wytłumaczenie, ale była ona specjalna dla Iru i może też jak Rico miała kompletnie inne spojrzenie na wioskę.

Co do trzeciego:

Też się zastanawiałem, ale to nie było po prostu to, że ludzie z wioski nie mogli wychodzić poza jej obręb? A Wazukyan mimo chęci nie mam możliwości żeby cokolwiek z tym zrobić?

Co do czwartego:

Faputa przeżyła, bo Vueko pomogła ją stworzyć (przynajmniej tym narodziny Faputy różniły się od wszystkich pozostałych).

Co do piątego:
Trochę w opozycji do tego co pisałem wcześniej Iru, WŁAŚNIE SIĘ MŚCIŁA poprzez tranformację wszystkich ludków? Jakby zabierała im cześć jestestwa, które zawdzięczali jej dzieciom?

Jeszcze garść przemyśleń:

Jak dla mnie równoważenie i cała koncepcja wioski jest jakaś dziwna, bo im dalej o tym myślę, tym bardzej mam wrażenie, że Iru zamieniła się w jakiś superkomputer działający/zasilany z myśli/emocji. Masakra.

W anime było mówione, czy raczej zawoalowane, że Iru nie chodziło o zwyczajną możliwość dawania życia potomstwu, ona chciała być zaakceptowana przez bliskich i mieć rodzinę (co w sumie jest logiczne i wbrew pozorom chyba najmniej popierzone z tego wszystkiego). Dlatego też chroniła – bo chciała.

Dawno tak schizowatej i brudnej bajki nie widziałem XD

Tak jak w tytule, anime jest strasznie podobne do Patlabora, mamy komediowy nastrój, specyficzną załogę, sporo odcinków będących „kolejnym dniem w pracy”, el romanso między główną parą bohaterów i jakąś głębszą intrygę na koniec.
Przed seansem spodziewałem się raczej „poważnego” dramatu obyczajowego skupionego na pracy na orbicie. Stety niestety dostałem coś o stylu poważniejszego Patlabora właśnie.
Animiec popsuł się trochę, kiedy na całego wszedł wątek  kliknij: ukryte  Jowisza i terrorystów a odpuszczono zbieranie śmieci. Jakby nagle autor stwierdzić, że w sumie to on woli „akcję” a to całe zbieranie mu się już znudziło.

Ogólnie seria Hataraku jest dość przerażająca. Mamy komórki, które niezależnie od warunków muszą wykonywać swoje zadania. I nie mogą przestać, bo nie są do tego zdolne. Ba, od ich pracy zależy nawet nie tyle stan, a samo istnienie ich „świata”. Co zabawne świadomość, tego stanu rzeczy nie rusza specjalnie w przypadku BLACK, no bo tutaj wszystko jest okropne i defetystyczne, ot dystopia. Ale jak pomyśli się o tym w kontekście wesołego, cukierkowego „zwykłego” Hataraku, to robi się trochę nieprzyjemnie…

Co do zamiany płci u „głównych” bohaterów, to albo to albo wycinamy nerki.

Ot, ovka trzymająca poziom głównej serii – dla fanów jazda obowiązkowa.

Mam jedno duże zastrzeżenie do tej serii: humor. Dawno nie miałem takiego dysonansu, oglądając animca. No bo z jednej strony raczej poważne i realistyczne przestawienie lotów w kosmos, a z drugiej odpały typu strzelanie z helikoptera albo kurs przetrwania w dżungli dla małolatów. Nie lubię strasznie, gdy takie debilizmy traktowane są przez świat przedstawiony poważnie. Grafika, bohaterowie, reszta fabuły zwyczajnie gryzła się z elementami absurdalnymi.
Myślę, że lepiej by było zrezygnować z takich rzeczy, albo wręcz przeciwnie, zrobić szaloną komedie gdzie jedynymi „realnymi” elementami były by te związane z kosmonautyką.

Seria jest ok, ale jeśli tylko lubisz rakiety i takie tam. Poza nimi nie raczej nie ma tu czego szukać.

Dobra seria, ale potrafiąca znużyć. Mocno epizodyczna fabuła, gdzie głównego wątku jest maksymalnie na 13 odcinków. Ale w tym wypadku to nie jest ważne! Jak dla mnie, Noir, to gratka audiowizualna. Dobra kolorystyka, akcja często dzieje się w różnych porach dnia, tła „miejskie” przykuwają oko. Okalice Andory, Paryż, Korsyka – wiele miejscówek ma własny klimat.
Co do muzyki – jest świetna, ALE! Ale jest jej zbyt mało i po dłuższym czasie ma jej się dość. To trochę jak z Wiedźminem 3 i tym bojowym „lelej lelej lelej”.

Wartą wspomnieć o strzelaninach, które są mega przerysowane i hollywoodzkie, jednak świetnie się je ogląda. Choćby te w zniszczonym kościele (2v2) czy też w remontowanym kasynie.

Seria warta obejrzenia, ale myślę że mało kto ją zdzierży na raz.

Dzięki za odpowiedź, cóż, będę czekał na animca, bo mangi z założenia nie trawię, a na spojlery jestem uczulony :D. Co do teorii  kliknij: ukryte  drugiego skoczka to rzeczywiście też o tym myślałem, ale dowodów w pierwszym sezonie nie ma (przynajmniej nie zauważyłem).
Mam nadzieje, że historia nadal będzie trzymać jako taki poziom bo bajka jest super, przeszkadza tylko wiek bohaterów i te dramatyczne momenty z krzykami i płaczem (no ale cóż, shunen ma swoje prawa).

I zgadzam się też z cenzurą, co oni tam robią to żart jakiś xd.
Ciekawe kiedy przestaną traktować ludzi jak debili.

Bardzo fajna bajka, połączenie  kliknij: ukryte  podróży w czasie i motywu „od zera do bohatera” zawsze na propsie. Ja tylko jednej rzeczy nie rozumiem. Dlaczego główny bohater i dziewczyna  kliknij: ukryte  giną? W pierwszym odcinku rozumiem, że dziewczyna ginie przypadkiem w porachunkach gangów, ok. A potem? Kim ona była żeby wpieprzać się w nią samochodem? I teraz MC, w późniejszych epizodach wiadomo, chciano się pozbyć ludzi związanych jakoś Mikem itp., ale czemu, na samym początku wepchnięto go pod pociąg? Przecież wtedy był nikim, nikogo nie znał, niczego nie zrobił, nie był nawet w gangu i spieprzył z okolicy przy pierwszej okazji.

To mnie najbardziej mierzi, co było tak naprawdę przyczyną tej całej kabały?

Co do 6 podpunktu, kliknij: ukryte  jak dobrze pamiętam, to szkoły te miały przyuczać roślino- i mięsożerców do wspólnej bezkonfliktowej egzystencji. A dlaczego niewolno im było wyłazić? Żeby nie nabrali złych nawyków oraz żeby przypadkowo nie pokazali swojej prawdziwej natury/nie dali się zjeść. Dodatkowo dochodzi rys historyczny, w ichnich wiekach ciemnych, mieso i roślino walczyli między sobą i dopiero „współczesność” zaprowadziła jako taki ład społeczny, którego symbolem są te szkoły i właśnie zwierzogwiazdka (podpunkt 7).

Chyba najlepszy, wieloodcinkowy Gundam jaki widziałem, wydany przed dwutysięcznym rokiem (Wingów jeszcze nie widziałem, a ZZ nie zamierzam, bo jedynkę ledwie zdzierżyłem). Serio, aż jestem w szoku, że 20 wieku dało się zrobić bajkę o mechach bez zje…, znaczy irytującego głównego bohatera.
Bardzo dobra grafika podczas akcji, szczególnie jak coś się niszczy/wybucha/wyburza, ładnie są też pojazdy i ogólne rzeczy związane z techniką. W pozostałych momentach, no cóż, lata 80 i tyle w temacie. Co uważniejszy widz może spostrzeże sporadyczne błędy takie jak zmiana koloru włosów w następnie scenie, śnieg lub jego brak na fryzurze podczas zmiany ujęć, czy choćby stan stroju u bohaterów, takie tam pierdoły.
Jak już było wspomniane od 28 odcinka zauważalnie zmienia się nastrój/klimat serii raczej in minus choć to mocno subiektywne, bo wchodzi tu coś czego nie lubię,  kliknij: ukryte  czyli trójkąty i inne figury romantyczne. Dodatkowo, w pewnym momencie serii pojawia się to czego jeszcze bardziej nie lubię, czyli  kliknij: ukryte  festiwal pomyłek w wątku romantycznym (ta go, ten ją, no ale niestety ta coś źle usłyszała i nie zrozumiała dobrze, ten coś zobaczył obraża się od razu itp.). W komedii jeszcze ujdzie, ale w dramacie, nawet lekkim? A tfu…
Macross SDF jest świetnym wyborem jeśli ma się ochotę na mechy w kosmosie, albo w ogóle. Nie jest jest tak irytujący jak potrafi być nieraz Gundam, nie jest tak nużący jak potrafi być nieraz Votoms. Patlabory, mimo że świetne to nie ten ciężar gatunkowy, a Evangelion to Evangelion.

Między tym sezonem a dwoma poprzednimi, miałem 7 lat przerwy (Chryste…) i powiem wam, że bawiłem się przy nim świetnie, dokładnie tak samo dobrze jak przy pierwszym seansie. Coś w tej serii musi być, że człowiek po takim czasie pamięta bohaterów i część relacji. (nie żeby to były jakieś skomplikowane, wielopoziomowe intrygi).
Humor specyficzny (cały świat wariatów kontra jeden „normalny”) i raczej ciężko wskazać coś podobnego, Może Saiki, ewentualnie Cromartie High School. A sam sezon, to cóż, to samo co było wcześniej, więc jak lubisz itd.

gdyby główni bohaterowie mieli więcej charakteru

A może tak właśnie miało być? Teraz to są moje czyste dywagacje, ale czy można wymagać głębi od robota,  kliknij: ukryte  który jest nieśmiertelny, który istnieje przez x czasu i przez ten czas nie musiał tak naprawdę niczym się martwić? Ani pożywieniem, ani surowcami, ani przedłużaniem gatunku? Dla którego nieśmiertelność jest czymś oczywistym tak jak dla nas oddychanie, a śmierć to czysta abstrakcja?

Lyuze czy Sophita  kliknij: ukryte  (ta z mieczem) przed Ruiną prowadziły raczej proste i monotonne życie (na tyle na ile można wywnioskować z serialu). Dopiero śmierć ich bliskich oraz strach przed własnym końcem, pozwoliło im na „rozbudowę” charakteru. Być może dlatego Akos wydaje się taki inny? Bo od zawsze „żył” ze śmiercią i była dla niego czymś naturalnym i zwyczajnym.

Bo może o to chodziło twórcą?  kliknij: ukryte  Żeby pokazać, że Akos zwykły człowiek, były rzezimieszek, do tego śmiertelnie chory, potrafi z większym spokojem i jakby z werwą doczekać do końca.  kliknij: ukryte  Natomiast roboty, byty z założenia doskonalsze, tego nie potrafią, próbując walczyć ze śmiercią, albo szukając jakikolwiek w tym sensu. (Co w sumie ładnie zrównuje je do poziomu współczesnego ludzia).

Ogólnie pójście w prawie 100% powagę według mnie zaszkodziło serii.

Myślę, że jeśli spuścili by z tonu to historia, czy raczej klimat/nastrój mocno by ucierpiał. Chociażby to o czym wspomniałem, czyli ta różnica między Homo Sapiens a Androidami(?).
 kliknij: ukryte  Dawno już takich kocopołów nie pisałem lol.

Nie znam się na tym kompletnie, ale co do dostępności to chyba najgorsze są lata 50 do wczesnych 70, bo animacje z sprzed roku 50 traktuje się raczej jak dobro narodowe i można takie rzeczy zobaczy w różnych internetowych muzeach czy stronach temu poświęconych, a później to już vhs.

Nie sądzę by oglądanie anime z lat 70 byłoby aż takie trudne :D

Cóż, pierwszy Gundam był niezły, ale boję się, że Casshan to raczej taka kreskówka, coś w stylu Scoobie Doo.

Sprawdziłem co nieco i:
a) Niestety, Casshern Sins z niczym się specjalnie nie łączy,
b) można dostać Casshana z 73 po japońsku,  kliknij: ukryte  oczywiście z brzydkich źródeł.

To powtarzanie jednego motywu rzeczywiście może zmęczyć, ale taki to już świat przedstawiony, że ciężko wymagać od bohaterów drugoplanowych innego podejścia.  kliknij: ukryte  Casshern przypomina trochę Kino na Tabi, szczególnie w pierwszej połowie i mogłoby być po prostu ciekawej, gdyby reszta serii też tak wyglądała.

Fajne bardzo, szkoda tylko,  kliknij: ukryte  że nie trzymali się do końca tej „obyczajowej” strony, a poszli w przygodówkę. Nadal się przyjemnie ogląda, jednak straciło to „coś”.

 kliknij: ukryte  I te pustynne miasto, czy raczej jego mieszkańcy. Kompletnie randomowa zbieranina antropomorficznych zwierzaków, japońskich demonów czy innych diabołów. Rozumiem, że miasto to jest jakimś dużym ośrodkiem osadniczym, a sam demoniczny kontynent jest pełen różnych plemion i nacji, no ale mimo wszystko to za dużo różnorodności naraz, przez co świat przedstawiony traci na wiarygodności. W sumie to pierdoła, większość widzów nawet w ten sposób o tym nie pomyśli.

Z tym pozytywnym wydźwiękiem to prawda, ale to, że Leda jak i pozostała dwójka ma możliwość  kliknij: ukryte  dawania życia, było już wiadome wcześniej, więc spodziewałem się czegoś innego. Być może oryginał rzucił by trochę światła, w końcu miał 35 odcinków, ale przebicie się przez 50 letnie anime, to robota dla robota.

Z Ringo masz całkowitą rację, tylko że spodziewałem się czegoś więcej,  kliknij: ukryte  że będzie ona miała wpływ na zakończenie historii, a nie że jest córką Ledy i w zasadzie tyle.

 kliknij: ukryte  Bo ciężko mi stwierdzić kiedy Leda ją urodziła i czym właściwie Leda jest, jak powstała, ale to już inny temat.

A to, że nie pamiętasz kamienia to chyba najlepszy dowód na kiepawość tego wątku.

Ładne, nieprzeintelektualizowane, postapo, no ogólnie fajne, ale boli trochę fabuła… Wydaje mi się, że początkowy zamysł twórców na późniejszą cześć anime była inna niż to co dostaliśmy.  kliknij: ukryte  No, bo po co jest wprowadzona postać Ringo, tzn. po co zaznaczone jest jej pochodzenie, że jest hybrydą między robotem a człowiekiem, jeśli nic z tego nie wynika?

 kliknij: ukryte  Odcinek 17 gdzie dochodzi do punktu kulminacyjnego związanego z tą trójką dzieciaków. Okazuje się, że Ringo jest kimś specjalnym, tak specjalnym, że dostaję od nich kolorowy kamulec, który może rozwiązać ich problemy z Ruiną. Dziadek leci do swojego labo, aby zbadać to tęczowe cudo, a widz oczekuje jakiegoś przełomu. I co? I patyków sto! Dziadek przyjeżdża, oznajmia, że całe te leczenie to przekręt, ale zmienia zdanie po zobaczeniu ozdrowieńców.

To po cholerę był ten cały motyw?  kliknij: ukryte  Spodziewałem się, że ten kamień stworzy jakieś alternatywne rozwiązanie, będzie jakimś asem w rękawie czy coś, a wątek został całkowicie wygaszony.

Szkoda, bo historia jest angażująca i prosta, i pewnie przez to mi to tak doskwiera…