Tanuki-Anime

Bardzo przyjemna bajka, nietraktująca niczego (i siebie samej) poważnie. Graficznie może co najwyżej przeszkadzać spore natężenie SD, ale z drugiej strony pasuje to do charakteru bajki.
Jedyny poważny zarzut, który mam do półsmoczycy to brak kolejnych odcinków, przydał by się choć jeden więcej na właściwe zakończenie.

Bez przesady, IMHO zwykły pastisz komedyjek ecchi. Da się obejrzeć, jest parę zabawnych scenek, ale są też sceny podchodzące pod soft porno. Są gorsze (nudniejsze) serie.

Świetna komedia erotyczna (choć momentami, liczba kadrów na narządy frywolne przytłaczała). Jest to też całkiem niezła, parodia (zamierzona lub nie) Rainbow.

Film obejrzałem ładnych parę lat po serialu, ale nie wydaję mi się, że wiele przez to straciłem.

Jak w komentarzu niżej, film jest naprawdę niezłym dziełkiem pod względem grafiki i audio. Bajeranckie wybuchy, maszyny, tła, postacie też niezłe. Efekty też odpowiednio brzmią, wiec sfera audio­‑wideo robi robotę. Przy okazji jest ona też jedynym powodem, aby sięgnąć po ten film, nie będąc fanem NGNF. No, jeszcze motyw magicznej wojny totalnej i związanej z nią apokalipsy, raczej rzadko spotykany.

Fabuła jakaś tam jest, grunt że nie przeszkadza, Przeszkadzają natomiast dialogi między głównymi bohaterami. Takiego emo dramatu i związanego z nim zażenowania nie widziałem i nie czułem już dawno. Aż skipowałem.

Można się skusić, bez oczekiwania na cokolwiek.

Innymi słowy fajny umilacz czasu. Tak trochę jakby z dotychczasowych serii DB wyciągnięto co najlepsze, ładnie obrobiono, dopracowano i podano w nowej, lżejszej formule.

Powyższe słowa, dokładnie opisują to co i ja myślę o DBS. Super jest po prostu kwintesencją DB

Mówię to jako typ co widział stosunkowo niedawno oryginalnego DB oraz DBZ wraz z filmami.

Rzeczą jaką zawsze uważałem za dość ważną w DB jest element „dramatu” obyczajowego. Fajnie jest widzieć jak bohaterowie spędzają ze sobą czas nie tylko podczas wspólnych walk, że w ten czy inny sposób próbują ułożyć sobie życie, znaleźć pracę itd. Dobrze, że (IMHO) nie zmarnowali tego potencjału w Super, którym jest całkiem sporo różnych scenek „slice of life”.

Głównym „obiektywnym” minusem jest oczywiście grafika, czy też raczej poziom jej wykonanie w pierwszych 40­‑50 odcinkach, na co wskazuję również recenzja jak i reszta komentarzy.

Mi osobiście brakuje paru odcinków w stylu „pół roku po głównych wydarzeniach” takich jak DBZ. Trochę szkoda.

W kwestii zachowania Songo – on serio był jakiś poważniejszy w Zetce? Wydaje mi się że jest tak samo narwany jak zawsze.

Co do DBGT (tego nie widziałem) to on pod względem fabuły nie jest kanoniczny i nie powinno go się traktować jako sequel/prequel do Zetki i Supera. (przynajmniej według tego co wyczytałem w necie). Więc pewnie dlatego jest tyle nieścisłości.

Chyba najlepszy film z DBZ. Fajne walki, sporo humoru, kreatywne (jak na DB) miejscówki. Do filmu wrzucili sporo pomysłów i wyszedł z tego całkiem przyjemny misz­‑masz.

To chyba jedyny film z DB, który mógłbym, bardzo, bardzo ostrożnie komuś polecić. Komuś kto nie jest z DB za pan brat.

E tam, bez przesady, ot kolejna alternatywna historyjka w świecie DB. Na plus można zaliczyć grafikę (tak gdzieś od 9­‑go filmu widać wzrost jakości w kinowym „uniwersum”) oraz udział 18.

Jak lubisz DB, to już pewnie ten film widziałeś, w innym wypadku nie masz czego tu szukać.

Całkiem spoko, konstrukcja fabuły przypomina mi trochę ACCA lub kino no tabi, czyli podróż gdzie napotykamy różne, raczej nie związane ze sobą wydarzenia. Taka galeria osobliwości. Ale to głównie na początku, bo im dalej tym świat i fabuła stają się spójniejsze, bardziej „klasyczne”, przez co te wcześniejsze odcinki niezbyt pasują do całości.
Wygląda to trochę tak jakby autor nie był do końca pewien jaką chce stworzyć opowieść.

Dużym plusem jest na pewno grafika, zarówno teł jak i samych postaci, ładne, dość szczegółowe, a efekty specjalne nie gryzą po oczach.

Minusem może być momentami postępowanie bohaterki, jej niekonsekwencja w charakterze.

Takie lojalne ostrzeżenie – po dwóch pierwszych odcinkach chciałem anime porzucić, bo wydawało mi się zwyczajnie nudne, ale od trzeciego odcinka się rozkręciło. Czy warto w takim razie sięgnąć po Majo no Tabitabi? Raczej tak, ale nie jest to anime roku.

Całkiem niezły akcyjniak z bajerami w postaci zabawy z formą i grafiką oraz dość prostą fabułą podaną w zawiły sposób.
Jedyny dużym minusem dla mnie jest to, że pierwsze odcinki obiecują sporo, natomiast późniejsze epizody „normalnieją” tracąc ten fajny klimat z początku.

Czy Kurozuka to zapomniana perełka z przed lat? Raczej nie, ale na pewno warto dać szansę, w szczególności jeśli szukasz czegoś nietypowego.

To niesamowite, że klepią te krótkie metraże od 10 już lat. A ten sezon jest, cóż, niezbyt straszny (jak zdecydowana większość) ale za to ma parę ciekawych pomysłów na historyjki.

Szkoda tylko, że sezony Yami shibai nie są ze sobą połączone w żaden fabularny sposób.(Nie licząc s1­‑s3).

Noragami ma fajny, taki trochę mroczny klimat + wątek Yukiego jest całkiem niezły (w szczególności motyw jego oczyszczenia). Do tego, jak napisano w recenzji, muzyka jest całkiem całkiem i kojarzy mi się ona z Katanagatari.

To są elementy, które bez szczegółowej analizy, wyróżniają bajkę na tle innych. (Albo przynajmniej tak mi się wydaję).

Co do wtórności…
Motyw ludzi zaklętych w broń – Bleach
Walka z demonami lub innym podobnym szajsem – Ao no Exorcist
Przenikanie się świat ludzi i demonów – Natsume yuujinchou
Nastoletni kryzys? Chyba co drugi shounen ale żeby nie było – Gurren Lagann (tu powtórzę, Noragami robi to dobrze)

Bajka jest spoko, tyle że wiele elementów gdzieś już widziałem, co jest raczej problem moim (widza) niż anime jako takiego.


A Alive zanotowałem.

Wiesz, jeśli ktoś choć liznął świat chińskich bajek, to raczej będzie świadomy tego, że raz, rynek animacji się powiększył (m.in o wspomniane przez ciebie Chiny) a dwa, będzie doskonale wiedział, że wyrażenie „chińskie bajki” to zwykły sarkazm. Poza tym ileż można pisać anime lub animacja.

Solidny przedstawiciel gatunku, dobry do rozpoczęcie przygody z chińskimi bajkami. Natomiast dla tych, którzy mają za sobą
x­‑serii, Noragami może być trochę wtórne, bo praktycznie wszystko widzieli już gdzieś indziej.

Świetnia bajka, niesamowity klimat i sposób przedstawienia świata, nietraktujący widza jak idioty (patrz nowy Trigun). Jedynie zakończenie (często na innych stronach traktowane jako osobna cztero­‑odcinkowa OVA) jest tragiczne i radziłbym raczej je sobie odpuścić.

Ovka jest spoko, powiedziałbym że jest przyjemniejszym seansem od głównej serii.

Specyficzne anime, które z początku udaje „w miarę normalne” szkolne perypetie, by po jakiś 10 odcinkach zmienić się w pokaz absurdu. Zabawnego absurdu.

Większość wydarzeń to pretekst, by skonfrontować naszych bohaterów z jakąś cudaczną sytuacją lub wprowadzić nową postać (albo to i to naraz).

To co odróżnia Sket od nich podobnych anime, jest to że dość mocny nacisk położono na relacje między postaciami, co w szczególności widać w drugiej połowie serii. Dzięki temu bajka nie sprawia wrażenia zbioru połączonych ze sobą w luźny sposób gagów, a w miarę ogarniętą historię z zauważalnym progresem.

Dodatkowym atutem jest to, że autorzy lubią raz na jakiś czas zabawić się formą i serwują nam odcinki trochę odbiegająca od „normy”. Czasami jest to inny styl graficzny (dużo dodatkowych świateł i efektów, użycie kredek świecowych(?), farb(?)), czasami mocno dopieszczona animacja, a czasami specyficzna reżyseria. Całkiem fajne.

Warto jeszcze wspomnieć o tragicznych historiach. Historii tragicznych są trzy, mają w sumie 8 odcinków i są porozdzielana między sobą dużą doza odcinków normalnych. Historie te są pozbawione elementów komediowych i, moim zdaniem, zbyt przedramatyzowane, wręcz do śmieszności. Aleeee są niezłym kontrapunktem dla całej reszty. Na szczęście nie jest to pierwszy sezon Gintamy, gdzie takich „tragicznych arców” było sporo.

Jeszcze raz, fajna bajka, ale dość nietypowa i chaotyczna, ma swój klimat.

Bajka jest bardzo fajna, ale ja chcę tu wspomnieć tylko trzy rzeczy:

-Cul­‑De­‑Sac
-Time To Attack
-Hard Drive Music

Naprawdę rzadko kiedy muzyka zawarta w anime (pomijając OP i ED) jest tak dobra, i broni się jako samoistny byt, a nie tylko jako dopełnienie/tło.

Taa, Panda może zirytować, w szczególności jak ktoś jest cięty na takie zachowanie. Ale w obronie powiem, że nie jest do szczętu zepsuty, raczej do bólu szczery ze sobą i ze światem. Taki hedonista, który jest na tyle przyzwoity, że tego nie ukrywa. Ma on zresztą w fabule kilka momentów, które sprawiają że trochę inaczej się go odbiera niż na początku.

Świetne bajka o bardzo specyficznym klimacie i humorze. Jest przyjemnie i wesoło, ale można wyczuć łyżkę złośliwości – ale tak tylko trochę, dla podkreślania całej reszty. Shirokuma ma to do siebie, że w praktycznie wszystkie 50 odcinków trzyma stały poziom pod względem rozrywki. Tu nie ma spadków lub wzrostów, jak wejdą ci 3 pierwsze odcinki, to pozostałe 47 również łykniesz.

W tym wypadku kluczem do sukcesu jest chyba połączenie komedii i lekkiego dramatu obyczajowego, czy raczej ich proporcja. Osią całości, jej podstawą są okruchy życia a podśmiechujki to ważny, ale tylko dodatek.

Swoją drogą, jeśli z AD 2023 spojrzymy na listę seiyuu to praktycznie nie ma tam nołnejmów, tam prawie każdy ma za sobą jakąś ogromną albo choć dużą rolę. Ot ciekawostka.

Szok, że bajka jest tak niszowa. Nawet nie dorobili jakieś OVki czy nawet nędznego specjala.

Anime takie se, można obejrzeć, ale nie należy spodziewać się niczego specjalnego. Średni to thriller/kryminał, żaden horror (parę krawych scen to jeszcze nie horror). Było chyba parę fajnych scen akcji i w zasadzie tyle. O ile grafika jako taka może być, to animacja to przykry żart. W ilu to klatkach działało? 14? 12?

Prace Równoległe 1 jak i 2, to świetna gratka dla fanów tengena. Są to historyjki wykorzystujące bohaterów, muzykę i motywy z głównej serii, które są następnie miksowane w różny sposób. Według mnie najlepsza to ta ze zdobyciem mecha przez Kitana. Bardzo przyjemna animacja i grafika. Warto se luknąć nawet jeśli nie oglądałeś Tengena.

Szkoda Lordgenoma, może gdyby w swoim życiu napotkał taką osobę jak Kamina, to wszystko potoczyło by się inaczej…

Tak jak napisał Subaru, specjal tylko dla tych, którzy lubią obejrzeć wszystko z danej franczyzy. Seans sam w sobie jest ok, fabułka to czystej wody filer, nie wnoszący absolutnie nic do świata przedstawionego.

Świetna bajka, obejrzałem ją drugi raz po 10 latach i w sumie bawiłem się jeszcze lepiej. Audio/wideo miód, fabuła momentami do bólu kiczowata ale to kicz świadomy i zamierzony. Fajni bohaterowie, a historia jest przemyślana i faktycznie dąży do konkretnego zakończona. Mało odkrywczy wniosek, ale tengenowi należy dać szanse, czy podejdzie to już inna kwestia.

W animcu widać konflikt między erą herosów a erą ludzi. Wiecie, w erze herosów liczą się pojedyncze jednostki i ich zdolności, siła, odwaga, upór. Gdzie ważny jest instynkt, a nie planowanie strategiczne. Jest to czas gdzie rodzą się legendy. Natomiast era ludzi to czasy planów, procedur i produkcji masowej. Widać to szczególnie, gdy  kliknij: ukryte  zostaje zbudowane miasto Kaminy. Stara gwardia Gurrena, nie jest w stanie  kliknij: ukryte  się w tym nowym świecie odnaleźć. W końcówce serii widzimy swoiste odcięcie się od „starej” ery  kliknij: ukryte  poprzez poświęcenie się prawie wszystkich wojowników oraz odsunięcie się Simona i Yoko od jakiejkolwiek polityki. Albo coś w tym stylu lol.

W sumie znalezienie Lagana  kliknij: ukryte  przez Simona oraz konflikt między spiralami, mocna kojarzy mi się z Mass Effectem kliknij: ukryte  i jego Żniwiarzami.

Świetna bajka, po dziesięciu latach obejrzałem ponownie i nadal się broni. Czas luknąć na nową wersję i zobaczyć jak się (nie) udała…

Raczej czekałem na spaczenie, które pojawiło się w Dorehodoro – choć uważam je za bardziej poj****ne i psujące głowę niż Chainsaw Man.

Zgadzam się, Piła to wariat (w miarę) normalnym świecie, a Derohodoro to po prostu sen wariata.