Tanuki-Anime

Nie rozumiem za bardzo jaka była myśl przewodnia podczas powstawanie tego anime, no bo spójrzmy na fabułę a raczej na jej ogólne założenia. Każdy epizod to inna historia która pokazuje zwyczajne, często przyziemne problemy. I byłoby wszystko fajnie gdyby nie to,  kliknij: ukryte  że wszystkie kończą się absolutnym happy endem, przez co trudno przejąć się czymkolwiek jak i tak wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie (są od tego DWA wyjątki ale to raczej drobiazg) więc czym się martwić? Zresztą dużym minusem jest również to że te problemy,  kliknij: ukryte  raz że dotyczą często majętnych i utalentowanych ludzi (epizod z bokserem, epizod z prawnikiem, epizod z więźniarką, epizod z gwiazdą filmową itd.) i dwa, że są zazwyczaj mało poważne wynikające raczej pobudek ideologicznych czy dosadniej rzecz mówiąc z naiwności #problemypierwszegoświata(znowu epizod prawnikiem, epizod z poprawczakiem, epizod z profesorem, epizod z artystą itp.). Oczywiście są i niezłe odcinki np: ten o relacji miedzy ojcem a synkiem, czy o córce opiekującym się niechcianym ojcem. Co dla mnie dziwne, anime to lubi czasem pokazać coś mocniejszego, powiedział bym z lekka kontrowersyjnego j kliknij: ukryte  ak odc.z wychowanką poprawczaka która trafiła tam m.in. za prostytucje albo odc. z wyżej wspomnianą córką gdzie motyw przemocy domowej. Dziwi mnie mianowicie to, że widz dostając takie wątki robi sobie nadzieje na coś mocniejszego,  kliknij: ukryte  na coś co nie skończy się cudownym zakończeniem dzięki użytej silę przyjaźni i szczerej rozmowy, a tu lipa, bo co by się nie działo bohaterowie i tak będą galopować w stronę zachodzącego słońca.
Dla tego nie rozumiem na dla kogo może to anime być, bo dla przeciętnego widza chińskich bajek, pomijając już nawet grafikę, będzie nudnym gniotem który nie ma nic specjalnego do zaoferowania, natomiast dla dojrzałego fana dramatów, który wie co chcę,jest po prostu nieangażujące, nijakie, oderwane wręcz od rzeczywistości a to, moim zdaniem, dyskwalifikuje jakikolwiek dramat obyczajowy.

Jeśli chodzi o doktora to rzeczywiście perełka jakich mało. Wielki ura­‑bura doktór z wielkiego miasta, geniusz prawie, bo i skalpelem machać się nie boi,  kliknij: ukryte  po wydojeniu całej ĆWIARTKI łyski (bo przecież byle czego pić nie będzie!), poszedł zglanować o jakieś 15 lat młodszego od niego chłopaka, bo przecież o wiele trudniej zachować się jak profesjonalista i powiedzieć mu wprost żeby poszukał se innej panny bo z tą hepi endu nie będzie O tym numerze z pornolem nie chcę mi się nawet gadać.
A z tym  kliknij: ukryte  zamykaniem na dachu, to jestem szczerze zaskoczony, że nie kopnął jej po tym wszystkim w ryj.

Ja tylko powiem że najlepszy moment w całej Zecie to ten kiedy  kliknij: ukryte  Katz przypieprza w asteroidę, tona satysfakcji, żal tylko że tak późno.

O! Udało mi się znaleźć coś nudniejszego od Bio Huntera! A na serio nawet procenty nie pomogą, tak zły jest to film. Paskudna grafika, ilość scen które nie wypalają wzroku można policzyć na palcach jednej ręki, zero momentów które choć trochę mogły by umilić oglądanie, już ten mierny Bio Hunter miał chociaż tą scenę z cyckiem (zresztą najlepszą w całym filmie). Godny polecenia ludziom których się nie lubi.

Po zobaczeniu pierwszego odcinka miałem nadzieje że cała akcje serialu będzie rozgrywała się w mieście żeby uraczyć nas obrazkami jak z filmu pełnometrażowego no ale się przeliczyłem. Co do fabuły, czy tylko mi się wydaje że cały ten wątek z kliknij: ukryte  Królem i oczami jest wzięty z znikąd? To znaczy czy on w jakikolwiek sposób wynika z pierwszego sezonu? Jeśli mógł mi to ktoś w łopatologiczny sposób wyjaśnić będę kontent.

Aktualnie ONA dorobiła się 2 odcinka.

Myślę że na filmie najbardziej zyskało miasto, bo o ile w serii TV było zwyczajnym skupiskiem betonu i szkło które, nie licząc oczywiście dalekich ujęć gdzie widoczny był cały kształt aglomeracji, pasuje prawie do każdego animca który rozgrywa się w współczesności, tak tutaj zyskało „dusze”, te wszystkie tunele, wąskie uliczki, zacieki, specyficzny sposób budowy i ten wspaniały brak sterylności, naprawdę widać że to miasto „żyję” i wyrasta na jednego z bohaterów.
Dzięki temu film mimo lekkiej fabuły zyskuje na klimacie który jest tu zauważalnie mroczniejszy i „brudniejszy”. Wiem że może przesadzam ale zapachniało mi tu urban fantasy.

Trochę szkoda, że w drugiej serii postawili raczej na akcje niż tajemnice, ale i tak jest dobrze, a moim zdaniem grafika jest cudowna, strasznie mi się podoba i do tego jeszcze nie przypomina oprawy do kolejnej chińskiejpornobajki.

Strasznie nierówna seria, pierwsze cztery odcinki to szajz kompletny, najgorsze animowane g***o jakie w życiu widziałem ale potem mamy epki 5­‑15 które nadal są słabe ale i tak nieporównywalnie lepsze od pierwszych i które da się oglądać mimo ubogiej grafiki i humoru.
Na koniec pozostają ostatnia ósemka która nie pasuje do reszty bo wywołuje szczery uśmiech u oglądającego oraz nie ma w nich srania i smarkania.

NieA 7 nie ma mocno zarysowanej fabuły, z wyrazistym prologiem i epilogiem, czy z jasno określonym celem, są to tylko komediowe okruchy życia które pokazują może nie tyle problem co rozterki młodego człowieka który pomimo tego że jest już od krok od dorosłości (wybór studiów) nadal nie potrafi się zdecydować kim chce być.

Z Mayu może utożsamiać się każdy kto (np:ja) nie ma konkretnego pomysłu na życie, co najwyżej takie ogólne punkty jak pójście na studia i praca firmie własnej albo cudzej ale jakiej dokładnie i gdzie?
Po za tym myślę że Mayu boi się wyjść z rutyny jaką jest jej dotychczasowe życie, to znaczy stawianie sobie relatywnie prostych i w gruncie rzeczy podobnych celów(najpierw nauka w szkole średniej żeby dostać się na jak najlepsze studia, następnie nauka w tychże żeby zdobyć tytuł) nie wymagających podjęcia trudnych decyzji które mogą zmienić jej dotychczasowy sposób życia.

Mayuko jak sądzę, jest tego świadoma i w jakiś sposób próbuje znaleźć alternatywę. Zresztą sam autor pokazał kilka możliwych „ścieżek” życiowych takich jak: zostanie artystą {patrz Genzo i jego wspomnienia), bycie kurą domową czy wreszcie bujanie się z dnia na dzień w stylu NieAi.

Abstrahując od tego wszystkiego, seria jest naprawdę zabawną komedią z melancholijną nutą, która mimo moich wypocin, subtelnie ukazuje elementy na podstawie których je napisałem i jeśli ktoś ma wstręt do filozofii to i tak będzie się dobrze bawił.

Seria ta była wydawane przez trzy lata, co widać po poszczególnych odcinkach. Przez pierwszą połowę pierwszego epka można się łatwo zniechęcić, bo w ogóle nie czuć klimatu GTO ale im dalej tym coraz lepiej, aż dochodzimy do piątego epizodu który kilka razy sprawił wrażenie że to oryginalne GTO.

Czytam komentarze i nie mogę uwierzyć, ten film to niby perełka graficzna? Odpalam go drugi raz i rzeczywiście, tła są tak cudne że musiałem podświadomie wziąć je za zdjęcia i pewnie dlatego nie zwracałem na nie uwagi. Co do fabuły, nie urywa ale może dać wiele do myślenia a to już duży plus.
Ja zrozumiałem to tak, że dziewczyna żałuje tego, że nie była bardziej otwarta i bezpośrednia w młodości, bo przez to trudniej jej teraz czerpać przyjemność ze swojego życia.

To z pewnością nie jest film dla dzieci, bo pomijając kreskę która rzeczywiście pasuje do kategorii „kodomo”, to fabuła mimo tego że łatwo jest skojarzyć  kliknij: ukryte  fakt śmierci Campanelli i jego podróży z Giovannim to pozostała reszta scen są dla mnie zagadką, ale właśnie dzięki tej tajemniczości film, pomimo trzydziestu jeden lat na karku, jest nadal świeży i świetnie się go ogląda. Chyba że ma się awersje do filmów które nie mówią wszystkiego wprost.

Jak pierwszy sezon był mroczny i straszny, tak ten jest groteskowy i obrzydliwy. Dla mnie najlepsza część serii. Ending pasuje jak ulał, dynamizuję całość i jest po prostu niezły.

Jak pisał przedmówca, twórcy w drugim sezonie postawili na miejskie legendy na opowieści które kompletnie nie straszą albo nawet wywołują uśmiech  kliknij: ukryte  (odcinek z pogrzebem przypomina raczej żart niż mroczną historie). Żeby nie było, seria nadal warta obejrzenia pomimo tego że odcinków straszących jak pierwszy sezon jest raptem cztery, bo pozostałe bronią się na swój sposób.

Film wali schematami jak z automatu,  kliknij: ukryte  mamy tutaj szaloną asystentka, wspaniałych partyzantów, bezlitosnych siepaczy zła a wisienką na torcie jest Główny Zły, który zabijał nie przez to że był zły, tylko przez to że dzieciakiem będąc zaprzyjaźnił się z bogiem wojny. Zgadzam się z recenzentka w 100% jeśli chodzi o pokazane konflikty,  kliknij: ukryte  no bo kto normalny atakuje odosobnioną rybacką wioskę, desantując kilkuset chłopa ze wsparciem czołgów i artylerii okrętowej? Ogólnie dobre filmidło, odrzucać może co najwyżej to że film skierowany jest do młodszego widza, co czuć mimo pokazanej przemocy.

Przezabawna komedia, radosnie głupia i choć humor jest naprawdę klozetowy warto spróbować bo dzisiaj już takich nie robią. Sceny, gdzie dwójka bohaterów przebranych za psy, siedzi na mechanicznej pandzie i nuci Tooryanse nie pobije nic.Amen

Ot, kolejna krótkometrażówka przy której można się głowić, co autor miał na myśli albo olać przekaz (jeśli w w ogóle tam jest) i cieszyć się absurdem i surrealizmem. OVKa ta jest dziełem studia 4°C, więc główny nacisk położono na grafikę, klimat i wywołanie emocji czyli jak zwykle w ich przypadku.

@Gal, podpinam się pod pytaniem Diffie Hellman'a, czy mógłbyś napisać swoją interpretację tego filmu? Napisałeś że symbolika Tenshi no Tamag jest dość jednoznaczna (oczywiście w kontekście o którym wspomniałeś) oraz że przesłanie całości jest spójne i celne, a ja przez to że nie posiadam nic prócz wielu domysłów i jakieś tam hipotezy, jestem diablo ciekawy twojego pomysłu na poukładanie tego filmu.
Pozdrawiam

Takie pytanie albo i dwa. Czy film który jest przesiąknięty symbolizmami, który oferuje multum interpretacji ale w zamian nie tłumaczy nic, w żaden aktywny sposób nie ogranicza domysłów i wymysłów widza z automatu dostaję łatkę arcydzieła, którym musisz się zachwycać?

Bo Tenshi no Tamago nie oferuje nic ponad bardzo ładnej i klimatycznej (kocham ten styl) kreski oraz trzech megaton pytań, typu: „o co właściwie chodzi”. Osobiście lubię takie rzeczy gdzie nie wszystko powiedziane jest wprost, gdzie dzieło wymaga od odbiorcy uwagi i zastanowienie i nieważne czy to anime, gra komputerowa czy książka.

I tutaj chciałbym zadać swoje drugie pytanie, mianowicie czy film który bardziej opiera się na wizji widza niż reżysera jest bardziej bo ja wiem?, wartościowszy od filmu który nie zostawia zbytniego pola manewru do interpretacji?

PS. W telegraficznym skrócie:
Im mniej „jasny” film, tym lepszy.
(Przynajmniej dla ogółu):p

Dla fanów dwóch pierwszych sezonów jazda obowiązkowa.

Seria ta nic nie wnosi do głównej linii fabularnej, jest to czystej wody dodatek tylko dla ludzi którzy polubili głównych bohaterów i mało im świata Steins;Gate.

Film składający się z samej akcji, opowiadający o  kliknij: ukryte  4­‑osobowym zespole poszukującym porzuconej broni i technologii. Film mimo prostej fabuły, miażdży widza soczystymi scenami batalistycznymi, dobrą grafiką i dźwiękiem. Dla fanów krótkiego metrażu i akcji jazda obowiązkowa.

Czytając poniższe komentarze można dojść do wniosku że „Cat Soup”
to makabryczne i krwawe anime tylko dla fanów filmów Tarantino, i mogło by tak być gdyby nie grafika z rodem kreskówek dla małolatów. Ewentualne obrzydzenie czy zniesmaczenie wywoła prędzej nasza wyobraźnia, niż faktyczny kadr z filmu. W animacji jest moment gdzie  kliknij: ukryte  stara kobieta przyszywa głównemu bohaterowi rękę co jest dość straszną sceną gdyby nie to że kończyna i jej „wnętrze” wygląda bardziej jak żelka z truskawkowym nadzieniem niż prawdziwe ciało.
Nie jest to co prawda horror ani za bardzo straszny, ani za bardzo krwisty ale za cholerę nie powinny tego oglądać dzieci albo osoby co bardziej wrażliwe bo choć jak już wspominałem przemoc jest tu większości bajkowa to klimat i ogólne „czucie” tego dziełka może nieźle zlęknąć.

Anime a'la Disney ze wszystkimi wadami i zalety zachodniej animacji. Jak napisano we wcześniejszych komentarzach w tym anime może boleć czarno­‑biały świat z jasno określonymi stronami (las i żyjątka dobre, ludzie źli), bez możliwości porozumienia się. Ale czego się spodziewać po 30 minutowym filmie zawierającym 2 historie, w stylu Królewny Śnieżki czy Króla Lwa?
Dla każdego kto lubi zachodni styl albo poszukuje nietypowej grafiki.