Tanuki-Anime

Zastanawia mnie (na razie jestem po pierwszym odcinku), że skoro  kliknij: ukryte  w USA żyje tak potężna bohaterka i uczennica All Mighta, to czy kiedy on przeszedł na emeryturę, a All for One zrobił się od jakiegoś czasu tak potężny, to czy nie miałoby więcej sensu wysłać ją do Japonii ze dwa sezony temu? :)

Gdyby to był lepszy sezon, pewnie już dawno bym odpuścił, ale w sumie zrezygnowałem już z trzech innych serii. Zatem lista się skraca, a to nie jest jedyny tytuł, który z odcinka na odcinek obniża poziom. Wciąż podoba mi się „Fable” i „Wind Breaker”, jest też kilka solidnych, choć nie zapadających w pamięć serii (choćby wspomniane „Hibike! Euphonium”), ale ogólnie sezon gorszy niż lepszy. Oby lato było ciekawsze, choć zazwyczaj wtedy najmniej się dzieje.

Akurat mnie do starego kina przekonywać nie trzeba :) Natomiast teraz zastanawiam się, czy to kwestia nowej wersji, czy stara też nie jest tak dobra jak pamiętałem…

Póki co jedna z bardziej wyrównanych i ciekawych serii tego sezonu. Oby utrzymali poziom…

Czerstwy humor, brak sentymentów i brutalna analiza japońskich mętów społecznych – brzydkie to i nie zawsze przyjemne w oglądaniu, ale przyznaję, że do mnie trafia. Zarówno wątki obyczajowe, jak i żarty, specyficzne i skuteczne w swej nieporadności. Mam nadzieję, że utrzyma poziom do końca.

Ogólnie polecam, tym bardziej, że o serii nie było jakoś głośno, a szkoda.

Będzie recenzja, więc wtedy opowiem więcej, ale serial zdecydowanie obniżył loty, próbując za bardzo mieszać gatunki. Dołożenie  kliknij: ukryte  czworokąta romantycznego, najdelikatniej mówiąc, nie bardzo pomogło temu anime…

Kurczę, zastanawiam się, czy to z tym remakiem jest coś nie tak, czy po prostu po tych ponad dziesięciu latach od seansu ta seria nie robi już takiego wrażenia, ale… przyznam, że się nudzę i to bardzo.

Owszem, relacje głównej pary działają, a ponieważ to główny wątek, to jeszcze daję szansę, ale ani to ciekawe, ani wciągające. Do tego świat przedstawiony w niczym nie zaskakuje.

Pamiętam, że pierwowzór był w porządku i żałowałem, że nie dostał zakończenia. Teraz się zastanawiam, czy po prostu nie poczekać na te ostatnie odcinki i nie sprawdzić co takiego wydarzyło się na końcu.

Ogólnie cały sezon napakowany jest rozczarowaniami, oddanie trzech głosów w ankiecie nie będzie łatwe…

To w ogóle jest ciekawa tematyka, zważywszy na to, że seria powstała w Japonii, która ma przecież nację z najbardziej imponującą długością życia, ale jednocześnie niczym elfy, rozpoczęła trend na seksualną jałowość i problemy demograficzne (długo ukrywane przez wzrost produktywności i dzielnie pracujące starsze pokolenia).

Korciłoby mnie, by poruszyć ten temat z perspektywy globalnej, ale wtedy możemy wejść na brudne ścieżki kwestii politycznych, więc chyba lepiej się zatrzymać. Ewentualnie zapraszam na PW :)

PS – co do:

Czyżby ktoś zauważył, że dalsze prezentowanie takich zachowań to droga w niebyt?

Tu mam wrażenie, że seria idzie tropem książek Pratchetta, gdzie elfy (jako zła rasa) nie są w stanie wygrać z ludźmi, ponieważ z powodu nieśmiertelności nie potrafią zaakceptować zmian i uczyć się nowego. Dzięki temu, że przyjmuje perspektywę śmiertelnych ras, Frieren unika tego błędu i w końcu zaczyna akceptować, że nawet krótkie towarzystwo (czyli z jej perspektywy prawie każde) może wnieść coś istotnego do jej wędrówki. Jak napisało to już kilka osób, serial świetnie radzi sobie z portretowaniem rasy, która faktycznie jest nieśmiertelna. Tu elf to ktoś więcej szczupła istota istotka ze szpiczastymi uszami, która żyje sobie w lesie na uboczu.

 kliknij: ukryte  Fakt, Frieren się zmienia, ale bardzo powoli – w końcu jest nieśmiertelną rasą, a ci nie przyswajają nowinek zbyt szybko. Myślę, że za jej zmiany w postępowaniu odpowiada drugi, powszechnie znany motyw przewodni serii – czas.

Dużo o zachowaniu bohaterki mówi znana scena, gdy Himmel wręcza jej pierścionek (niczym na oświadczynach) – [link] . Piękna symetria – po jednej stronie on, po drugiej ona, a w środku wieża zegarowa… W końcu by uczucie Frieren dojrzało potrzebuje ona więcej czasu. Niestety, dużo więcej czasu.

Nie wiem, czy będę chciał pisać alternatywną recenzję, ale na pewno wtedy o tym wspomnę: jak dla mnie sceną, która wyjaśnia filozofię marki jest  kliknij: ukryte  historia ze starszą panią od której bohaterowie nieudolnie usiłują wydobyć informacje. Wówczas dostajemy zabawny komentarz Frieren, że „w przeciwieństwie do mojej poprzedniej drużyny, my nie posiadamy nikogo z mocnymi umiejętnościami społecznymi”.

Według mnie jest to jeden z głównych czynników sukcesu tej serii – to (nieironicznie pisząc) odczytanie Tolkiena i klasyki fantasy dla nowego pokolenia. W przeciwieństwie do wielu zachodnich produkcji nie bawimy się w kwestie około polityczne, ale zajmujemy się analizą, jak bardzo zmieniło się społeczeństwo przez ostatnie pół wieku. Nie mamy w ekipie takiego Himmela/Aragorna, bo w nowych pokoleniach jest zdecydowanie mniej charyzmatycznych liderów. Drużyną dowodzi Frieren, która (jak ktoś trochę niemiło ją podsumował) jest jak prawdziwy otaku, bo przez lata siedzi na czterech literach i przez tak długi czas nie jest w stanie ogarnąć sobie choćby jednego przyjaciela.

Tak, bohaterowie są wycofani i stonowani, bo najmłodsze pokolenia prezentują takie zachowania. Czy to lepiej, czy gorzej? To już trzeba będzie omówić za wiele lat :)

Jeżeli ktoś nie lubi, gdy w anime jest głośne i na pełnej… to w tym epizodzie nie ma chyba sceny w której ktoś nie darłby się na kogoś. W każdym razie, zostaliście ostrzeżeni ;)

Fakt, słowo „musiałem” jest tu nieadekwatne. Ja również byłem poza dziką północą, aczkolwiek miasteczko obok było sennie opustoszałe, a na trasie nikogo, więc z perspektywy czasu myślę, że postąpiłem roztropnie zważywszy na okoliczności (no i ja byłem na wiosnę, wtedy niedźwiedzie są podobno bardziej agresywne).

W każdym razie cieszy mnie, że w serialu pojawiają się akcenty, których sam doświadczyłem w czasie podróży po Japonii :)

PS – nie byłem w Shiretoko (gdzie chyba mają największą populację niedźwiedzi na metr kwadratowy), ale tam te dzwonki do odstraszania zwierząt ma podobno każdy turysta ;)

Nie wiem, czy jest to najmocniejsza seria tego bardzo solidnego sezonu (mierząc bardziej obiektywnymi kryteriami pewnie nie), natomiast to póki co moja ulubiona pozycja – jest zabawnie, niewinnie, nostalgicznie i relaksacyjnie. Jasne, nic oryginalnego, ale sam zwrot do starego, lekkiego kina science­‑fiction sprawia odświeżające wrażenie.

Dla niektórych może to być ważne, więc co do obaw z zapowiedzi sezonu: „Prawdopodobnie specyficzne projekty postaci (zwłaszcza Miry) sprawiły, że moja pierwsza myśl po spojrzeniu na plakat to: “Czy ja właśnie wybrałam do opisania jakieś pseudo­‑hentai?!” to uspokajam – anime jest niewinne jak lilija i póki co (po trzecim odcinku) nie znalazłem tu nawet grama nieprzyzwoitości. :)

Pełna zgoda, dodałbym tylko, że znakiem rozpoznawalnym tej serii jest mieszanka nastoletniej dramy z toksycznością środowiska artystycznego. Cieszę się, że twórcy mają świadomość co jest ich mocną kartą i stawiają właśnie na rozbujane konflikty w społeczności muzycznej, a nie na muzykę per se.

OK, w końcu serial wrócił do tematów, które mnie ciekawią :D Czyli więcej turystyki.

Przyznaję, że rzadko mam flashbacki z moich podróży po Japonii, a tu w jednym odcinku pojawiły się aż dwa – po pierwsze,  kliknij: ukryte  tunel. Pamiętam, by dostać się muzeum Ichiku Kuboty musiałem przejść czterdzieści minut tunelem mijając samochody. Generalnie nie mam klaustrofobii i nie lękam się ciemności, ale minuty wlekły się wtedy w nieskończoność… Po drugie – ostrzeżenie o niedźwiedziach… Ech… niestety, też musiałem rezygnować z trasy./ukryj]

A z mniej osobistych spraw – świetna reżyseria  kliknij: ukryte  oddająca lęk przy przechodzeniu przez most i ładne przejście do strefy relaksu z onsenie. Jak już muszą być kawaii scenki, to już przynajmniej będą one logicznie wplecione w całość :)

Po wstępnym sceptycyzmie, chętnie sięgnę po następne odcinki :) Zwłaszcza jeśli będą się pojawiać nowe regiony.

Jeśli dopiero zasiadłeś do serii i nie chcesz spojlerów, to powiem tylko,  kliknij: ukryte  że wątek nieśmiertelności elfów jest tu nadzwyczaj tolkienowski i nikt się z tym nie kryje :D Czego broń Boże nie uważam za wadę, przeciwnie – po „Pierścieniach władzy” miło, że pojawiło się coś, co rozumie idee wymyślone przez Tolkiena ;)

Z tego co pamiętam, to dawna seria nie została ukończona, bo jeszcze nie zakończono mangi. Podejrzewam, że jeśli teraz wznawiają, to może będą chcieli zrobić całość. Z tego co kojarzę, to tytuł ma swoje całkiem duże, bardzo wierne grono fanów, więc remake akurat ma sporo sensu… Ale zaznaczam, że nie czekałem na ten tytuł, więc może lepiej obeznani zaprzeczą lub potwierdzą;)

W sumie to ciekawe otwarcie dyskusji o tym kiedy zaczyna się „tanie odcinanie kuponów”, a kiedy „zgrabne kontynuowanie dobrze przyjętej formuły” trwa w najlepsze.

Być może w mandze „Non, non biyori” historia wypada znakomicie, ale dla mnie trzeci sezon był zbyt podobny do drugiego i szybko straciłem zainteresowanie. Z drugiej strony, są franczyzy, które od lat prowadzą dokładnie taką samą formułę, nie rozwijając bohaterów ani o centymetr i wciąż są popularne. Nie wiem, może po prostu mam złe oczekiwania wobec wielosezonowych serii CGDTCT albo zwyczajnie nie jestem grupą docelową takich seriali. Ewentualnie trawię je wyłącznie w krótszym formacie. W sumie nie przypominam sobie, bym jakaś tego typu seria zainteresowała mnie na dłużej niż dwa sezony… Podobno „Girls und panzer” jest wybitne i emitowane przez lata, ale tam tematyka mnie średnio interesuję.

Drugi sezon „Yuru Camp” przekonał mnie do siebie tym, że mogłem sobie zaznaczać kolejne miejsca do zwiedzenia w Japonii i miałem cichą nadzieję, że tak będzie i teraz. Oby, choć z drugiej strony ten sezon ma dość ciekawych rzeczy, by rezygnować z mniej interesujących serii.

O! Dzięki za szybką odpowiedź! :)

Liz to Aoi Tori (2018), Chikai no Finale (2019) i Ensemble Contest Hen (2023) rozgrywają się miedzy drugim i trzecim sezonem.

OK i wszystkie trzy nawiązują do głównych wątków, tak? Nie ma tu żadnej pobocznej historii?

Dzięki wielkie :)

O, dziękuję wszystkim za informacje – przyznam, że jestem tylko po dwóch sezonach, które w dodatku oglądałem lata temu  kliknij: ukryte  myślałem, że ten brązowy medal w finale drugiego sezonu, to był za drugi rok :) .

Szkoda, że na Crunchyrollu nie ma filmów, tym bardziej, jeśli mają takie znaczenie dla głównych wątków…

Faktycznie, tam był tylko rok, dzięki. Natomiast co do nostalgii – no spoko, tylko prezentowanie tego samego w kółko i w kółko jest jak opowiadanie tego samego dowcipu, bez względu na to jak bardzo byłby udany. Dlatego pierwszy sezon „Non, non biyori” wspominam szalenie miło, drugi już trochę nudził, trzeci był drogą przez mękę.

Może tylko ja tak mam, jednak trzeba też wiedzieć kiedy kończyć iyashikeie albo przynajmniej wpuścić w historię nieco świeżego powietrza. Dla tego „Yuru camp 2” mi się podobał, bo poszli w „szeroką” turystykę. Z drugiej strony, „Mikołajki” Gościnnego i Sempe jak najbardziej działają do dziś, mimo dziesiątek opowiadań i podobnych dla CGDCT założeń (a to dla mnie praprzodek gatunku). Może to kwestia tego, że były one raptem kilku stronnicowymi historyjkami?

Nic, mam nadzieję, że „Yuru Camp” jednak wróci do podróży w ciekawe miejscówki, bo to mój ulubiony element tej serii :)

Prosty podział na dobro i zło, charakterny bohater bez jakichkolwiek zdolności społecznych i okazja do bójki na każdym kroku. Trochę samoświadoma parodia, trochę hołd dla starego kina, a trochę seria sensacyjna z trudną młodzieżą w tle. Zapowiada się naprawdę nieźle.

Swoją drogą, ciekaw jestem, czy dalej będą iść w lekką parodię  kliknij: ukryte  Boku no Hero Academia, bo w drugim odcinku kształtuje się duet Midoriya + Bakugo, ale tym razem to ten drugi jest głównym bohaterem :))

Lepsze niż film, ale cierpi na podobny przypadek co „Non, non biyori” – po prostu nic się nie dzieje, a bohaterowie w ogóle się nie zmieniają. Rozumiem jeden sezon, rozumiem dwa (zwłaszcza, że ładnie rozwinęli turystyczną mapę świata przedstawionego), natomiast już trzeci sprawia, że z „fajnego kontynuowania sprawdzonej formuły” przechodzimy w „odcinanie kuponów do przesady”.

Mam nadzieję, że choć pojawią się nowe lokacje, wtedy chętnie będę kontynuować jako nieformalny przewodnik po Japonii :)