Tanuki-Anime

OK, po początkowym fragmencie:

Ojjjjj, kolego, i tutaj idziemy na kosy…

Bałem się, że naprawdę tak dużo nas różni, ale z twojego komentarza wynika, że zgadzamy się w 90% :)

 kliknij: ukryte  Taki, który z ciekawej postaci stał się bezbarwną mamałygą, która w zasadzie nie wiadomo, po co tam jest – to sama opinia.

Ważne drugoplanowe postacie, które nagle zeszły na trzeci plan, jeśli nie dalej – ta sama opinia :)

Nie wiem jak z beznadziejnie napisanym romansem z Shuunichim, ale jeśli dobrze rozumiem Twoje poprzednie komentarze, to też się zgadzamy :)

Co do Reiny i Kumiko – to tu się faktycznie ciut różnimy, choć może nie wszystko doprecyzowałem. Nie twierdzę, że Reina nie robi dramy, gdy Kumiko nie ma solówki, ale jest o wiele bardziej stonowana i mniej toksyczna niż w poprzednich sezonach (chyba, że pamięć płata mi figle). Poza tym, akurat tu jej postawa jest dla mnie zrozumiała albo inaczej – byłaby w pełni zrozumiała, gdyby Taki miał tę energię z poprzednich dwóch sezonów. Zresztą pan dyrygent i tak jest bardzo stonowany od samego początku, aż jestem ciekaw, jak szkoła by sobie radziła, mając takiego Toscaniniego za dyrygenta :D [link]

Wracając do tematu, z jednym elementem się nie zgodzę – o ile w pełni popieram, że wypadałoby pomyśleć o pierwszorocznych i o budowaniu czegoś trwałego, o tyle dla Reiny i Kumiko ten koncert jest czymś więcej niż „klubowymi zawodami”, jeśli obie chcą wiązać swoją przyszłość z muzyką, a ta pierwsza jeszcze z panem dyrygentem. Jasne, jest to naiwne, ale ona tego nie wie. Jeśli dla obu ten koncert ma być jakąś przepustką do większej kariery albo chociaż zagwarantować wejście do japońskiego odpowiednika Akademii Muzycznej, to fakt, że robią z tego dramę i rozciągają temat na całą orkiestrę mieszając w to Shuuinchiego, jakoś mnie nie dziwi. Natomiast to, że dorośli powinni sprawę ukrócić. No i dlaczego to trwa tak długo… Szkoda w tym wszystkim Shuuinchiego, który mógł być o wiele ciekawszą postacią.

W każdym razie – wciąż nie wiem, jak mogli z tak ciekawej serii zrobić tak nijaki serial…

Pozdrawiam serdecznie ;)

Bardzo porządna, choć specyficzna seria mafijno­‑obyczajowo­‑komedia. Cieszę się, że doczekamy się 25 odcinków :)

Zaciekawiło mnie:

Co już widać w tym zaskakująco dobrym, mocno emocjonalnym sezonie wiosna 2024.

Zaciekawiło mnie co konkretnie jest na tej udanej liście, bo dla mnie ten sezon jest dość rozczarowujący (chociaż kilka serii faktycznie nieźle się prezentuje).

Pozdrawiam ;)

Z tym, że zaznaczam, że dla mnie CGDCT jest ciekawe, jeśli choćby pozornie coś się dzieje lub anime nie trwa dłużej niż jeden, góra dwa sezony. Odnoszę wrażenie, że poza wspomnianym odcinkiem 4. i może jeszcze jakimś pojedynczym praktycznie nie ma wydarzeń, bohaterowie w ogóle się nie rozwijają (a np. w pierwszym sezonie przeszli symboliczną, bo symboliczną, ale drogę), turystyka ustępuje permanentnemu epatowaniu słodyczą, a w sumie nie najgorzej napisane postacie serwują nam ciągle to samo.

Jeśli ktoś czekał na swoją porcję relaksu, to spoko, na pewno mu wystarczy ;) Każdy ma inny gust. Natomiast dla mnie seria rezygnując z tych ciekawszych aspektów turystycznych, minimalnego rozwoju postaci i jakiejkolwiek myśli przewodniej stała się już przesłodzoną nudą. Wielka szkoda.

Na początku chciałbym zaznaczyć, że piszę to jako może umiarkowany, ale wciąż fan dwóch pierwszych sezonów. Wcześniejsze odsłony „Hibike!” były ciekawymi opowiastkami licealno­‑artystycznymi, gdzie co prawda muzyce poświęcano niewiele miejsca (choć kilka mechanizmów zaprezentowano całkiem fajnie), natomiast toksyczność była wręcz wyborna. Artystyczny egocentryzm połączony z nastoletnią dramą i poczuciem niepewności? Super!

Przyznam, że w końcu nie znalazłem tych dwóch filmów pełnometrażowych, natomiast wydaję mi się, że i bez tego byłbym zagubiony w tym sezonie…

W zasadzie nie wiem co mogę tu pochwalić… Oprawa jest ładna i aktorzy się starają. Tyle.  kliknij: ukryte  W poprzednich sezonach było może i nie za dużo muzyki, ale tu to jej nie ma prawie wcale. Pan dyrygent ze stoickiego dyktatora z batutą (czyli prawidłowo, jak ktoś ogarnia profesję) stał się trzecioplanową ciamciaramcią, nasza wirtuozer gry na trąbce z toksycznej artystki z niezdrowymi fiksacjami przeobraziła się w dojrzałą przyjaciółkę głównej bohaterki, a sama Kumiko robi tu za drama queen. Jej potencjalny związek z kolegą z orkiestry nie ma sensu – prawdopodobnie tak jak napisał mój przedmówca, w poprzednich sezonach postawiono na yuri bajt (który tu działał, bo podbijał toksyczność), a pana puzonistę olano (inaczej niż w light novel), no i właśnie w tym sezonie zbierają tego żniwo…

Do tego wprowadzono masę nowych postaci, a stare olano, choćby dziewczynę grającą na kontrabasie. Przy ograniczonych projektach postaci robi się już straszny galimatias, tym bardziej, że orkiestra jeszcze bardziej się sfeminizowała i coraz trudniej rozpoznać i zapamiętać kolejną nastolatkę. Zwłaszcza, że projekty twarzy są dokładnie takie same…

W zasadzie nie wiem dla kogo jest ta seria – jeśli miała skręcić w CGDCT, to jest za „brzydko” emocjonalnie, muzyki tu prawie nie ma, bohaterowie nie angażują, przez co drama również nie działa, nowe postacie nie mają dość czasu antenowego… – ani to dobre anime o klubie, ani dobry dramat, ani dobre anime muzyczne. Czasami gdzieś wysunie się dobry pomysł, jak drama z powodu nowej solistki , ale nieraz jest to przeciągnięte i prowadzi do wiadomych konkluzji.

Póki co, ode mnie jakieś 5/10 i to raczej zawyżone, bo mam jednak nadzieję, że zawody trochę poprawią ogólny obraz.

Sorry, nie będę udawać – nie pamiętam. Seans pierwszej serii był z 7­‑8 lat temu, a aż tak seria nie utkwiła mi w pamięci, bym ogarniał każdy wątek. Ale może ktoś inny da radę ci pomóc ;)

Ja już odpuściłem kilka tygodni temu i jakoś nie tęsknię. Zresztą, sporo serii w tym sezonie rozczarowuje…

 kliknij: ukryte  OK, to faktycznie jest w miarę logiczne wyjaśnienie, choć w tym ostatnim filmie potrafili działać międzynarodowo :) Swoją drogą, jestem po trzech odcinkach – muszę przyznać, sporo się dzieje…

I dziwnie jakoś tak mieć sezon w którym ten sam seyuu użycza głosu jako główny czarny charakter w klasycznym shounenie (All for One) i jako uroczy narrator w słodkodziewczynkowej serii (dziadek Rin w Yuru Camp), w dodatku za bardzo się z tym nie kryjąc :D

Jestem właśnie po drugim odcinku i… kliknij: ukryte 

Znając dziwne preferencje pana Horikoshiego do masakrowania (dosłownego) kobiecych postaci, Star and Stripe zostanie zapewne zabita lub wysłana na przedwczesnq emeryturę, więc najważniejszą informacją dla widza będzie fakt, czy Shigaraki/All for One dostanie jej moc, co może mocno namieszać w dalszej części fabuły…

Cóż, pierwsza połowa sprawdziła się w 100% :P Druga w sumie też, ale już w bardziej przewrotny sposób :D

Dobrze, że w przypadku BHA biorę za się seans kiedy już nazbiera się kilka odcinków :D

…

Zastanawia mnie (na razie jestem po pierwszym odcinku), że skoro  kliknij: ukryte  w USA żyje tak potężna bohaterka i uczennica All Mighta, to czy kiedy on przeszedł na emeryturę, a All for One zrobił się od jakiegoś czasu tak potężny, to czy nie miałoby więcej sensu wysłać ją do Japonii ze dwa sezony temu? :)

Gdyby to był lepszy sezon, pewnie już dawno bym odpuścił, ale w sumie zrezygnowałem już z trzech innych serii. Zatem lista się skraca, a to nie jest jedyny tytuł, który z odcinka na odcinek obniża poziom. Wciąż podoba mi się „Fable” i „Wind Breaker”, jest też kilka solidnych, choć nie zapadających w pamięć serii (choćby wspomniane „Hibike! Euphonium”), ale ogólnie sezon gorszy niż lepszy. Oby lato było ciekawsze, choć zazwyczaj wtedy najmniej się dzieje.

Akurat mnie do starego kina przekonywać nie trzeba :) Natomiast teraz zastanawiam się, czy to kwestia nowej wersji, czy stara też nie jest tak dobra jak pamiętałem…

Póki co jedna z bardziej wyrównanych i ciekawych serii tego sezonu. Oby utrzymali poziom…

Czerstwy humor, brak sentymentów i brutalna analiza japońskich mętów społecznych – brzydkie to i nie zawsze przyjemne w oglądaniu, ale przyznaję, że do mnie trafia. Zarówno wątki obyczajowe, jak i żarty, specyficzne i skuteczne w swej nieporadności. Mam nadzieję, że utrzyma poziom do końca.

Ogólnie polecam, tym bardziej, że o serii nie było jakoś głośno, a szkoda.

Będzie recenzja, więc wtedy opowiem więcej, ale serial zdecydowanie obniżył loty, próbując za bardzo mieszać gatunki. Dołożenie  kliknij: ukryte  czworokąta romantycznego, najdelikatniej mówiąc, nie bardzo pomogło temu anime…

Kurczę, zastanawiam się, czy to z tym remakiem jest coś nie tak, czy po prostu po tych ponad dziesięciu latach od seansu ta seria nie robi już takiego wrażenia, ale… przyznam, że się nudzę i to bardzo.

Owszem, relacje głównej pary działają, a ponieważ to główny wątek, to jeszcze daję szansę, ale ani to ciekawe, ani wciągające. Do tego świat przedstawiony w niczym nie zaskakuje.

Pamiętam, że pierwowzór był w porządku i żałowałem, że nie dostał zakończenia. Teraz się zastanawiam, czy po prostu nie poczekać na te ostatnie odcinki i nie sprawdzić co takiego wydarzyło się na końcu.

Ogólnie cały sezon napakowany jest rozczarowaniami, oddanie trzech głosów w ankiecie nie będzie łatwe…

To w ogóle jest ciekawa tematyka, zważywszy na to, że seria powstała w Japonii, która ma przecież nację z najbardziej imponującą długością życia, ale jednocześnie niczym elfy, rozpoczęła trend na seksualną jałowość i problemy demograficzne (długo ukrywane przez wzrost produktywności i dzielnie pracujące starsze pokolenia).

Korciłoby mnie, by poruszyć ten temat z perspektywy globalnej, ale wtedy możemy wejść na brudne ścieżki kwestii politycznych, więc chyba lepiej się zatrzymać. Ewentualnie zapraszam na PW :)

PS – co do:

Czyżby ktoś zauważył, że dalsze prezentowanie takich zachowań to droga w niebyt?

Tu mam wrażenie, że seria idzie tropem książek Pratchetta, gdzie elfy (jako zła rasa) nie są w stanie wygrać z ludźmi, ponieważ z powodu nieśmiertelności nie potrafią zaakceptować zmian i uczyć się nowego. Dzięki temu, że przyjmuje perspektywę śmiertelnych ras, Frieren unika tego błędu i w końcu zaczyna akceptować, że nawet krótkie towarzystwo (czyli z jej perspektywy prawie każde) może wnieść coś istotnego do jej wędrówki. Jak napisało to już kilka osób, serial świetnie radzi sobie z portretowaniem rasy, która faktycznie jest nieśmiertelna. Tu elf to ktoś więcej szczupła istota istotka ze szpiczastymi uszami, która żyje sobie w lesie na uboczu.

 kliknij: ukryte  Fakt, Frieren się zmienia, ale bardzo powoli – w końcu jest nieśmiertelną rasą, a ci nie przyswajają nowinek zbyt szybko. Myślę, że za jej zmiany w postępowaniu odpowiada drugi, powszechnie znany motyw przewodni serii – czas.

Dużo o zachowaniu bohaterki mówi znana scena, gdy Himmel wręcza jej pierścionek (niczym na oświadczynach) – [link] . Piękna symetria – po jednej stronie on, po drugiej ona, a w środku wieża zegarowa… W końcu by uczucie Frieren dojrzało potrzebuje ona więcej czasu. Niestety, dużo więcej czasu.

Nie wiem, czy będę chciał pisać alternatywną recenzję, ale na pewno wtedy o tym wspomnę: jak dla mnie sceną, która wyjaśnia filozofię marki jest  kliknij: ukryte  historia ze starszą panią od której bohaterowie nieudolnie usiłują wydobyć informacje. Wówczas dostajemy zabawny komentarz Frieren, że „w przeciwieństwie do mojej poprzedniej drużyny, my nie posiadamy nikogo z mocnymi umiejętnościami społecznymi”.

Według mnie jest to jeden z głównych czynników sukcesu tej serii – to (nieironicznie pisząc) odczytanie Tolkiena i klasyki fantasy dla nowego pokolenia. W przeciwieństwie do wielu zachodnich produkcji nie bawimy się w kwestie około polityczne, ale zajmujemy się analizą, jak bardzo zmieniło się społeczeństwo przez ostatnie pół wieku. Nie mamy w ekipie takiego Himmela/Aragorna, bo w nowych pokoleniach jest zdecydowanie mniej charyzmatycznych liderów. Drużyną dowodzi Frieren, która (jak ktoś trochę niemiło ją podsumował) jest jak prawdziwy otaku, bo przez lata siedzi na czterech literach i przez tak długi czas nie jest w stanie ogarnąć sobie choćby jednego przyjaciela.

Tak, bohaterowie są wycofani i stonowani, bo najmłodsze pokolenia prezentują takie zachowania. Czy to lepiej, czy gorzej? To już trzeba będzie omówić za wiele lat :)

Jeżeli ktoś nie lubi, gdy w anime jest głośne i na pełnej… to w tym epizodzie nie ma chyba sceny w której ktoś nie darłby się na kogoś. W każdym razie, zostaliście ostrzeżeni ;)

Fakt, słowo „musiałem” jest tu nieadekwatne. Ja również byłem poza dziką północą, aczkolwiek miasteczko obok było sennie opustoszałe, a na trasie nikogo, więc z perspektywy czasu myślę, że postąpiłem roztropnie zważywszy na okoliczności (no i ja byłem na wiosnę, wtedy niedźwiedzie są podobno bardziej agresywne).

W każdym razie cieszy mnie, że w serialu pojawiają się akcenty, których sam doświadczyłem w czasie podróży po Japonii :)

PS – nie byłem w Shiretoko (gdzie chyba mają największą populację niedźwiedzi na metr kwadratowy), ale tam te dzwonki do odstraszania zwierząt ma podobno każdy turysta ;)

Nie wiem, czy jest to najmocniejsza seria tego bardzo solidnego sezonu (mierząc bardziej obiektywnymi kryteriami pewnie nie), natomiast to póki co moja ulubiona pozycja – jest zabawnie, niewinnie, nostalgicznie i relaksacyjnie. Jasne, nic oryginalnego, ale sam zwrot do starego, lekkiego kina science­‑fiction sprawia odświeżające wrażenie.

Dla niektórych może to być ważne, więc co do obaw z zapowiedzi sezonu: „Prawdopodobnie specyficzne projekty postaci (zwłaszcza Miry) sprawiły, że moja pierwsza myśl po spojrzeniu na plakat to: “Czy ja właśnie wybrałam do opisania jakieś pseudo­‑hentai?!” to uspokajam – anime jest niewinne jak lilija i póki co (po trzecim odcinku) nie znalazłem tu nawet grama nieprzyzwoitości. :)

Pełna zgoda, dodałbym tylko, że znakiem rozpoznawalnym tej serii jest mieszanka nastoletniej dramy z toksycznością środowiska artystycznego. Cieszę się, że twórcy mają świadomość co jest ich mocną kartą i stawiają właśnie na rozbujane konflikty w społeczności muzycznej, a nie na muzykę per se.

OK, w końcu serial wrócił do tematów, które mnie ciekawią :D Czyli więcej turystyki.

Przyznaję, że rzadko mam flashbacki z moich podróży po Japonii, a tu w jednym odcinku pojawiły się aż dwa – po pierwsze,  kliknij: ukryte  tunel. Pamiętam, by dostać się muzeum Ichiku Kuboty musiałem przejść czterdzieści minut tunelem mijając samochody. Generalnie nie mam klaustrofobii i nie lękam się ciemności, ale minuty wlekły się wtedy w nieskończoność… Po drugie – ostrzeżenie o niedźwiedziach… Ech… niestety, też musiałem rezygnować z trasy./ukryj]

A z mniej osobistych spraw – świetna reżyseria  kliknij: ukryte  oddająca lęk przy przechodzeniu przez most i ładne przejście do strefy relaksu z onsenie. Jak już muszą być kawaii scenki, to już przynajmniej będą one logicznie wplecione w całość :)

Po wstępnym sceptycyzmie, chętnie sięgnę po następne odcinki :) Zwłaszcza jeśli będą się pojawiać nowe regiony.