Tanuki-Anime

Po recenzji widzę, że nie tylko mnie ta solówka na pianinie wkurzyła :)

W sumie to już był ten etap, gdzie kolejna dziwna decyzja artystyczna bardziej mnie bawiła niż wkurzała, ale tak – nawet jak na ten serial to było dziwne :D

drugi sezon z przyczyn humorystycznych i takiego nakama power w ciekawym środowisku bym przytulił

Jak najbardziej rozumiem, też liczę na to, że ta radosna głupawka jeszcze wróci :) W obecnym sezonie mamy „wcale­‑nie­‑kolejną­‑rasistowską­‑szkołę­‑magii” i rzecz bliższą Tolkienowi niż „Pierścienie władzy”, więc nie­‑isekajowa fantastyka zyskuje na popularności (przynajmniej wśród producentów)...

Ocena punktowa w wypadku takiej serii to trudna rzecz – jak pisałem, najważniejsza jest gwiazdka oznaczająca „ulubioną” serię :)

Pozdrawiam!

Kurczę, trochę mi z tym źle, że w tym sezonie nie znalazłem ani jednej serii, której nie traktowałbym z mniejszymi lub większymi zastrzeżeniami. Miałem cichą nadzieję, że może dołączę tu do chóru zachwyconych forumowiczów, ale nie…

Może kwestia jest taka, że są tu złe tagi? Całość podpisano jako „okruchy życia” i „zagadki…”, ale jakoś tego nie czuję.

 kliknij: ukryte  Porwanie i sprzedaż dziewczyny do pałacu jest deus ex machiną, by wprowadzić kogoś z zewnątrz do cesarskiej socjety, a jej zachowanie wobec tego epizodu jest bardziej komediowe niż dramatyczne. To, że wszyscy tam żyją w lukrowanej bańce jeszcze mogę kupić, bo kojarzy mi się z Francją Ludwika XV czy innym dworskim, oderwanym od problemów odpowiednikiem nowożytnej Europy lub nawet Stanów (teraz na HBO wychodzi „Pozłacany wiek”, beztroski klimat bogatej socjety podobny).

Natomiast odcinek z czekoladą – kurde, naprawdę nie mogli wymyślić czegoś co na bank było w dynastii Ming? Nie mówiąc o tym, że nawet jak kakao się tam pojawiło, to w Europie potrzebowali lat, żeby wymyślić co zrobić, żeby stworzyć z tego jakiś deser :D Może protagonistka powinna była zostać wielką kucharką? ;)

Sama bohaterka jest szalenie sympatyczna i podoba mi się jej zadziorność, ale jeżeli to ma być na poważnie, to jakoś trudno mi uwierzyć, że wobec swoich przełożonych zwraca się w tak, powiedzmy, nieco pozbawiony ogłady sposób. Nie mogę się oprzeć wrażeniu, że to bohaterka jakiegoś isekaja, która trafiła do innego świata niż osoba z tamtej epoki.

Nie mówię, seria ma zalety – jest bardzo ładna technicznie, pozostali bohaterowie są jednowymiarowi, ale sympatyczni, no i nawet jak protagonistka nie bardzo mi pasuje do tych czasów, to jest ciekawą postacią.

Chyba, że po prostu usiadłem ze złymi oczekiwaniami i to ma być bajkowe, lekkie dworskie romansidło z komediowymi akcentami? Jeśli tak, to będę wdzięczny za informację – przy innym nastawieniu to może być dobry seans :)

Zazwyczaj się rozpisuje, ale dzisiaj krótko – ani to ładne (choć przyznam, miejscami interesująco zrealizowane), ani to ciekawe fabularnie, a jeśli ktoś przy seansie „Mirai Nikki” narzekał, że z protaga jest melepeta, to tu ma to samo, tylko chyba nawet bardziej. Owszem, seria może wciągnąć, ale ja spasuję.

Dzięki :) Na co dzień staram się tego nie robić, bo wychodzę z założenia, że ktoś może sobie przeglądnąć cały tekst (by na przykład sprawdzić jego długość) i wtedy spojlerem może być nawet przypadkiem wyłapane pojedyncze słowo  kliknij: ukryte  Na szczęście w tym wypadku chodziło o wydarzenia, w które trzeba się już uważnie wczytać. Poza tym – jak wspomniałem, nie mogłem sobie odpuścić tak dobrego zakończenia :D

Pozdrawiam :)

Strasznie dziękuję! :)

O ile mam swoje problemy z tym serialem, to fakt, ostatnie minuty robią wrażenie. Zwłaszcza, że  kliknij: ukryte  przy takich animacyjnych fajerwerkach mogli by sobie pozwolić na jakąś rozbuchaną walkę w stylu „Boku no hero academii” tylko w wersji fantasy, a zdecydowano się na niemalże psychologiczny pojedynek mocy trochę jak w pierwszych częściach „Gwiezdnych wojen” (znaczy się tych najstarszych). No i ostatnie kadry… klasa! Duży szacunek dla ekipy.

Jestem po 6 odcinku i czy tylko ja totalnie nie ogarniam o co chodzi? To znaczy ktoś może zadać zasadne pytanie, iż „w złym anime” to normalne”. Jednak podświadomie czuję, że to dobry serial, a nawet w swojej dziwaczności wciągający… Zaś fakt, że nie mogę zidentyfikować dlaczego mnie tak intryguje zaczyna mnie drażnić…

No chyba, że zdecydowana większość oponuje za tym, że to badziew, a ja na siłę szukam zalet, takie rozwiązanie też jest możliwe.

Ogólnie to wydaje mi się, że manga jest w ten sposób budowana – najpierw czytelnika stawia się przed faktem dokonanym, a następnie historia powoli idzie w stronę przedstawienia, dlaczego ten fakt się dokonał.

No właśnie tak mi się zdawało, że mangaka ma taki styl :D Być może na potrzeby mangi sprawia to lepsze wrażenie, natomiast w anime to daje efekt jakby ktoś wymyślał fabułę na bieżąco. Ale dobra, jeśli to taki styl, to wezmę to pod uwagę, dzięki :)

 kliknij: ukryte  Generalnie zgadzam się z opinią co do grafa i powiedzmy, że emocjonalnie ma to sens, nawet jeśli zdrowy rozsądek stracił prawo głosu :) Za to moment w którym:

Natomiast teraz, gdy mieli jasny dowód na to, że nasi rogaci przybysze nie są zbytnio pokojowi, nie mieli żadnych wątpliwości, że trzeba się ich pozbyć, więc Graf mógł ze spokojem działać tak, jak chciał z początku.

był właśnie tym, gdzie powaga opadła do poziomu „Zemsty Sithów” :) W sumie nawet czterech rycerzy co padli po jednym ciosie, to jak ci czterej jedi, co ich Palpatine w 15 sekund rozwalił :D

Seria będzie skręcać w te strony niejednokrotnie ;)

OK, to będę już bardziej nastawiony na większe zmiany, tak w wydarzeniach, jak i (mam nadzieję, rzadziej) w tonie :)  kliknij: ukryte  No i czekam na większe wyjaśnienie działania many :)

W ogóle dzięki za bardzo szczegółowy opis i wyjaśnienia ;)

Ok, faktycznie, zapomniałem o kilku sprawach, moja wina. Natomiast wciąż trochę mi to zgrzyta:

 kliknij: ukryte  Pełna zgoda, zapomniałem o tej rozmowie odcinek wcześniej na temat armii i walk. Dzięki :) Mogę się też zgodzić z tym, że bohaterka mogła o tym nie wiedzieć i zastaje tak specyficzną sytuację niemalże z zaskoczenia, choć z perspektywy widza „podróż w celu poznania sekretów mistrzyni i zrozumienia jaki jest sens życia” wymieszana ze „znienacka musimy ratować świat” jest dla mnie zbalansowane dość średnio – tzn. po pierwszych czterech odcinkach nic nawet nie ocierało się o sugestię, że seria skręci w tę stronę.

Dzięki wielkie za duże i obszerne wyjaśnienie co do roli magów, natomiast w takim razie serial zrobił spory błąd w budowaniu świata – wprowadzając w jednym z pierwszych odcinków motyw studiowania zaklęć bojowych (a więc jakiegoś projektu militarnego, co za tym idzie – państwowego) z miejsca założyłem, że magowie jako instytucja są usankcjonowani i mniej lub bardziej powszechni. Podajesz bardzo fajne informacje i wyjaśnienia, które ładnie klarują świat, tylko szkoda, że serial jakoś tak zgrabnie tego nie pokazuje. Jeśli będą później wyjaśnienia to spoko, ale problem w tym, że pojawią się post factum.

No otóż nie wiedział.

Jeżeli mówimy o „wiedzy” jako o 100% to tak, ale właśnie doszło do niepokojących wydarzeń w strażnicy, a elficki mag zniknął – zważywszy jeszcze na wojenną zawieruchę i spory brak informacji (zgoda, nie wie, że wszystkie demony są niebezpieczne, ale też nie wie, czy są niegroźne), to najdelikatniej mówiąc ostrożność byłaby zalecana (nie mógł kogoś posłać? albo zdywersyfikować żołnierzy (jeśli faktycznie nie mieli maga)? albo pytać z trochę większej odległości?). Tym bardziej jeśli jest mniej lub bardziej odpowiedzialny za magiczną barierę.

Może będzie coś więcej wytłumaczone.

 – szczerze mówiąc chętnie przyjmę dodatkowe wyjaśnienia :) Mam tylko nadzieję, że nie będzie isekajowy (na zasadzie, że poziom zagrożenia będzie podany jak statystyki).




PS –

kwantytatywna metoda (mówi się tak w ogóle?

) – nie wiem, jak to będzie się prezentować w serialu, ale może po prostu „mierzalna”?

Dzięki wielki za wyjaśnienia :)

Kilkanaście lat temu mogliby z tego zrobić pięćdziesięcioodcinkową serię i myślę, że trochę by to pomogło całości, biorąc pod uwagę jak epizodyczna jest cała fabuła.

Pełna zgoda – mam zresztą wrażenie, że skoro to serial retro, to chyba też chcieli pójść starym formatem, gdzie po rozdaniu kart akcja robi się epizodyczna. To dalej fajny seans, ale zachwyt już zniknął…

Może na starość doczekamy się innej formuły wystawiania odcinków i w końcu standardowe 12/13 odcinków o długości 20min pójdą do lamusa.

Może coś się zmieni – w ostatnim czasie poza „Oshi no ko”, „Sousou no Frieren” poleciało z czterema odcinkami naraz, a nawet nie najlepsze „Nanatsu no Maken ga Shihai Suru” doczekało niestandardowo 15 odcinków, co bardzo szanuję ;) .

OK, padłem ofiarą „nie wypowiadaj życzeń, bo jeszcze się spełnią” – co tu się dzieje? Nie chcę wyjść na forumowego marudę tej serii, bo uważam ją za solidną, ale jak tak dalej pójdzie, to wrzucę ją do szufladki ze zmarnowanym potencjałem.

Po pierwsze –  kliknij: ukryte  przez kilka dobrych odcinków niewiele się dzieje, tu jakiś port do uprzątnięcia, tu jakiś smok na głębokiej prowincji, o, a tu nagle w okolicy bogatego miasta będącego ważnym punktem obronnym zbliżającą się armia zła, o której wie tylko nasza elfka :P Znaczy nikt nie prowadzi zwiadu? Nie było jakiegoś raportu z mniejszych miejscowości? Żadni magowie nie puścili wiadomości do stolicy? (bo zakładam, że nie tylko Frieren patrzy na ręce potencjalnym złolom, a jak wiemy, magowie mają swoją akademię i jest ich więcej niż kilku). Serio, mam nadzieję, że coś pominąłem…

Poza tym –  kliknij: ukryte  przyznaję, że pan hrabia/graf postąpił bardzo „przewidująco” biorąc raptem czterech rycerzy, gdy wziął się przesłuchanie demonów, wiedząc, że potencjalnie są bardzo, bardzo niebezpieczne. xD Po co w ogóle udał się tam osobiście? Aż mi się przypomnieli rycerze Jedi z „Zemsty Sithów” (uwaga, spoiler!) jak szli aresztować kanclerza Palpatina ;)

Tu już może trochę się czepiam, ale jakoś  kliknij: ukryte  nie kupiłem tego pomysłu na lęki Starka – tzn. ok, nie czepiam się mocno, bo strach to często irracjonalna rzecz, ale po gościu, który pokonał smoka, oczekiwałbym raczej problemu w drugą stronę, czyli przesadnej brawury.

Żeby nie było, są tu wciąż dobre rzeczy, ale chyba wolałem kiedy serial mnie nieco nużył, za to zachwycał klimatem i postaciami :D

Myślę, że obaj macie trochę racji – gdybym na bazie własnych doświadczeń miałbym podsumować Japończyków powiedziałbym, że ich wiedza na temat Europy jest o niebo większa od tej stereotypowo amerykańskiej, ale fakt, ciągle nie ogarniają o co chodzi z tymi europejskimi państwami lub (co częściej) przerabiają rozmaite elementy kultury pod własny gust. Z tego powodu na trzy wyjazdy do Japonii raptem w jednym miejscu trafiłem na kawę, która nie była przesłodzoną, wodnistą plują :D Idąc niewinnymi stereotypami, zastanawiam się jak Włosi mogą podróżować po tym kraju (a turystów z Włoch jest mnóstwo)...

Chyba najlepszym podsumowaniem była wizyta we wschodnim Tokio w jednej z „francuskich kawiarni” – chciałem zrobić prezent nauczycielce, która, z racji bycia skromną emerytką, nigdy nie robiła tam zakupów (więc, tak jak w anime, te miejsca mają otoczkę luksusu) Wchodzę do kawiarni, francuskie ciasta są nawet podobne do tych z Francji (choć też bym nie szastał z pochwałami), proszę sprzedawcę o ciasto (podając francuską nazwę, która jest załączona w roumaji do produktu), a pan sprzedawca patrzy na mnie z uprzejmym niezrozumieniem :D W końcu użyłem uniwersalnego „kore” i pokazałem palcem :)

ZSRRKnight ma rację, że faktycznie coraz częściej zdarzają się anime, które lepiej rozumieją obcą kulturę (w przeciwieństwie do omawianego tu tytułu) – i myślę, że będzie to trend zwyżkujący. Np. Sally Amaki, która dubbingowała Carol w Tomo­‑chan wa Onnanoko! mówi nie tylko biegle po angielsku (będąc Japonką urodzoną w USA/amerykańską Japonką), ale zna też podstawy francuskiego i chyba hiszpańskiego. Z drugiej strony, skoro agencje dysponują takimi aktorkami i aktorami, dlaczego częściej ich nie zatrudniają w rolach cudzoziemców? Na to pytanie już nie mam mądrej odpowiedzi, może faktycznie Japończykom na tym nie zależy…

Co do Crunchyrolla, to można mieć konto w Polsce. Fakt, tylko z angielskimi napisami, ale w normalnej cenie i płaci się w PLN­‑ach. Wiem, bo sam korzystam (droga Redakcjo, to żadna reklama, tylko informuję :D ).

Wygląda na to, że w Paryżu przeważają parki…

Sumując swoje kilka miesięcy w tym mieście, to Ogród Luksemburski jest super, ale tak, to nie nazwałbym tego miasta przesadnie zielony (choć do lasku bulońskiego nigdy nie dotarłem, był za daleko), chociaż ma ładne dzielnice :) Natomiast gdy tylko wracałem ze stażu, pierwsza rzecz jaką robiłem to prysznic, by pozbyć się wszy i paru innych rodzajów insektów. „Syndrom paryski” nie jest z czapy, jakby ktoś mnie pytał :)

Dodajmy do tego Gasou, który chwali się, że znalazł cukiernię z churrosami :) i w drugim odcinku jambon­‑beurre z sałatą :)

Dodam jeszcze od siebie, że kliknij: ukryte  w rozmówkach francusko­‑japońskich „la creme” jest tłumaczone na „bitą śmietanę” – jadłem w swoim życiu w dziesiątkach knajp i kawiarni we Francji (jeśli już nie w setkach) i zawsze podają desery i inne takie z „le chantilly” (wiem, formalnie powinno być z wanilią, ale w praktyce jest tak ;) przed recenzją nawet pytałem kolegów z pracy :D). Jakby zapytał o „creme” albo chodziło by o śmietankę do kawy, albo (np. na targu) mógłby dostać nawet śmietanę. Ja wiem, że niuans językowy, ale scenarzystka mogła chociaż sięgnąć do porządnego słownika :) No i te wszystkie „dżaponizmy”, gdzie „j” czytają po angielsku (dż), zamiast „ż”) :)

Bardzo dziękuję!

niestety ja straciłem czas na to „dzieło”

Cóż, prawda jest taka, że w sezonie lato 2023 niewiele było dobrych serii, więc podejrzewam, że wielu (w tym i ja) wybierało obiecujące tytuły, a manga zbiera bardzo dobre opinie. Zresztą, za ten sezon mam cztery recenzje w planie (dwie już za mną) i w żadnej nie wystawię pozytywnej opinii, choć jedna trafia do mojej czołówki anime guilty pleasure :) Na szczęście ten sezon jest już lepszy.

Pozdrawiam!

.. wybacz, ale to jest strasznie naciągane XD

Ale spokojnie, ja się nie gniewam :D Tym bardziej,  kliknij: ukryte  że faktycznie zachowanie sprawdzczyni było skrajnie głupie, nawet jeśli działała pod wpływem paniki :)

Jestem też pewna, że Doyle nie był pierwszym, który użył w swojej prozie tajnych szyfrów i wspinania się po ścianach…

Doyle to nawet nie był pierwszy w wymyśleniu postaci super detektywa :D Aczkolwiek kryminał był wtedy dopiero na początku swojej drogi i kilka rzeczy, które tam się pojawiły weszły do kanonu. Cóż, zostaje jeszcze 10 odcinków i będzie można sprawdzić co jeszcze wymyślą (albo wezmą z książek :P ).

Tak swoją drogą, jeśli chodzi o głupkowate serie, to trzeba przyznać, że sporo pozycji w tym sezonie :)

zarówno na poważnie jak i na wesoło, że nawet jeśli pełni ono tutaj rolę wyłącznie parodystyczną, to też będzie klisza :D

A, prawda :)

Nawet, kiedy je wskazałeś, podobieństwo wydaje mi się bardzo nikłe.

Cała otoczka jest faktycznie inna, natomiast motyw przewodni zagadki jest bardzo podobny (a w kryminale­‑zagadce to jednak kluczowe) – w pierwszym odcinku obserwujemy  kliknij: ukryte  jak morderca dokonuje swojego procederu dzięki dogodnemu zatrudnieniu (dorożkarz/cyrulik), w drugim – rozpaczliwe ukrycie dowodu (w gęsi/skarbonce) i nawet to, że zbrodniarzowi darowano (przynajmniej tak to jest zasugerowane w anime, w kryminale zadziałał cud Bożego Narodzenia, jeśli dobrze pamiętam). Nic, czas pokaże, czy będzie  kliknij: ukryte  tajemniczy szyfr, wspinanie się po ścianie rezydencji, afroamerykańskie dziecko (moje ulubione opowiadanie z Holmesem – aczkolwiek nie jestem wielkim fanem twórczości Doyle'a) i inne :)

... ale jeszcze jest nadzieja. Póki co śledztwa i dedukcje detektywa są równie przesadzone co wcześniej i co do  kliknij: ukryte  „mrocznej rady” to akurat po pierwsze może się okazać, że nie będą tak „mroczni”, po drugie muzyka jednak sugeruje parodię (brakowało mi tylko organów i chóru śpiewającego po łacinie). Jednak muszę się zgodzić, że wchodzimy może jeszcze nie w rutynę, a jakieś konkretniejsze ramy. Póki co sparodiowano/zaadaptowano dwa dzieła Holmesa  kliknij: ukryte  „Studium w szkarłacie” i „Błękitny karbunkuł”, ciekaw jestem czy spróbują zrobić coś własnego. Na razie takie 6,5/10. Swoją drogą, sporym problemem tego sezonu jest nadmiar parodii i z czegoś trzeba będzie zrezygnować…

Na szczęście są lekkie zmiany –  kliknij: ukryte  wprowadzenie Starka bardzo pomogło i podejrzewam, że już w następnych odcinkach całość nabierze lekkich kolorów. Nie mam nic przeciwko seriom trudnym, melancholijnym i nieco bezemocjonalnym, ale do tej pory filmy Bergmana to przy tym wesołe miasteczko :D

Freiren chyba już pozostanie świetnie napisaną, emocjonalną pustynią, natomiast jej uczennica powinna uniknąć tego losu, dzięki relacjom ze Starkiem. To dobrze, bo jak dla mnie jeden hiper melancholik na trio wystarczy :)

Ogólnie rzecz biorąc, do tej pory to serial wspaniały artystycznie, który jednak nieco nużył. Natomiast wszystko wskazuje na to, że wkrótce podkręci się go emocjonalnie o te 10­‑15%, i to może być jedna z lepszych serii tego roku. Zatem ci trochę zaniepokojeni przesadnie oniryczną, melancholijną atmosferą moim zdaniem mogą spróbować. :)

Był to ciekawy seans, ale nie mam pojęcia o co chodzi – ekspozycja, która w normalnym anime byłaby na samym początku, tu staje się ostatnią sceną odcinka, elementy absurdalne mieszają się i nakładają, brzydkie to, jednak celowo brzydkie, a przy tym ze sporym dystansem do siebie. Natomiast nie wiem, czy szybko się tym nie znudzę. Jak dla mnie można dać szansę, choć dla niektórych może to być za dziwna seria.

i ciekaw jestem, czy ta seria wybroni się do ostatniego odcinka. Na razie pierwszy epizod był uroczo głupi. Nie zdziwię się, jeśli gdzieś po paru odcinkach anime wytraci tempo, ale jeśli uda się utrzymać tę skalę niemożebnych bzdur, to polecam.

Walki i mechy chyba mnie nie zainteresują. Za to postaci wypadły całkiem przekonująco i chętnie dowiem się o nich więcej. No i ładnie oddano charakter ultra biurokratycznej machiny urzędniczej ;)

Na razie nie bardzo ogarniam o co tyle szumu i skąd ta popularność, ale w sumie poza brakiem oryginalności, to nawet mnie nie zirytowali. Dam jeszcze szansę, ale zapowiada się raczej średniak.

Jest dobrze – nie spodziewałem się, że to będzie aż tak komediowe, ale ten dziwny balans thrillera i satyry działa. Absurdalne to i niewytrzymujące minuty logicznego myślenia, natomiast twórcy ewidentnie zdają sobie z tego sprawę i chyba dobrze się bawili przy pracy, zatem pozostaje tylko dołączyć do zabawy.

Być może miałem za duże oczekiwania, bo zapowiadało się to na ładne, ciepłe okruchy życia nawiązujące do Ozu i Takahaty (nawet pierwsza plansza pojawiła się na tle białej tkaniny). Niestety, coś nie wyszło – reżyseria jest zwyczajnie słaba i pierwszy odcinek był chaotyczny i przewidywalny jednocześnie. Do tego nie każdego seiyuu dobrze dobrano (córka sąsiadów), no i przez pierwsze 10 minut muzyka nie chce choć na chwilę ustąpić pola.
Obecny sezon prezentuje się nieźle i chyba można sobie pozwolić na rezygnowanie z niezbyt obiecujących serii. Być może dam drugą szansę, jeśli natrafię na informację, że serial się ładnie rozkręcił, jednak na razie spasuje.

Aaaa, ok – wychodzi nieznajomość materiału :) Myślałem, że tak zrobili, by ułatwić aktorom pracę z pauzami i łamanymi tekstu ;) Przepraszam :)