Tanuki-Anime

Nie chce mi się nawet wymieniać ile tu jest niespójności,

No, ja właśnie dłubię w recenzji i miałem niezły dylemat, które głupoty wybrać, bo gdyby zrobić wszystko, to byłby wykład na 3­‑4 normalne recenzje… :D

Nie lubię czepiać się aż tak mocno dziur fabularnych, ale to tutaj, to już jest zdrowa przesada. Planowałem uroczą, miłą recenzję, ale po seansie… Cóż, będzie źle. Ogólnie zdecydowanie nie polecam.

Bardzo proszę ;)

Co do samego tekstu:

Po prostu w ostatnich latach czytałem niewiele utworów, które równie celnie trafiałyby w jakieś moje prywatne fobie.

Cóż, faktycznie Denji zalicza gdzieś po drodze potrzeby z piramidy Maslowa, choć „bezpieczeństwo” akurat chyba nie do końca udało mu się zrealizować :D Jednak na upartego można przyznać tu kategorię „bezpieczeństwa” jako stabilizacji :)

Najlepiej oddają to chyba wrażenia samego Recenzenta (jak rozumiem, nie znającego pierwowzoru).

Zgadza się – jednocześnie w związku z tym chyba zaliczam się do grupy docelowej. Moim zdaniem film z jednej strony próbuje stworzyć dzieło dla fanów, zaś z drugiej to utwór niewymagający połączenia go z pierwszym (i podejrzewam) następnym sezonem anime. Trochę jak trzeci sezon „Spy x Family” :D

W filmie, który wizualnie sam trzyma się formuły bezpiecznego, rozrywkowego kina akcji, przekaz ten jest w najlepszym razie niezrozumiały, a w najgorszym okropnie pretensjonalny.

Jeżeli potraktować to w kontekście szerszym (czyli nie jako próbę nadania Makimie cech ludzkich i podkreślenia jej totalnej władzy nad Denjim bez której  kliknij: ukryte  tekst Rezy o niemożności pozyskania protagonisty byłby trudny do wpasowania), to faktycznie jest to albo dziwny, albo pretensjonalny zabieg. Prywatnie chyba wskazałbym ten drugi aspekt – bardzo nie lubię komentarzy o wyższości jednej kultury nad drugą, bo prawie zawsze znajdzie się ktoś, kto posiada bardziej wysublimowany gust lub tworzy ambitniejsze dzieła. :)

Niby się cieszę, że tytuł zdobył taką popularność, ale też trochę mnie wkurza, że widzowie często nie sięgają po pierwowzór i w moim snobistycznym mniemaniu nie odczytują tej historii „jak należy” :D

Jeżeli to do mnie, to przepraszam ;) Przyznaję, rzadko sięgam po mangi. Zaś rozumiem frustrację, ja tak mam z „Asteriksami” :)

Cóż, miejmy nadzieję, że powstaną następne sezony/filmy – może wtedy studio zdobędzie się na więcej oryginalnych eksperymentów ;D

Hahahaha!

Ja wiem, że „bycie odrzuconym i niezrozumiałym” to punkt obowiązkowy na mapie shounenów, ale tu już ocieramy się o pastisz.  kliknij: ukryte  Will ratuje pół miasta i niezliczone rzesze magów, udowadnia, że jest kilkadziesiąt leveli do przodu od reszty, a magowie stwierdzają, że to „musi udowodnić swoją wartość”). Ile to będą jeszcze kontynuować?

Cóż, cringe w najczystszej postaci ;)

No,  kliknij: ukryte  Todoroki jest też w czołówce i w sumie jak na jeden rocznik to sporo znajduje się w topce. Natomiast informacja o „kolejnym odcinku, który ma wszystko doprowadzić do końca” brzmi rzeczywiście żenująco.

A przynajmniej mogli by tego finałowego odcinka tak nie podbudowywać.

Nie no, rozumiem, że „shipping is serious business”, co więcej w tym przypadku miało to istotne drugie dno ( kliknij: ukryte  nb. bez tego seria kończyłaby się podejrzanie szowinistyczną nutą, że Ochacho dziwnym trafem przestała kochać Midoriye jak mu się skończyły moce, natomiast fajnie, gdyby poza tymi dwoma minutami dostalibyśmy jeszcze cokolwiek godnego wzmianki. ;)

W końcu wyemitowano finałowy, dwunasty odcinek i… o ile sam finałowy sezon miał fajny  kliknij: ukryte  epilog po pokonaniu All for One, o tyle ten epizod jest taki „meh”. Może gdyby nie budowano go marketingowo, nie ogłaszano głośnej premiery na maj, to mógłby po prostu być miłym ostatnim odcinkiem w sezonie, a tak… W zasadzie jedyna istotna kwestia dotyczy  kliknij: ukryte  potwierdzenie najważniejszego związku, który już od jakiegoś czasu daleki był od statusu kluczowego dla tej historii.

Z dużej chmury mały deszcz i, niestety, tyle.

Trochę boli mnie, jak słyszę, że rodzice swoje dzieci wkręcają w HP, po czym zaczynają mnie boleć plecy i przypomina mi się, że Kamień Filozoficzny jes filmem sprzed 25 lat…

Mnie ostatnio przygnębiło, że jestem już starszy od aktorki wcielającej się w serialową ciotkę Petunię…

A ja myślę, że właśnie o to im chodziło. Nieważne, jak mówią, byleby mówili. I do wielu osób dotrze, i wielu oburzonych też obejrzy, żeby się powkurzać.

Mogło tak być. Szczerze mówiąc, miałem cichą nadzieję, że ekipa od castingu inaczej rozwiąże problem castingu. Zgadzam się, że koszmarną robotę będzie miał prawie każdy aktor, który spróbuje zastąpić śp. Alana Rickmana. Natomiast wydawało mi się, że jest proste rozwiązanie by uniknąć porównań – niech nowy aktor będzie po prostu… młodszy. O ile Rickman zrobił świetną robotę jako Snape, o tyle był tak naprawdę dużo za stary w stosunku do książkowego. Jak zresztą większość filmowych bohaterów z pokolenia rodziców Harry'ego, Rona i Hermiony. HBO podjęło inną decyzję i… cóż, w grudniu będą rezultaty. :)

Popatrz tylko, ile starszych filmów dostaje ostatnio kontynuacje. Nawet w anime widać różne powroty do przeszłości.

Ogólnie sequeloza jest czymś bardzo typowym dla historii kina i cała masa dziś klasyków kina to remaki („Człowiek z blizną”, „Ben Hur”, „Za garść dolarów”). Równie często sięga się po adaptacje („Małe kobietki” dostały już chyba z 7 filmów, podobnie „Duma i uprzedzenie” albo „Opowieść wigilijna”). Problem w tym, że współcześnie bawimy się w sequele i prequele serii które powstały nieraz w tym samym stuleciu. Ba, w zasadzie jeżeli jakiś serial lub film osiągnie wielki sukces, to szanse, że dostanie kolejną część lub spin­‑off są gigantyczne (nawet jeśli całość jest spójna).

Generalnie uważam, że to żadne cudowne czasy kina, choć wciąż da się znaleźć wartościowe dzieła.

Właściwie, powinniśmy jeszcze wspomnieć, że trochę tych „około­‑Potterowych” serii się pojawiło – „Little Witch Academia”, teraz drugi sezon „Wistorii” lub „Nanatsu no Maken ga Shihai Suru”. Ciekawa rzecz, że wszystkie te serie łączy generalnie niski poziom ;p (no dobra, „Wistorię” od drugiego sezonu).

OK, na razie panowie mają dość podobną mentalność, ale z Twoich wiadomości wnioskuję, że pod wieloma względami odcinek może być przełomowy :D

To znaczy ja nie mam nic przeciwko anime, które są radosnymi głupawkami lub po prostu czystą rozrywką ze średnim scenariuszem – to co jest problematyczne, to pomijanie przy tym jakiejkolwiek krytyki. Sam kiedyś recenzowałem „Nanatsu no Maken ga Shihai Suru” – serię, przy której bawiłem się fenomenalnie, co nie zmienia faktu, że to serial z całym katalogiem problemów. Dlatego dostała ode mnie znacznik serii ulubionej i 4/10. :D

Brakuję mi trochę większego dystansu i świadomości wad tych tytułów, które nawet bardzo lubimy. Dobrze, że przynajmniej tutaj można pogadać tak szczerze o problemach poszczególnych serii. Nawet takich, które się lubi :)

Szczerze mówiąc, to ja bym nawet ujął to mocniej – odnoszę wrażenie, iż od czasu jacksonowego „Władcy pierścieni” głód na fantastykę w stylu zachodnim jest tak wielki, że wszystko co jest choć trochę lepsze od, powiedzmy, netflixowego „Wiedźmina” lub „Pierścieni władzy” z Amazona dostaje od razu duże fory. Aczkolwiek na pewno nowa odsłona „Harry'ego Pottera” na HBO pomaga. :)

Trudno mi komentować za wszystkich, aczkolwiek trochę mnie smuci brak choćby drobnego krytycyzmu na wielu portalach.

Odnoszę wrażenie, że przybywa „baniek”, gdzie albo wychwala się dany tytuł pod niebiosa, albo krytykuje go za wszystko od początku do końca. W ten oto sposób coraz trudniej o fajną, merytoryczną dyskusję.

W ogóle to chyba coraz powszechniejsze zjawisko nie tylko w anime – bardzo polecam jako lekturę „Biały Irys” (jeden z nowych albumów o przygodach Asteriksa), gdzie właśnie omówiono to zagadnienie.

Ok, kolejny odcinek za nami (kolejny dobry odcinek), więc zaufam ekipie produkcyjnej, ciekaw jestem co będzie dalej.

Aha, jedyny jeszcze drobiazg do którego się przyczepię – Junichi Suwabe jako Jin Kagemori. Ja naprawdę jestem świadom podobieństwa z temperamentu do profesora Aizawy w Boku no Hero Academia i wiem, że wokalnie pasuje, ale dopasowanie tego samego seiyuu, który praktycznie jest 1:1 z innego popularnego shounena to już trochę za dużo :D

O, to dobrze wiedzieć. Dzięki! :)

Ja, niestety, podziękuję. Znalazłem informację, że to może być lepsza seria niż się zapowiada i jakoś nie czuję się przekonany. Ot, przeciętniak klasowy dostaje podejrzanie dużo atencji od szkolnej damskiej elity i wiadomo, że tytułowa „druga najbardziej urocza dziewczyna z klasy” jest nim zainteresowana.

Było? Było. Jest coś nowego? Uważam, że nie. Jednakże na pewno znam gorsze serie, po prostu jakoś nie mogę tu docenić czegokolwiek nowego lub interesującego.

Szczerze, 4­‑5 sezonów brzmi jednak jak dość dużo materiału, zważywszy na to, ile czekaliśmy na drugi sezon.

Choć oczywiście mam nadzieję, że masz rację, bo póki co seria świetnie się prezentuje. :)

Dobrze, ja wiem, że stosunek do tej marki jest bardzo różny i moja opinia będzie nieco nietypowa, natomiast… ojej, bawię się znakomicie.

To znaczy, ta seria to na luzie moje top5 guilty pleasure świata anime – intrygi są komicznie rozdmuchane, plany i spiski funkcjonują na zasadzie „ja wiedziałem, że ty będziesz wiedzieć, więc zrobiłem tak, bo przecież ty będziesz wiedzieć, że ja odgadnę, że ty…” i to jest sprzedawane z cudownie niezmąconą pewnością siebie od strony reżysera, który zdaje się wierzyć tym „hipergenialnym” nastolatkom (choć sami seiyuu chyba już są znudzeni całością). Do tego są wszystkie (moim zdaniem rzecz jasna) głupotki za które uwielbiam ten serial – niby elitarną szkołę, gdzie co druga osoba za bardzo nie ma na siebie planu (by nie powiedzieć, że zachowuje się idiotycznie), samorząd szkolny dysponujący gigantyczną władzą, budzącego niepokój protaga, którego mało kto podejrzewa (przypominam – szkoła dla geniuszy), a niejeden kolega prosi pomoc. Koleżanki oczywiście się do niego kleją.

A jak już o nich mowa – niesamowite, że w tej elitarnej szacownej uczelni, co druga postać kobieca to albo cwana lisica, która wdziękiem osobistym (i skrajnie bezlitosnym usposobieniem) buduje sobie pozycję, albo szlachetna bezbarwna dama w opresji, odpowiednio zaprojektowana by łasić się do stosownej publiki. ;p

Jedno z gorszych anime jakie ogarniam w tym sezonie, ale pod kątem radochy to mój ścisły top :D

Jeden z tych tytułów, których nie planowałem i… dobrze się stało, że jednak uległem. Przede wszystkim, nawet jeśli reżyseria nie zawsze dostarcza dobrych rozwiązań (zgadzam się, że w pierwszym odcinku kilka rzeczy źle zaprezentowano), to scenariusz bardzo mądrze odmierza poszczególne tajemnice, niby to wyjaśniając niektóre elementy, ale wprowadza jednocześnie nowe.

Bohaterowie – cóż, typowi przedstawiciele gatunku, jednak ekipa, która  kliknij: ukryte  zgarnia głównego bohatera zaskarbiła sobie moją sympatię. Do tego każdy odcinek kończy się akurat tak, bym był zainteresowany co będzie dalej, a to już coś!

Jedyna duża rzecz do której muszę się przyczepić, to postać  kliknij: ukryte  Gabu­‑chan, która wybija cywili i w zasadzie nie ponosi za to jakiejkolwiek odpowiedzialności. Trochę się boję, że zrobią z niej comic reliefa i asystentkę Asy, a sensownej kary uniknie. Tzn. w ciężkim fantasy to jeszcze bym taki brak sprawiedliwości przyjął, ale trochę mi się nie pokrywa z resztą bardziej shounenowej fabuły. Nie licząc tego, ma szansę na top5 sezonu :)

Ujmę to tak – jakby ktoś mi powiedział, że z poniedziałkowej ramówki będę bardziej wyczekiwał tego tytułu niż Atelier Szpiczastych Kapeluszy, to bym się zdziwił. Natomiast jak głośne fantasy rozczarowało, tak prościutka komedia o gyaru i uczniu­‑służbiście bawi.

Jasne, absolutnie żadna lektura obowiązkowa, natomiast bohaterowie są uroczy, serial nieźle balansuje między komedią a romansem (choć to pierwsze rzeczywiście dominuje), do tego nawet potrafi miło zaskoczyć fabularnie. Ogólnie urocze, choć na pewno niewybitne anime na odprężenie ;)

Początek to gigantyczny popis słodyczy i trochę się bałem, jak to będzie dalej (bo na dłuższą metę bym się wymęczył). Na szczęście serialowi bardzo pomaga  kliknij: ukryte  zmiana scenerii – wizyta w domu rodziców Amane, spotkanie dawnego prześladowcy i oddanie choć częściowe narracji dorosłym bardzo pomogło. No i seria ma nieco lepszą ekipę – w końcu nie ma tak koszmarnych postsynchronów! :D

Ogólnie podoba się :)

W sumie, chyba nie opowiem więcej od pozostałych. A przynajmniej w konkluzjach, bo można by jeszcze sporo się naprodukować nad głupotami fabularnymi i kreacją postaci. Miało być anime roku, póki co, mamy rozczarowanie roku. Co z tego, że to śliczne, jak mamy fatalne postacie, głupoty w historii i przewidywalne rozwiązania. Do tego świat przedstawiony jest bez sensu – w sumie jak  kliknij: ukryte  człowiek się do właściwego drzewa i założy „bimbrownię atramentu” to każdy może tu robić za magicznego heretyka. Ale dobra, jak zacznę omawiać wszystkie głupoty, to zrobi się recenzja. ;)

Ogólnie sezon wiosenny ma kilka mocnych pozycji, ale to na razie nie ta ;D

Mam bardzo mieszane uczucia. Pierwszą nieprzyjemną konkluzją było niedotrzymanie obietnicy – niby historia kręci się wokół konserwatorium, a liczba wątków operowych i około operowych jest taka sama jak w „Girls und Panzer” (tak, tego anime o czołgach. Ba, tam może nawet było tego więcej). Druga rzecz – nie spodziewałem się serialu aż tak bez fabuły. To znaczy, zakładałem, że będzie lirycznie i o emocjach, ale nie spodziewałem się aż takiej skali.

No i trzecia rzecz – problemy strukturalne. Pierwszy odcinek to nawet przyzwoity koncept: dwie części, jedna „współczesna”, druga to retrospekcja, ale taka, która składa obietnicę bycia istotną dla wydarzeń. Po czym w drugim odcinku zaczyna się festiwal retrospekcji nad którym niełatwo zapanować. Szczerze mówiąc, byłem bliski porzucenia serii, mimo tak mi drogiej tematyki.

Na szczęście trzeci odcinek sprawia wrażenie najbardziej spójnego i odnoszę wrażenie, że wreszcie ekipa wie o czym chce opowiedzieć. No i jest to od strony produkcyjnej wspaniałe.

Zatem będę kontynuować, choć daleko mi do szaleńczego entuzjazmu.

Szczerze cieszę się, że jednak są osoby, które znalazły coś więcej poza fanserwisem ;) Natomiast dla mnie to za mało, zwłaszcza, że zwykle są tu rzeczy mi znane albo takie, które wymagają specjalistycznego sprzętu używanego w pralni ;)

Serdecznie pozdrawiam :)