Tanuki-Anime

Podobało mi się za to niesamowicie, kiedy bohaterowie zasłaniali sobie usta, żeby nie trzeba było ich animować <3

Akurat ruch ust chyba nie jest tak drogi w animacji, podejrzewam, że istotniejsze było zaoszczędzenie pracy seiyuu – pamiętam, że w „Sword of the stranger” ruch ust jest równie oszczędny (przy dłuższych scenach radośnie przechodzimy do kadrów z przyrodą), a jakoś nie spotkałem się z opinią, by w przypadku tego filmu narzekano na słabą grafikę :)

Co do pozostałych rzeczy się nie wypowiem, bo ten konkretny tytuł mnie nie interesuje.

Pozdrawiam! :)

O, to dobre wieści, właśnie takiego uzupełnienia tego duetu to anime potrzebuje (no chyba, że będziemy mieli trio ultra introwertyków). Dzięki :)

Nie znam pierwowzoru, więc nie streszczę jak seria prezentuje się w stosunku do mangi, natomiast wiele elementów przypadło mi do gustu. Mamy świetną oprawę graficzną, póki co obok Tengoku Daimakyou chyba najlepszą w tym roku (choć wiadomo, zupełnie inna estetyka). Podoba mi się świat przedstawiony i póki co nie mamy szastania szantażem emocjonalnym, czego bałem się po opisie fabuły.

Muzyka jest dobra, choć czołówka trochę rozczarowuje (tak wizualnie, jak i muzycznie), aktorzy grają zupełnie inną manierą niż w zwyczajowo w anime (co jest zdecydowanie na plus), prezentując bardziej teatralny styl. Dobrze też wiedzieć, że seria jest zaplanowana na dłużej, więc historia pewnie zostanie doprowadzona do końca.

Czy będzie z tego arcydzieło? Nie jestem pewien – o ile postacie w stylu protagonistki irytują mnie w życiu codziennym, o tyle tu jej hiper wycofana, beznamiętna osobowość ma sens, zważywszy na długość życia elfa (mam lekki vibe z opisem wysokich elfów z czwartej edycji Warhammera). Moje większe zastrzeżenia budzi to, że  kliknij: ukryte  druga główna bohaterka zdaje się być zbudowana z tego samego kruszcu – nie wiem, czy ponad 20 odcinków „przygód” dwojga skrajnie zamkniętych osobowości nie zamieni całości w ładnie narysowaną nudę.

Póki co ostrożnie jestem na tak, tym bardziej, że niewiele mamy ciekawych serii w tym sezonie.

OK, czyli mamy podobne spostrzeżenia – tzn. romans ma podobny początek, ale cała reszta jest zupełnie inna, ze zdecydowaną korzyścią dla mangowego pierwowzoru. Chciałem mieć pewność, czy czegoś nie pomyliłem :)

Generalnie zgadzam się z Waszymi opiniami, jedyne co, to przyznam, że mi akurat ta dziwna oprawa graficzna przypadła do gustu. Z drugiej strony ja jestem z tych co wolą nieudany, choć ciekawy eksperyment od bezpiecznej rutyny :)

Generalnie też mi daleko do bycia fanem tej serii i zgadzam się z większością wspomnianych uwag, natomiast:

 kliknij: ukryte 

I nie powinno im za bardzo to przeszkadzać, skoro od samiutkiego początku stwierdzili, że łamią pierwotne założenia mangi i z grubej rury wjeżdżają ze stwierdzeniem „Komura kocha Mie”.

Ale z tego co kojarzę, to w mandze też od pierwszego rozdziału wiemy, że Komura się w niej podkochuje. Jasne, tam proces rozwoju tego uczucia stoi kilka pięter wyżej, jednak początkowe założenie jest chyba takie samo?

Nie wiem, czy takie serie konkretnie pojawią się w najbliższym czasie, natomiast myślę, że możemy liczyć na więcej prowincjonalnych anime – wyludnianie się całych obszarów to jedna z bolączek tego kraju, a oni mają skłonność do tworzenia serii na tematy aktualne (choć w sumie ostatnio jakoś mocniej nabrali wody w usta co do problemów demograficznych…).

Swoją drogą, na sequel „Sakury quest” to nie mamy co liczyć, ale spin off z główną bohaterką chętnie bym przygarnął :)

Dla mnie ta seria to japoński odpowiednik „Rancza” :) Młoda kobieta przybywa na głęboką prowincję, trawioną typowymi dla tej części Japonii problemami: wszechobecną stagnacją, brakiem inwestycji, znikomą ilością kompetentnych pracowników i starzejącym się społeczeństwem. Fajnie, że ktoś zwrócił uwagę na ten typ japońskiej codzienności, tym bardziej, że turystyką tego się nie naprawi (więc trzeba szukać mniej standardowych metod).

Mam trochę zastrzeżeń do głównych bohaterek, które są mniej lub bardziej nudne, a już na pewno są mdłe na tle barwnego drugiego i trzeciego planu. Za to szanuję, że twórcy mają dystans do formuły „słodkie młode kobiety robią słodkie rzeczy” (uwielbiam ten żart przełamujący czwartą ścianę, jak ktoś mówi, że nasze bohaterki „to w zasadzie jedyne młode kobiety w okolicy”). I, tak jak wspomniałeś – wtop jest mnóstwo, ale uzasadniają to brakiem doświadczenia, więc sporo rzeczy da się wybaczyć.

Ogólnie nie jest to idealne anime, ale za ten wiejski, wcale nieprzesłodzony klimat zapomnianej prowincji z piękną obsadą drugoplanową jest w czołówce moich ulubionych serii (choć podkreślam, że „ulubiony” nie znaczy to samo co „najlepszy”). :)

 kliknij: ukryte 

Pewnie miałoby sporo do zaoferowania w jakichś kontynuacjach, ale radosne zwiedzanie zamku pewnie się skończy w 12 odcinku i sru, będziemy czekać na kontynuację tak jak czekam na kontynuację Grimgara ;)

Kto wie, może zrobią – jedną z większych zalet współczesnego anime jest to, że o wiele łatwiej o kontynuację niż kiedyś :)

Jest to… dość specyficzna seria, ale poziom rozrywkowości robi wrażenie :)

Dziękuję bardzo :)

Też oglądałem 2 razy i ostatecznie zmieniłem ocenę na 10/10, a Carol trafiła do mojej topki postaci na MALu :)

Ja z kolei jestem ciekaw, czy Sally Amaki zgarnie jakąś statuetkę za drugoplanową rolę :) Choć sezon wiosna 2023 dał tyle mocnych tytułów, że konkurencja jest znaczna…

Pozdrawiam :)

O, dzięki :) Moja teoria o Alpach Japońskich dalej w grze, w sumie pokazują tylko Takayamę, a tam były dość krótko :)

Jeżeli Yuru Camp nie robią tego na siłę, tylko w sposób naturalny, to tym lepiej dla nich :))

Nie, nie – czego bym o tej marce nie sądził, to na pewno nie promują nachalnie japońskiej turystyki. Zresztą mam wrażenie, że Japończycy mają już powoli dość tak licznej delegacji turystów z zagranicy :D

8,9,10 to priorytet oznaczający jak chętnie obejrzę coś ponownie :)

Fajnie, chciałbym mieć tyle wolnego czasu, by wracać do każdej serii, która mi się mocno podobała :D

Ciekawe jaki będzie sezon 3, bo zmienił się reżyser i studio, a to już tej zimy :)

W każdym sezonie jakoś uciekają do przodu – podejrzewam, że albo potraktują film jako nowe otwarcie i będzie się działo po wydarzeniach filmowych, albo (co chyba bardziej prawdopodobne) po drugim sezonie będziemy podróżować jeszcze dalej. Zważywszy na to, że serial zrobił się reklamą japońskiej turystyki górskiej (masz rację z tymi trasami śladem anime), to nie zdziwię się jak zajadą dalej w Alpy Japońskie, albo do Touhoku :) W sumie ostatnio w anime sporo reklamują rejony przy Kanazawie (Kimi wa Houkago Insomnia, Skip to Loafer), więc nie zdziwię się jak zobaczymy dolinę Kamikouchi albo wioski Shirakawa i Gokayma ;)

No, każdy ma trochę inny system oceniania – u mnie 7/10 to już całkiem dobra nota, w sumie powyżej średniej :) Choć fakt, to siódemka częściowo zawyżona, bo podzielam zachwyt bohaterek nad górą Fuji (którą można podziwiać i podziwiać).

Zresztą możemy bardzo lubić jakąś serię i niekoniecznie twierdzić, że jest wybitna – „Sakura quest” to jedno z moich ulubionych anime, ale absolutnie nie uważam, by był to serial bez wad (przeciwnie) i ma tę samą notę co „Yuru Camp”.

I chyba muszę się z Tobą zgodzić (a nie z Panem recenzentem), że to seria dla ludzi, którzy znają markę:

Tym bardziej że sposób, w jaki została skonstruowana, powoduje, że w film wejść można w zasadzie bez znajomości wcześniejszych serii czy mangi.

Powiem szczerze, że gdyby nie seriale, to przez większość filmu zastanawiałbym się kim są ci ludzie i dlaczego ich los ma mnie obchodzić. Zwłaszcza, że ta seria jakoś nigdy nie stała postaciami (poza Rin), więc dobrze by było wiedzieć o bohaterkach ile się da.

Pozdrawiam ;)

Chylę czoła przed talentem pisarskim ;) Natomiast, przyznam, że jakoś nie dałem się przekonać – seans był dla mnie drogą przez mękę (a zarówno pierwszy, jak i drugi sezon obejrzałem z umiarkowanym zainteresowaniem) i mam wrażenie, że żaden istotny element na plus mi nie umknął… Może poza oprawą wizualną, wydawało mi się, że jest raczej podobna do tej z serialu.

Jak dla mnie to dowód na to, że pewnym koncepcjom fabularnym mocno szkodzi długi metraż, a „ucieczka do przodu” w postaci dodania bohaterkom kilku lat przypomina trochę zjazd dziecięcych gwiazd, które później nie zrobiły kariery i próbują zrobić jeszcze raz to samo, bo a nuż fani przyjdą z sentymentu.

Nie wiem, może powinienem dać temu filmowi drugą szansę, ale tak mało wolnego czasu, a tyle bardziej obiecujących rzeczy (bądź materiałów na recenzję) czeka…No chyba, że usiądę drugi raz, by zrobić recenzję alternatywną, ale nie wiem, czy pisanie, że coś mi się nie podoba (a podoba się wszystkim pozostałym) ma jakiś sens.

Nic, pozostaje cieszyć się, że innym się podoba ;) Jeszcze raz gratuluję dobrej recenzji ;D

... to uwielbiałby tę piosenkę: [link]

 kliknij: ukryte 

Dobra, nie wiem, czy ktoś w ogóle to ogląda, ale aż muszę skomentować, żeby gdzieś te moje odczucia zostały wyrzucone. Bo inaczej w pewnym momencie wyjdę na balkon i zacznę drzeć japę, bo mam takie XDDDD co się odjaniepawliło.

Nie jesteś sam :) Nawet zaklepałem sobie recenzowanie tej serii. Przez jakiś czas zastanawiałem się, czy to aby była dobra decyzja, ale jak dotarłem do szóstego odcinka…

Zgadzam się w pełni, co się tam odwala :) To jest taki totalny misz­‑masz gatunkowy i tonalny, sam nie wiem, co w przyszłości napiszę. Raz mamy nie najgorzej napisane „czarodziejskie okruchy życia”, gdzie bohaterowie nawet przypominają w zachowaniu ludzi, innym razem takie kwiatki jak to. Obyczajówka, komdedia rodem z filmów z Leslie Nielsenem, pastisz a la Tarantino, nie zdziwię się, jak w następnym odcinku wrócimy do J.K. Rowling, udając przez kilka odcinków, że nic się nie wydarzyło. Mam wrażenie, jakby scenariusz pisał niezły fachowiec, ale na zmianę z AI, które losowo wprowadza nowe wątki.

Jest dziwnie, powiedziałbym wręcz źle, ale za to bardzo rozrywkowo. I, co najdziwniejsze, to i tak jeden z mocniejszych tytułów tego sezonu. Ale to może świadczyć bardziej o sezonie niż o autorach tego projektu :P

W sumie wygląda to nieźle, a i epoka jest dość interesująca. Myślę, że warto sprawdzić :)

...debiutu recenzenckiego :) A o samym anime się nie wypowiem, bo w sumie jakoś mi umknęło. Może czas nadrobić w czasie takiej sezonowej bryndzy?

 kliknij: ukryte  Oj… Cóż, od pierwszego odcinka były sugestie w tonie, że seria skręca w stronę podniosłej, antycznej tragedii, ale myślałem, że „rodzinne związki” zostaną nam oszczędzone :P A to w takim razie dobrze, że ostrzegłem, bo to jednak mniejszy bądź większy spojler. Choć mam nadzieję, że koniec­‑końców nie będzie to prawda.

Ok, dzięki. Czyli jednak to był jakiś zestaw jednotematowych fanartów, który musiał trafić na kilka fanpage'y. Powiedzmy, że sugerowały one (mimo wszystko ukryję)  kliknij: ukryte  jak potoczy się wątek Aquy i z kim ewentualnie się zwiąże.

 kliknij: ukryte  Dzięki za materiały, być może coś wykorzystam, aczkolwiek na pewno nie będę temu poświęcać zbyt dużo miejsca, bo po pierwsze jest to już rejon mocnych spojlerów, po drugie – to wątek drugoplanowy, który na etapie pierwszego sezonu nie wnosi aż tak dużo do historii.

Natomiast:

Przewrażliwieni ludzie nic więcej.

No właśnie chyba nie do końca – pamiętajmy, że fala hejtu wynika z odcinka, który głosi, że szczucie w internecie jest złe. Czyli fanatyczny fandom serialu idealnie pokazał, że absolutnie niczego nie nauczył się po emisji epizodu. I to trochę smutna refleksja.

Jestem na etapie pisania recenzji, ale już jakiś czas temu skończyłem zbieranie informacji, ewentualnie coś mi umknęło. Chętnie się dowiem co się stało :)

Seria jest… powiedzmy dość średnia – fabularnie, a zwłaszcza realizacyjnie wygląda jak coś, co mogłoby by być produkowane dla szkół w Japonii by zaszczepić miłość do Chopina i muzyki klasycznej. Fabuła i postacie prezentują się nieszkodliwie, choć dość bezbarwnie.

Do ostatnich odcinków byłem gotów napisać, że przynajmniej muzycznie fabuła jest w miarę sensowna, ale to co się odwaliło na samym końcu to… powiedzmy, że cieszę, iż oglądałem ten serial w łóżku, bo tak bym zarył łbem w biurko.

 kliknij: ukryte  Ja rozumiem, że Japończykom może być przykro, że przy takiej ilości zawodników od lat nie są w stanie wygrać tego konkursu. Rozumiem, że frustracja postępuje, bo „sąsiedzi” już wygrali (Rosjanie, Chińczycy, Amerykanie), a tuż przed produkcją serialu jeszcze doszli Koreańczycy. Powiem więcej – sugestie, że mamy „złe, nikczemne polskie jury” (które zresztą nie jest aż tak przepełnione Polakami jak sugeruje to anime, ostatnio było to trochę ponad 1/3 sędziów) też mogę przyjąć. Tym bardziej, że zasady oceny konkursu i decyzje sędziów bywają kontrowersyjne.

Ale co tu się odwala na końcu? Nagle mamy popłoch w jury, bo okazuje się, że po ostatnim etapie chcą zmienić regulamin konkursu. Naprawdę, nie wiem kto wpadł na ten absurd, ale proszę by już nikomu nigdy więcej nie podsuwał pomysłów. Potem widzimy sędziów przerażonych, że przecież „jeśli wybiorą nie tego zwycięzcę to ich kariera jest skończona”. Tylko, że Konkurs Chopinowski nie zawsze wygrywali ludzie, którzy robili potem wielkie kariery. A byli też pianiści, którzy i bez tego konkursu zaszli daleko – zatem nie ogarniam, dlaczego akurat głosowanie za jednym konkursem miałoby komuś przekreślić cały dorobek pedagogiczny…

No i oczywiście przesadzony do granic możliwości finał, gdzie nasz japoński pianista wygrywa (choć skoro liczono niby punkty za pierwszy etap, to tam potrącano mu za uchybienia techniczne) i zgarnia oczywiście dodatkowe nagrody, robiąc powtórkę sukcesów Zimmermanna lub Blechacza. Mało tego – drugie miejsce zajmuje chiński pianista, zapatrzony jak sroka w gnat w japońskiego mentora protagonisty.

Jeżeli do kogoś kwestia muzyki klasycznej nie trafia, to przełóżmy to na anime sportowe – to trochę tak, jakby japońska drużyna piłki nożnej wygrała mundial, ogrywając w finale Brazylię 5:0, pomimo stronniczego sędziego.

A można to było rozegrać na tyle sposobów – mogło to być po prostu „normalne” zwycięstwo, albo bohater mógł zdobyć nagrodę publiczności i zająć wysoką lokatę (zwłaszcza, co było podkreślane, konkurencję miał przecież niesamowicie mocną) – dla chłopaka, który i tak zaczął edukację o wiele później od większości rywali byłby to wielki sukces. W końcu taki Wladimir Ashkenazy zrobił wielką karierę zajmując „ledwie” drugie miejsce… Ba, Janusz Olejniczak zrobił całkiem niezłą karierę, zająwszy dopiero szóstą lokatę! Ewentualnie mogli zrobić powtórkę z 1949 i przyznać dwa pierwsze miejsca, by nagrodzić kogoś wychowanego od najmłodszych lat w świecie muzyki klasycznej z arcyzdolnym, nieco nieokrzesanym człowiekiem z zewnątrz… Nie, zwycięstwo musiało być totalne. Ech…



Cóż, przynajmniej to anime mnie wkurzyło, a nie pozostawiło obojętnym. Zawsze to coś… W każdym razie, nie polecam.

W ogóle uświadomiłem sobie, że tłumacz podjął ciekawą decyzję. Skoro zachowali w „Madagaskarze” oryginalne imiona, to pingwiny chyba przez cały czas mówią do przywódcy „Skipper”, co u nas nie miałoby sensu. Dlatego tam, gdzie wiadomo, że musi paść imię zachowano oryginał, a w pozostałych przypadkach nasze „szefie” :)

Ciekawie, że z jednego anime można przeskoczyć do zupełnie innego typu animacji :) Pozdrawiam!

Bardzo dziękuję za wyjaśnienie tytułu – sam się głowiłem o co tu chodzi. Faktycznie Skip (lub Skipper – jako fanowi „Pingwinów z Madagaskaru” coś mi powinno zaświatać wcześniej :D ) jako przywódca grupy i Loafer jako jego „podkomendni”, co tu można tłumaczyć na kilku płaszczyznach :)

Dzięki wielkie i czekam na następne teksty :)